[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 61 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.61 - คุณหมีไปเยือนกิลด์นักผจญภัยแห่งเมืองหลวง


วันที่สามหลังจากที่ฉันมาถึงเมืองหลวง
วันนี้ฉันวางแผนที่จะไปกิลด์นักผจญภัย เพื่อรายงานผลการคุ้มกันโนอา
ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือฉันอยากจะไปดูว่ากิลด์นักผจญภัยในเมืองหลวงจะเป็นยังไง
ซึ่งเหตุผลที่ฉันตัดสินใจให้ฟีน่าออกไปข้างนอกด้วยกันกับโนอา
มันเป็นเพราะรูปร่างของฉันซึ่งถ้ารวมกับอายุของฟีน่า มันทำให้มีแนวโน้มว่าจะมีนักผจญภัยเข้ามาหาเรื่อง
ถ้ามีเพียงแค่ฉัน ฉันสามารถที่จะตอบโต้ยังไงก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฟีน่าขึ้นมา มันไม่มีทางเลยที่ฉันจะไปขอโทษคุณทีรูมิน่าได้
 
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงเดินทางไปที่กิลด์นักผจญภัยเพียงลำพัง ในขณะที่มีสายตายอยากรู้อยากเห็นรายล้อม
ตามคำอธิบายที่ฉันได้รับตอนอยู่ที่กิลด์การค้า กิลด์นักผจญภัยนั้นตั้งอยู่ใกล้กับบ้านของฉัน เดินบนถนนเพียงแค่แปปเดียวก็ถึง
ขนาดของกิลด์นักผจญภัยในเมืองหลวงมีขนาดใหญ่กว่าที่เมืองคริโมเนียหลายเท่า
ถ้าอาคารใหญ่กว่าหลายเท่าอย่างนี้แสดงว่าจำนวนนักผจญภัยก็ต้องมีมากกว่าหลายเท่าแน่ๆ
ซึ่งหมายความว่าความเป็นไปได้ที่จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าสินะ?
ที่ไม่ให้ฟีน่ามาด้วยก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องแล้ว?
ตอนนี้ก็ยังมีนักผจญภัยท่าท่างน่างกลัวเข้าไปในกิลด์
ฉันควรจะเข้าไปตอนนี้เลยรึเปล่านะ?
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นลูกแมวที่เข้าไปในกรงสัตว์นักล่า
เธอเองก็เป็นนักล่านะเป็นหมีไงละ?! ฉัน...ฉันหวังว่าจะมีใครสักคนย้อนฉันอย่างนี้
 
ฉันดึงฮูดคุณหมีลงมา เพราะฉันไม่อยากจะสบตากับใครแล้วเข้าไปในกิลด์นักผจญภัย
ในตอนที่ฉันเข้าไปทุกคนในแถวก็มองมาที่ฉัน
คุณหมีล่ะ สาวน้อยล่ะ มาคนเดียวด้วยล่ะ นี่คือความเห็นต่างๆที่ฉันได้รับ ?
เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นด้านหลังของฉัน
 
「ดูนั่นสิ เป็นคุณหมีที่น่ารักอะไรอย่างนี้」
 
「จริงด้วย คุณหมีล่ะ」
 
「หืม คุณหมี」
 
「ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้จริงๆ」
 
「หมีบุกกกก! ใครก็ได้จัดการมันที! ว้ากกกกกก!」
 
「เห้นายน่ะ นายไม่ควรพูดอย่างนั้นนะ ถึงแม้จะเป็นเรื่องล้อเล่นก็ตาม นอกจากว่านายจะกลัวเด็กผู้หญิง?」
 
「แล้วฉันควรจะจัดการมันมั้ย?」
 
「ถ้านายโผล่ออกไป หมีได้หนีกันพอดีสิ!」
 
โครม!
ฉันได้ยินเสียงเก้าอี้ล้ม
 
「หมีกระหายเลือด…」
 
ชายคนนึงจากในนั้นพึมพัมออกมา
 
「มันจะดีกว่านะ ถ้านายไม่ไปยุ่งกับหมีตัวนั้น」
 
「อะไรของนาย ตัวสั่นใหญ่เลย」
 
「มันจะดีกับนายเอง ถ้าไม่ไปเกี่ยวข้องกับเธอคนนั้นนะ」
 
เมื่อพูดอย่างนั้น คนก็เริ่มเงียบลง
 
「นายพูดเรื่องบ้าอะไรของนาย?」
 
「ที่สำคัญกว่านั้น ใครก็ได้เรียกเธอที」
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันควรจะไปเตือนเธอ?」
 
ยักษ์สูงกว่าสองเมตรกำลังหัวเราะแล้วเดินเข้ามาหาฉัน
 
「โย่ว หมีน้อยเธอมาทำอะไรที่นี่ด้วยสภาพน่ารักอย่างนี้? ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสาวน้อยอย่างเธอจะเข้ามาหรอกนะ」
 
「ฉันเข้ามาเพื่อรายงานภารกิจที่ทำเสร็จแล้วน่ะ」
 
「รายงานภารกิจ สาวน้อยเธอเป็นนักผจญภัยรึ?」
 
「ถูกต้อง」
 
เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่ว
 
「เห้ เห้ เดี๋ยวนี้เด็กน้อยอย่างเธอก็เป็นนักผจญภัยได้ด้วยงั้นหรอ?」
 
มันก็เป็นรูปแบบนึง
 
「นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆช่วยหลีกทางหน่อยได้มั้ย? ฉันมีบัตรกิลด์นะ ดังนั้นฉันเป็นนักผจญภัยที่ถูกต้อง」
 
「ฉันจะเช็คเองว่าเธอมีพลังเหมาะสมที่จะเป็นนักผจญภัยมั้ย」
 
ชายคนนั้นยื่นมือออกมาที่ฮูดคุณหมี ฉันจับมือของเขาแล้วโยนออกไปนอกกิลด์
นักผจญภัยรอบๆฉันถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง
 
「ทำอะไรของเธอน่ะ?」
 
ในที่สุดก็มีคนได้สติกลับมาแล้วคนอื่นๆก็ได้สติกลับมาในเวลาเดียวกัน
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทุกคนกระโจนเข้าหาฉัน
ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไม
เขาเป็นเพื่อนกันหรอ?
เพราะทุกคนพุ่งเข้าโจมตีฉันเหมือนกันหมด ฉันจับแขนคนนึงมาแล้วโยนออกไปข้างนอกเหมือนโยนขยะลงถัง
ฉันทำซ้ำแบบเดียวกันอีกสามครั้ง
 
「เอ่ออ มันจะเป็นปัญหานะคะถ้าทุกคนทะเลาะกันข้างในกิลด์…」
 
พนักงานกิลด์ท่าทางน่ารักออกมาเตือนด้วยน้ำเสียงอายๆ
ดูจากท่าทางของเธอ เธอคงจะเป็นพนักงานต้อนรับสินะ?
แต่ทำไมเหมือนเธอกำลังบอกฉันนะ?
ไม่ว่าเธอจะดูยังไง ฉันก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายไม่ใช่หรอ?
 
「เธอกำลังพูดกับฉันหรอ?」
 
「ค่ะ ถูกต้องค่ะ ฉันกำลังพูดกับคุณคนที่ดูเหมือนหมี」
 
「ไม่ว่าเธอจะมองยังไง ฉันก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายไม่ใช่หรอ? คนที่โดนโจมตีคือฉันไม่ใช่หรอ? ฉันเป็นคนที่ถูกคนพวกนี้รุมทำร้ายอยู่ไม่ใช่หรอ? ถ้าเธอจะเตือนใครสักคน ก็น่าจะเป็นพวกที่กองอยู่ข้างนอกไม่ใช่หรอ?」
 
「นั่นมัน…」
 
「พูดอีกอย่างคือเธอจะบอกว่าแทนที่จะต่อสู้ ฉันควรจะปล่อยให้ตัวเองเป็นผู้รับเคราะห์จากผู้ชายทั้งหมดนี่หรอ?」
 
「แต่ สู้กันข้างในกิลด์มันไม่ดีนะคะ」
 
「สมองของเธอยังปกติดีอยู่รึเปล่าเนี่ย? เธอเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันมั้ย?」
 
ฉันถามพนักงานต้อนรับ
 
「เห้ สาวน้อย เธอคิดอะไรถึงทำแบบนั้น?」
 
ชายที่ฉันโยนออกไปข้างนอกกลับเข้ามา
 
「สู้กันมันไม่ดีไม่ใช่หรอ? เธอไม่อยากจะหยุดพวกนั้นหรอไง?」
 
ฉันชี้ไปที่ชายคนนั้น
 
「นั่น…」
 
พนักงานต้อนรับแข็งค้างด้วยความกลัวเมื่อมองไปยังชายที่พึ่งกลับเข้ามาข้างในและคำพูดของเธอก็เริ่มอ้ำอึ้ง
ในขณะที่ฉันคิดว่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องจัดการแมลงสาปนั่นด้วยตัวเอง
ฉันใช้เวทย์ลมยิงใส่ชายที่พึ่งเข้ามาให้กลับออกไปข้างนอก
ฉันวิ่งผ่านพนักงานต้อนรับแล้วออกไปข้างนอก
มีอยู่ห้าคนที่กำลังพยายามจะลุกขึ้น
 
「ถ้านายคุกเข่าขอโทษ ฉันจะยอมยกโทษให้ก็ได้ นายจะทำมั้ย?」
 
「มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น!」
 
ฉันใช้เวทย์ลมส่งพวกที่อยู่บนพื้นให้ลอยขึ้นไปบนฟ้า
คนเหล่านั้นลอยขึ้นหลายร้อยเมตรจากพื้นดิน
คนที่ดูพวกเราอยู่ต่างก็ประหลาดใจ
มองจากพื้นดินขนาดของพวกเขาเหลือเพียงแค่เมล็ดข้าวที่เกือบจะมองไม่เห็น
แล้วก็ค่อยๆใหญ่ขึ้น
 
「ว๊ากกกกก!」
 
「ใครก็ได้—」
 
「ตายแน่—」
 
「…………」
 
ใช่แล้ว ก่อนที่เขาจะตกลงมากระแทกพื้น ฉันก็สร้างเบาะลมขึ้นมา
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ตกกระแทกพื้นแต่จบลงด้วยหยุดกลางอากาศแบบงงๆ
 
「นายจะคุกเข่าได้รึยัง?」
 
ดูเหมือนเขาจะไม่รับฟังแล้ว
เดี๋ยวมันจะเป็นเรื่องยุ่งยาก ฉันเลยปล่อยพวกนั้นอยู่ตามลำพัง
 
「อ่าว ฉันก็คิดว่ามีเสียงดังอะไร ที่แท้คุณหมีก็มาอยู่ตรงนี้เอง」
 
หืม เอลฟ์?
หญิงสาวหูยาวออกมาดูเหตุการณ์ในขณะที่กำลังยิ้ม
เธอเป็นหญิงสาวที่มีผิวพรรณงดงาม
 
「มันเป็นเพราะว่าฉันถูกโจมตีดังนั้นฉันแค่สวนกลับเท่านั้น นักผจญภัยคนอื่นที่อยู่ในกิลด์เป็นพยานได้」
 
「เป็นอย่างนั้นหรือแรน?」
 
เอลฟ์หันไปถามพนักงานตอนรับที่พยายามออกมาเตือนฉันเมื่อกี้
 
「เอ่อ ค่ะตอนที่คุณหมีเข้ามาในกิลด์ นักผจญภัยในกิลด์ก็เดินเข้าหาเธอ หลังจากนั้นคุณหมีก็โยนนักผจญภัยออกไปข้างนอกกิลด์ แล้วนักผจญภัยคนอื่นที่มองอยู่ต่างก็ถูกโยนออกไปข้างนอกกิลด์ ฉันพยายามที่จะหยุดคุณหมีแต่ว่าไม่ใช่เพียงแค่เธอไม่หยุดเธอยังออกไปจัดการนักผจญภัยด้วยค่ะ」
 
เห้ เห้
มันก็ถูกบางส่วนแต่ก็มีผิดบางส่วนนะ
อธิบายอย่างนั้นมันก็ดูเหมือนฉันเป็นตัวร้ายเลยนะสิ
 
「ฉันเข้าใจแล้ว เธอคือคุณหมีที่เขาลือกันใช่มั้ย?」
 
「แล้วเธอคือ?」
 
「ฉันเป็นแค่คนที่ทำงานเป็นกิลด์มาสเตอร์ในเมืองหลวงแห่งนี้ชื่อว่า ซานย่า」
 
「คุณซานย่าเป็นเอลฟ์หรอ?」
 
เพราะฉันสนใจฉันเลยพยายามถาม
 
「ถูกต้อง ที่จริงฉันเคยเป็นนักผจญภัยมาก่อน แต่ฉันก็เกษียณตัวลงเมื่อ50ปีก่อน แล้วฉันก็มาเป็นกิลด์มาสเตอร์」
 
ตอนที่ฉันยังอยู่ในเมืองก็เคยเห็นเอลฟ์บ้างเป็นครั้งคราว
ถึงแม้จะไม่เคยคุยมาก่อน
 
「ฉันได้ฟังเรื่องของเธอมาจากแกรนแล้ว เด็กสาวที่รูปร่างเหมือนหมีจัดการกลุ่มโจรซามอนด้วยตัวคนเดียว ฉันคิดว่าแกรนแค่พูดเกินจริงแต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องจริง」
 
เธอเหลือบมองไปที่นักผจญภัยที่กำลังมึนงง
นักผจญภัยที่เริ่มฟื้นตัวขึ้นมาเล็กน้อยก็เซไปเซมาแล้วยืมไหล่นักผจญภัยคนอื่นเพื่อที่จะยืน
ไม่มีใครซักคนเข้าโจมตีฉัน
พวกนั้นคงไม่อยากถูกส่งขึ้นฟ้าอีกรอบ
 
「ตอนนี้พวกเราน่าจะกลับเข้าไปข้างในได้แล้วนะ?」
 
「มันจะไม่เป็นไรหรอ?」
 
「ไม่มีปัญหา พวกนี้ก็แค่พวกโง่ๆที่ชอบหาเรื่องเด็กใหม่ บางทีหลังจากนี้พวกนี้คงจะเลิกหาเรื่องเด็กใหม่แล้วหละ」
 
ฉันเข้าไปในกิลด์อีกรอบ
ทุกสายตามองมาที่ฉัน
 
「นั่นไงเหตุผลที่ฉันบอกว่าอย่าไปยุ่งกับหมีตัวนั้น」
 
「นายรู้เรื่องหมีตัวนั้นด้วยหรอ?」
 
「ใช่ ฉันรู้ถึงความแข็งแกร่งและความน่ากลัวของเด็กสาวคนนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันบอกให้นายหยุด」
 
ฉันแอบได้ยินที่พวกนั้นคุยกัน
บางทีคงจะเป็นนักผจญภัยที่เคยไปที่เมืองคริโมเนีย?
นอกจากนี้ยังอาจจะเป็นนักผจญภัยที่ฉันเคยจัดการมาก่อน
 
「แล้วเธอมาที่กิลด์เพื่อรายงานภารกิจอย่างนั้นหรอ?」
 
「ใช่แล้ว」
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันขอดูบัตรกิลด์และหนังสือรับรองภารกิจของเธอหน่อยได้มั้ย?」
 
ฉันมอบบัตรกิลด์และหนังสือรับรองที่มีลายเซ็นของคุณเอลเลนอให้ไป
 
「ภารกิจก็คือเป็นผู้คุ้มกันครอบครัวโฟรชัวร์สินะ? โอเคนี่คือค่าตอบแทนและนี่คือค่าคุ้มกันจากแกรม」
 
「ของคุณแกรม?」
 
「แกรมมาเมื่อวันก่อน และฉันถูกขอร้องให้จัดการเรื่องค่าตอบแทนภารกิจเมื่อเธอมาถึง」
 
ตอนที่ฉันพบคุณแกรนเมื่อสองวันก่อนเขาไม่เห็นพูดอะไรเลย
 
「ฉันจะประเมินภารกิจของครอบครัวฟาเร็น แกรมเป็น แร๊ง D เหมือนกับภารกิจของครอบครัวโฟรชัวร์โอเคมั้ย?」
 
ถึงแม้เธอจะพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีความตั้งใจที่จะเพิ่มระดับเลยซักนิด ดังนั้นมันจึงไม่มีความหมาย
แต่อันตราความสำเร็จภารกิจคุ้มกันที่ถูกบันทึกไว้ในบัตรกิลด์เป็น 2/2
ถ้าจำนวนเพิ่มขึ้นมันก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีเมื่อฉันจะรับภารกิจคุ้มกันจากคนแปลกหน้าในอนาคต
ระหว่าง 50/100 กับ 50/50 แน่นอนว่า 50/50 ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
ฉันยอมรับภารกิจคุ้มกันในครั้งนี้ แต่ฉันก็ไม่มีแผนที่จะรับภารกิจคุ้มกันจากคนที่ฉันไม่รู้จักในอนาคตเพราะว่าการเดินทางช้าๆมันเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ
เหนือสิ่งอื่นใด ฉันไม่สามารถใช้บ้านคุณหมีแล้วต้องตั้งแคมป์ข้างนอกเป็นอะไรที่ยุ่งยาก
 
「นอกจากนี้ ช่วยรอเรื่องกลุ่มโจรซามอนซักพักนะดูเหมือนทหารหลวงจะออกไปปราบปราม ดังนั้นเราจะทำการประเมินความสำเร็จหลังจากที่จัดการเรื่องนั้นเสร็จสิ้นแล้วนะ」
 
「แล้วมันจะเป็นยังไงหรอ?」
 
「เธอไม่ได้เพียงแค่จับโจร 50 คน แต่ข้อมูลที่ได้รับเพราะเรื่องนั้นมันมีค่ามากเลยหละ แต่เพราะตอนนี้ภารกิจปราบปรามยังคงดำเนินการอยู่ ดังนั้นช่วยรอซักหน่อยนะ」
 
ด้วยเหตุนี้ฉันก็เสร็จสิ้นการรายงานภารกิจแร๊ง D สองภารกิจ



NEKOPOST.NET