[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 67 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.67 - คุณหมีไร้เทียมทาน


ผลจากเวทมนต์สำรวจ ทำให้ทราบว่าพวกมอนสเตอร์นั้นได้กระจายไปทั่วป่า 
ในใจกลางป่า มีก๊อบลิน, หมาป่าและอ็อค ที่ได้แบ่งเป็นกลุ่มๆ ที่แตกต่างกัน.  
ถ้าตามจำนวนของมอนสเตอร์ที่ได้ยินมาจากรายงานถูกต้อง คือมีก๊อบลินถึง 5000 ตัว 
แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่งหรือจำนวนของพวกมัน 
ปัญหาคือการที่ฉันไม่ทราบว่า ตัวฉันมีพลังเวทแค่ไหน  
จนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่เคยรู้สึกถึงขีดกำจัดของพลังเวทในตัวเองเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะจำนวนหรือปริมาณสูงสุดที่ใช้ได้ในแต่ละครั้ง 
ถ้าเป็นในเกมส์มันก็คือค่า MP ถึงจะเป็นในโลกนี้มันก็คงมีค่าสูงสุดในการใช้เวทมนต์เหมือนกัน 
มันอาจจะมีวิธี แต่ฉันก็ไม่ทราบวิธีการที่จะใช้ตรวจสอบ   
ดังนั้นฉันจึงไม่ทราบว่าตัวเองนั้นมีพลังเวทแค่ไหน.  
 
ถ้าเป็นในเกมส์เมื่อคุณใช้เวท มันก็ไม่ได้มีมาตรฐานการใช้แต้มพลังเหมือนกันซะทีเดียว 
ในเกมที่คุณจะใช้ 10 MP เมื่อคุณยิงลูกไฟ แต่ในโลกนี้มีไม่มาตรฐานใด ๆ ที่เกี่ยวกับมัน.  
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นลูกไฟอันเดียวกันแต่คุณยังสามารถเรียกคืนเวทที่ยังไม่ได้ใช้ของคุณ หรือเพิ่มพลังให้มันก็ได้ไม่จำกัด ในแง่ของ MP คุณสามารถใช้ลูกไฟที่ 5mp, 20mp หรือ 50mp ก็ได้ 
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันคงไม่สามารถรู้ได้ถึงขีดสุดพลังเวทในตัวได้ 
สงครามครั้งนี้จะไม่เป็นกับมอนสเตอร์ แต่กับปริมาณของพลังงานมายากลฉันสามารถใช้ 
ผลการสู้รบครั้งนี้นั้น มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับมอนสเตอร์ แต่มันขึ้นอยู่ที่ปริมาณเวทมนต์ที่ชั้นจะสามารถใช้ได้ 
「ขอบคุณที่พามาส่งนะคุมะยูรุ 」 
ฉันลูบหัวคุมะยูรุเป็นรางวัลสำหรับการเดินทางมาที่นี้โดยไม่หยุดพักจนถึงตอนนี้.  
จากนั้นฉันให้คุมะยูรุกลับไปพักและอัญเชิญคุมะคิวออกมา 
「คุมะคิวจากนี้ไปพวกเราจะวิ่งโดยไม่หยุด และฝ่าเข้าไปในฝูงมอนสเตอร์ ดังนั้นฉันหวังพึ่งนายอยู่นะ! 」 
ฉันลูปที่คอคุมะคิว.  
เมื่อฉันเตรียมตัวพร้อมแล้ว ฉันขี่คุมะคิวและเข้าไปในป่า 
หลังจากที่ฉันเข้ามาในป่าก็พบกลุ่มเล็กๆของก็อบลินใกล้ๆ  
ฉันยิงแอร์คัตเตอร์ไปตัดหัวของพวกมันทันที.  
มันเป็นเรื่องที่วิเศษ เมื่อเราเล็งเป้าแล้วยิงเวทออกไป มันจะพุ่งไปหาที่เป้าหมายโดยอัตโนมัติ 
ในขณะที่กำลังสังเกตเวทมนต์มันก็ตัดคอพวกก็อบลินซะแล้ว 
เมื่อคุมะยูรุวิ่งผ่านไปตามป่า.  
ในเวลาเดียวกัน, คอของพวกก๊อบลินก็ขาดทันที  
ฉันก็ไม่ได้นับมันหรอกนะ แต่คิดว่าคงประมาณ 1000 หัวแล้ว.  
อนุภาพเวทมนต์ของฉันมันก็ยังไม่ลดลงเลย.  
ฉันยิงเวทมนต์ไปตามกลุ่มก็อบลินที่เราเจอ 
เส้นทางที่คุมะคิวผ่าน จึงมีแต่ศพของพวกก็อบลินโดยรอบ 
เหมือนมีเงาสีขาวและแสงของเวทลม ไหลผ่านไปในป่า 
 
ผ่านความมหัศจรรย์การตรวจสอบผมได้เห็นว่าชุดของก๊อบลินได้รับหายไป เพียงไม่กี่ของพวกเขายังคงอยู่.  
จากปฏิกิริยาของฝูงก๊อบลินหายไปจากการใช้เวทตรวจสอบ แต่ก็ยังคงเหลือก็อบลินอีกพียงจำนวนน้อย 
ฉันไม่รู้จำนวนมอนสเตอร์ที่ฉันฆ่าไป.  
แต่ฉันก็ยังคงสามารถใช้เวทมนต์ได้อยู่.  
ถ้าเป็นในเกมส์ฉันคงทราบว่ายังเหลือพลังเวทอีกเท่าไรด้วยแต้ม mp 
จากตำแหน่งที่ฉันอยู่ด้านขวามีฝูงของหมาป่า ที่อยู่ทางด้านซ้ายเป็นฝูงของพวกอ็อคและสุดท้ายในตรงกลางเป็น ไวเวิรน์.  
ตั้งแต่แรกที่ฉันไม่ทราบว่าเวทมนต์ของฉันจะหมดเมื่อไร ฉันตัดสินใจว่าการกำจัดอ็อค นั้นสำคัญมากกว่ากำจัดพวกหมาป่า.  
แต่ฉันเปลี่ยนเป้ามาเป็นเจ้าไวเวิรน์แทน.  
ฉันเคยต่อสู้กับพวกมันในเกมส์ แต่ยังไม่เคยในโลกนี้.  
การเลือกต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่คุณรู้ว่าคุณสามารถต่อสู้ได้คือกลยุทธ์พื้นฐานในเกม.  
แต่มันจะลำบากถ้ามีพวกคอยตอดเล็กตอดน้อยรอบๆคุณในระหว่างการต่อสู้มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก.  
 
 
ฉันเอาน้ำผลไม้โอเร็นออกมาจากกระเป๋าคุณหมีและนั่งพักสักครู่.  
ขณะที่ฉันดื่มน้ำผลไม้ โอเร็น ฉันมองไปทางฝูงอ็อค นั้นคือทางที่เราจะไป 
「คุมะคิวขอโทษนะ ที่ต้องพามาเสี่ยงอย่างนี้.」 
ฉันยังกำจัดได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของฝูงมอนสเตอร์นี้.  
ไม่กี่นาทีต่อมาฉันก็พบกับฝูงของอ็อค.  
ซึ่งผลต่างจากสิ่งที่ฉันทำก๊อบลิน เมื่อฉันยิงแอร์คัตเตอร์ใส่พวกมัน.  
พวกอ็อคนั้นมีคอที่แข็งแกร่งกว่าก็อบลินมันจึงไม่ตายในทันที 
「ฉันควรลองเพิ่มพลังไปในเวทอีก2เท่า」 
ฉันยิงแอร์คัตเตอร์ไปที่อ็อคอีกที 
หัวมันหลุดออกมาแล้ว  
แค่นี้ก็น่าจะโอเคละ 
มีอ็อคอยู่ประมาณ 500 ตัว.  
ซึ่งแตกต่างจากก๊อบลิน พวกอ็อคนั้นมีความทนทานต่อการโจมตีในระดับที่แตกต่างกว่า  
นั้นคือเหตุผลที่ฉันจะฆ่าพวกมันด้วยการโจมตีระยะไกลเท่านั้น.  
พวกอ็อคกวัดแกว่งอาวุธและวิ่งมาฉันด้วยความเร็วที่ต่างจากรูปร่างที่ใหญ่โตของมัน.  
ระหว่างที่คุมะคิวกำลังวิ่ง อยู่ๆก็มีลูกธนูยิงมาทางเรา 
อ็อคอาเชอร์!  
ในเกมส์มันก็มีพวกอ็อคที่ใช้คันธนูและลูกศรอยู่หรอกนะ  
พวกลูกศรนี้มันทำให้ฉันลำบากอยู่บาง.  
ฉันสร้างกำแพงลมรอบๆตัวคุมะคิว 
นอกจากนี้ ยังมีเวทที่ยิงมาทางเรา. 
「มีอ็อคเมจด้วยรึ? 」 
อ็อคอาเชอร์ที่ใช้ธนู.  
อ็อคเมจที่ถือไม้เท้า.  
อ็อคที่เป็นพลหอกถือหอกอันใหญ่.  
และอ็อคส่วนใหญ่ที่เหลือพวกมันใช้ดาบ.  
พวกมันช่างดูน่ารำคาญจริงๆ 
จากจำนวนที่ว่ามานั้น ฉันจึงใช้เวทมนต์สร้างหมีโกเลมขึ้นมา30ตัว. 
และนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเหมือนพลังเวทมันถูกดูดออกไป.  
แม้จะรู้สึกถึงมันได้เล็ก ๆ น้อย ๆ หรือฉันจะคิดมากเกินไป?  
พวกหมีโกเลมวิ่งไปที่พวกอ็อค และใช้เล็บอันแหลมคมแทงที่คอพวกมัน.  
ฉันก็ยังยิงแอร์คัตเตอร์ตัดคอพวกมันต่อ.  
แม้ว่าหมีโกเลมจะถูกแทงหรือโดนยิงด้วยลูกศร พวกอ็อคก็ไม่สามารถหยุดหมีโกเลมไว้ได้ แต่พวกหมีโกเลมก็ยังได้รับความเสียหายจากเวทมนตร์อยู่ ฉันจึงต้องใช้เวทมนตร์เพื่อซ่อมแซมพวกมัน.  
เมื่อใดก็ตามที่หมีโกเลมและฉันผ่านไปก็จะมีศพอ็อคมากขึ้น 
「ฉันยังสามารถใช้เวทได้อยู่ ... 」 
ฉันทำแน่ใจว่า ยังมีเวทมนต์เหลืออยู่ในร่างกาย 
「ตอนนี้เหลือแค่พวกหมาป่าและไวเวิรน์แล้วละนะ 」 
แม้ฉันจะต่อสู้มามากขนาดนี้ คงต้องขอบคุณชุดคุณหมี ที่ทำให้ฉันไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่มากเกินไป 
「 เอาละอีกไม่นานก็น่าจะจบซะที 」 
สถานที่ที่ไวเวิรน์อยู่ ...  
พวกมันไม่ได้ขยับไปไหนจากที่เดิม.  
ฉันถอดชุดเพื่อเปลี่ยนไปใส่ชุดหมีขาวเพื่อฟื้นพลังเวท. 
ไม่มีใครมองเห็นฉันใช่มั้ย?  
เมื่อฉันสวมชุดหมีสีขาว มันทำให้ฉันอบอุ่นและรู้สีกได้ว่าพลังเวทของฉันกำลังฟื้นฟูอยู่ 
ฉันที่ใส่ชุดหมีขาวก็เดินไล่เก็บศพของพวกอ็อค เอามันใส่ไว้ในกระเป๋าคุณหมี และเดินไปจนถึงจุดที่มีฝูงก๊อบลินถูกฆ่า.  
ดาบ ธนูและไม้เท้าของพวกมัน ที่ตกจากการต่อสู้ฉันก็เอามาด้วย.  
จนสุดท้าย ฉันก็ใช้แค่วิธีตัดหัวพวกมันอย่างเดียว. 
หัวของอ็อคนั้นมันดูน่าขยะแขยงเมื่อมองใกล้ๆ และไม่มีที่ไหนที่รับแต่ส่วนหัวของพวกมัน ฉันจึงทิ้งมันเอาไว้ยังงั้น 
หลังจากที่ฉันรวบรวมศพอ็อคเสร็จฉันจึงจะใช้เวลาพักสั้นๆ ในชุดหมีสีขาวของฉัน.  
เมื่อฉันรู้สึกว่าได้พลังเวทมนต์ฟื้นฟูเพิ่มแล้วส่วนนึงฉันจึงเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดหมีดำ.  
ตอนนี้ถึงคิวเจ้า ไวเวิรน์ บ้างละ!  
ฉันขี่คุมะคิวและไปยังจุดที่เป็นตำแหน่งของพวกไวเวิรน์ 
ฉันรู้สึกแปลกใจ แม้ว่าฉันจะทำเสียงดังมากขนาดนั้นในระหว่างต่อสู้ก็ไม่เห็นพวกไวเวิรน์จะเคลื่อนไหวแต่อย่างใด  
ฉันสงสัยว่ามันเพราะอะไร?  
เมื่อฉันเข้ามาใกล้พวกไวเวิรน์ จึงรู้ว่าทำไม ... 
「พวกมันกำลังนอนอยู่.」 
มันเป็นไปได้ไม ที่อะไรสักอย่างทำให้พวกมันหลับ?  
ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ฉันจะฆ่าพวกมันก่อนที่พวกมันจะตื่นซะก่อน.  
ฉันเข้าไปใกล้ๆ ไวเวิรน์ อย่างเงียบๆและตัดศีรษะของพวกมันไปตัวหนึ่ง.  
ฉันทำไปเรื่อยๆและมันก็จบลงอย่างง่ายๆ.  
ถึงแม้ว่าพวกมัน จะถูกตัดคอก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่ตื่น.  
เมื่อฉันฆ่าไวเวิรน์เสร็จ ฉันนำศพพวกเขามันลงในกล่องมิติคุณหมี.  
ระหว่างเก็บวัตถุดิบของพวกไวเวิรน์ ฉันยังสงสัยว่ามันง่ายไปหรือป่าว?  
เมื่อฉันเก็บรวบรวมเสร็จ จู่ๆพื้นดินก็สั่นขึ้นมา. 
"มันเกิดอะไรขึ้น?" 
พื้นดินยกสูงขึ้น.  
ฉันกระโดดถอยหลัง.  
ถ้าเป็นในเกมส์มันก็มีมอนสเตอร์ที่โผล่มาจากพื้นดินอยุ่บ้าง.  
มอนสเตอร์เช่นหนอนยักษ์หรือไส้เดือนดินที่คอยสร้างหลุมใหญ่ๆและจะเปิดปากกว้างๆของพวกมัน.  
เวทมนตร์ตรวจสอบมันไม่ได้แสดงสัญญาณให้ฉันทราบ.  
ที่มันไม่ทำงาน อาจเพราะเวทมนตร์มันไม่สามารถตรวจลึกลงไปใต้ชั้นดิน? หรือฉันไม่สามารถตรวจสอบได้เพราะมันอยู่ข้างใต้การของพวกไวเวิรน์ กันแน่ 
「น่าขยะแขยงจริงๆ.」 
มีหนอนโผล่ออกมาจากพื้นดิน มันตัวใหญ่กว่า แบล็คไวเปอร์เสียอีก.  
เจ้าหนอนมันหันหน้ามาทางฉัน.  
ในปากของมันมีแต่น้ำลายไหลหยดออกมา.  
คงเห็นฉันเป็นอาหารแกละสิ.  
มันใช้ปากใหญ่ๆของมันพุ่งมาที่ฉัน.  
ฉันหลบมันโดยกระโดดไปข้างหลัง.  
มันตัวใหญ่ แต่ก็เร็ว.  
แม้จะเป็นในเกมส์ ฉันไม่ค่อยอยากสู้กับมันนักเพราะมันน่าขยะแขยงเกินไป.  
เมื่อคุณโจมตีที่ผิวหนังมัน จะมีของเหลวเหนียวๆที่ส่งกลิ่นเหม็นออกมา.   
หลังจากนั้นทันทีมันจะสร้างผิวหนังใหม่ มันจึงเป็นมอนสเตอร์ที่สู้ด้วยลำบากจริงๆ 
แต่ตอนนี้ฉันมีเวทคุณหมีอยู่.  
ด้วยวิธีเดียวกันที่ฉันใช้ฆ่าเจ้าแบล็คไวเปอร์ ฉันคงฆ่าเจ้าหนอนนี้ได้.  
ฉันสร้างเปลวไฟคุณหมีขึ้นมา10ตัว และสั่งให้พวกเขาวิ่งเข้าไปในปากอันโหญ่โตนั้น.  
เจ้าหนอนมันคงเข้าใจผิด คิดว่าพวกคุณหมีเป็นอาหารจึงอ่าปากรับเสียยังงั้น.  
เมื่อคุณหมีหายเข้าไปในปากของเจ้าหนอน มันก็ยังสามารถมองเห็นไฟที่ลุกไหม้ในตัวมันได้.  
ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่น่ามหัศจรรย์มาก 
แม้ว่าภายนอกเป็นจะดูแข็งแกร่งแต่ภายในนั้นอ่อนนุ่ม.  
เจ้าหนอนดิ้นบนพื้นดินหลายครั้งก่อนที่มันจะหยุดเคลื่อนไหว 
「หืม จะขายได้หรือป่าวน้า? 」 
มันดูเหมือนจะมีสถานที่บางแห่งที่คนเขาชอบกินหนอนกัน แต่ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น ...  
ถีงแม้ว่าฟีน่าอาจจะอยากจะกินมัน แต่ฉันคงกินมันไม่ลง.  
สำหรับตอนนี้ฉันจะเก็บมันเข้ากระเป๋าไปก่อน และจะคิดเกี่ยวกับมันทีหลัง.  
ถ้ามันจะกลายเป็นเงินได้ละก็ อะไรมันก็ดีหมดแหละ.  
ฉันเอาเจ้าหนอนที่แล้วตายเข้าไปในกระเป๋าคุณหมี 
เหลือแค่พวกฝูงหมาป่าที่ยังอยู่.  
ฉันยังมีพลังเวทเหลือพอที่จะไปล่าพวกหมาป่า.  
ฉันฆ่าพวกหมาป่าได้อย่างง่ายดาย.  
มีศพหมาป่าจำนวนมากที่ต้องการเอามาใส่กระเป๋า  
ฉันใช้ให้พวกหมีโกเลม เก็บศพหมาป่าเข้ากระเป๋าให้แทน 
เมื่อฉันเก็บตัวสุดท้ายเข้ากระเป๋า.  
ก็ถือว่าการกำจัดพวกฝูงมอนสเตอร์นี้สิ้นสุดลง 
ฉันขี่คุมะคิวและได้ออกจากป่าไป ซึ่งในป่าตอนนี้นองไปด้วยเลือด.  
อากาศตอนนี้กำลังดี.  
เมื่อฉันมองไปที่ท้องฟ้าดวงอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้าแล้วและมันคือช่วงเวลาตอนเย็น.  
ฉันจึงเอาบ้านคุณหมีแบบใช้เฉพาะเวลาเดินทาง ออกมาจากกระเป๋าเพื่อจะพักที่นี้สักคืน. 
ทำไมฉันไม่รู้สึกเลยว่าร่างกายมันจะเหนื่อยล้าเลยสักนิด ทั้งๆที่รู้สึกเหนื่อยมาก.  
ที่มันเหนื่อยจริงๆคงเป็นที่จิตใจของฉันเอง.  
ฉันกินมื้อเย็นที่ง่ายๆและหลังจากที่ฉันอาบน้ำ  
ฉันเดินตรงไปที่เตียง และความคิดของฉันได้ลอยเข้าไปในโลกแห่งความฝันทันที.




NEKOPOST.NET