[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 60 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.60 - คุณหมีได้รับมันฝรั่ง


TL: หลังจากห่างหายไปนานน้องหมีกลับมาแล้ว เนื่องจากไม่ได้แปลซะนานบางประโยคอาจจะมีแปลกๆไปซักหน่อยนะครับ
 
ตอนที่ฉันจะไปปลุกทั้งสามคนที่ยังคงหลับไหลอยู่
 
「ทุกคนมาทำอะไรในสวนกันหรือจ๊ะ?」
 
คุณเอลเลนอเข้ามา
 
「ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณหญิง」
 
「อร๊า สามคนที่หลับอยู่ทางนั้นท่าทางจะสบายเลยนะจ๊ะ」
 
เธอมองเด็กสาวทั้งสามที่ถูกคุมะยูรุกอดอยู่อย่างอบอุ่น
 
「หมีพวกนี้คือสัตว์อัญเชิญของยูนะจังหรอจ๊ะ?」
 
「สีดำทางนี้ชื่อคุมะยูรุ ส่วนสีขาวทางนี้ชื่อว่าคุมะคิวน่ะ」
 
「เป็นชื่อที่น่ารักอะไรอย่างนี้ จะเป็นอะไรมั้ยจ๊ะถ้าฉันจะจับเด็กพวกนี้?」
 
「ไม่เป็นไรหรอกตราบใดที่คุณไม่ทำให้พวกเขาเจ็บ」
 
คุณเอลเลนอเดินเข้าไปแล้วสัมผัสคุมะยูรุ
 
「จับแล้วทั้งอุ่นแล้วก็รู้สึกดีมากเลย อย่างนี้มันก็ช่วยไม่ได้นะจ๊ะที่จะรู้สึกอยากนอน」
 
เธอยิ้มในขณะที่มองไปที่เด็กสาวทั้งสาม
 
「แล้วพวกเธอสองคนกำลังทำอะไรอยู่หรอจ๊ะ?」
 
「ดิฉันกำลังทำสวนดอกไม้โดยที่มีคุณยูนะช่วยค่ะ」
 
คุณซูริริน่าโชว์แปลงดอกไม้ที่พวกเราทำด้วยกัน
 
「อ๊า แปลงดอกไม้ที่เธอพูดถึงเมื่อวันก่อนใช่มั้ยจ๊ะ? นี่เธอทำเสร็จได้ในวันเดียวหรอ? มันช่างสวยจริงๆ」
 
「ค่ะ เวทมนตร์ของคุณยูนะยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ ทำให้สามารถทำออกมาได้ตามที่ดิฉันจินตนาการออกมาเลยค่ะ」
 
「อย่างนั้นหรือจ๊ะ? ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะยูนะจัง ดูเหมือนพวกเราจะให้เธอแก้ปัญหาไปซะทุกอย่างเลยนะจ๊ะ」
 
เธอมองไปที่แปลงดอกไม้ที่สวยงามแล้วมองไปยังเด็กสาวที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของคุณหมี
 
「เพื่อแสดงความขอบคุณ ฉันต้องให้อะไรซักอย่างตอบแทนเธอแล้วสิจ๊ะ」
 
「นั่นไม่จำเป็นหรอก เพราะคุณช่วยฉันไว้เยอะมากเลยในวันนี้」
 
「อ่า เรื่องนั้นนี่เอง เพราะว่าฉันส่งทหารไปทันที อีกไม่กี่วันพวกโจรน่าจะถูกจัดการหมด ดังนั้นเธอพักผ่อนให้สบายเลยนะจ๊ะ」
 
「พวกนั้นจะไม่หนีไปหรอ?」
 
「ไม่มีปัญหาจ้ะ ถ้าเธอจับพวกโจรที่มาโจมตีเธอจนหมด พวกโจรที่ซ่อนอยู่ก็ไม่น่าจะรู้นะจ๊ะว่าเพื่อนของตัวเองถูกจับไปหมดแล้ว ใช่มั้ยล่ะจ๊ะ?」
 
「แต่ถ้าพวกนั้นไม่ได้กลับไป…」
 
「ถ้าพิจารณาจากครั้งก่อนๆ ปกติแล้วโจรพวกนั้นจะไม่กลับไปที่ซ่อนทันทีหรอกจ้ะ หลังจากที่เข้าจู่โจมผู้คนแล้วพวกนั้นจะไปที่หมู่บ้านใกล้ๆเพื่อซื้ออาหารและเครื่องดื่มก่อนจ้ะ ดังนั้นพวกที่ซ่อนอยู่ไม่คิดว่าแปลกหรอกจ้ะถ้าพรรคพวกจะกลับมาช้า」
 
「แล้วหมู่บ้านพวกนั้นเป็นอะไรมั้ย?」
 
「ปลอดภัยดีจ้ะ เพราะพวกโจรจะไม่โจมตีหมู่บ้าน」
 
「ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นละ?」
 
「พวกอาญากรไม่สามารถเข้าเมืองหลวงหรือเมืองอื่นๆได้จ้ะ เพราะสถานที่เหล่านั้นสามารถตรวจสอบประวัติอาชญากรรมได้ มันจึงเหลือเพียงแค่หมู่บ้านที่พวกนั้นจะไม่โดนตรวจสอบจ้ะ ถ้าพวกนั้นโจมตีหมู่บ้าน พวกนั้นก็จะไม่มีสถานที่ที่จะสามารถซื้อของดีๆได้จ้ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพวกนั้นถึงไม่โจมตีหมู่บ้าน」
 
อ่าฉันเข้าใจแล้ว พวกโจรเองก็มีกฏที่พวกนั้นต้องปฏิบัติตามสินะ?
 
「ตอนนี้ น่าจะได้เวลาตื่นของทั้งสามคนแล้วนะจ๊ะ」
 
「ท่านแม่?」
 
เธอมองไปที่แม่ของเธอด้วยใบหน้างัวเงีย
 
「อรุณสวัสจ้ะ ทั้งสามคนดูเหมือนจะหลับสบายเลยนะจ๊ะ」
 
ตอนที่ทั้งสามคนตื่นขึ้นมาแล้วนึกได้ว่าเวลาที่จะได้อยู่กับคุมะยูรุและคุมะคิวหมดลงแล้ว พวกนั้นก็แสดงท่าทางเศร้าออกมา
 
ทำไม แม้แต่ฟีน่าก็ด้วยละ?
 
ฉันได้ฟังเรื่องโจรจากคุณเอลเลนอแล้วฉันก็กล่าวขอบคุณ แล้วฉันก็กำลังจะออกจากคฤหาสน์
 
「ยูนะจัง เธอยังไม่มีบ้านใช่มั้ยจ๊ะ? เธอสามารถอยู่ที่นี่จนกว่าบ้านเธอจะเสร็จนะจ๊ะ」
 
อ่า จริงด้วยคุณเอลเลนอยังไม่รู้เรื่องบ้านคุณหมีสินะ?
 
「ไม่มีปัญหา ถึงมันจะเล็กไปสักหน่อยแต่ว่าฉันสร้างบ้านเสร็จแล้วน่ะ」
 
「นั่นล้อเล่นใช่มั้ยจ๊ะ?」
 
「ฉันใช้เวทมนตร์สร้างมันขึ้นมาน่ะ เหมือนกับที่ใช้เวทมนตร์สร้างแปลงดอกไม้」
 
「หาา อย่าเอาบ้านไปเหมารวมกับแปลงดอกไม้อย่างนั้นสิจ๊ะ ถ้าสร้างบ้านได้ง่ายๆอย่างนั้น งานของพวกคุณช่างไม้ก็หายหมดสิจ๊ะ!」
 
เธอพูดไปหัวเราะไป
 
///
 
วันถัดมา ฉันตื่นขึ้นในบ้านคุณหมี
 
「พี่ยูนะ มันจะดีหรอคะ?」
 
「ดีแล้วล่ะ」
 
ดูเหมือนว่าฟีน่าจะสัญญากับโนอาว่าวันนี้จะไปข้างนอกด้วยกัน
 
「เอ้า ฉันใส่เงินไว้ในนี้นะ ใช้มันตามที่เธอต้องการได้เลย」
 
ฉันส่งกระเป๋าไอเท็มใบหนึ่งที่ฉันได้รับเป็นรางวัลที่จับโจรได้ให้ไป
 
「พวกเธอสองคนจะไปหลายๆที่กันใช่มั้ย? เพราะฉะนั้นฟีน่า เธอต้องดูแลตัวเองตลอดเวลา」
 
「แต่…」
 
「เธอตั้งตาคอยที่จะได้มาเมืองหลวงมานานแล้วนี่ มันจะสูญปล่านะถ้าเธอไม่สนุกไปกับมันน่ะ ถึงแม้มันจะเยอะแต่ถ้าเกิดเธอยังกังวลเรื่องเงินละก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอตั้งใจทำงานชำแหละหลังจากนี้ละก็นะ」
 
「เพราะว่าฉันไม่สามารถทำมันได้เลยยังไงหละ」 ฉันพึมพำขึ้นมาเงียบๆในใจ
 
เพราะฟีน่าได้ออกไปแล้ว ตอนนี้ฉันก็ตัดสินใจออกไปเที่ยวชมเมืองหลวงด้วยเช่นกัน
ถึงแม้ผู้คนในเมืองจะกวนใจฉันก็เถอะ ความจริงแล้วฉันไม่มีความกล้าที่จะเปลี่ยนไปใส่ชุดสบายๆเลยสักนิด
ฉันกลัวที่เวทมนตร์ สกิล สัตว์อัญเชิญและทุกอย่างของฉันจะไม่สามารถใช้ได้หากไม่มีชุดคุณหมี
ฉันคิดว่าถ้าฉันถูกโจมตีหรือถ้ามีเหตุการณ์อันตรายเกิดขึ้น แล้วถ้าฉันใส่ชุดสบายๆ ฉันจะไม่สามารถทำอะไรได้เลย
แต่ถ้าฉันอยู่ในชุดคุณหมี แล้วฉันถูกโจมตีหรือพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์อันตราย ฉันก็ยังสามารถที่จะทำอะไรซักอย่างได้
ถ้าหากฟีน่าพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายฉันก็สามารถรีบไปช่วยได้ในทันที
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันตัดสินใจที่จะอดทนแล้วเดินไปรอบๆเมืองหลวงในสภาพที่ดูเหมือนคุณหมี
ถึงแม้การจ้องมองส่วนใหญ่จะอบอุ่นก็เถอะ
ถ้าเกิดว่ามีเพียงแค่ความน่าอายละก็ไม่มีปัญหาเพราะสิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุดคืออดทนกับมัน
 
ตอนที่ฉันเดินเล่นไปรอบๆเมืองหลวง สุดท้ายฉันก็มาหยุดอยู่ที่พลาซ่า
ฉันสงสัยว่าร้านขายของแผงลอยที่นี่จะมีอะไรขายกันนะ?
มีผ้าถูกปูเป็นแถวเรียงรายอยู่บนพื้นของพลาซ่าเป็นจำนวนมาก
ฉันใช้เวลามองไปรอบๆ
 
「นี่คือ…」
 
「หืมม? ยินดีต้อนรับสาวน้อย รูปร่างเธอน่ารักอะไรอย่างนี้」
 
ชายวัยสามสิบปลายๆพูดขึ้นมาเบาๆ   (TL:ลุงก็เป็นหมีสินะ)
 
「หรือว่านี่คือ มันฝรั่ง?」
 
ใช่แล้วที่ชายคนนั้นกำลังขายอยู่คือมันฝรั่งที่ฉันไม่เคยเห็นมีขายเลยตอนที่อยู่อีกเมืองหนึ่ง
 
「ใช่แล้วสาวน้อย เธอจะซื้อสักหน่อยมั้ยล่ะ?」
 
ในที่สุด ฉันก็ค้นพบมันฝรั่ง
เป็นเหตุผลทำให้ฉันพูดว่า
 
「ฉันเอาหมดเลย」
 
「ครับ? สาวน้อยถึงแม้ว่ามันฝรั่งจะไม่ใช่อาหารที่นิยมนัก แต่สาวน้อยไม่สามารถซื้อทั้งหมดนี่ด้วยเงินที่เธอมีหรอกนะ」
 
ชายคนนั้นอารมณ์เสียเล็กน้อย
 
「แล้วมันราคาเท่าไหร่ล่ะ?」
 
「หืมม ก็ได้ราคาก็ประมาณนี้ ถ้าเธอสามารถจ่ายได้ฉันจะขายให้เธอทั้งหมดเลย」
 
ชายคนนั้นตอบมาห้วนๆ แต่คำตอบของฉันก็คือ-
 
「ฉันจะซื้อ!」
 
「อย่างที่ฉันบอก…」
 
ฉันจ่ายเงินไปมากกว่าราคาที่ตั้งไว้
 
「นี่เธอเอาจริงหรอ?」
 
หลังจากที่เห็นเงินที่ฉันเอาออกมา ชายคนนั้นก็มองมาที่ฉันอย่างตกตะลึง
 
「ฉันดีใจที่เธอซื้อมันนะ แต่เธอแน่ใจหรอ?」
 
「ฉันกำลังหามันอยู่เลยมันฝรั่งพวกนี้ จะเอามานึ่งเป็นสลัดมันฝรั่งก็ดีหรือแม้แต่เฟรนฟรายก็อร่อย!」*********สลัดมันฝรั่งมันเอามานึ่งหรอครับไม่เคยกินอ่ะไม่รู้จริงๆแปลมั่วๆ5555
 
「สาวน้อย เธอเคยกินมันฝรั่งมาก่อนหรอ?」
 
「มันก็เห็นๆกันอยู่แล้วนี่? แน่นอนของอร่อยอย่างนี้ เพียงแต่ว่าเมืองที่ฉันอยู่มันไม่มีขาย ฉันถึงได้มาที่นี่เพื่อหามัน」
 
「ว้าว นั่นมันเกินคาดเลยนะเนี่ย เพราะมันเป็นอาหารที่ไม่เป็นที่นิยมเลยสักนิดเดียว」
 
「ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?」
 
「ถ้าเธอโชคร้ายมันอาจจะทำให้เธอคลื่นใส่และปวดท้อง」
 
「อ๋อ พิษสินะ?」
 
「เธอรู้เรื่องนั้นด้วยหรอ?」
 
「อืม พิษของมันฝรั่งจะอยู่ที่ตาของมัน ตราบใดที่ลุงไม่ไปกินที่ตาของมันเข้า มันก็เป็นอาหารที่อร่อยมากนะรู้มั้ย!」
 
「…นั่นเป็นเรื่องจริงหรอ?」
 
「ลุงหมายความว่ายังไง?」
 
「เรื่องตาของมันน่ะ」
 
「มันเป็นเรื่องจริง พิษจะอยู่แค่ที่ตาของมันฝรั่ง นี่ลุงไม่รู้เรื่องนี้สักนิดเลยหรอ?」
 
「สาวน้อย เธอเป็นนักวิชาการหรอ? ไม่มีใครหรอกที่จะรู้เรื่องพวกนี้」
 
เพราะอย่างนี้นี่เองมันฝรั่งถึงไม่เป็นที่รู้จักและไม่ถูกนำมาขายอย่างนั้นสินะ?
สำหรับฉันแล้วฉันไม่รู้ความแตกต่างระหว่างเห็ด มันก็คงจะเป็นอารมณ์ประมาณนี้
 
「ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เพียงแต่สถานที่ที่ฉันเกิดและเติบโตมาเรื่องพวกนี้เป็นสามัญสำนึกน่ะ」(TL: หนูยูนะหนูยังมีสามัญสำนึกอยู่อีกเรอะ)
 
「สามัญสำนึก หืม ที่นั่นสามารถกินมันฝรั่งได้อย่างปกติ ช่างเป็นที่ๆดีอะไรอย่างนี้」
 
「แต่ถ้าลุงบอกทุกคนเรื่องตา เพียงเท่านี้ทุกคนก็จะสามารถกินมันได้ไม่ใช่หรอ?」
 
「อ่า แต่การจะทำให้ข้อมูลแพร่หลายมันเป็นอะไรที่ยากมากเลย แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณนะ」
 
「ฉันดีใจที่ได้ช่วยนะ ว่าแต่ลุงช่วยบอกที่ตั้งของหมู่บ้านลุงให้หน่อยได้มั้ย? ครั้งหน้าฉันจะได้ไปซื้ออีก」
 
「ฉันดีใจนะที่ได้ยินอย่างนั้น แต่ว่ามันอยู่ค่อนข้างไกล」
 
ฉันเอากระดาษออกมาแล้วให้เขาวาดแผนที่
ไม่ใช่ว่าจริงๆแล้วที่นั่นมันอยู่ใกล้กับเมืองคริโมเนียไม่ใช่หรอ?
 
「ไม่มีปัญหาเพราะดูเหมือนว่ามันจะอยู่ติดกับเมืองคริโมเนีย」
 
「สาวน้อย เธอมาจากเมืองคริโมเนียอย่างนั้นหรอ?」
 
「ถึงจะเห็นอย่างนี้ก็เถอะ จริงๆแล้วฉันเป็นนักผจญภัยนะ」
 
「ถ้าสาวน้อยมาแล้วซื้ออีก จะให้ฉันเอามันไปส่งที่เมืองคริโมเนียมั้ย?」
 
「อย่างนั้นได้หรอ?」
 
「อ่า แน่นอนเพราะว่าฉันไม่สามารถขายมันที่เมืองหลวงได้เลย ถ้าเธอซื้อมันจะช่วยฉันได้มากเลยเพราะว่าหมู่บ้านฉันอยู่ติดกับเมืองคริโมเนีย」
 
「อืม ฉันจะซื้อมัน ครั้งถัดไปที่ลุงไปที่เมืองคลิโมเนีย ลุงช่วยเอามันไปส่งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองทีได้มั้ย? ฉันจะไปบอกพวกเขาเรื่องนี้ทีหลัง」
 
「สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า?」
 
「เพราะว่าฉันสนิทกับพวกนั้นน่ะ นอกจากนี้ เอ้าเงินล่วงหน้า」
 
ฉันส่งเงินไปให้จำนวนใกล้เคียงกับที่ให้ไปเมื่อกี้นี้
 
「เธอแน่ใจหรอ? ถ้าเกิดว่าฉันไม่ไปที่เมืองหละ?」
 
「ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็จะไปที่หมู่บ้านเพื่อเอาเงินของฉันคืน」
 
「นั่นล้อเล่นน่ะ ฉันจะเอามันไปส่งแน่นอน」
 
「หนึ่งครั้งต่อเดือนโอเคนะ」
 
「อ่า ฉันเข้าใจแล้ว ฉันชื่อซาเมล」
 
「ฉันยูนะ ตอนนี้ฉันเป็นนักผญจภัย」
 
「แล้วฉันควรจะทำยังไงกับมันฝรั่งพวกนี้ดี? ถ้าเธอมีที่ที่ต้องการจะขนไป ฉันจะช่วยเธอเอง」
 
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะใส่มันลงไปในนี้」
 
ฉันเอามันฝรั่งกองยักษ์พวกนี้ใส่เข้าไปในกระเป๋าคุณหมี
เท่านี้ฉันก็สามารถทำของกินเล่นที่เหมือนมันฝรั่งแผ่นได้ซะที
ฉันตั้งตาคอยที่จะได้กินเฟรนฟราย
 
「มันเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันเห็นกระเป๋าไอเท็มที่สามารถเก็บของได้เยอะขนาดนี้ สาวน้อยเธอเป็นใครกันแน่?」
 
「ฉันเป็นแค่นักผจญภัยธรรมดาๆ แล้วฉันก็ยังเป็นสมาชิกกิลด์การค้าด้วย」
 
มันฝรั่งทั้งหมดที่อยู่ในแผงลอยถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋าคุณหมีเรียบร้อย
 
「ถ้าเกิดมีอีก ฉันจะซื้อมันอีก」
 
「นั่นคือมันฝรั่งทั้งหมดที่ฉันมี แต่ที่จริง นอกจากนั้นฉันก็ยังขายผักอย่างอื่นด้วย」
 
「ผักอย่างอื่นหรอ?」
 
「อ่าใช่ เพื่อนที่มาด้วยกันกับฉันขายอยู่อีกที่นึง แต่ผักพวกนั้นเป็นผักที่มีขายอยู่ทุกที่ มันไม่ใช่อะไรที่สาวน้อยต้องสนใจเป็นพิเศษหรอก」
 
「มันขายอยู่ในแผงลอยที่ถนนใช่มั้ยหละ ถ้าเกิดว่าฉันถูกใจฉันก็จะซื้อมันโอเคนะ?」
 
「อ่า อย่างนั้นก็ได้ แล้วฉันควรจะไปที่เมืองคริโมเนียเมื่อไหร่ดีหละ?」
 
「ฉันวางแผนว่าจะอยู่ที่เมืองหลวงจนกว่าจะจบงานฉลองวันเกิดแล้วฉันก็คิดว่าจะกลับ มันน่าจะใช้เวลาประมาณสามอาทิตย์ งั้นฉันคิดว่าอีกสองเดือนเป็นยังไง?」
 
ฉันไม่รู้ว่ามันฝรั่งต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะโต
 
「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเอามันไปในอีกสองเดือน」
 
ฉันแยกจากลุงมันฝรั่งแล้วก็เดินดูของที่อยู่ตามร้านแผงลอยต่อ
ตรงนั้นมีเคบับที่ท่าทางทางกินขายอยู่ ดังนั้นฉันจึงซื้อแล้วกินมัน
ถ้าฉันไปเจออาหารที่แปลกตาฉันจะไปซื้อแล้วกินมัน
ส่วนวัตถุดิบ ฉันเอาพวกมันเข้าไปเก็บไว้ในกระเป๋าคุณหมี
ถ้ามันเป็นวัตถุดิบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันจะซื้อมาชิ้นนึงก่อนเพื่อทดสอบรสชาติและจะซื้อมันเป็นจำนวนมากถ้าเกิดว่ามันอร่อย
 
ฉันยังไม่ได้เดินดูทุกที่ก็จริง แต่ว่ายังไม่เห็นโชยุ มิโซะหรือข้าวเลย
ฉันยังคงมองดูปลาด้วย แต่ว่าไม่เห็นมีปลาน้ำเค็มขายเลย
เหนื่อสิ่งอื่นใด ฉันอยากจะกินซูชิแต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำมันโดยไม่มีข้าว
ถ้าอย่างนั้นจะเป็นปลาหมึกหรือหมึกยักษ์ก็ได้ ฉันอยากจะย่างมันกิน
ก่อนอื่น แถวนี้จะมีทะเลอยู่ใกล้ๆรึเปล่าน้า?
 
ขณะที่ฉันกำลังเดินดูของตามแผงลอยเพลินๆ เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่ามันจะเร็วไปสักหน่อย แต่ฉันก็ตัดสินใจที่จะกลับบ้าน
ใช่แล้ว เพื่อที่จะจัดการกับมันฝรั่งในกระเป๋าคุณหมี
 
หลังจากที่ฉันกลับมาที่บ้านคุณหมี โดยไม่รอช้าฉันหั่นมันฝรั่งฝรั่งออกมาเป็นชิ้นบางๆแล้วเอาพวกมันลงไปทอดในน้ำมัน
ฉันได้ยินเสียงของน้ำมันกระเด็นออกมา และยกมันขึ้นมาตอนที่มันกรอบ
ฉันวางมันลงบนจานแล้วโรยเกลือลงไป
มันฝรั่งทอดเสร็จสมบูรณ์!
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ทำรสชาติอื่นๆออกมาไม่ได้ แต่นี่ก็อร่อยพอแล้ว
 
「อร่อย」
 
อ่า รสชาติที่แสนคิดถึงของมันฝรั่ง
โปริ โปริ~
ขณะที่ฉันกำลังเคี้ยวมันฝรั่งแผ่นฟีน่าก็กลับมา
 
「หนูกลับมาแล้วค่ะ」
 
「ยินดีต้อนรับกลับบ้าน」
 
「ขอโทษนะคะที่หนูมาบุกรุก」
 
หืม? ดูเหมือนโนอาก็มาด้วย
 
「มีเรื่องอะไรกันหรอ?」
 
โปริ โปริ
 
「ท่านนัวร์บอกว่าเธออยากจะเห็นบ้านคุณหมีน่ะค่ะ」
 
「มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่เธอเดินดูรอบๆได้เลย」
 
โปริ โปริ
 
「คุณยูนะ คุณกำลังกินอะไรอยู่หรอคะ?」
 
「มันฝรั่งแผ่นทอดกรอบน่ะ」
 
โปริ โปริ
 
「มันฝรั่งทอดกอบ?」
 
โนอาเอียงหัวของเธอ
 
「อยากจะลองสักหน่อยมั้ย?」
 
「ค่ะ ขอบคุณนะคะ」
 
「ขอหนูกินด้วยได้มั้ยคะ?」
 
ฉันยื่นจานไปให้ทั้งสองคน
ทั้งคู่หยิบมันฝรั่งขึ้นมาแล้วเอาเข้าปาก
โปริ…
 
「อร่อยมากเลยค่ะ!」
 
「ใช่ค่ะ มันอร่อยมาก!」
 
「ฉันดีใจที่พวกเธอชอบนะ」
 
「คุณทำมันได้ยังไงคะเนี่ย?」
 
「ฉันแค่หั่นมันฝรั่งออกเป็นแผ่นบางๆ แล้วเอามันไปทอดในน้ำมัน」
 
「มะ-มันฝรั่ง…」
 
ตอนที่พวกเธอได้ยินว่าเป็นมันฝรั่ง พวกเธอก็หยุดกึกกลางอากาศ
 
「พี่ยูนะคะ พี่รู้รึเปล่าคะว่าถ้าพี่กินมันฝรั่ง พี่จะล้มป่วยนะคะ」
 
พวกเธอสองคนเริ่มเอะอะโวยวาย
 
「ไม่เป็นไรหรอก พิษของมันฝรั่งอยู่ที่ตาของมัน ส่วนเนื้อของมันกินได้สบายมาก แต่ถ้ามันเปลี่ยนเป็นสีเขียวหรือสีม่วงมันจะอันตราย แต่ว่าปกติแล้วมันฝรั่งเป็นอาหารที่อร่อยนะ」
 
「อย่างนั้นหรอคะ?」
 
「หนูถูกบอกว่าถ้าหนูกินมันฝรั่ง หนูจะล้มป่วยค่ะ」
 
「หนูด้วยค่ะ」
 
「มีเพียงแค่ส่วนตาและส่วนที่เปลี่ยนเป็นสีม่วงที่มีพิษ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้เรื่องนี้สินะ」
 
ฉันยื่นมือไปหามันฝรั่งที่อยู่ในจานแล้วเริ่มกินมันอีกครั้ง ในขณะที่มือของทั้งสองคนหยุด
ฉันไม่อยากจะบังคับให้พวกเธอกินของที่พวกเธอไม่อยากจะกิน
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันกินเองคนเดียว
โปริ โปริ
บาริ บาริ
อ่าาา อร่อย
ฉันอยากจะกินรสซุบจัง
แต่อย่างที่คิดไว้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำมัน
 
「คุณยูนะ มันปลอดภัยจริงๆหรอคะ?」
 
「อะไรหละ?」
 
โปริ โปริ
 
「สภาพร่างกายของคุณไม่ได้แย่ลงหรือเป็นอะไรเลยหรอคะ?」
 
「แน่นอนไม่เป็นไรเลย」
 
โปริ โปริ
 
「พี่ยูนะ ขอหนูกินสักหน่อยได้มั้ยคะ?」
 
「แน่นอน ฉันยังมีมันฝรั่งอยู่อีกเป็นจำนวนมาก」
 
ฟีน่ายื่นมือออกมาหามันฝรั่งอีกครั้ง
 
「ฟีน่า คนทรยศ」
 
「ไม่ได้ทรยศหรืออะไรนะคะ พี่ยูนะไม่เคยพูดโกหก และนอกจากนี้มันฝรั่งแผ่นนี่ก็อร่อยมากเลยนะคะ」
 
โปริ โปริ
บาริ บาริ
 
พวกเราสองคนกินไปเรื่อยๆในขณะที่มันฝรั่งแผ่นในจานค่อยๆลดลง
 
「คุณยูนะคะ หนูก็ขอทานด้วยคนนะคะ!」
 
เพราะว่ามันฝรั่งที่อยู่ในจานได้หมดไปแล้ว ฉันจะทำมันอีกครั้งในเวลาอื่น
 
ส่วนมื้อค่ำ ฉันทำเฟรนฟรายแล้วก็ได้การตอบรับเป็นอย่างดีจากฟีน่า
 
==================================================================
McD*nald’s french fries sure are delicious, right?
 It’s a pity that there’s only small.
 
At the time of the writing, the story about how the sale of the Medium and Large version were being suspended had popped into my mind.



NEKOPOST.NET