[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 65 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.65 - คุณหมีวาดหนังสือภาพ


ก่อนอื่นฉันต้องคิดเกี่ยวกับเนื้อหาในเรื่อง
แน่นอนว่าถ้ามีหมีด้วยจะดีมาก
ทำไมน่ะหรอ? เพราะว่าเด็กคนนี้จะไม่ยอมปล่อยฉันไป
แต่...หนังสือภาพที่มีหมีด้วยงั้นหรอ?
ฉันรู้เพียงแค่หนังสือนิทานของคินทาโร่
อ่า มีเพลง 「คุณหมีในป่า」 ด้วยนี่
ฉันพยายามนึกถึงวัยเด็กของฉัน แต่มันก็มีอีกหลายส่วนที่ฉันไม่สามารถจำได้
เอาล่ะ ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถเขียนอื่นได้ดีเท่าเรื่องที่ฉันรู้นะ
ฉันเริ่มร่างภาพเด็กสาวตัวเล็กๆ
เจ้าหญิงโฟร์ร่าที่อยู่ข้างๆจ้องมาที่ฉัน
มันแปลกมากเลยหรอที่ฉันวาดรูป? เธอเริ่มเงียบลง
มีฟีน่าเป็นต้นแบบของเด็กสาว
มันจะสเก็ตภาพง่ายขึ้นเมื่อมีต้นแบบ
 
「นั่นฟีน่าจังนี่!」
 
บนกระดาษ ฉันวาดรูปฟีน่าขึ้นมา
 
「ใช่แล้ว นี่คือประสบการณ์ของฟีน่าทั้งหมด」
 
「โห? จริงหรอจ๊ะ?」
 
ฟีน่ากำลังขดตัวเล็กๆดื่มเครื่องดื่มที่คุณเมดนำมาให้อยู่ไกลๆ
มันเป็นเรื่องที่หาได้ยากที่คุณเมดจะเสริฟชาสามัญชน
ฉันวาดภาพมากมายเพื่อไปประกอบเนื้อเรื่อง
ในที่สุดฉันก็วาดถึงตอนที่ฉันที่เป็นหมีปรากฏตัว
 
「อ๊าา เป็นหมีที่น่ารักอะไรอย่างนี้」
 
ฉันวาดหมีรูปร่างแปลกๆขึ้นมา(ฉันเอง)
ถึงจะโชคไม่ดีที่ไม่มีสี แต่ฉันก็สามารถวาดได้ค่อนข้างดีโดยใช้แค่หมึกดำ
 
「ว้าวว…」
 
เจ้าหญิงโฟร์ร่ามองภาพพร้อมทำตาเป็นประกาย
 
「นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลยนะจ๊ะ ที่ฉันเห็นภาพวาดที่น่ารักแบบนี้」
 
「อย่างนั้นหรอ?」
 
「ฉันเคยเห็นภาพมาเยอะก็จริง แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นภาพที่น่ารักอย่างนี้จ้ะ」
 
มันเป็นไปได้มั้ยที่ในโลกนี้จะไม่มีการ์ตูน?
ในโลกเก่าของฉัน ไม่มีที่ไหนเลยที่ไม่มีการ์ตูน
ในตอนนั้นฉันก็คิดอะไรไร้สาระขึ้นมาได้ว่า ถ้ายุคสมัยของเอโดะหรือของเซ็นโกคุ มีภาพที่น่ารักอย่างนี้ บางทีอาจจะไม่มีสงครามเกิดขึ้นก็ได้
ตอนนี้ฉันได้วาดฉากที่คุณหมีกับสาวน้อยได้เจอหน้ากัน
 
「จะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กสาวหรอ?」
 
เจ้าหญิงโฟร์ร่าถาม
แต่ว่าฉันไม่อยากจะตอบ
 
「เอาไว้ลุ้นตอนที่ฉันวาดเสร็จก็แล้วกันนะคะ」
 
「งั้นก็รีบวาดเร็วๆสิ! รีบวาดเร็วๆเข้า!」
 
ฉันเริ่มวาดอีกครั้ง
หลังจากนั้นฉันก็วาดภาพเสร็จเป็นจำนวนมาก
ในตอนจบ ฉันวาดให้สาวน้อยกลับไปที่หมู่บ้านและคุณหมีเดินกลับเข้าไปในป่า นั่นคือตอนจบขงหนังสือภาพเล่มนี้
 
「เสร็จแล้ว…」
 
ฉันใช้เวลาไปหลายชั่วโมง แต่ฉันคิดว่านี่ถือเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงเลยล่ะ
ฉันไม่ใช่ศิลปินมืออาชีพ ดังนั้นฉันว่าฉันทำมันได้ดีพอเลยล่ะ
ฉันให้สมุดภาพที่ฉันทำขึ้นกับเจ้าหญิงโฟร์ร่า
 
「คุณหมีให้หนูหรอ?」
 
「ฉันจะมีความสุขมากถ้าเจ้าหญิงอ่านมันค่ะ」
 
「ขอบคุณมากๆเลยนะคุณหมี!」
 
เธอมีความสุขที่ได้รับหนังสือเล่มนี้
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่านี่มันดีเยี่ยมไปเลยไม่ใช่หรอคะ? เพื่อไม่ให้มันกระจายไป เราจะเย็บมันไว้ด้วยกันโอเคมั้ยคะ?」
 
เจ้าหญิงโฟร์ร่าอ่านหนังสือภาพอย่างมีความสุข
มันเยี่ยมไปเลยที่เธอพอใจ
มันคือความจริงที่ว่าฉันใช้เวลาวาดไปหลายชั่วโมงโดยที่ไม่ได้ใช้พลังของชุดคุณหมี แต่เป็นความสามารถจริงๆของฉัน
ฉันรู้สึกเหมือนนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้ความสามารถจริงๆของฉันตั้งแต่ฉันมาที่โลกนี้
ตอนที่ฉันกำลังปวดหลังและไหล่ ก็มีเสียงเคาะประตูแล้วก็มีคุณเมดเดินเข้ามา
 
「เจ้าหญิงคะ ได้เวลาทานอาหารแล้วค่ะ」
 
「พวกเราก็ควรจะไปได้แล้วใช่มั้ยจ๊ะ?」
 
คุณเอลเลนอยืนขึ้น
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้เช่นเดียวกับเธอ
 
「คุณหมีจะกลับมาอีกมั้ย?」
 
ตอนที่คุณเอลเลนอบอกเจ้าหญิงโฟร์ร่าว่าพวกเราจะไปแล้ว เธอก็ดึงชุดของฉันไว้อย่างไม่เต็มใจ
 
「เอ่ออ เจ้าหญิงโฟร์ร่า ฉันจะกลับมาอีกแน่นอนค่ะ」
 
「จริงนะ?」
 
「ฉันยังอยู่ที่เมืองหลวงไปอีกสักพักค่ะ พวกเรายังสามารถเจอกันได้อีกค่ะ」
 
「โอเค หนูเข้าใจแล้ว」
 
มือเล็กๆของเธอปล่อยชุดของฉันออก
 
「ฟีน่า อย่ามัวแต่ยืนเป็นหินสิ! พวกเราจะกลับกันแล้วนะ!」
 
「พี่ยูนะ?」
 
ฟีน่ากลับมาสู่โลกแห่งความจริง
ถ้าฟีน่ารู้เนื้อหาในหนังสือภาพ เธอคงจะเป็นลมแน่ๆ ดังนั้นฉันจึงไม่พูดอะไร
พวกเราแยกจากเจ้าหญิงโฟร์ร่าแล้วออกจากปราสาท
สุดท้ายพวกเราก็ได้ไปดูแค่ลานฝึกของอัศวินและห้องของเจ้าหญิงโฟร์ร่า
แต่พวกเราก็ได้เพลิดเพลินไปกับความสวยงามของปราสาท
พวกเรามาที่นี่เพราะว่าฟีน่าอยากจะเห็นปราสาท แต่มันก็น่าสงสัยว่าฟีน่าจะสามารถเพลิดเพลินไปกับการเที่ยวชมปราสาทได้มั้ย
ตอนที่พวกเรากลับมาที่บ้านคุณหมี โนอาก็นั่งอยู่ตรงประตูทางเข้า
เมื่เห็นพวกเรา เธอก็ยืนขึ้นและเริ่มโวยวาย
 
「ท่านแม่! ทำไมท่านแม่ถึงออกมาโดยที่ไม่บอกอะไรหนูเลยคะ?」
 
「ก็หนูยังไม่ตื่นนี่จ๊ะ」
 
คุณเอลเลนอตอบกลับโดยตาไม่กระพิบ
 
「แล้วงานของท่านแม่จะไม่เป็นอะไรหรอคะ?」
 
「ไม่มีปัญหาจ้ะ แม่จะเริ่มทำตอนช่วงบ่ายจ้ะ แล้วแม่ก็แค่พาพวกเธอเข้าไปในปราสาทเท่านั้นเองจ้ะ ลูกมีเวลาอีกเยอะที่จะอยู่กับพวกเธอ ดังนั้นไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยไม่ใช่หรอจ๊ะ?」
 
「นั้นไม่ใช่เหตุผลที่หนูจะยอมรับได้หรอกนะคะ!」
 
「งั้นก็ตื่นแต่เช้าสิจ๊ะ」
 
「อึกก...หนูเข้าใจแล้วค่ะ แต่ครั้งต่อไป ปลุกหนูด้วยนะคะ!」
 
「ถ้าลูกไม่พูดว่า『ขออีกนิดนึง…』ตอนหลับก็ได้จ้ะ」
 
โนอาเริ่มเงียบลงในขณะที่ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
 
「แต่ลูกก็เก่งนะจ๊ะที่หาแม่เจอได้ที่นี่」
 
「ซูริริน่าบอกว่าท่านแม่พึมพำว่า 'พิซซ่า พิซซ่า!'  แต่พอหนูมาถึงที่นี่ ท่านแม่ก็ออกกันไปแล้วค่ะ」
 
「เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับพิซซ่า แม่เลยตัดสินใจพาพวกเธอไปเดินชมปราสาทกันน่ะจ้ะ」
 
「แล้วตอนนี้จะทานพิซซ่ากันหรอคะ?」
 
「ฉันจะทำมันขึ้นมาเดี๋ยวนี้แหละ เธอจะกินด้วยมั้ยโนอา?」
 
「หนูรู้สึกเสียใจที่ต้องรออยู่ที่นี่คนเดียวค่ะ」
 
「นั่นทำให้เธอไม่อยากจะทานหรอจ๊ะ?」
 
「หนูเองก็อยากจะทานเหมือนกันค่ะ」
 
「งั้นพวกเรามาทำกันเลยนะ พวกเธอสองคนมาช่วยฉันด้วยนะ」
 
พวกเราไปที่แถวๆเตาอบหินแล้วเริ่มจัดเตรียมทุกอย่าง
ถึงฉันจะพูดอย่างนั้น แต่วัตถุดิบทั้งหมดนั้นอยู่ในกระเป๋าคุณหมีตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว
นั้นทำให้พวกเราแค่หั่นวัตถุดิบแล้วเอาพวกมีนไปวางไว้บนแป้งโดแล้วก็อบมัน
วันนี้พวกเรามีกันอยู่สี่คน จะทำขนาดเท่ากับเมื่อวานดีรึเปล่านะ?
เมื่อจัดเตรียมหน้าพิซซ่าเสร็จแล้วและอุณหภูมิของเตาอบก็ได้ที่พอดี ฉันเลยเอาพิซซ่าใส่เข้าไป
พิซซ่าถูกอบอยู่ข้างในเตาหิน
 
「กลิ่นหอมมากเลยนะจ๊ะ」
 
「หนูอยากจะทานของอร่อยๆอย่างนี้ทุกวันเลยค่ะ!」
 
「เธอจะอ้วนเอานะ」
 
「มันทำให้อ้วนอย่างนั้นหรอจ๊ะ?」
 
「มันมีน้ำมันอยู่เยอะ แต่ถ้าคุณกินสักครั้งสองครั้งต่อเดือนก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าคุณกินมันมากเกินไปประสาทรับรสของคุณจะล้า มันจะดีกว่าถ้ากินอย่างพอเหมาะ」
 
แค่หน้าพิซซ่าต่างกันก็เหมือนหนังคนละม้วน
ฉันจะไปหาวัตถุดิบที่เมืองหลวงอีกครั้ง
โดยเฉพาะ ข้าว ซีอิ๊ว มิโซะ แล้วก็ปลาทะเล
เมื่อพิซซ่าอบเสร็จ ฉันก็เอามันออกมาจากเตาอบ
ฉันตัดมันออกเป็นสี่ส่วนแล้วเอาไปใส่จาน
 
「น่าอร่อยมากเลยนะจ๊ะ」
 
「มันร้อน ระวังด้วยนะ!」
 
ฉันคิดว่ามันไม่เป็นไรแล้ว แต่ฉันก็เตือนเธออยู่ดี
 
「อร๊า มันอร่อยจริงๆนะจ๊ะ」
 
「ใช่ค่ะ มันอร่อยมาก」
 
ในขณะที่ทุกคนกำลังกิน ฉันก็เตรียมอบชิ้นที่สอง
เมื่อวาน พิซซ่าสองถาดเยอะเกินไปสำหรับสี่คน
วันนี้เองก็มีสี่คนเหมือนเมื่อวาน แต่คุณเอลเลนอเป็นผู้ใหญ่ ฉันเลยคิดว่าปริมาณขนาดนั้นโอเค
 
「พี่ยูนะ ให้หนูทำด้วยคนนะคะ」
 
「ฟีน่า เธอกินไปเถอะ แปปเดียวฉันก็เสร็จแล้ว」
 
「แต่…」
 
「ไม่เป็นไรหรอก」
 
「ค่ะ」
 
ดูเหมือนฟีน่าจะรู้สึกผิดต่อฉัน
ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย
เมื่อเตรียมถาดที่สองเสร็จ ฉันก็ตัดสินใจกินในขณะที่ชิ้นที่สองกำลังอบอยู่
ในขณะที่ชิ้นที่สองอบเสร็จแล้ว คุณเอลเลนอก็ทานเสร็จพอดี
คุณเอลเลนอยังคงสามารถทานได้อยู่ ดังนั้นพิซซ่าสองถาดจึงมีขนาดกำลังดี
 
「เธอพูดถูกนะจ๊ะ ดูเหมือนจะมีน้ำมันอยู่เยอะ ฉันอยากจะได้อะไรแก้เลี่ยนซะหน่อยแล้วสิจ๊ะ」
 
「งั้นก็กินอะไรล้างปากหน่อยแล้วกัน คุณอยากจะกินพุดดิ้งมั้ย?」
 
「ค่ะ!」
 
โนอาตะโกนขึ้นมา
 
「พุดดิ้ง? มันคืออะไรหรอจ๊ะ?」
 
「มันคือของหวานที่อร่อยมากเลยค่ะ」
 
โนอาอธิบาย
มันก็ถูกของเธอนะ แต่...
เธอจะเข้าใจได้เร็วขึ้นถ้าเธอได้ลองมัน ดังนั้นฉันจึงเอามันออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「นี่คือพุดดิ้งอย่างนั้นหรอจ๊ะ?」
 
「เอ้าของทุกคน」
 
ถึงฉันจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าบนโต๊ะมีแค่พวกเราสี่คนเท่านั้น
พุดดิ้งพวกนี้คือชุดสุดท้ายแล้ว แต่ว่าไม่มีทางเลือก
ระหว่างทางที่มาเมืองหลวง พวกเรากินกันไปจนเกือบหมดแล้ว
แล้วฉันก็ไม่มีไข่เหลืออีกแล้วด้วย
ฉันใช้ไข่เยอะมากในการทำอาหาร
นอกจากนั้น ก่อนที่ฉันมาเมืองหลวงฉันก็ให้พุดดิ้งกับคนอื่นไปเยอะมาก
ฉันคิดว่าจะกลับไปหมู่บ้านแล้วไปเอาไข่มาสักหน่อย
 
「นี่มันอะไรกันจ๊ะ? พิซซ่าก็อร่อยดีนะจ๊ะ แต่ว่าพุดดิ้งนี่เยี่ยมไปเลยนะจ๊ะ ถ้าเธอเปิดร้านอาหาร ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องขายออกแน่นอนจ้ะ」
 
「ถ้าคุณยูนะเปิดร้านอาหาร หนูจะไปซื้อทุกวันเลยค่ะ」
 
คอมโบชื่นชมของสองแม่ลูกทำให้ฉันมีความสุข
 
「ฉันคิดว่าตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้นะ มันต้องใช้ไข่น่ะ ฉันต้องมีวัตถุดิบมากกว่านี้」
 
「ถูกของเธอนะจ้ะ ไข่เป็นวัตถุดิบระดับสูง ดังนั้นถ้าเธออยากจะเปิดร้านมันก็เป็นเรื่องยากที่เธอจะหามันมาได้」
 
ฉันคิดว่าว่าวิธีการได้ไข่ที่ฉันคิดกับคุณเอลเลนอคิดจะไม่เหมือนกันนะ
ฉันไม่อยากให้เรื่องไข่รู้กันกันไปทั่ว ดังนั้นฉันจึงไม่บอกอะไรกับเธอ
 
「เอาล่ะ ฉันกลับก่อนนะจ๊ะ ยูนะจังขอบคุณสำหรับวันนี้นะจ๊ะ」
 
「ไม่มีปัญหา ฉันเองก็ได้ไปเที่ยวปราสาทด้ยเหมือนกัน」
 
「ขอโทษสำหรับเรื่องนั้นด้วยนะจ๊ะ ฉันไม่คิดว่าจะเจอเจ้าหญิงโฟร์ร่า เธอเลยต้องทำหนังสือภาพให้เจ้าหญิง」
 
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันได้คุณช่วยเรื่องที่ดินด้วยนี่นา」
 
「แต่ตอนนั้น ฉันช่วยเธอเพราะว่าเธอช่วยดูแลคลิฟกับโนอานะจ๊ะ」
 
「งั้นครั้งต่อไปที่ฉันมีปัญหาก็ได้โปรดช่วยฉันอีกนะ」
 
「ไม่มีปัญหาจ้ะ ถ้าเธอมีปัญหาล่ะก็อย่าลังเล ฉันสามารถช่วยเธอได้แน่นอนจ้ะ」
 
「ไม่ว่าใครเป็นคนก่อเรื่องหรอ?」
 
「ถ้าเธออยากทำงานในปราสาทล่ะก็ ฉันสามารถหางานให้เธอทำได้นะจ๊ะ」
 
「ฉันคงต้องปฏิเสธข้อเสนอนั้นนะ」
 
「ฟุฟุฟุ ฉันต้องไปจริงๆแล้วนะจ๊ะ ไว้ฉันจะมาใหม่นะจ๊ะ ป่านนี้นายกคงจะโกรธแล้วล่ะจ้ะ」
 
คุณเอลเลนอกลับไปที่ปราสาท ส่วนพวกเราก็ตัดสินใจเดินชมเมืองหลวงกันต่อ
 
=============================================================
Author’s note:
 The reason this chapter was so late is due to house cleaning.
 I have so many books it’s just scary.



NEKOPOST.NET