[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 69 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.69 - คุณหมีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากสถานที่แห่งหนึ่ง 


นี่คือเรื่องราวของจอมเวทชายผู้นึง.  
เป็นเวลาสิบปีแล้วที่นักเวทคนนี้ ได้ถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง.  
เขาสาบานว่าจะต้องแก้แค้น ให้กับคนที่มอบความอัปยศให้แก่เขา.  
 
'ข้ากลายเป็นนักโทษที่ถูกใช้ เป็นเพียงแค่เครื่องมือ แล้วพวกมันยังตัดมือขวาของข้าก่อนจะเนรเทศข้าออกจากเมือง.'  
 
เขาแสดงความโกรธแค้นต่อพระราชา.  
แค่ความตายของพระราชา มันไม่พอสำหรับความแค้นของเขา.  
 
' ข้าจะทำลายประเทศที่มันรัก. '  
 
' ข้าจะทำลายมัน! '  
 
' ข้าจะฆ่าประชาชนของมัน ทุกคนต้องตาย. '  
 
' ข้าจะทำให้มันสิ้นหวัง. '  
 
' ข้าจะแสดงความพินาศของประเทศของมันให้ดู มันจะได้เห็นทั้งหมดก่อนที่มันจะถูกฆ่า. '  
สิบปีผ่านไปหลังจากที่เขาได้สาบาน 
ก๊อบลิน 5000.  
หมาป่า 5000.  
อ็อค 500.  
ไวเวิรน์ 50.  
หนอนยักษ์ 1. 
เขารวบรวมพวกมันและเก็บซ่อนไว้  
แล้ววันแห่งการแก้แค้นนั้นก็มาถึง  
เขากำลังรู้สึกยินดีกับสิ่งเหล่านี้ 
แม้ว่าเขาจะมีรูปร่างและใบหน้าที่ดูซูบผอม 
แต่จิตใจของเขา มีเพียงแค่การแก้แค้น  
ที่เขายังคงมีชีวิตอยู่ได้ คงเพื่อวัตถุประสงค์นี้เท่านั้น 
การที่จะใช้เวทมนต์ควบคุมมอนสเตอร์นั้น  
มันเป็นอะไรบางอย่างที่ ผู้ควบคุมจะต้องจ่ายด้วยพลังชีวิตของตนเพื่อที่จะสามารถควบคุมมันได้ 
 
 
' เพื่อการแก้แค้น ข้าจะมอบชีวิตนี้ให้. ' 
 
' และสิ่งแรกที่ข้าอยากจะเห็น คือสีหน้าของพระราชาที่มันมีแต่ความสิ้นหวัง. ' 
 
ชายคนนั้นเดินทางไปยังเมืองหลวงและต้องแอบเข้าไปในปราสาท.  
เขาเคยทำงานที่นั่นมาก่อน เขาจึงรู้บางวิธีที่จะแอบแทรกซึมเข้าไปในปราสาท.  
เขาที่แอบลอบเข้าไปในปราสาทสำเร็จ เขาตรงไปยังห้องทำงานของพระราชาโดยไม่ถูกใครสังเกตเห็น 
 
「เจ้าเป็นใครกัน? 」 
 
 ' แกลืมไปแล้วหรือไง. ข้า เกอร์แซม คนที่ถูกแกเนรเทศไปไงละ. ' 
 
「 ... เกอร์แซม. 」 
 
พระราชาจำไม่ได้ว่าตนเคยพบผู้ชายที่ดูผอมแห้งเช่นเขา.  
แม้จะจำเขาไม่ได้เพราะผู้ชายคนนั้นช่างแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่เมื่อเทียบใบหน้ากับช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็เข้าใจได้ทันทีถึงตัวตนของผู้ชายคนนี้ที่แอบเข้ามาในปราสาท 
 
' มันผ่านมานานมากจนแกลืมไปเลยสินะ.' 
 
「 เจ้าต้องการอะไรและใช้วิธีไหนถึงเข้ามาที่นี่ได้. 」 
 
' ข้าก็แค่แฝงตัวแล้วเข้ามาในปราสาทก็เท่านั้นเอง อา.. แกไม่ต้องเรียกพวกทหารพวกนั้นมาหรอก ข้าแค่มีเรื่องจะมาบอกกับแกสักอย่างก็เท่านั้น. ' 
 
「 เจ้ามีเรื่องอะไรที่จะมาพูด.」 
 
' แกคงจะรู้แล้วว่ามันมีฝูงมอนสเตอร์ปรากฏใกล้แถวนี่ใช่มั้ย.พวกมันคงอันตรายน่าดู. ' 
 
「หรือว่าเจ้าจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น? 」 
 
' นั้นมันก็แน่นอน เพราะข้าเป็นคนที่รวมรวบพวกมันมาไงละ เพื่อที่จะใช้พวกมันจัดการกับแก ' 
 
「นี้คือการแก้แค้นสินะ.」 
 
' ใช่.. แก้แค้น อาฆาต ความชิงชัง แกจะเรียกมันว่ายังไงก็ได้ แต่ข้านี้แหละที่จะทำให้สีหน้าของแกเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง. ' 
 
「บังอาจนัก เจ้าจะได้เห็นดีแน่!」 
 
พระราชาทราบดีถึงจำนวนของพวกมอนสเตอร์ แต่เขาก็ยังอดห่วงไม่ได้.  
เพราะพวกมันต้องสร้างความเสียหายให้อย่างมากแน่ 
 
' แค่จัดการแกคนเดียวมันยังไม่พอ ฉันจะให้แกได้มองดูความสิ้นหวังนั้นด้วยตาของแก ประเทศถูกทำลายโดยพวกไวเวิรน์ พวกอ็อคที่ไล่ฆ่าประชาชนของแก  ก๊อบลินและหมาป่าที่ไล่ฆ่าผู้คนหรือแม้แต่เด็กๆที่ยังหลงอยู่ในเมือง ใช่แล้ว..ข้าอยากจะเห็นมันเสียเหลือเกิน' 
 
เกอร์แซมท่าทางเขามีความสุข แม้มันเป็นเพียงแค่จิตนาการเท่านั้น 
 
「ไอ้สารเลว ....! 」 
 
' แกควรรู้ว่ามันเปล่าประโยชน์ แม้ว่าแกจะฆ่าข้าตอนนี้ก็ตาม และข้าไม่โง่มาถึงที่นี้โดยไม่ได้เตรียมแผนสำหรับหลบหนีด้วยไว้หรอกนะ. ' 
พระราชาลดดาบที่อยู่ในมือของเขาลง 
' ถ้าข้าใช้พลังเวทมนต์ของข้าตอนนี้ เพียงไม่กี่วันพวกมอนสเตอร์ก็จะเดินมาถึงเมืองหลวงนี้แล้วเข้าจู่โจมทันที ถึงแม้เวทมนต์มันจะกลืนกินชีวิตข้าจนหมดหลังจากใช้มันก็ตาม และแกที่ทำได้แค่เงียบแล้วมองดูสิ่งที่มันเกิดขึ้น ' 
「ถึงจะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังมีเหล่านักผจญภัย อัศวินและทหารกล้าในประเทศอยู่ ข้าไม่คิดหรอกว่ามันจะง่ายดายเหมือนที่แกพูดหรอกนะ. 」 
' แน่นอน ข้าไม่คิดหรอกว่าเพียงแค่นี้ มันจะสามารถกวาดล้างพวกทหารได้หมดหรอกนะ ที่แกเข้าใจมันเป็นเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นเอง ว่าถ้าพวกไวเวิรน์บุกทำลายประตูเมืองสำเร็จแล้วพวกมอนสเตอร์เข้ามาได้หลังจากนั้น ความตายของประชาชนมันจะมากแค่ไหนกันนะ . ' 
รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าที่ดูเลื่อนลอยของเกอร์แซม 
 
「พวกนักผจญภัยย่อมจะชำนาญเรื่องกำจัดมอนสเตอร์กันอยู่แล้ว นอกจากนี้เหล่าทหารก็การเตรียมความพร้อมอยู่เสมอ นักผจญภัยและเหล่าทหารพวกเขาอาจต้องยอมเสียสละตัวเอง แต่ข้าเชื่อว่าสุดท้ายพวกเขาจะปกป้องทุกๆคนได้แน่ 」 
 
' ไอ้นักผจญภัยพวกนั้น มันไม่สามารถกำจัดมอนสเตอร์พวกนั้นได้หรอก. ' 
 
「แกว่าไงนะ!?」 
 
' ข้าได้เตรียมหนอนยักษ์ไว้ให้ไงละ ไอ้นักผจญภัยที่ว่า พวกมันจะกลายเป็นอาหารว่างชั้นดีแล้วพอถึงตอนนั้น ข่าวของหนอนยักษ์ก็จะแจ้งมาถึงเมืองหลวง. ' 
 
「แกไอ้ชาติชั่ว! 」 
 
' หากพวกมันไม่สามารถฆ่าหนอนยักษ์ได้ ก็จะมีไม่มีใครที่จะไปฆ่าพวกก๊อบลินหรือหมาป่าได้ ประเทศนี้จะถูกทำลาย นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าจะสามารถเห็นใบหน้าซึ่งไร้สิ้นความหวังของแก. ' 
 
「เจ้าอย่ามาล้อเล่นกับข้า! 」 
 
' ข้าไม่ได้ล้อเล่น. เพราะพวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่ข้าหลอมรวมเข้ากับพลังชีวิตของข้- "อั้ค-ค" ' 
 
มีเลือดที่ถูกพ่นออกมาจากปากของเกอร์แซม 
' เวทมนตร์ควบคุมมอนสเตอร์มันก็ดูไม่สะดวกเหมือนที่แกเห็นนี้แหละ มันผลาญทั้งพลังเวทมนต์และชีวิตของข้า มันช่างน่าเศร้าที่ข้าอาจจะไม่ได้เห็นใบหน้าอันขมขื่นของแกจนจึงถึงที่สิ้นสุด แต่มันจะทำให้ข้าได้สมดังหวัง. ' 
เกอร์แซมกำลังใช้เวทมนต์ของเขา.  
พลังเวทมนตร์ทั้งหมดของเขากำลังถูกดูดออกไป.  
แม้แต่พลังชีวิตสุดท้ายของเกอร์แซม ก็เหมือนจะถูกดึงออกไปจากร่างกายเขา 
「 เกอร์แซม! 」 
' เมื่อหนอนยักษ์ตื่นขึ้น ทั้งพวกไวเวิรน์ และมอนสเตอร์ตัวอื่น ๆ พวกมันกำลังจะเดินทางมาถึงนี้ในไม่ช้า  ข้าจะคอยมองแกที่ไร้สิ้นความหวังอย่างเพลิดเพลินจากที่ไหนสักแห่งละกัน. ' 
เกอร์แซมที่ยิ้มฝืนความเจ็บปวดนั้น ตัวเขากำลังหายไป  
「 เกอร์แซม !!! 」 
 
ดังเสียงกรีดร้องนั้น ตอนนี้มันส่งไปไม่ถึงเกอร์แซมแล้ว 
 
" เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับฝ่าบาท? " 
 
เมื่อได้ยินเสียงร้องของพระราชาพวกทหารองครักษ์จึงรีบเข้ามาดูในห้อง 
 
「ไปเรียกซางก์มาพบข้าที่ห้องเดียวนี้! 」 
 
"ขอรับ! " 
 
ทหารองครักษ์วิ่งออกไปหลังจากทำความเคารพ.  
หลังจากนั้นไม่นานซางก์ ผู้ชายที่มีลักษณะดูสูงอายุและไว้หนวด, ก็เดินเข้าไปในห้อง.  
เขาทำหน้าที่เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศนี้ 
 
「ฝ่าพระบาทท่านต้องการสิ่งใดจากกระหม่อมรึ.」 
 
「จงส่งอัศวินและเหล่านักเวทไปเสริมเพื่อที่จะกวาดล้างพวกมอนสเตอร์ซะ. 」 
 
「ตอนนี้ท่านเอเลโอนอล่า กำลังจัดเตรียมพวกทหารให้พร้อมออกรบแล้วครับ. 」 
 
「แล้วแจ้งให้พวกเขาทราบด้วยว่าในกลุ่มมอนสเตอร์มัมมีหนอนยักษ์ด้วย ขอให้จัดทำแผนสำหรับมือให้พร้อม. 」 
 
「หนอนยักษ์? 」 
 
「ใช่. ถ้าพวกเราไม่รีบทำอะไรสักอย่าง พวกนักผจญภัยอาจต้องมาตายโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยเป็นแน่ 」 
 
「เรียนฝ่าบาทท่านไปได้ยินข้อมูลนี้จากที่ไหนหรือขอรับ. 」 
 
「ไม่มีเวลาแล้ว. ข้าจะอธิบายให้ฟังในภายหลังดังนั้นตอนนี้รีบแจ้งข่าวนี้ออกไปเร็วเข้า. 」 
 
「รับทราบแล้วขอรับ.」 
 
ซางก์ทำความเคารพก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป 
 
「ขอให้ทันเวลาด้วยเถอะ. 」 
 
พระราชาได้แต่คิดว่าคนที่ต้องมาตายเพราะหนอนยักษ์มันจะมีมากเพียงใดกัน 
มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะคิดว่า เกอร์แซมได้เตรียมทุกอย่างไว้ก่อนจะถึงวันฉลองวันเกิดของราชา เป็นช่วงที่จะมีผู้คนมากมายเดินทางมาที่เมืองหลวงแห่งนี้จำนวนมาก ถ้าพวกเราไม่สามารถกำจัดพวกมันได้ นั้นหมายถึงมันต้องสร้างเสียหายที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างมหาศาลแน่! 
 
「 บัดซบ! นี้เราไม่สามารถทำอะไรเลยหรือไง!! 」 
 
พวกนักผจญภัยนั้นได้ออกเดินทางไปก่อนแล้ว วันถัดมาจึงส่งอัศวิน ทหารและผู้วิเศษตามไปสมทบ  
หลังจากนั้นสามวันก็มีรายงานแจ้งเข้ามา 
ว่ามีนักผจญภัยแรงค์-A ได้กำจัดพวกมอนสเตอร์ทั้งหมดไปแล้ว.  
พระราชาถึงกับอ้าปากค้าง 
มันเป็นจดหมายรายงานที่ส่งโดยกิลด์มาสเตอร์ 
มันจึงมีความน่าเชื่อถือ.  
มันทำให้เขาโล่งใจ และนักผจญภัยแรงค์-Aคนนั้นเป็นใครกัน?  
มันเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาอยู่ที่นั่น. 
ถึงจะมีคำถามหลายอย่าง แต่สำหรับตอนนี้ก็ถือว่ารอดจากเหตุการณ์ร้ายแรงไปได้แล้ว.  
สิ่งเดียวที่ต้องทำคือการจับกุมเกอร์แซม เขาอาจอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองหลวง.  
แต่เมื่อพระราชากลับมาถึงที่ห้องของเขา ก็พบกับเกอร์แซม 
 
' นี้มันหมายความยังไงกัน ทำไมไอ้พวกนักผจญภัยและทหาร พวกมันยังสามารถกลับมากันได้อีก. ' 
 
「ดูเหมือนว่าพวกมอนสเตอร์ทั้งหมดที่เจ้าได้เตรียมการไว้ จะถูกกำจัดโดยนักผจญภัยแรงค์-A แล้วละนะ. 」  
 
' นักผจญภัยแรงค์-A นั้นเป็นไปไม่ได้! ไอ้พวกนักผจญภัยที่แรงค์สูงมันต้องไปอยู่ที่ๆไกลสิ ก็ข้าได้ส่งพวกมันไปแล้ว. ' 
 
「ข้าก็ไม่ได้เข้าใจเกี่ยวเรื่องที่เจ้าบอกหรอก แต่นี่คือทั้งหมดที่เขียนอยู่ในจดหมายนี้ที่ส่งมาจากทางหัวหน้ากิลด์. 」 
 
「นั่นเป็นต้องเรื่องโกหกแน่ๆ! "อั้คค" ' 
 
เกอร์แซมอาเจียนเลือด 
 
「ข้าต้องมาตายก่อนที่การแก้แค้นมันจะเป็นจริง? ทั้งหมด..เป็นเพราะไอ้นักผจญภัยที่ข้าไม่รู้จัก?แผนของข้ามันควรจะต้องสมบูรณ์แบบ ... 」 
 
เกอร์แซมมองไปที่พระราชาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง 
 
"ทำไม..แกจะหัวเราะทำไม!" 
 
「เรื่องของเจ้า ข้าจะทำให้จบลงแค่ตรงนี้ละ.」 
 
พระราชาชักดาบออกมาและฟันไปที่เกอร์แซม.  
เกอร์แซมที่ไร้สิ้นพลังไปแล้ว เขารับดาบของพระราชาโดยไม่คิดที่จะหลบมัน 
เขาไม่สามารถแก้แค้นได้อีก เขาเข้าใจมันดีพร้อมกับเสียงหัวใจที่หยุดเต้น 
พระราชาเรียกทหารองครักษ์ให้มาจัดการกับศพของเกอร์แซม 
 
「ข้าคงต้องพูดขอบคุณกับนักผจญภัยคนนั้นสักหน่อยแล้ว. ' 
 
เขาที่ได้ช่วยปกป้องประเทศ ชีวิตของนักผจญภัยและเหล่าทหารจากเรื่องนี้ 




NEKOPOST.NET