[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 70 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.70 - คุณหมีเข้าพบพระราชา 



เมื่อฉันกลับมาถึงเมืองหลวงก็ตรงไปยังคฤหาสน์ของโนอาเพื่อไปรับตัวฟีน่า. 
ในเมืองก็ยังคงเสียงดังและเนื่องแน่นด้วยผู้คน  
วันเฉลิมฉลองใกล้จะเริ่มในอีกไม่กี่วันนี้ จึงมีนักเดินทางมาปักหลักไม่ก็หาที่พักในเมืองหลวงมากยิ่งกว่าเดิม 
เมื่อฉันมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์, ซูริริซังที่ฉันเคยช่วยทำแปลงดอกไม้ ก็พาฉันไปรอที่ห้องนั่งเล่น.  
หลังจากที่เธอบอกให้ฉันนั่งรอ สักครู่ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งมาและประตูก็เปิดออก 
 
「 พี่ยูนะ! 」 
 
「 คุณยูนะ! 」 
 
ทั้งสองคน ฟีน่าและโนอาได้เข้ามาในห้อง 
 
「พวกเธอสองคนสบายกันดีหรือป่าว? 」 
 
「ที่สำคัญกว่านะคือทางพี่ยูนะต่างหาก ยังสบายดีหรือป่าวคะ? 」 
 
「 คุณยูนะคะ แล้วคุณพ่อของหนูเป็นยังไงบ้างคะ? 」 
 
「ทุกอย่างปกติดี. พวกมอนสเตอร์ก็ถูกกำจัดไปแล้ว ฉันแน่ใจว่าคริฟเขาสบายดี และเขากำลังจะมาถึงที่นี้ภายในไม่กี่วันแล้วละ. 」 
 
「จริงๆหรือคะ.」 
 
โนอายิ้มออกมาเมื่อทราบข่าว. 
 
「โนอาขอบคุณนะที่ช่วยดูแลฟีน่าตอนที่ฉันไม่อยู่. 」 
 
「คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณหนูหรอกคะ เพราะเธอเป็นเพื่อนของหนูมันเป็นเรื่องปกติคะ. 」 
 
「ท่านโนอา .. 」 
 
 ฟีน่าเธอดูมีความสุข 
วันต่อมาหลังจากที่ฉันกลับมาถึงเมืองหลวง, ก็มีการประกาศแจ้งถึงเหตุการณ์ หลังจากนั้นแล้วพวกทหารและนักผจญภัยค่อยๆทยอยกันกลับมาและพูดคุยเกี่ยวกับบุคคลลึกลับที่เป็นนักผจญภัย.  
ในช่วงเช้าของในกลุ่มที่เดินทางกลับวันนี้, คริฟก็ได้มาถึงเมืองหลวงแล้ว 
หลังจากนั้นไม่กี่วันกิลด์มาสเตอร์ซานย่าซังก็มาถึงเมืองหลวง  จากนั้นก็มีคำสั่งเรียกตัวฉันให้ไปรายงานตัวที่กิลด์นักผจญภัย 
 
「ยินดีต้อนรับยูนะจัง.」 
 
「ที่เรียกฉันมานี้คุณต้องการอะไรละ? 」 
 
「ใช่..ตอนนี้เรามีปัญหานิดหน่อยนะ. 」 
 
เธอยังคงพูดต่อไปในขณะที่เหมือนจะเลี่ยงสายตาไม่มองมาที่ฉัน 
 
「พระราชาต้องการที่พบกับยูนะจังนะ หรือก็คือนักผจญภัยแรงค์-A ที่เค้าที่ยินมานั้นแหละ」 
 
「พระราชาต้องการพบฉัน .... มันสามารถปฏิเสธได้ใช่ไหม? 」 
 
「ทำไมงั้นละ ท่านบอกว่าท่านแค่อยากมอบค่าตอบแทนให้แล้วก็แค่อยากทราบชื่อ แน่นอนฉันยังไม่ได้พูดเรื่องอะไรที่มันเกี่ยวกับยูนะจังออกไปเลย.」 
 
พระราชา = โคตรตัวสร้างปัญหา.  
สูตรมันปรากฏในหัวของฉัน 
 
「ซานย่าซังขอบคุณสำหรับการดูแลฉันจนถึงตอนนี้นะ ฉันคิดว่าฉันควรจะต้องออกเดินทางแล้ว ดังนั้นได้โปรดอย่าตามหาฉัน. 」 
 
ฉันลองพูดประโยคที่เคยได้ยินดู 
 
「เดียวก่อนซิ! หากเธอคิดหนีไปละก็มันจะมีใบประกาศจับออกมานะ! และถ้าท่านถามฉันๆก็จะบอกชื่อของเธอ! 」 
 
「นั้นมันเป็นการละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัวของฉันนะ.」 
 
「ฉันเรียกมาเพื่อคุยกันอย่างประนีประนอมแล้วนะ เธอเองคงไม่อยากให้คนอื่นๆรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำไปใช่มั้ยละ? 」 
 
「ใช่.」 
 
「ฉันเองก็ไม่รู้ว่าท่านอยากจะพูดอะไรกับเธอ แต่ฉันจะไปทูลขอฝ่าบาทให้เอง ว่าขอให้เก็บเรื่องนี้ไว้ไม่ให้เอาไปบอกต่อคนอื่น. 」 
 
「นั้นคงเป็นสิ่งเดียวที่สามารถทำได้สินะ? 」 
 
เขาที่เป็นถึงพระราชาของประเทศ.  
ถึงยังนั้นฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี?  
มันคงเป็นไปไม่ได้แน่ ที่จะให้นักผจญภัยที่เขาไม่รู้จักมาเข้าพบได้โดยไม่มีพวกองครักษ์อยู่ในห้องด้วย 
 
「ท่านเป็นคนที่รักษาคำพูด ดังนั้นถ้าเราสามารถทำให้ท่านสัญญาได้แค่นี้ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว.」 
 
「และถ้าเขาจะไม่สัญญาละ? 」 
 
「ที่แย่ที่สุดของเธอคงจะเป็น ถูกแต่งตั้งให้เป็นคุณผู้กล้าหรือจัดพิธีมอบเหรียญกล้าหาญ อา..และเธออาจจะต้องเข้าไปร่วมงานกับพระองค์ในวันเฉลิมฉลองวันเกิดด้วยนะ. 」 
 
「อืม ถ้าจะต้องเดินทางไปยังประเทศอื่นมันไกลแค่ไหนละ แล้วมีประเทศไหนที่ไกลพอจะไม่ได้รับอิทธิพลจากประเทศนี้มั้ง. 」 
 
「ยูนะจังเธอจะไม่ให้เวลากับฉันสักวันเลยหรอไง? ถ้าหากท่านรับปาก แล้วเธอก็ยังไม่ไปพบท่าน เพราะเธอออกไปจากเมืองหลวงแล้วมันจะสายเกินไปนะใช่ไหมละ? 」 
  
เธอพูดถูก ฉันค่อยหนีทีหลังก็ได้ถ้าเขาเกิดอยากให้ฉันไปเป็นผู้กล้านะ 
ฉันยอมรับข้อเสนอของซานย่าซังอย่างไม่เต็มใจและออกจากกิลด์.          
ฉันกลับไปรอที่บ้านหมีและใช้เวลาเรื่อยเปื่อยอยู่ที่นั้น แล้วช่วงเย็นของวันนั้นซานย่าซังก็มาที่บ้าน 
 
「ขออภัยที่ต้องให้รอนาน. 」 
 
「ไม่เป็นไรหรอก. แล้วคุณได้ไปคุยกับพระราชามาแล้วหรอ? 」 
 
「ใช่แล้ว,ท่านจะรอพบเธอด้วยตัวของท่านเอง.」 
 
「มันจะดีเหรอนั้น,คุณก็รู้ว่าเขาเป็นถึงพระราชา แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเกิดฉันเป็นนักฆ่านะ? 」 
 
「นั้นจึงจำเป็นที่ฉันจะต้องไปเข้าเฝ้าพร้อมกับเธอไง  ดูเหมือนว่าท่านตั้งใจที่อยากจะพูดขอบคุณกับผู้ที่ปราบพวกมอนสเตอร์นั้นเสียให้ได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านยอมรับคำขอของฉันไง. 」 
 
ถ้าคุณพระราชายอมรับเงื่อนไขแบบนี้แล้ว ฉันคงจะปฎิเสธเขาไม่ได้ 
 
「แล้วฉันควรไปพบเขาเมื่อไรดีละ? 」 
 
「พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับเธอนะ. 」 
 
แล้วฉันก็ถามคำถามที่สำคัญที่สุด 
 
「ฉันสามารถใส่ชุดนี้ไปเข้าพบกับเขาได้หรือไม่ แต่ถ้าเป็นไปไม่ได้ฉันก็จะออกไปจากเมืองหลวงวันนี้.」 
 
ถ้าฉันไม่ได้ใส่ชุดหมีฉันจะไม่สามารถหนีได้ 
 
「นั้นไม่เป็นไรหรอก. ฉันถามฝ่าบาทแล้วแม้ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าที่แปลก ท่านก็ตอบว่าไม่มีปัญหาหรอก หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้ว. 」 
 
ฉันยังคงรู้สึกอึดอัดใจแม้ว่ามันจะผ่านมาอีกวันแล้ว.  
ฉันได้แต่เฝ้าภาวนาว่าซานย่าซังจะไม่มา แต่เห็นได้ชัดว่าความหวังของฉันส่งไปไม่ถึงไอ้พระเจ้านั้นเพราะเธอมารอรับฉันแล้ว.  
ฉันบอกฟีน่าให้อยู่ดูแลบ้านและออกเดินทางไปที่ปราสาทด้วยกันกับซานย่าซัง  
เมื่อพวกเราเดินเข้าไปในปราสาท ก็เจอกับคนๆนึงที่ฉันไม่อยากให้เธอเห็นฉัน เธอกำลังยืนอยู่ที่นั่น 
 
「 อร๊า? ยูนะจัง เธอกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่กับกิลด์มาสเตอร์หรอจ๊ะ? 」 
 
พวกเราได้พบกับเอลเลนอซัง เธอที่เดินไปมาในปราสาท.  
มันมีโอกาสสูงที่ฉันจะพบเอลเลนอซังเพราะเธอทำงานอยู่ที่ปราสาท.  
แต่ถึงงั้นในปราสาทมันก็ยังกว้างมาก แต่ก็ยังมาเจอกันในช่วงเวลาที่ไม่ดีแบบนี้อีก 
 
「อรุณสวัสดิ์คะท่านเอลเลนอ ยูนะจังและฉันพวกเรามีธุระเล็กน้อยภายในปราสาทคะ. 」 
 
「 อร๊า, เป็นเช่นนี้เอง.แล้วจะไปที่ไหนกันละ? ฉันตามไปด้วยน่าจะดีกว่านะ. 」 
 
「ไม่อยากรบกวนนะ. 」 
 
「 อร๊า ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ แล้วฉันก็มีเวลาว่างหลังจากนี้อีกนะ 」 
 
「มันไม่ดีต่องานของคุณไม่ใช่เหรอคะ? 」 
 
「พวกลูกน้องของฉันเขาเป็นคนมีความสามารถกันนะ มันเลยไม่มีปัญหาหรอกจ๊ะ. 」 
 
ซานย่าซังคงกำลังรู้สึกอึดอัดกับคำพูดเหล่านั้น.  
แน่นอนฉันก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากกว่าเมื่อเช้าเสียนี้อีก.  
หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าของพวกเราที่มันเผลอตอบสนองออกมา เอลเลนอซังก็หัวเราะ 
 
「 ฟุฟุ ขอโทษนะอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ เพราะฉันก็ได้ยินเรื่องราวที่เกี่ยวกับพวกมอนสเตอร์จากคริฟมาหมดแล้ว แน่นอนฉันไม่ได้บอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตอนนี้จึงรู้สึกไม่หงุดหงิด แล้วพวกคุณกำลังจะไปพบกับพระราชาตอนนี้ใช่มั้ยละ? 」 
 
「บุคลิกแบบนี้ของคุณนี้ นิสัยไม่ดีเลยคะท่านเอลเลนอ. 」 
 
「 นั่นเป็นเพราะยูนะจังที่ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฉันฟังเลยต่างหากละ. 」 
 
「เรื่องนี้มันช่วยไม่ได้ เพราะเอลเลนอซังเป็นถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องกับคนในปราสาทนะ. 」 
 
「นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องให้คริฟปิดเรื่องนี้ไว้หรอกนะ, มันเป็นเรื่องยากนะที่จะทำให้เขายอมพูดเรื่องของเธอนะรู้ไม?」 
 
คริฟคงทำได้ดีที่สุดของเขาแล้วละมั้ง.  
กับที่ฉันอยากจะโกรธเขา แต่ก็ไม่สามารถทำได้.  
แต่เธอทำยังไงให้เขายอมพูดกันนะ? 
 
「เมื่อเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว ท่านเอลเลนอทำไมคุณถึงพูดว่าอยากจะตามพวกเรามาละ? 」 
 
「ใช่,ที่ฉันขอตามไปด้วยเพราะอยากจะฟังเรื่องที่คริฟเล่าหลังจากนั้นนะ 」 
 
ตอนนี้กลายเป็นพวกเรา 3คน ที่กำลังเดินไปที่ห้องทำงานของพระราชา.  
มีองครักษ์ยืนอยู่ที่หน้าทางเข้า.  
ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับการแจ้งมาแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นกิลด์มาสเตอร์ก็นำทางพวกเราให้เข้าไปด้านในห้อง 
 
「ผมดีใจที่คุณยอมมาที่นี้นะ」 
 
เมื่อพวกเราเข้ามาในห้อง ฉันเห็นคุณลุงที่ดูหล่อเหลาอายุไม่น่าเกิน40 อยู่ในห้อง  
ผู้ชายคนนี้จะต้องเป็นคุณพระราชาแน่ๆ.  
แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สวมมงกุฎ 
 
「เอลเลนอทำไมเธอถึงมาที่นี้ด้วยละ? 」 
 
「พอดีคนที่ปราบมอนสเตอร์พวกนั้น เขาเป็นคนที่ดิฉันรู้จักคะ. 」 
 
เอลเลนอซังกำลังมองที่ฉัน.  
และสังเกตได้ว่าสายตาของพระราชาก็หันมาทางฉันด้วย 
 
「ยังงั้นแล้ว, เราได้ยินว่าคุณจะเชิญนักผจญภัยแรงค์-A มาที่นี้? แล้วผู้หญิงที่สวมใส่ชุดหมีนั้นเป็นใครละ? 」 
 
「ขออภัยฝ่าบาท! เรื่องนักผจญภัยแรงค์-A นั้นมันไม่มีมาตั้งแต่แรกแล้ว  ผู้ที่กำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมดนั้นก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวคะ ดังที่กล่าวมานี้คือเรื่องจริงคะ แต่ดิฉันเกรงว่าฝ่าบาทคงจะไม่เชื่อดิฉัน  แต่เรื่องนักผจญภัยแรงค์-A นั้นตั้งหากที่เป็นเรื่องโกหกคะ. 」 
 
「ข้าไม่ได้มีเวลาว่างมากพอที่จะมาฟังเรื่องตลกของคุณหรอกนะ แล้วเมื่อไรท่านนักผจญภัยจะมาละ? 」 
 
พระราชากำลังโกรธ.  
เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะโกรธ.  
หลังจากที่จู่ๆ เธอก็บอกเขาว่ามันไม่ใช้นักผจญภัยแรงค์-A หรอกที่เป็นฆ่ามอนสเตอร์ แต่ผู้หญิงในชุดหมีแทนนะ 
 
「นั่นเป็นเหตุผลที่ดิฉันไม่อยากให้ท่านได้พบกับเธอ แต่ฝ่าบาทนี้เป็นเรื่องจริงคะและอยากให้ท่านเชื่อ ดิฉันกล้ารับประกันเรื่องนี้คะ. 」 
 
「ดิฉันเองก็ขอรับประกันเรื่องนี้ด้วยเช่นกันคะ. 」 
 
「คุณก็ด้วยรึ? 」 
 
「นั้นเพราะเธอเป็นผู้ที่ช่วยเหลือคริฟจากเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย ไม่มีหลักฐานไหนจะชัดเจนกว่านี้แล้วคะ. 」 
 
พระราชาหันมามองที่ฉัน 
 
「เป็นเช่นนั้นจริงๆรึ,ที่เธอเป็นคนทำลายพวกมันนะ? เอาฮูดนั้นออกแล้วจงพูดมาซะ. 」 
 
เกิดความตึงเครียดขึ้นฉันที่สวมฮูดเดินไปอยู่ข้างหน้าเขา 
ฉันเอาฮูดออกและแนะนำตัว 
 
「ดิฉันยูนะเป็นนักผจญภัย . 」 
 
「แต่ถึงยังงั้นเธอก็ยังเป็นเด็ก! มันเป็นเรื่องจริงรึที่เด็กสาวตัวเล็กแค่นี้จะฆ่าพวกมอนสเตอร์มากกว่า 10,000ตัวได้? 」 
 
ฉันอาจจะดูตัวเล็ก แต่ฉันอายุ 15 แล้วนะ! 
 
「ฉันเป็นคนฆ่าพวกมันเอง หากท่านต้องการหลักฐานฉันจะเอาออกมาให้. 」 
 
「เจ้ามีอะไรมาละ?」 
 
「ฉันมีศพของหนอนยักษ์และพวกไวเวิรน์ ที่ฉันฆ่าอยู่.」 
 
「กระเป๋าของเธอเป็นของเก่าแก่ที่ตกทอดกันมา จึงสามารถใส่พวกมันลงไปได้คะ . 」 
 
「เธอมีสิ่งนั้นจริงรึ?」 
 
「ดิฉันขอยืนยันคะ. 」 
 
เกี่ยวกับเจ้าของเก่าแก่ที่ตกทอดมานั้น คือสิ่งที่พวกเราได้ตกลงกันก่อนจะมาที่นี่แล้ว.  
กระเป๋าคุณหมีนั้นพิเศษกว่ากระเป๋าอื่นๆ และโดยปกติก็คงไม่สามารถใส่อะไรที่มันมีขนาดใหญ่เช่นหนอนยักษ์ได้.  
พวกเธอบอกว่ากระเป๋าที่สามารถจะทำเช่นนั้นได้ ควรให้พระราชาเข้าใจมันว่าเป็นของที่เคยมีในอดีตจะดีกว่า.  
นั่นคือเหตุผลว่าทำไม,ฉันจึงตัดสินใจที่จะให้บอกว่ากระเป๋าคุณหมีของฉันเป็นของเก่าแก่ที่ได้รับมานะ. 
 
「การที่ปุบปับก็มีข้อมูลแบบนี้แจ้งมาข้าคงไม่มีทางเชื่อแน่ๆ แต่ถ้าพวกคุณทั้งสองคนเป็นคนยืนยันเอง ก็คงยอมรับว่ามันคือเรื่องจริงสินะ. 」 
 
พระราชามองมาที่ฉันอีกครั้ง 
 
「ข้าอยากขอบคุณเจ้าสำหรับการปกป้องเหล่าพลเมืองของประเทศนี้ และชีวิตของพวกทหารนะ .」 
 
「ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก,ที่กำจัดพวกมอนสเตอร์นั้นก็เพราะฉันทำระหว่างเดินทางไปผ่านพวกมันเอง. 」 
 
「 ... ในระหว่างที่เจ้ากำลังเดินทาง? 」 
 
ใจจริงของฉันมันดันหลุดปากออกมา ... 
 
「ใช่คะ,อย่างที่เธอบอกท่าน ยูนะจังได้กำจัดมอนสเตอร์พวกนั้นเพราะเห็นแก่ลูกสาวของดิฉันคะ. 」 
 
เอลเลนอซังพูดอย่างมีความสุขด้วยรอยยิ้ม  
หลังจากนั้นเธอเริ่มพูดอย่างสนุกสนานถึงเหตุผลที่ฉันเอาชนะพวกมอนสเตอร์ได้ หืม..ข้อมูลมันมาจากคริฟสินะ 
 
「เพียงแค่น้ำตาของหญิงสาว นั้นคือเหตุผลที่เธอกำลังจะบอกกับข้าว่า สามารถเอาชนะพวกมอนสเตอร์ได้รึ? 」 
 
「 อร๊า ไม่ใช่ว่ามันเป็นเหตุผลที่เพียงพอหรือเพคะ? เพราะมันคือการต่อสู้เพื่อคนที่คุณต้องการจะปกป้องนะ. 」 
 
「ข้าเข้าใจแล้ว,นี้ถ้าเจ้าคนที่มันวางแผนมาได้ยินเรื่องแบบนี้เข้า ถ้ายังไม่ตายก็คงอยากจะตายเองเลยละมั้ง. 」 
 
「「มีคนวางแผน? 」」  
 
เสียงของกิลด์มาสเตอร์และฉันผสานกัน 
 
「ใช่. ตั้งแต่ที่พวกคุณได้มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้แล้ว คงไม่เป็นไรถ้าข้าจะเล่ามันให้พวกคุณฟัง. 」 
 
พระราชาบอกว่าการที่พวกมอนสเตอร์จะมาโจมตีที่นี้เป็นเพราะผู้ชายคนหนึ่งที่วางแผนไว้เพื่อการแก้แค้น.  
เป็นไปได้ว่าเขามีเวทมนต์ที่สามารถควบคุมมอนสเตอร์ !?  
มันเป็นไปได้ที่จะทำให้มอนสเตอร์มันเชื่อง และพวกมันจะกลายเป็นสหายที่ดีของคุณในเกมส์   แต่ ... 
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่พระราชากล่าวมา รู้สึกได้ว่ามันไม่ได้ดูดีเหมือนที่คิดไว้.  
ฉันไม่เคยรู้ว่ามันมีเวทมนตร์อะไรบ้าง ที่จะต้องใช้พลังชีวิตของคุณในการใช้มัน.  
ฉันจะรู้จักมันได้ยังไง ว่าอันไหนมันเป็นเวทต้องคำสาปของโลกนี้?  
ฉันที่กำลังคิดบางสิ่งเกี่ยวกับมัน ก็มีเสียงดังจากด้านนอกของประตู 
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่าตอนนี้ท่านเข้าไปข้างในไม่ได้นะครับ ขณะนี้มีผู้มาขอเข้าเฝ้าอยู่นะครับ. 」 
 
ประตูเปิดออกเล็กน้อย และฉันได้ยินเสียงที่ลอดออกมา 
 
「 ไม่! หนูจะไปหาคุณหมี! 」 
 
「 ได้โปรดเถอะครับ! 」 
 
「 ม่ายยย!! 」 
 
「เกิดอะไรขึ้นรึ? 」 
 
「คือว่า .. เจ้าหญิงโฟร์ร่าท่านต้องการที่จะมาพบคุณหมีให้ได้นะครับ. 」 
 
เมื่อทหารองครักษ์แง้มประตูและกำลังอธิบายอยู่ เจ้าหญิงโฟร์ร่าใช้ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอลอดผ่านเข้ามาในห้อง 
 
「คุณหมี! 」 
 
เจ้าหญิงโฟร์ร่าเข้ามากอดฉัน 
 
「ในที่สุดก็พวกเราก็เจอกัน! 」 
 
เธอยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่เธอเอาหัวมาถูบนท้องของฉัน 
 
「ทำไมโฟร์ร่าดูจะสนิทกับเธอแบบนั้นละ? 」 
 
「ครั้งสุดท้ายที่ฉันพาเธอมาที่ปราสาท พวกเราได้พบกับเจ้าหญิงโฟร์ร่าคะ. 」 
 
เอลเลนอซังตอบคำถามแทนฉัน  
 
「มันเป็นไปได้ว่าหนังสือภาพเรื่องหมีนั้นคือ ... 」 
 
「ท่านเห็นมันแล้วหรือคะ? ยูนะจังเป็นคนเขียนเรื่องนั้นขึ้นด้วยตัวเอง เป็นผลงานที่ดีใช่มั้ยละคะ. 」 
 
「ถ้าจะให้พูดถึง,มันก็เป็นหนังสือภาพที่น่ารักจริงๆนั้นแหละ เมื่อข้าถามเธอว่าใครเป็นผู้เขียน โฟร์ร่าก็ตอบเพียงแค่ว่าได้มาจากคุณหมี ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไม. 」 
 
เขากำลังมองมาที่ฉัน.  
ฉันคงเป็นหมีที่เขาสงสัยนั้นแหละ 
 
「คุณหมีไปเล่นกันเถอะ! 」 
 
「เอ่อ ตอนนี้ฉันไม่ทราบว่า... 」 
 
ฉันมองกลับไปที่พวกเขา 
 
「ไม่เป็นไรข้าอนุญาติ. 」 
 
ฉันได้รับอนุญาติจากพระราชา.  
[size=8pt]ครูกกก ~ [/size] 
ฉันได้ยินเสียงท้องร้องเบาๆดังขึ้น 
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่า, ท่านรู้สึกหิวหรือป่าวคะ? 」 
 
「คะ」 
 
ยังมีเวลาก่อนจะถึงเวลาอาหารมื้อกลางวัน.  
ฉันมีพุดดิ้งอยู่ในของกระเป๋าคุณหมี.  
ตัวพุดดิ้งเองมันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ  
แต่ฉันควรแนะนำให้เจ้าหญิงลองทานดู จะดีหรือป่าวนะ? 
 
「เอ่อคือ..มันจะเป็นไรไหม ถ้าฉันอยากมอบของกินบางอย่างให้เจ้าหญิงได้ลองทานนะ? 」 
 
「ได้สิข้าอนุญาติ. 」 
 
คือมันโอเคจริงๆหรือที่อนุญาติกันง่ายๆแบบเนี่ย?  
ถ้าหากฉันใส่พิษลงในอาหารของเธอ เขาจะทำอย่างไง. 
 
「ถึงคุณจะบอกอนุญาติแล้วก็ตาม ? ถ้าเกิดมันมีพิษอยู่ในของกินนั้นละ? 」 
 
「ของที่คุณจะให้เธอทานมันใส่ยาพิษด้วยรึไง? 」 
 
「ไม่,ฉันไม่ใส่มันแน่ แต่ ... เพราะคุณเป็นถึงพระราชา ฉันคิดว่าคุณควรจะรู้สึกไม่ไว้ใจคนอื่นมากกว่านี้นะ. 」 
 
「หากเป็นคนที่ทั้งเอลเลนอและซานย่าเป็นคนรับรองมาแล้วละก็  ข้าคงไม่ต้องกังวลกับเรื่องพวกนั้นแล้วละ. 」 
 
「งั้นช่างเรื่องนั้นเถอะ, แล้วฉันต้องไปที่ห้องของเจ้าหญิงด้วยรึป่าวคะ?」 
 
「อืม」 
 
「งั้นมันคงจะดีกว่าถ้าจะให้เธอทานที่นี่เลย. เพื่อที่คุณจะได้ไม่สงสัยอะไรที่แปลกๆนะ」 
 
นั่นคือเหตุผล แต่เอาจริงๆฉันไม่อยากเอาพุดดิ้งออกมาต่อหน้าพระราชาเลย  
อย่างไรก็ตาม สายเกินไปที่ฉันจะไม่เอามันออกในตอนนี้.  
ฉันเอาพุดดิ้งและช้อนออกมาจากกระเป๋าคุณหมี 
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่าโปรดรับสิ่งนี้ด้วยคะ. 」 
 
「มันคืออะไรคะ? 」 
 
「สิ่งนี้มันทั้งเย็น,และหวาน, เป็นขนมที่หวานและอร่อยคะ. 」 
 
เจ้าหญิงโฟร์ร่าถือช้อนในมือเล็กๆของเธอ และเริ่มทานพุดดิ้ง.  
ตอนนี้ปรากฏรอยยิ้มที่ใบหน้าของเธอ มันดูเหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน.  
เจ้าหญิงโฟร์ร่ายังคงตักพุดดิ้งเข้าไปในปากของเธอโดยไม่หยุด.  
ดูเหมือนว่าเธอจะชอบมันนะ 
 
「รสชาติเป็นไงบ้างคะพอจะถูกปากหรือป่าว? 」 
 
「 อืมอืม ... 」 
 
เธอพยักหน้าเล็กน้อย.  
รอยยิ้มของเธอมันช่างน่ารักมากๆ.  
มันทำให้ฉันต้องการที่จะลูบหัวของเธอ แต่นั้นจะหมายถึงการเล่นหัวเจ้าหญิงต่อหน้าพระราชานะสิ.  
แต่พวกคุณจะมาตำหนิฉันไม่ได้หรอกนะ. 
 
「เจ้าสิ่งนั้นมันอร่อยขนาดนั้นเลยรึ? 」 
 
พระราชาถามฉันเพราะมันดูเหมือนว่าลูกสาวของเขากินมันอย่างมีความสุข 
 
「 ยูนะจัง,ฉันเองก็อยากจะทานมันอีกนะจ๊ะ. 」 
 
เอลเลนอซังกำลังส่งสายตาอ้อนวอนมาทางฉัน 
 
「ท่านเอลเลนอ คุณเคยทานมันแล้วหรือคะ? 」 
 
ซานย่าซังถาม.  
สายตาของเธอกำลังมองไปที่พุดดิ้ง.  
เป็นไปได้ว่าเธออยากให้มันด้วยสินะ? 
 
「ใช่แล้วจ๊ะ,ฉันมีความสุขที่ได้ทานมันเมื่อก่อนหน้านี้ มันมีรสชาติที่ทั้งหวานและเย็น มันอร่อยจริงๆนั้นแหละ.」 
 
ตอนนี้สายตาของพวกเขากำลังมองมาที่ฉันสลับกับพุดดิ้งที่เหลือของเจ้าหญิง 
 
「พวกคุณต้องการที่จะกินมันด้วยใช่มั้ย? 」 
 
「ใช่จ๊ะฉันต้องการมัน.」 
 
「ขอบคุณนะยูนะจัง.」 
 
「ให้ข้าด้วยจะดีรึ? 」 
 
ตอนนี้ฉันเอาพุดดิ้งออกมาสามชิ้นสำหรับพวกเขา.  
พุดดิ้งยังคงเหลืออีกห้าชิ้น.  
ฟีน่าคงอยากจะทานมันอีกแน่ เพื่อการนั้นฉันไม่ควรให้พวกเขาทานมากกว่าหนึ่งชิ้น 
 
「นี่มันคืออะไรกัน...」 
 
「ใช่ ~! มันอร่อยมาก 」 
 
「 อร๊า อร่อยจังเลย! 」 
 
มันเป็นสิ่งที่น่ายินดีที่พวกเขาสามคนพอใจกับมัน.  
ในขณะที่ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่ถูกจ้องมองอยู่.  
เจ้าหญิงฟลอร่าเธอมองมาที่ฉันอย่างใจจดใจจ่อ.  
และเธอกำลังมองไปที่ถ้วยซึ่งตอนนี้มันว่างเปล่าและกลับมามองที่ฉัน. 
 
「นี้เป็นชิ้นสุดท้ายแล้วนะคะ และถ้าพวกคุณกินมันมากไปหลังจากนี้ คุณจะไม่สามารถทานมื้อกลางวันเอาได้นะ. 」 
 
ฉันพูดเตือนก่อนที่จะเอาพุดดิ้งออกมาอีกหนึ่งชิ้น 
 
「ดิฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันจะมีขนมที่อร่อยแบบนี้ทำอยู่ในเมืองเลยคะ」 
 
「ข้าก็ไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับขนมนี้มาก่อนเหมือนกัน. 」 
 
「เมื่อดิฉันลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าผู้คิดค้นสิ่งนี้คงเป็นยูนะจังคะ 」 
 
เอลเลนอซังอธิบายแทนฉัน แต่มันก็ไม่ใช่ฉันหรอกนะที่เป็นคนคิดค้นมันนะ.  
แต่ฉันไม่สามารถพูดได้ว่ามันเป็นความรู้จากโลกเดิมของฉัน 
 
「ที่เธอพูดนี้ถูกต้องใช่ไหม? แต่มันก็อร่อยจริงๆแหละ. 」 
 
「ใช่คะ」 
 
「ถ้ารู้วิธีที่ทำพวกมัน พวกกุ๊กจะทำมันได้รึป่าว? 」 
 
「คะ,ดิฉันว่าพวกเขาสามารถทำมันได้ 」 
 
ฉันไม่อยากจะบอกพวกเขา 
 
「ไม่ดีหรอกคะ! ยูนะจังพยายามที่จะสร้างมันไว้เพื่อเปิดเป็นร้านอาหาร นี้ก็เพื่อให้พวกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีงานทำกันคะ」 
 
「คุณหมายความว่าไง? 」 
 
เอลเลนอซังได้ฟังเรื่องนี้มาจากคริฟ เธอเริ่มพูดเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันทำในเมืองคริโมเนีย.  
ความจริงที่ว่าฉันได้ให้การดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และความจริงที่ว่าฉันมอบหน้าที่ให้พวกเขาดูแลพวก Cluckers เพื่อเก็บไข่ซึ่งมันก็เป็นส่วนผสมของพุดดิ้งด้วย.  
นอกจากนี้ยังมีความจริงที่ว่า ฉันคิดจะให้เด็กบางคนที่เขาต้องการจะเป็นกุ๊ก ถ้าพวกเขาต้องการฉันจะช่วยเขาเปิดร้านอาหาร 
 
「ทำไมคุณถึงรู้ทุกเรื่องของฉันขนาดนั้นกันเนี่ย? 」 
 
「แน่นอนว่าเป็นเพราะจดหมายที่คริฟส่งมาให้ฉัน มันเขียนเรื่องของเธอเอาไว้มากจนฉันรู้สึกอิจฉาเลยจ๊ะ มันถูกเขียนมาในจดหมายที่เธอส่งมาให้ฉันนั้นละ」 
 
ใครก็ได้,ได้โปรดออกกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลให้ที! 
 
「ถ้าเช่นนี้ ฉันคงจะไม่ฝืนขอสูตรจากเธอ แต่ถ้าเธอจะช่วยเตรียมพวกมันให้มากพอสำหรับคนในงานแล้วก็ส่วนของฉันกับลูกสาวด้วยจะรู้สึกขอบคุณมาก」 
 
「ใช่คะ เป็นเรื่องที่ดีมากๆคะ.」 
 
「เอลเลนอช่วยเตรียมเพิ่มตัวอักษรการอนุญาตให้ยูนะด้วยละ เพื่อที่เธอจะได้เข้ามาในปราสาทได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ.」 
 
「ทราบแล้วคะ เดี๋ยวดิฉันจะจัดการให้คะ.」 
 
เห็นได้ชัดว่าที่พวกเขาจะเพิ่มสัญลักษณ์ในการ์ดกิลด์ของฉัน ก็แค่เพื่อที่จะให้ฉันสามารถนำพุดดิ้งมาส่งในปราสาทได้ .  
ไอ้พวกใช้แรงงานหมี มันโอเคถ้าฉันแค่คิดมากไปเอง 




NEKOPOST.NET