[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 58 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.58 - คุณหมีสร้างบ้านคุณหมีในเมืองหลวง


ผู้แปล : เมื่อวานเข้ามาอัพไม่ได้เป็นไรไม่รู้ =_="
==========================================================
ตอนที่พวกเรามาถึงค่ายทหาร ทหารยามที่เคยอยู่ที่นั่นตอนที่ฉันจับกลุ่มโจรกำลังรออยู่
เขาน่าจะเป็นรองผู้บัญชาการของอะไรซักอย่างเนี่ย ถ้าฉันจำไม่ผิด
ฉันลืมชื่อของเขาไปแล้ว
 
「ผมต้องขออภัยในความไม่สะดวกที่ผมเรียกคุณมาในวันนี้นะครับ」
 
รองผู้บัญชาการก้มหัวของเขาไปทางคุณเกรนและคุณเอลเลนอ
 
「แล้วทำไมนายถึงเรียกเรามาที่นี่กัน?」
 
「พวกเรายืนยันแหล่งกบดานของกลุ่มโจรซามอนได้แล้วครับ จำนวนของพวกโจรด้วยเช่นกัน แหล่งกบดานของพวกนั้นดูเหมือนจะอยู่ที่ถ้ำในภูเขาทางตะวันตกของที่นี่ครับ มีสมาชิกเหลืออยู่ประมาณ 20 คน และดูเหมือนจะมีผู้หญิงถูกจับอยู่ในนั้นหลายคน」
 
「ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรจะออกไปช่วยพวกเธอทันทีสิ!」
 
「ครับ แต่ดูเหมือนจะมีปัญหาเล็กน้อย」
 
「ปัญหา?」
 
「ตอนนี้มีผู้คนเป็นจำนวนมากมารวมตัวกันที่เมืองหลวงเพื่องานฉลองวันเกิด ทหารและยามจำเป็นต้องคอยดูแลพวกนั้น ดังนั้นเลยไม่มีทหารเพียงพอครับ」
 
「มันจะไม่ดีกว่าหรอถ้านายแค่ส่งคำขอไปที่กิลด์นักผจญภัย?」
 
「เกี่ยวกับเรื่องนั้นเพราะคุณเกรนพูดเช่นนี้ หืมม นั่นคุณยูนะไม่ใช่หรอครับ?」
 
เขามองมาที่ฉัน ฉันเลยพยักหน้า
 
「คำอนุญาติของคุณยูนะก็เป็นสิ่งจำเป็นครับ」
 
「ของฉัน?」
 
「อ่า เรื่องสิทธิการเป็นเจ้าของทรัพย์สินที่ถูกขโมยมาใช่มั้ย?」
 
คุณเกรนพูดราวกับว่าเขาพึ่งจะนึกได้
เพื่อให้ฉันเข้าใจด้วย ได้โปรดอธิบายทีเถอะ!
 
「ครับ ใช่แล้ว คุณยูนะจับกลุ่มโจรซามอน 50 คนใน 70 คน แต่ที่กบดานของพวกนั้นยังไม่ได้ถูกจัดการ ปกติเมื่อพวกโจรแพ้จะไม่สามารถแล่เอาวัตถุดิบออกมาได้ ไม่เหมือนมอนสเตอร์ มันจะไม่มีประโยชน์สำหรับนักผจญภัยที่จัดการพวกนั้นนั่นเป็นเหตผลที่ทำให้ผู้ที่จัดการกับโจรมีสิทธิที่จะได้รับอาวุธและชุดเกราะที่พวกโจรมี นั่นรวมถึงสมบัติที่โดนขโมยไปด้วยครับ」
 
「พูดอีกอย่างคือ ถ้าคำร้องถูกส่งไป สมบัติพวกนั้นก็จะกลายเป็นของนักผจญภัยที่ค้นพบสินะ?」
 
「ครับ แต่ตอนนี้คุณยูนะจับกลุ่มโจรด้วยตัวคนเดียว และพวกเรายังได้รับข้อมูลเพราะเรื่องนี้ เพราะอย่างนั้นเราจึงไม่สามารถส่งคำร้องไปยังกิลด์นักผจญภัยได้ด้วยตัวเอง ถึงแม้พวกเราจะตัดสินใจส่งคำร้อง พวกเราก็ไม่สามารถทำได้โดยไม่มีคำอนุญาตของคุณยูนะ โดยเฉพาะถ้าคุณยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องเงินรางวัลครับ」
 
「เป็นวิธีที่น่ารำคาญจัง」
 
「มันช่วยไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ? ถึงแม้ข้อมูลนั่นพวกเราจะได้มาด้วยตัวเอง แต่คนอื่นอาจจะคิดว่ามันถูกขโมยมา มันจะไม่เป็นปัญหาถ้าสาวน้อยไปจัดการโจรพวกนั้นด้วยตัวเธอเอง」
 
「ยุ่งยากอ่ะ」
 
「พี่ยูนะ… 」
 
ฟีน่ามองมาที่ฉันด้วยสีหน้ามึนงง
ได้โปรดอย่ามองฉันด้วยสายตาอย่างนั้น
เรื่องยุ่งยากยังไงก็ยุ่งยากอยู่ดี
มันจะดีกว่าถ้าเพียงแค่ฆ่าพวกนั้นซะ แต่ยังมีคนที่ต้องปกป้องดังนั้นฉันเลยไม่สามารถใช้หมีได้และมันก็ยังใช้เวลาเยอะด้วย
มันจึงไม่มีคำอื่นนอกจากคำว่ายุ่งยาก
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันควรจะรวบรวมทหารของฉันมั้ย?」
 
「ท่านเอลเลนอ?」
 
เอลเลนอที่กำลังฟังโดยไม่พูดอะไรอยู่ๆก็เสนอขึ้นมา
 
「ได้หรอครับ?」
 
「แน่นอน พวกทหารจะได้มีประสบการณ์ต่อสู้จริงด้วยยังไงละและอาจจะมีคนที่เหนื่อยจากการเฝ้ายามด้วยเช่นกัน」
 
「แต่ถ้าอย่างนั้น การป้องกันจะ…」
 
「ไม่เป็นไร สำหรับเรื่องนั้นฉันสามารถจัดการแก้ไขเอกสารได้」
 
「ผมเข้าใจแล้วครับ ถ้าเช่นนั้น ท่านเอลเลนอ พวกเราจะตั้งตาคอยความสำเร็จของท่านนะครับ」
 
「เป็นแบบนี้ยูนะจังก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยจ๊ะ?」
 
「ฉันไม่เข้าใจเลยซักนิด แต่ได้โปรดทำมันทีเถอะ」
 
「ถ้าทหารไปปราบปราม สิทธิการรับสมบัติจะถูกแชร์กับยูนะจังนะจ๊ะ เธอจะได้รับแค่นิดเดียวเท่านั้นนะ ฉันต้องการส่งทหารไปในครั้งเดียวจะโอเครึเปล่าจ๊ะ?」
 
「ค่ะ ขอบคุณคุณมาก」
 
「ไม่เป็นไรจ้ะ แล้วฉันจะมาหาเธออีกครั้งคืนนี้นะจ๊ะ」
 
คุณเอลเลนอออกไปจากค่ายทหาร
 
「นอกจากนั้น คุณยูนะได้โปรดรับสิ่งนี้ไปด้วยครับ」
 
ตอนที่ฉันมองไป มันคือดาบและชุดเกราะสกปรกๆก่อนหน้านี้ พร้อมกับของอื่นๆถูกวางเรียงรายไว้
 
「ของพวกนี้เป็นทรัพย์สินของพวกโจรที่คุณยูนะจับมาครับ อย่างที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ ของเหล่านี้ตอนนี้เป็นของคุณยูนะแล้วครับ」
 
เอิ่มม แต่สิ่งของทุกชิ้นของพวกนั้นมันสกปรกทั้งหมดเลย
ฉันไม่ได้ต้องการของสกปรกพวกนี้เลยจริงๆ
 
「นายช่วยเอาพวกมันทั้งหมดไปทิ้งได้มั้ย?」
 
ใช่แล้ว ฉันพยายามจะขอร้องก่อน
 
「ถ้าอย่างนั้น ผมจะจัดการเตรียมเงินที่ได้รับจากการขายพวกมันให้นะครับ จะให้ส่งไปที่บ้านของท่านเอลเลนอรึเปล่าครับ?」
 
โฮ่ ดูเหมือนมันจะกลายเป็นเงินหลังจากทิ้งพวกมันทั้งหมด
ขณะที่ฉันกำลังมองไปยังสมบัติของพวกโจร มีอยู่สิ่งนึงที่สะดุดตาฉัน
 
「นี่คืออะไร?」
 
ฉันชี้ไปที่ถุงผ้า
 
「อันนี้? บางทีมันอาจจะเป็นกระเป๋าไอเท็ม」
 
นั่นคือกระเป๋าไอเท็ม
มันเป็นของเหมือนกับกระเป๋าคุณหมี?
ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด จำนวนของที่ใส่ในกระเป๋าได้มันจะไม่เหมือนกระเป๋าทั่วไป
 
「ส่วนใหญ่ของพวกนี้มีความจุมากสุดเท่าไหร่หรอ?」
 
「สำหรับใบนี้ เพราะหัวหน้าของกลุ่มโจรซามอนพกมัน มันจึงมีขนาดใหญ่อยู่ครับ」
 
ฉันหยิบกระเป๋าไอเท็มขึ้นมา
ขนาดของมันประมาณกระเป๋าถือของผู้หญิง
กระเป๋าไอเท็มอื่นๆก็มีรูปร่างเหมือนๆกัน
ใบที่เล็กที่สุดสามารถใส่ในกระเป๋ากางเกงได้
 
「ฉันขอกระเป๋าไอเท็มของโจรได้มั้ย?」
 
กระเป๋าไอเท็มทั้งหมดถูกส่งมาให้ฉัน
รวมๆแล้วมีประมาณสามสิบใบ
ฉันรับพวกมันมาแล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าคุณหมี
เท่านี้ธุระของฉันก็เสร็จแล้วและฉันก็ขอบคุณคุณเกรนที่มาด้วยกัน
 
「คุณเกรน ขอบคุณคุณมากเลยนะ」
 
「ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องใส่ใจถ้าสาวน้อยไม่จับพวกมันทั้งหมด พวกเราก็อาจจะตายไปแล้ว」
 
คุณเกรนดูเหมือนจะมีธุระต่อหลังจากนี้ ดังนั้นพวกเราจึงแยกกันที่นี่
หลังจากแยกทางกับคุณเกรน ฟีน่ากับฉันก็ไปยังที่ดินที่ฉันซื้อมาจากกิลด์การค้า
ที่ฉันรู้สถานที่ตั้งได้นั้นต้องขอบคุณแผนที่ของเมืองหลวงที่ฉันซื้อมาก่อนหน้านี้ ถึงอย่างนั้นเมืองหลวงก็ยังคงใหญ่เกินไป
ภายในเมืองหลวงมีรถม้าที่ดูเหมือนเป็นรถเมล์คอยวิ่งไปและวิ่งกลับ
ฉันไม่ได้รีบร้อนอะไร ดังนั้นพวกเราจึงใช้เวลาดูสิ่งต่างๆรอบๆตัวในขณะที่มุ่งหน้าไปยังที่ดิน
 
「ฟีน่าเธอยังไหวมั้ย? เหนื่อยรึเปล่า?」
 
「ค่ะ หนูยังไหว แต่ที่นี่มีคนเยอะจนน่าอัศจรรย์เลยนะคะ」
 
「ถูกของเธอ เมืองหลวงเป็นอย่างที่เธอคิดรึเปล่า? ที่มีคนมาที่นี่เยอะแบบนี้ก็เพราะว่างานฉลองวันเกิด」
 
「พี่ยูนะคะ ขอหนูจับมือพี่ได้มั้ยคะเพื่อจะได้ไม่หลงทาง?」
 
「มือฉัน…」
 
ฉันมองไปที่มือคุณหมี
 
「มันดีพอหรอ?」
 
ฉันจับมือของฟีน่าด้วยปากคุณหมี
 
「ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ」
 
ฟีน่าทำสีหน้ามีความสุข
 
พวกเรามาถึงที่ดินที่ซื้อไว้
 
「เป็นที่นี่ถูกต้องสินะ?」
 
ฉันหันไปมองสภาพแวดล้อมรอบๆเราและเปรียบเทียบกับแผนที่
 
「น่าจะใช่ล่ะนะ」
 
「มันค่อนข้างใหญ่เลยนะคะ?」
 
「มันใหญ่จริงๆ」
 
ที่ดินที่ถูกระบุในแผนที่มีขนาดใหญ่ทีเดียว
ขนาดที่ดินเป็นสี่เท่าของเมืองก่อนหน้านี้ ฉันจะสร้างบ้านคุณหมีที่ไหนดีนะ
พูดอีกอย่างคือมันใหญ่พอจะสร้างบ้านคุณหมีได้สี่หลัง
 
ตอนที่ฉันเหลือบไปมองเพื่อนบ้าน พวกนั้นอยู่ค่อนข้างไกลทีเดียว
เพื่อการยืนยันฉันตรวจสอบชื่อของบ้านทั้งสองข้างๆ
 
「ที่นี่ถูกต้องสินะคะ」
 
「ใช่แล้ว」
 
「พี่ยูนะซื้อที่ดินกว้างขนาดนี้จริงๆหรอคะ?」
 
「ดูเหมือนจะใช่」
 
สำหรับเวลานี้ฉันเอาบ้านคุณหมีที่ฉันทำมาสำหรับใช้ในเมืองหลวงออกมา
 
「มันเล็กไปนะ」
 
「ใช่คะ」
 
บ้านที่ฉันเตรียมไว้มีขนาดเท่ากับบ้านในเมืองคริโมเนีย
มันถูกตั้งขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยวบนที่ดินที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมสี่เท่า
ขนาดของที่ดินกับขนาดของบ้านไม่มีความเข้ากันเลย
มีความรู้สึกขัดแย้งมากเกินไป
นอกจากนั้น เพราะที่นี่ติดกับเขตชนชั้นสูง บ้านรอบๆจึงมีแต่ขนาดใหญ่
เอาล่ะ ก่อนหน้านั้นบ้านที่มีลักษณะเหมือนหมีก็ยังให้ความรู้สึกแปลกแยกอยู่ดี
 
ถึงแม้มันจะมากวนใจฉันตอนนี้ มันก็ไม่มีอะไรที่ฉันจะสามารถทำได้ ดังนั้นฉันจึงไม่กังวลกับมันแล้วเข้าไปในบ้านคุณหมี
 
「ข้างในเหมือนเดิมเลยใช่มั้ย?」
 
「ไม่มากก็น้อยค่ะ ถ้ามันต่างจากเดิมหนูคงไม่สามารถใจเย็นลงได้ค่ะ」
 
ขอบคุณรองเท้าคุณหมี ฉันไม่เหนื่อยเลยแต่ฟีน่าที่เดินไปด้วยกันน่าจะเหนื่อย ดังนั้นฉันเลยเอาน้ำผลไม้ออกมาในขณะที่พวกเรากำลังพัก
 
「หลังจากนี้พวกเราจะทำอะไรต่อไปหรอคะ?」
 
「ฟีน่าไม่เหนื่อยหรอ?」
 
「หนูเหนื่อยแค่นิดหน่อยค่ะ」
 
「ถ้าอย่างนั้น พวกเราควรจะไปที่บ้านของโนอาก่อนมั้ย? เพราะพวกเราต้องบอกให้พวกนั้นรู้ว่าพวกเราอยู่ที่บ้านหลังนี้」
 
「ค่ะ มันคงจะดีถ้าท่านนัวร์ไม่โกรธ」
 
「พวกเราออกมาอย่างเงียบๆก็จริง แต่นั่นเพราะเธอยังหลับอยู่มันเลยช่วยไม่ได้」
 
พวกเราตัดสินใจไปที่บ้านของโนอาหลังจากที่พวกเราดื่มน้ำผลไม้เสร็จ
ในวันถัดมา เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงต่างประหลาดใจที่อยู่ๆมีบ้านคุณหมีปรากฏขึ้นมา



NEKOPOST.NET