[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 68 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.68 - คุณหมี เจรจาต่อรอง


เมื่อฉันตื่นขึ้นมาไม่กี่ชั่วโมงหลังจากพระอาทิตย์ขึ้น.  
ฉันยังรู้สึกง่วงนอนอีกเล็กน้อยและไม่ได้มีเหตุที่ต้องรีบกลับไปที่เมือง.  
ฉันค่อยๆใช้เวลาไปกับอาหารมื้อเช้าและเมื่อฉันเดินออกไปนอกบ้านก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ... 
「คริฟ?」 
「ชั้นรู้ว่า บ้านหมีนี้เป็นบ้านของยูนะ.」 
「ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ละ?」 
「นั้นควรเป็นคำพูดของชั้น เพราะว่าชั้นกำลังเดินทางไปเมืองหลวงนะสิ. 」 
เมื่อฉันมองไปรอบ ๆ มีทหารยืนคุ้มกันอยู่หกคน.  
พวกคนคุ้มกันของคริฟคงจำบ้านของฉันได้.  
พวกเขาทั้งหมดขี่ม้ากันมาโดยไม่ได้ใช้รถลาก.  
การเดินทางบนหลังม้ามันคงลำบากเกินไปสำหรับโนอา นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่คริฟฝากโนอาให้เดินทางมากับฉัน. 
「ฉันมาเพื่อรับคุณ คริฟ แต่ตอนนี้มันคงไม่จำเป็น และฉันก็กำลังจะกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว.」 
「มารับชั้น? 」 
「มีฝูงมอนสเตอร์ปรากฎขึ้นรอบๆที่นี่และมันทำให้โนอาเป็นกังวล.」 
「แต่ถ้ามันไม่จำเป็นแล้ว ก็หมายความว่าเธอฆ่าพวกมันทั้งหมดแล้วใช่ไหม? 」 
「 ...... 」 
ฉันไม่อยากพูดเพื่อให้เขาเชื่อจึงเพียงแค่พยักหน้าตอบไป.  
ถ้าเอาของต่างๆออกมาก็อาจจะมีอีกหลายคำถามอย่างไม่ต้องสงสัย.  
มีความเป็นไปได้ที่ชีวิตอันสงบสุขของฉันจะพังทลายเป็นแน่.  
มันเพราะหลังจากที่ฉันฆ่าพวกมอนสเตอร์ไป หมื่นกว่าตัวแถมฆ่าเจ้าหนอนยักษ์อีก.  
อื-ม..จะอย่างทำไงดีละ? 
「เยี่ยมไปเลย สำหรับเธอที่ล้มเจ้าแบล็คไวเปอร์ได้, พวกฝูงมอนสเตอร์ก็ไม่ใช่ปัญหาด้วยใช่มั้ย? เพราะเธอก็เคยปราบฝูงก็อบลิน และยังได้ดาบของราชาก็อบลินมาแล้วด้วย」 
มันดูเหมือนว่าคริฟ จะชื่อว่าคนที่ฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมดต้องเป็นฉัน.  
ถ้าฉันบอกเขาถึงจำนวนและชนิดของมอนสเตอร์เขาจะทำหน้ายังไงนะ?  
แต่ถ้าฉันไม่ปฏิเสธมันตอนนี้ มันจะกลายเป็นปัญหาเมื่อ พวกเราไปถึงเมืองหลวง.  
บางทีมันอาจจะดีถ้าฉันรีบออกเดินทางแต่เช้า.  
ฉันอยากจะพูดว่าพึ่งมาถึงเมื่อสักครู่นี้เอง.  
แต่มันก็สายเกินไปที่จะพูดออกไปอย่างนั้น 
「คริฟ, ฉันอยากให้คุณชดใช้หนี้ที่นี้ตอนนี้? 」 
「ทำไมเธอดูจริงจังแบบนั้นละ? มันจริงที่ว่าชั้นอยากจะตอบแทนเธอ ตั้งแต่ที่พวกเราคุยกัน ชั้นยังไม่ทราบว่าเธอต้องการอะไรจากชั้น? 」 
「ฉันอยากคุยเรื่องนี้ข้างในบ้านนะ.」 
ฉันพูดขณะที่มองไปที่พวกคนคุ้มกัน 
「ชั้นเข้าใจละ.  พวกคุณทุกคน เราจะพักที่นี่กันก่อน」 
คริฟสั่งพวกเขา และเข้ามาในบ้านหมี.  
หลังจากเข้าในบ้านหมี ฉันให้คลิฟนั่งลงแล้วจึงเริ่มอธิบาย.  
ความจริงที่ว่าในป่าแห่งนี้มี ก๊อบลินและหมาป่ารวมกันถึง10,000 ตัว พวกอ็อคอีก500 ไวเวิรน์อีก 50 ตัว และเรื่องที่ทางกิลด์เตรียมกองกำลังจะเดินทางมากำจัดพวกมัน.  
เพราะอย่างนั้นโนอาจึงร้องไห้เพราะกังวลว่าคุณพ่อของเธอน่าจะกำลังเดินทางมา.  
ซึ่งทำให้ฉันต้องมาที่นี่เพื่อพาคริฟไปให้ถึงเมืองหลวง. 
แต่ก่อนที่ฉันจะไปหาเขาที่ก็ตรวจพบฝูงมอนสเตอร์ก่อน.  
และฉันก็เข้าไปทำลายพวกมันทั้งหมด.  
สุดท้ายความจริงที่ว่าฉันได้ฆ่าเจ้าหนอนยักษ์ ซึ่งไม่ได้อยู่ในรายงานที่ทางกิลด์ได้ส่งคนมาสำรวจ 
「ตอนนี้ชั้นกำลังเสียใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เกิด แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณจริงๆ เธอเป็นผู้มีพระคุณกับชั้น. ' 
คริฟลดลงหัวของเขาเล็กน้อย.  
ในนิยายหรือมังงะการที่ขุนนางลดหัวของเขาที่ให้ชนชั้นปุถุชนเป็นสิ่งที่หายาก 
「ฉันทำเพื่อโนอาก็เท่านั้น ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าคุณไม่ได้พ่อของเธอฉันคงทิ้งคุณไปแล้ว」 
「เห็นทีชั้นจะต้องขอบคุณโนอาสินะ คำขอของเธอสำหรับชั้นคือให้ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ใช่มั้ย?」 
「ฉันไม่ต้องการจะเป็นจุดเด่นเมื่อเรื่องนี้จบ.」 
「ทำไมละ? เธออาจจะได้กลายเป็นผู้กล้า มันทำให้มีทั้งชื่อเสียงและเงินทองเลยนะ.」 
「ฉันไม่ต้องการและมันก็ดูน่ารำคาญถ้าฉันถูกเรียกอย่างนั้น ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสนุกไปตามชีวิต นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องการที่จะจบเรื่องนี้อย่างสงบ.」 
「 แต่ทั้งจำนวนมอสเตอร์ 10,000ตัว อ็อค500ตัว ไหนจะไวเวิรน์ และหนอนยักษ์อีกละ? ชั้นยังไม่สามารถเชื่อมันได้」「คุณต้องการที่จะเห็นพวกมันสินะ?」 
「ใช่ตอนนี้ชั้นจะให้พวกทหารไปตรวจสอบในป่า ชั้นคงถือคำพูดของเธอเอามาเป็นเพียงหลักฐานอย่างเดียวมันคงไม่ได้หรอก จากเรื่องที่เล่ามาทั้งหมด.」 
คริฟเดินออกไปนอกบ้านและสั่งให้ทหารของเขาไปตรวจสอบในป่า พวกทหารเอียงศีรษะของพวกเขาในความสับสนและทำตามคำสั่งของคริฟ เพื่อออกไปสำรวจบางอย่างในป่า 
「ตอนนี้พวกเขาคงมองไม่เห็นแล้วมั้ง? 」 
เมื่อชั้นมองดูพวกทหารหายเข้าไปในป่าจนน่าจะมองมาทางนี้ไม่เห็นแล้ว 
เมื่อฉันตัดสินใจว่าไม่เห็นลูกน้องของคริฟแล้ว จึงเอาไวเวิรน์ทั้งหมดออกมา  
และเอาศพเจ้าหนอนออกมาด้วย.  
ตอนที่ฉันเห็นมันอีกครั้ง มันทำให้รู้สึกพิลึกชะมัด.  
ฉันเกลียดสัตว์ทุกประเภทที่มันคลานไปตามพื้น. เพราะมันดูน่าขนลุกทุกครั้ง 
ฉันที่เป็นฮิคิโมริ ตั้งแต่ตอนอยู่อนุบาลก้ไม่เคยไปจับพวกแมลง.  
สำหรับฉันมันเรื่องเป็นไปไม่ได้ที่จะชอบพวกมัน.  
คริฟยังคงมองไปที่หนอนเหมือนเขา ไม่อยากจะเชื่อในขนาดของมัน 
「ฉันต้องเอาพวกอ็อคออกมาให้นายดูด้วยไหม?」 
「ไม่ต้องหรอกแค่นี้ก็พอแล้ว เก็บมันกลับคืนเถอะ」 
คริฟเหมือนกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง 
「ชั้นอยากให้มันเป็นแค่เรื่องตลกเสียจริง.」 
「มันจะดีกว่าถ้า คุณไม่ได้พูดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น.」 
「แต่ถ้านักผจญภัยและทหารที่กำลังจะมาที่นี่ละ? มันก็จะเป็นปัญหาถ้าพวกเขาไม่ทราบใครเป็นคนฆ่าพวกมันเธอก็รู้! 」 
「ยังไม่มีใครเห็นหนอนยักษ์ในฝูงมอนสเตอร์และถ้าคุณไม่ได้บอกพวกเขา ก็จะไม่มีใครรู้ว่าเป็นฉัน. 」 
「แต่เธอ…」 
เขาทำสีหน้าตกตะลึงก่อนจะพูดต่อ 
「สำหรับตอนนี้อย่างน้อยเธอควรรายงานให้กิลด์มาสเตอร์ทราบ ให้เขาเป็นคนตัดสินใจหลังจากนั้น เพื่อกิลด์มาสเตอร์จะได้จัดการกับสถานการณ์ ก่อนที่พวกนักผจญภัยคนอื่นและทหารจะเดินทางมาถึงที่นี้. 」 
สรุปคือเรื่องนี้พวกเราต้องกลับปรึกษากับกิลด์มาสเตอร์ก่อน.  
ตอนนี้คงทำได้เพียงเท่านั้น.  
คริฟและฉันตัดสินใจเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมกัน หลังจากรอทหารที่เข้าไปสำรวจป่าออกมากัน.  
เนื่องจากหมีวิ่งไวกว่าม้าของพวกเขา ฉันเลยต้องชะลอความเร็วให้เท่าๆกัน 
สองวันต่อมาพวกเราเห็นกลุ่มของนักผจญภัยที่กำลังเดินทาง.  
นับว่ายังดีที่อย่างน้อยเราก็เจอพวกเขา.  
เพื่อที่ฉันจะไม่แปลกใจนักผจญภัยที่ผมจำได้ โยกหมีกระโดดบนม้าคลิฟและเข้าร่วมผจญภัย 
เพื่อที่ไม่อยากให้พวกนักผจญภัยประหลาดใจ ฉันจึงเรียกคุมะยูรุกลับไปก่อนแล้วจึงไปขี่ม้ากับคริฟ. 
「 อร๊า เธอไม่ได้หนีไปหรอกเหรอยูนะจัง? 」 
เมื่อพวกเราพบกับกิลด์มาสเตอร์ เธอกล่าวเช่นนั้น.  
ดูเหมือนว่าฉันถูกระบุว่าเป็นผู้หลบหนีสินะ.  
ก็พอเข้าใจอยู่ เพราะมีแค่ฉันที่ใส่ชุดหมีแล้วก็ไม่ได้อยู่ที่กิลด์ 
และคงมีคนเห็นฉันอีกหลายคน ตอนที่กำลังจะออกมานอกเมืองหลวง ดังนั้นพวกเขาคงคิดว่าฉันได้หนีจากภาระกิจสินะ 
「แล้วคนคนนี้คือ ... ? 」 
「ไม่ได้พบกันนานนะซานย่าประมาณ1ปีแล้วสินะ? 」 
「 ... คริฟ, ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฉันได้รับความกรุณาจากคุณนายคุณเสมอ. 」 
「ผมเข้าใจ เพราะเธอเป็นคนที่ทำหน้าของตัวเองได้ดีมาก」 
「ดังนั้นแล้ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่กับยูนะจังละ? 」 
「อา.. มันเป็นคำขอร้องจากลูกสาวชั้นนะ เธอขอให้ยูนะมาเป็นคนคุ้มกันให้ชั้น. 」 
「แต่นั้นมันก็ไม่ทำให้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า เธอเป็นคนที่หลบหนีจากภารกิจในครั้งนี้ เพราะฉันแจ้งให้ระงับเควสทุกอย่างไปแล้ว. 」 
「แต่ตอนที่ยูนะออกมา ทหารที่ประตูก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ.」 
「แล้ว... 」 
「เพราะคุณได้แจ้งข้อความช้าเกินไป และนั่นเป็นเหตุผลที่ยูนะไม่จำเป็นต้องได้รับการลงโทษ. 」 
「เอาเป็นอย่างนั้นก็ได้ แต่ยูนะจังควรมีส่วนร่วมในการล่าพวกมอนสเตอร์ในครั้งนี้ ฉันไม่สามารถที่จะปล่อยให้หญิงสาวที่สามารถเอาชนะไทเกอร์วูล์ฟและแบล็คไวเปอร์ ด้วยตัวคนเดียวให้กลับไปเมืองหลวงตอนนี้ได้หรอกนะ.」 
「สำหรับเรื่องนั้นพวกเราควรคุยเพิ่มเติมกันอีกสักเล็กน้อย ? 」 
「มันมีเรื่องสำคัญอะไรอย่างนั้นเหรอ ? 」 
คริฟมองรอบๆว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ตัวระหว่างพวกเรา 
「เป็นเรื่องที่ค่อนข้างพูดลำบาก และมันมีเหตุจำเป็นที่ต้องพึ่งคุณที่เป็นกิลด์มาสเตอร์ด้วยนะ 」 
「อะไรละนั้น? 」 
「ทั้งไวเวิรน์ และพวกพวกมอนสเตอร์อีก 10,000 ตัว ยูนะเป็นคนปราบพวกมันทั้งหมดด้วยตัวเธอเองเพียงคนเดียว. 」 
「……หะ? 」 
「และยังมีหนอนยักษ์อีก. 」 
「 ... หนอนยักษ์? 」 
「ใช่เธอให้ผมได้เห็นศพมันแล้ว ถึงตัวผมเองจะไม่ได้ไปเข้าดูหลักฐานในป่า แต่ผมก็คิดว่ามั่นใจที่จะเชื่อเธอ เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะโกหก หลังจากที่เธอได้ทำมันทั้งหมด . 」 
「ชื่อเสียง , เงินทอง? 」 
「 ยูนะบอกว่าเธอไม่ต้องการมัน ในทางตรงกันข้ามเธออยากให้พวกเราเก็บเงียบเรื่องที่เธอได้กำจัดฝูงมอนสเตอร์ เธอมีนิสัยที่แปลกเหมือนชุดที่ใส่ และเธอเองบอกว่าเธอต้องการมีชีวิตที่อยู่อย่างสงบสุข. 」 
「 หื-ม มันฟังดูเหมือนเรื่องตลกเสียจริง? 」 
"คุณสงสัยมันตรงไหนละ? ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนกำจัดพวกมอนสเตอร์ หรือความจริงที่ว่าเธอต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขกับชุดหมีที่เธอใส่? 」 
「ก็ทั้งสองอย่างนั้นแหละ. 」 
「แต่ทั้งสองเรื่อง ก็คือเรื่องจริงตามที่ผมได้บอกคุณไปแล้ว. 」 
ทั้งสองคนกำลังพูดสิ่งที่พวกเขาต้องการในขณะที่ฉันนั่งฟังอย่างใจเย็น! 
「นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเราต้องปรึกษากับคุณ. 」 
「 ... ยูนะจังฉันขอคำอธิบายอย่างละเอียดทั้งหมดหน่อยสิ. 」 
ซานย่าซังหันมามองที่ฉัน.  
ฉันอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในป่า 
「ตามที่พวกคุณบอกฉันมาคือ ตอนนี้ในป่ามีศพของก็อบลิน 5,000 และส่วนหัวพวกอ็อคอีก500 ใช่มั้ย? 」 
「ฉันไม่ได้นับศพพวกมันทั้งหมดหรอก เพียงแค่สันนิษฐานไปตามจำนวน และที่ได้ยินจากตอนอยู่ที่กิลด์ 」 
「ชั้นเองก็ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด แต่คนคุ้มกันของฉันได้ยืนยันว่าพบศพก็อบลินในป่าจำนวนมาก.」 
ซานย่าใช้มือกุมหัวของเธอก่อนจะพูด 
「ฉันจะดีใจหรือเสียใจดี กับเรื่องที่เธอทำไปดีละ. 」 
「คุณควรจะดีใจ. 」 
「 ยูนะจังมันไม่เป็นไรจริงๆ? คุณจะกลายเป็นผู้กล้า ที่ได้รับชื่อเสียงเกียรติยศและความมั่งคั่งเชียวนะ.」 
「มันไม่จำเป็น. 」 
ถ้ามันแลกมาด้วยการเสียอิสรภาพของฉันมันดูไม่คุ้มเอาเสียเลย. 
「ฉันเข้าใจละ งั้นลองคิดในแง่ดี ภารกิจเสร็จสิ้นสมบูรณ์โดยไม่มีใครตาย ปัญหาคือใครเป็นคนทำใช่มั้ย? สิ่งที่พวกเราต้องทำคือให้พวกเราเข้าใจสถานการณ์นี้ให้ตรงกันก่อน.」 
「แล้วจะให้เพวกเราทำอะไร? 」 
「อยากให้เข้าใจว่ามีกลุ่มนักผจญภัยแรงค์-A ได้ตามล่าพวกมอนสเตอร์ หลังจากนั้นพวกเขาก็เก็บวัถตุดิบทั้งหมด ยกเว้นซากของก๊อบลินก่อนที่พวกเขาจะจากไป. 」 
「แล้วคุณจะเลือกใครจากกลุ่มแรงค์-Aมาละ? 」 
「ฉันคงต้องถามจากทุกคนที่เป็นแรงค์-A และเป็นคนที่พร้อมจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ」 
「แล้วเราจะทำอย่างไงกับเรื่องหนอนยักษ์? 」 
「ฉันว่าควรจะเก็บเงียบเรื่องนี้ไว้นะ. 」 
นั้นเป็นเรื่องที่ตกลงกัน.  
ซานย่าซังให้นักผจญภัยที่ติดตามมาทั้งหมดมารวมกันและเริ่มอธิบายสถานการณ์ 
「ทุกท่านฟัง! พวกมอนสเตอร์จำนวนกว่า 10,000 ตัวและพวกไวเวิรน์ ได้รับแจ้งว่าโดนกำจัดไปแล้วจากนักผจญภัยแรงค์-A! 」 
「 จากนักผจญภัยแรงค์-A? 」 
"ใช่. หลักฐานตอนนี้คือศพของพวกก๊อบลินที่ยังมีหินเวทมนต์วิเศษ และหัวของพวกอ็อค นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันจะให้พวกคุณแยกออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งที่ต้องการจะกลับไปยังเมืองหลวง แล้วที่เหลือคือทำลายซากศพพวกนั้นในป่า. ' 
「เอาจริงดิ ไม่จะอยากเชื่อ」 
「ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องโกหก ค่าตอบแทนคือหินเวทมนต์ของพวกก๊อบลิน  และนั้นคือตอนที่คุณจัดการกับศพพวกมันเสร็จ บรรดาผู้ที่จะเดินทางกลับเมืองเลยจะไม่ได้รับค่าตอบแทน ฉันให้อิสระพวกคุณที่จะตัดสินใจเลือกในสิ่งที่คุณอยากจะทำ」 
หลังจบคำอธิบายของซานย่าเกือบทั้งหมดที่เป็นนักผจญภัยที่มีระดับสูงกว่าแรงค์ D ตัดสินใจที่จะกลับไป.  
พวกแรงค์ที่ต่ำกว่านั้นหวังได้หินเวทของก๊อบลินกัน จึงตัดสินใจที่จะเดินทางต่อไปข้างหน้า.  
มาสเตอร์กิลด์ซานย่าตัดสินใจที่จะไปกับกองทัพเพื่อไปดูสถานที่จริง . 
「คริฟ ขอบคุณนะ.」 
「ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก มันควรจะเป็นฉันที่ต้องขอบคุณเธอ. 」 
「งั้นฉันขอตัวกลับไปก่อนนะ. 」 
「เธอไม่อยากกลับไปพร้อมกันหรือ? 」 
「ด้วยหมีของฉัน มันเดินทางไปถึงเมืองแค่ไม่กี่ชม.นะ 」 
「เข้าใจละ พวกมันวิเศษมาก. 」 
ฉันเรียกคุมะยูรุและมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง 




NEKOPOST.NET