[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 63 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.63 - คุณหมีไปเยือนปราสาท


ฉันเริ่มสร้างเตาอบหินขึ้นมาในสวนที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์
สมัยก่อนฉันเคยดูวิธีสร้างมันจากทีวี ตอนนี้ฉันก็พยายามนึกวิธีสร้างและพยายามสร้างมันขึ้นมา
เวทมนตร์ช่างเป็นอะไรที่สะดวกจริงๆ!
ถึงแม้ว่าจะสร้างผิดพลาด ก็สามารถแก้ไขมันได้…
มันเป็นผลงานที่อยู่ในขั้นทดลองและอาจจะมีข้อผิดพลาดบ้าง แต่นี่คือเตาอบหินหมายเลขหนึ่ง!
 
ในขณะที่ฉันกำลังสร้างเตาอบอยู่นั้น เด็กๆสองคนก็กำลังช่วยกันนวดแป้ง
ตอนที่ทำแป้งโดเสร็จ ฉันก็เตรียมวัตถุดิบที่จะใส่ลงในพิซซ่า
เราเลือกที่จะใช้ มันฝรั่ง เนื้อไก่ พริกไทย มะเขือเทศ และชีส เป็นหน้าของพิซซ่า
พอใส่มันเข้าไปในเตาอบ พวกเราก็รอให้มันเป็นสีน้ำตาลสวย
เมื่อชีสละลายก็สร้างกลิ่นหอมลอยมาในอากาศ
 
「ฉันคิดว่าน่าจะได้ที่แล้วนะ?」
 
ฉันเอาพิซซ่าออกมาจากเตาแล้วตัดออกเป็นชิ้นๆ
 
「นี่คือพิซซ่าหรอคะ?」
 
「มันร้อนนะ ระวังมันลวกด้วย!」
 
หลังจากเอาพิซซ่าร้อนๆมาวางลงในจาน ฉันก็ให้พวกเธอคนละชิ้น
ฉันตัดส่วนของฉันออกมาด้วยเช่นกันแล้วก็กินมันเข้าไปโดยไม่รอช้า
มันจะอร่อยตอนมันยังร้อน!
เป็นรสชาติที่ทำให้คิดถึงบ้าน!
ถ้าสั่งมันมาทางโทรศัพท์ พวกเขาจะเอามันมาส่งภายใน 30 นาที น่าคิดถึงจริงๆ!
เมื่อเห็นฉันกินมันด้วยใบหน้าที่มีความสุข ทั้งสองคนก็เริ่มกินมันอย่างกลัวๆ
 
「ร้อน! แต่ว่าอร่อยมากค่ะ」
 
「อร่อยจริงๆค่ะ!」
 
「ใช่มั้ยหละ? ทำไมถึงไม่มีใครทำของอร่อยๆอย่างนี้ขึ้นมานะ?」
 
「ที่ยืดๆนี่คือชีสใช่มั้ยคะ? มันกลายเป็นแบบนี้เพราะมันละลายสินะ…」
 
「มันฝรั่งก็นุ่ม อร่อยจริงๆค่ะ!」
 
「มันเพราะว่าชีสเข้ากันได้ดีกับมันฝรั่งไง」
 
ฉันอยากจะทำพิซซ่าหน้าอื่นบ้างแต่ว่าฉันไม่มีวัตถุดิบเลย
ยกตัวอย่างเช่น พิซซ่าซีฟูดที่มีหน้าเป็น ปลาหมึก กุ้งหรือหอย
จะเป็นใส้กรอกหรือเบคอนก็ดีนะ…
เอาล่ะ สำหรับตอนนี้ ฉันทำแค่นี้ก็พอแล้ว
ไม่ต้องพูดเลยว่า ถ้าฉันทำพิซซ่าหมดทุกชนิดละก็ฉันคงจะกินทั้งหมดไม่ไหวแน่นอน
ถึงแม้มันจะเป็นเพียงแค่พิซซ่าถาดใหญ่ที่พวกเราช่วยกันทำขึ้นมา แต่ก็ใช่ว่าพวกเราจะสามารถกินมันทั้งหมดได้ด้วยเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆสองคนกับฉัน
 
「มันจะอร่อยที่สุดตอนที่มันยังร้อน รีบกินเถอะ!」
 
ในขณะที่พวกเราสามคนกำลังกินพิซซ่า ฉันก็ได้ยินเสียงบางคนกำลังวิ่งมาทางนี้
 
「พวกเธอกำลังทานอะไรกันอยู่หรอ?」
 
เชียมา
 
「คุณยูนะ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้คะ?」
 
「โรงเรียนเลิกเร็วแล้วฉันก็กลับบ้านไวกว่าปกติแต่ว่า...โนอาไม่อยู่ ฉันก็เลยคิดว่าเธอน่าจะอยู่กับคุณยูนะ แล้วตกลงพวกเธอกำลังทานอะไรกันหรอ?」
 
「พิซซ่าค่ะ」
 
「พิซซ่า?」
 
「มันคืออาหารที่ใส่วัตถุดิบหลายๆอย่างและชีสบนขนมปังแล้วอบมัน」
 
「มันอร่อยมากเลยค่ะ!」
 
「คุณยูนะคะ ขอฉันทานพิซซ่าด้วยคนจะได้มั้ยคะ?」
 
「แน่นอน ยังมีอยู่อีกเยอะเลย」
 
ฉันเอาพิซซ่าส่วนหนึ่งใส่จานแล้วส่งให้
 
「คุณทานมันด้วยมือหรอคะ?」
 
「ปกติก็ใช้มือหยิบกินเลยนะ แต่ถ้าเธอไม่อยากใช้มือฉันจะไปเตรียมช้อนซ่อมให้」
 
หลังจากมองน้องสาวของเธอที่กำลังกินด้วยมือ
 
「ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะใช้มือทานเหมือนกัน」
 
「มันร้อน ระวังด้วยนะ!」
 
เชียหยิบชีสที่ย้อยออกมาแล้วกัดมันเข้าไปนิดนึง
 
「………มันอร่อยมากเลยค่ะ」
 
「ดีล่ะ! ถ้าทุกคนต้องการ ฉันจะอบเพิ่มสักหน่อย」
 
「หนูอยากกินเพิ่มอีกสักหน่อยค่ะ」
 
「หนูด้วย」
 
「ฉันด้วยนะคะ」
 
เพื่อตอบสนองความต้องการ ฉันจะอบพิซซ่าแบบอื่นขึ้นมา
วัตถุดิบไม่ค่อยมีความหลากหลายเท่าไหร่ น่าเศร้าจริงๆ
ฉันอบขึ้นมาถาดนึงก่อน
 
「ระวังอย่าให้โดนลวกหละ」
 
ทั้งสามคนตอบ『ค่ะ』อย่างกระฉับกระเฉง แล้วเริ่มกิน
พิซซ่าถาดที่สองหายเข้าไปในท้องของพวกเราสี่คนอย่างสวยงาม
ในที่สุดท้องของพวกเราก็เกือบจะระเบิด
ครั้งหน้าฉันจะทำให้มันเล็กกว่านี้สักหน่อย
เช้าวันถัดมาคุณเอลเลนอมาหาที่บ้านคุณหมี
 
「อรุณสวัสดิ์ อะไรทำให้คุณรีบมาตั้งแต่เช้าอย่างนี้?」
 
「ฉันมาเพื่อดูบ้านของเธอและทานพิซซ่าจ้ะ ฉันได้ยินเรื่องนั้นจากลูกสาวของฉัน」
 
「มันไม่ใช่อาหารที่คุณควรจะทานเป็นสิ่งแรกในตอนเช้าหรอกนะ」
 
「อย่างนั้นหรอ?」
 
「ก็มีบางคนที่ทำ แต่ปกติแล้วคุณไม่ควรทำหรอกนะ」
 
ถ้าคุณกินมันในตอนเช้ามันจะไม่อยู่ท้อง
 
「งั้นฉันจะรอทานมันตอนเที่ยงก็แล้วกันนะจ๊ะ」
 
มันกลายเป็นการกินพิซซ่าสองวันติดต่อกัน…
 
「คุณอยากจะกินมันมากเลยหรอ?」
 
「เมื่อวานลูกสาวของฉันไม่ยอมทานมื้อเย็น ตอนที่ฉันซักไซ้พวกเธอก็ได้คำตอบที่ว่าพวกเธอไปทานอาหารอร่อยๆที่เรียกว่าพิซซ่าจากยูนะจังมาจ้ะ ตอนที่พวกเธอพูดถึงมันพวกเธอทำหน้ามีความสุขมาก...แล้วความจริงที่ว่ามีเพียงแค่ฉันที่ไม่ได้ทานมันทำให้ฉันหงุดหงิดเอามากๆเลยจ้ะ」
 
「อ่าา เข้าใจแล้ว ฉันจะทำมันเป็นมื้อเที่ยงก็แล้วกัน」
 
「จริงหรอจ๊ะ? ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะ แล้วก็วันนี้ฉันจะพาเธอไปที่ปราสาท」
 
「ปราสาท?」
 
「ใช่จ้ะ ครั้งก่อนฟีน่าจังบอกว่าอยากจะดูข้างในปราสาท แต่ว่าปกติแล้วคนทั่วไปจะไม่ได้รับอนุญาติให้เข้าไป แต่ถ้ามีฉันไปด้วยมันก็เป็นอีกเรื่องนึงจ้ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันจะพาเธอไปปราสาทตอนนี้เลยยังไงจ๊ะ เราจะได้ทานพิซซ่ากันตอนเที่ยง」
 
ใช่แล้ว โอกาสที่จะได้เข้าไปเที่ยวข้างในปราสาทที่ไม่สามารถเข้าไปได้ด้วยตัวเองไม่ได้มีบ่อยนัก
ยิ่งฉันรู้ว่าฟีน่าอยากไปดู ก็ทำให้ฉันตัดสินใจยอมรับข้อเสนอนี้
 
「ฉันอยากจะไปเตรียมตัวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปจะได้มั้ย?」
 
นั่นคือเหตุผลที่ทำให้พวกเราไปที่ปราสาทกัน
ตรงด้านหน้าของฉันมีสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่ากว่าที่อื่นๆในเมือง
มีทหารสองคนถือหอกยาวยืนอยู่ที่ด้านหน้าทางเข้า
ในตอนนั้นฟีน่าก็จับมือของฉัน
ก่อนอื่น มันจะดีจริงๆหรอที่ให้ฉันแต่งตัวแบบนี้เข้าไป?
ถ้าพวกนั้นหยุดฉันที่หน้าทางเข้า ฉันจะกลับบ้านแค่คนเดียว
 
「อรุณสวัสดิ์ครับท่านเอลเลนอ คนเหล่านี้คือใครหรือครับ?」
 
「เป็นแขกของฉันเอง ฉันอยากจะพาพวกเธอเข้าไปดูข้างในสักหน่อย มีปัญหาอะไรมั้ย?」
 
คุณเอลเลนอพูดกับทหารด้วยอำนาจที่เหนือกว่า
 
「ไม่ครับ ผมเพียงแค่ทำหน้าที่ของผมที่ต้องยืนยันก่อน เชิญเข้าได้เลยครับ」
 
ทหารทำความเคารพและให้พวกเราเข้าไป
แบบนี้จะดีจริงๆหรอ?
 
「พวกเธอสองคนมีอะไรอยากจะดูเป็นพิเศษรึเปล่าจ๊ะ?」
 
「ไม่มีนะ…」
 
อย่างแรกเลย ฉันไม่รู้ว่าข้างในปราสาทมีอะไรบ้าง
 
「หนูด้วยค่ะ เท่านี้หนูก็พอใจแล้วค่ะ」
 
ฟีน่าดูเหมือนจะอยากกลับหลังจากเราผ่านประตูเข้ามา
ความรู้สึกที่อยากจะดูกับความรู้สึกอยากจะกลับกำลังต่อสู้กันอยู่ในหัวของเธอ
 
「ถ้าอย่างนั้นก็เดินไปเรื่อยๆก็แล้วกันนะจ๊ะ」
 
「แต่...มันจะดีจริงๆหรอที่ไม่บอกอะไรกับโนอาก่อนที่เราจะมากัน?」
 
「ดีแล้วจ้ะ เธอยังนอนหลับอยู่ที่เตียงอยู่เลยจ้ะ คลิฟดูแลยังไงกันนะถึงได้เป็นแบบนี้? ครั้งหน้าที่เจอกันฉันคงต้องอบรมสักหน่อยแล้วสิ」
 
นั่นคือเหตุผลที่พวกเราสามคนกำลังเดินไปรอบๆปราสาท
ถ้าให้ฉันจะอธิบายเป็นคำพูดล่ะก็ : ใหญ่ , สวย , คนเยอะ
ทุกคนที่เดินผ่านพวกเราต่างก็โค้งคำนับให้คุณเอลเลนอ เสร็จก็หันมามองฉันแล้วเอียงหัวสงสัยแล้วก็เดินจากไป
ทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้ คุณเอลเลนอทำงานอะไรกันนะ?
คลิฟที่เป็นสามีเป็นเจ้าเมือง ดังนั้นคุณเอลเลนอที่เป็นภรรยาก็น่าจะเป็นผู้ช่วยเจ้าเมืองสินะ?
 
「คุณเอลเลนอทำงานอะไรหรอ?」
 
「งานของฉัน? ฉันเป็นคนที่คอยดูแลงานทั่วไปจ้ะ」
 
「งานทั่วไป?」
 
「ก็คอยช่วยเหลืออัศวิน จัดการงานเอกสาร ให้คำปรึกษาพระราชา แล้วก็มีอีกหลายอย่างเลยจ้ะ แต่ความจริงแล้วฉันอยากออกจากงานแล้วไปอยู่กับคลิฟมากกว่าจ้ะ แต่ว่าพระราชา นายกและเหล่าอัศวินไม่ยอมให้ฉันไปเลยจ้ะ ฉันเลยจะทำงานไปจนกว่าเชียลูกสาวของฉันจะจบจากโรงเรียนจ้ะ 」
 
คุณเอลเลนอเป็นคนที่มีชื่อเสียงอย่างนั้นหรอ?
เพราะอย่างนั้นทุกคนถึงได้คำนับ
ฉันไม่เข้าใจตำแหน่งผู้บริหารเลยจริงๆ
ถ้าฉันถามรายละเอียดมากกว่านี้ฉันกลัวว่าจะเจอกับสิ่งน่ากลัวดังนั้นฉันจึงหยุดถามแค่นั้น
 
「แล้วเธออยากจะดูมั้ยว่าพวกอัศวินทำอะไรกัน? เธอเคยเห็นพวกเขาฝึกซ้อมกันรึเปล่าจ๊ะ?」
 
พอออกจากปราสาทที่มีของตกแต่ง ก็มาถึงพื้นที่โล่งขนาดเล็กที่เหล่าอัศวินกำลังฝึกซ้อมกันอยู่
ที่นั่นมีทหารสวมชุดเกราะอยู่เป็นจำนวนมาก
ตอนที่คุณเอลเลนอปรากฏตัวที่ลานฝึกก็มีอัศวินคนหนึ่งเข้ามาหา
 
「ท่านเอลเลนอมาทำอะไรที่นี่หรือครับ? หรือว่าท่านมาที่นี่เพื่อดูการฝึกซ้อมของพวกเราหรือครับ?」
 
「ฉันแค่มาตรวจว่าเธอไม่ได้โดดการฝึกซ้อมเท่านั้นเอง เอ้ากลับไปฝึกได้แล้ว」
 
อัศวินกลับไปฝึกอย่างเชื่อฟัง
 
「เธอเห็นแล้วคิดว่ายังไงจ๊ะ ยูนะจัง?」
 
「ฉันคิดยังไงหรอ?」
 
「เธอสามารถชนะอัศวินพวกนี้ได้รึเปล่าจ๊ะ?」
 
เธอถามอะไรของเธอเนี่ย แถมต่อหน้าอัศวินด้วย?
 
「ฉันชนะไม่ได้หรอก」
 
ตอนนี้ฉันจะพูดอย่างนั้นไปก่อน
สายตาของเหล่าอัศวินน่ากลัวมาก
ต้องรีบหยุดคุยเรื่องนี้
 
「พวกเราน่าจะรบกวนพวกอัศวินอยู่นะ ไปกันที่อื่นกันมั้ย?」
 
「ฉันอยากจะดูยูนะจังต่อสู้ แต่ว่า…」
 
「ฉันขอปฏิเสธดีกว่า」
 
「น่าเสียดายจัง」
 
ฉันเหลือบมองที่ปราสาทเพื่อขอกลับเข้าไป แต่ก็มีเด็กสาววิ่งตรงมาทางเรา
 
「คุณหมีล่ะ!!」
 
เด็กคนนั้นกอดที่เอวของฉัน 'สวบ'
ใครอ่ะ?
เด็กคนนี้น่าจะอายุ4หรือ5ขวบมั้ง
เธอใส่ชุดตะวันตกที่ดูสวยมาก
หรือว่าเธอจะเป็น………
「ไม่ได้นะคะเจ้าหญิงโฟร์ร่า」
 
ฉันว่าแล้ว
 
「นี่ทำไมคุณหมีถึงอยู่ในปราสาทหรอ?」
 
「คุณหมีกำลังอยู่ในระหว่างทัวร์ปราสาทค่ะ」
 
นั่นคือคำตอบของคุณเอลเลนอ
 
「อย่างนั้นหรอ?」
 
ฉันพยักหน้าตอบ
 
「หนูเข้าใจแล้ว หนูจะพาคุณหมีไปที่ห้องของหนูนะ」
 
เธอดึงมือฉัน
ฉันควรจะทำยังไงดี? ฉันหันไปมองคุณเอลเลนอ
 
「เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่แนะนำนะคะ」
 
เหหหหหห!?
นั่นเจ้าหญิงเลยนะ!
ดูเหมือนพวกเราจะไม่สามารถปฏิเสธได้
แต่...จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราไม่ทำตามเธอ?
จริงๆแล้วมันจะดีจริงๆหรอที่จะไปห้องของเจ้าหญิง?
นั่นมันห้องของเชื้อพระวงศ์เชียวนะ?
ถึงฉันจะมีความรู้แค่จากมังงะหรือนิยายแต่มันไม่ใช่สถานที่ที่นักผจญภัยทั่วไปจะเข้าไปได้ไม่ใช่หรอ?
 
「คุณเอลเลนอ มันจะไม่แย่เอาหรอ? คนๆนี้เป็นเจ้าหญิงเชียวนะ! ฉันเป็นแค่สามัญชนนะ!」
 
อีกด้านหนึ่ง ฟีน่าหน้าซีดแข็งค้างไปแล้ว
วิญญาณเธออาจจะใกล้ออกจากร่างมากกว่าฉันก็ได้ เธอหยุดการประมวลผลไปแล้ว
 
「คุณหมีไม่อยากมาที่ห้องของหนูหรอ?」
 
เธอช้อนตามองมาที่ฉันด้วยน้ำตาคลอ
ฉันไม่มีทางที่จะหนีแล้วสินะ
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้คะ?」
 
「ตอนที่หนูเดินเล่นไปรอบๆปราสาท ก็ได้ยินทุกคนพูดว่าเห็นคุณหมี หนูเลยมาที่นี่เพื่อมาดูคุณหมีล่ะ」
 
ที่เป็นแบบนี้...เป็นความผิดของฉันสินะ?
 
「คุณเอลเลนอ ถ้าฉันไปจะดีหรอ?」
 
「ถ้าฉันไปกับเธอด้วยก็ไม่มีปัญหาจ้ะ ฉันจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง」
 
ฉันไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากต้องไป
ฉันไม่สามารถสะบัดมือคุณหมีของฉันในขณะที่ถูกจับด้วยมือเล็กๆแบบนั้นได้หรอก
 
「เจ้าหญิงช่วยพาฉันไปที่ห้องของเจ้าหญิงหน่อยได้มั้ยคะ?」
 
「ได้เลย!」
 
จะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ?
ฟีน่าตามพวกเราไปด้วยใบหน้าที่แข็งทื่อ
แล้วเราก็มาถึงห้องของเจ้าหญิง
ถ้าจะให้บรรยายละก็ เป็นห้องที่งดงามมาก
ถึงฉันจะพูดว่างดงาม แต่มันก็ไม่ใช่ห้องทองคำ ไม่ได้มีแจกันราคาแพงหรือว่าภาพวาดชั้นสูง
ภายในห้องมีพรมที่สวยงาม ฟูกบนเตียงหลังคาก็ดูนุ่มมาก และมีโต๊ะกับเก้าอี้ที่ดูชั้นสูง
ถึงความจริงที่ว่าพวกเราจะเข้ามาห้องได้แล้วก็เถอะ แต่หลังจากนี้จะทำอะไรดีล่ะ?
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่าอยากจะให้พวกเราทำอะไรหรอคะ? อ่านหนังสือภาพกันมั้ยคะ?」
 
「หนังสือภาพน่าเบื่ออ่ะ!」
 
หน้าสือภาพที่คุณเอลเลนอเอาออกมาเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าชายและเจ้าหญิง
ถึงมันจะเป็นหนังสือภาพ แต่ภาพไม่น่ารักเลยสักนิด
ถ้ามันเป็นหนังสือภาพละก็น่าจะวาดภาพให้มันน่ารักกว่านี้หน่อยไม่ได้หรอ?
 
「เจ้าหญิงโฟร์ร่า ท่านต้องเรียนวิธีอ่านหนังสือนะคะ!」
 
「น่าเบื่อ!」
 
「คุณเอลเลนอ คุณมีกระดาษสำหรับเขียนสักหน่อยมั้ย?」
 
「ยูนะจัง?」
 
「ฉันจะทำหนังสือภาพน่ะ」
 
เชื่อว่าทุกคนต้องเคยอยากวาดมังงะอย่างน้อยก็สักครั้งล่ะ
มันไม่เหมือนกับที่ฉันอยากจะทำ แต่ว่าตอนนี้มันเป็นเวลาที่ฉันต้องทำ
ฉันที่เป็นฮิคิโคโมริมาเป็นเวลานาน
ทำให้ฉันมีเวลาว่างเยอะมาก
ทำให้ฉันมีเวลาที่จะวาดมังงะอยู่บ้าง
 
「ยูนะจัง นี่ใช้ได้มั้ยจ๊ะ?」
 
คุณเอลเลนอเอากระดาษและเครื่องเขียนสำหรับวาดรูปมาให้
ฉันรับของเหล่านั้นมาแล้วเริ่มวาดรูป



NEKOPOST.NET