[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.57 - คุณหมีไปเยือนกิลด์การค้าที่เมืองหลวง


หลังจากพวกเราเข้าไปในห้องก็เหลือเพียงแค่พวกเราสองคน ฟีน่าและฉันอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะนั่งลงบนเตียง
 
「พี่ยูนะวันนี้เหนื่อยจังเลยนะคะ」
 
「เธอโอเคมั้ย?」
 
「หนูไม่เป็นไรค่ะ แต่มันจะดีจริงๆหรอคะที่คนอย่างหนูมาอยู่ในบ้านของขุนนางอย่างนี้?」
 
「ฉันคิดว่าเธอค่อนข้างเงียบนะเพราะเธอคิดเรื่องนี้อยู่อย่างนั้นสินะ」
 
「นั่นเพราะถ้าหนูพูดอะไรแปลกๆออกไปแล้วทำให้พวกเขาโกรธ มันจะทำให้ครอบครัวของหนูมีปัญหาค่ะ」
 
สุดท้ายนั้นนั่นก็เป็นมุมมองของคนทั่วไปที่มีต่อขุนนางล่ะนะ
 
「ยังไงตอนนี้ภารกิจคุ้มกันก็จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปหาโรงแรมอยู่กันมั้ย? ฟีน่าจะได้ใจเย็นลงด้วยใช่มั้ย?」
 
「แต่ว่าเรื่องเงิน-」
 
「สบายมาก ฟีน่าไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอกนะ」
 
「แต่ว่า…」
 
「ฉันไม่อยากได้ยินคำว่า "แต่ว่า" อีกต่อไป ยังไงก็ตามพวกเราจะไปหาโรงแรมกันพรุ่งนี้ ตอนนี้พวกเรานอนกันก่อนเถอะ」
 
「ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ยูนะ」
 
พวกเราต่างขึ้นเตียงของตัวเองแล้วนอนหลับเพื่อฟื้นฟูความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน
 
เช้าวันถัดมา ฟีน่าตื่นขึ้นมาแล้วกำลังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมทำหน้าเบื่อหน่ายที่ไม่มีอะไรทำ
 
「อรุณสวัสดิ์ค่ะ」
 
「อรุณสวัสด์」
 
「เธอตื่นไวนะ」
 
「ค่ะ ปกติหนูจะตื่นเวลานี้ค่ะ แต่ว่าที่นี่ไม่มีอะไรให้หนูทำเลยค่ะ」
 
เพราะตั้งแต่ที่แม่ของเธอล้มป่วย ฟีน่าก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำงานบ้านและไปทำงานที่กิลด์
 
ที่เธอตื่นแต่เช้ามันอาจจะกลายเป็นนิสัยของเธอไปแล้ว
 
「แล้วหลังจากฉันเปลี่ยนชุดแล้ว พวกเราไปที่ห้องอาหารกันมั้ย?」
 
「มันไม่เร็วไปหรอคะ?」
 
「ถ้ามันเร็วไป พวกเราก็ออกไปหาอะไรกินกันข้างนอก ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเราก็สามารถหาโรงแรมไปได้ด้วยระหว่างทาง」
 
「พี่จะหาโรงแรมจริงๆหรอคะ? ถ้าพี่กังวลเรื่องนั้นอยู่ละก็ หนูทนอยู่ที่นี่ได้นะคะ」
 
「ไม่ใช่เพื่อฟีน่าหรอก ฉันเองก็รู้สึกไม่ผ่อนคลายตอนอยู่ในบ้านหลังนี้」
 
ห้องทานอาหารว่างเปล่าตอนที่พวกเราไปถึง
ดูเหมือนพวกขุนนางจะเริ่มต้นตอนเช้ากันช้า
เมื่อเวลาผ่านไป พวกเราตัดสินใจหาใครซักคนที่สามารถอนุญาติให้พวกเราออกไปข้างนอกได้
ตอนที่พวกเราออกจากห้องอาหารแล้วไปที่ทางเดิน พวกเราก็พบคุณเมดคนเมื่อวาน
 
「อ่าว นั่นท่านยูนะและท่านฟีน่านี่คะ ทั้งสองท่านตื่นกันแต่เช้าเลยนะคะ」
 
「อรุณสวัสดิ์ ฉันอยากจะกินอาหารซักหน่อยจะได้มั้ย? ถ้าไม่ได้ฉันคิดว่าจะออกไปข้างนอกน่ะ」
 
「ได้ค่ะ กรุณารอที่ห้องอาหารซักครู่นะคะ」
 
ในขณะที่รออยู่ในห้องอาหาร คุณเอลเลนอก็เข้ามา
 
「อร้า เธอตื่นกันแต่เช้าเลยนะจ๊ะ」
 
「อรุณสวัสดิ์」
 
「อรุณสวัสดิ์จ้ะ ทานอาหารกันรึยังจ๊ะ?」
 
「ค่ะ」
 
「แล้ววันนี้เธอมีแผนจะทำอะไรกันหรอจ๊ะ?」
 
เพราะเธอถามถึงแผนของเรา ฉันเลยตัดสินใจพูดไปตามตรง
 
「หาโรงแรมน่ะ」
 
「โรงแรม? ทำไมหรอจ๊ะ? ถึงเธอจะอยู่ที่นี่จนหมดงานฉลองวันเกิดก็ไม่เป็นไรนะจ๊ะ」
 
「มันเพราะว่าคนธรรมดาอย่างฉันไม่สามารถสงบใจตอนที่อยู่บ้านของขุนนางได้เลยน่ะ」
 
「แต่ฉันคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้นะจ๊ะ ต้องขอบคุณงานฉลองวันเกิดทำให้ผู้คนแห่กันเข้ามาที่นี่ ดังนั้นฉันคิดว่าที่โรงแรมเองก็คงเต็มเช่นเดียวกันจ้ะ」
 
หืม งานฉลองวันเกิด?
ที่โรงแรมเป็นไปไม่ได้แน่นอน?
ถ้าอย่างนั้น คงต้องเปลี่ยนแผนเล็กน้อย แต่ฉันจะหาบ้านที่ไหนที่ติดตั้งเกตคุณหมีได้นะ?
 
「ไม่เป็นไรหรอกเพราะยังมีทางเลือกอื่นอยู่น่ะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้วจ้ะ แต่เธอสามารถอยู่ที่บ้านนี้ได้นานเท่าที่เธอต้องการเลยนะจ๊ะ คริฟเองก็เขียนมาแบบนั้น」
 
ฟีน่าและฉันที่กินอาหารเสร็จแล้วก็ออกไปข้างนอก
ขณะที่พวกเรากำลังกินอาหารเช้า พี่น้องทั้งสองโนอาและเชียก็ยังไม่ตื่นกันเลยซักคน
สำหรับโนอามันอาจจะเป็นโอกาสที่ได้นอนตื่นสายเป็นครั้งแรกหลังจากเดินทางมาเป็นเวลานาน
เพราะในระหว่างการเดินทางพวกเราจะเดินทางกันตอนพระอาทิตขึ้นตลอด
 
ขณะที่กำลังเดินเตร่ไปรอบๆเมืองหลวง พวกเราแวะหาโรงแรมอยู่หลายที่
ฉันลืมไปว่าตอนที่ฉันอยู่ในเมืองคริโมเนีย ชุดคุณหมีของฉันก็เป็นที่สะดุดตา
ทุกคนที่พวกเราเดินผ่านหันมามองที่ฉันทุกคน
แล้วก็แน่นอนว่าต้องมี「หมีตัวนั้น」 「หมี?」 「น่ารักอ่ะ」 「นั่นอะไรน่ะ?」 「คุณหมีล่ะ」
คำบรรยายเหล่านี้ให้ได้ยิน
 
「ฟีน่า ขอโทษทีนะที่ฉันเด่นสะดุดตาไปหน่อย」
 
「ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูชินแล้วค่ะ」
 
รอยยิ้มที่มาพร้อมคำพูดของเธอที่บอกว่าชินแล้วไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขเลยซักนิด
พวกเราสำรวจเมืองหลวงในขณะที่ฉันกังวลเรื่องสายตาพวกนั้น
อย่างที่คุณเอลเลนอพูด ไม่ว่าโรงแรมที่ไหนที่เราไปดูก็เต็มหมด
อย่างนั้นต้องใช้แผนถัดมา ฉันมุ่งหน้าไปที่กิลด์การค้า
ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันเลยถามที่ตั้งของมันจากโรงแรมสุดท้ายแล้วมุ่งหน้าไปทิศทางนั้น
 
เมื่อเปรียบเทียบกับที่เมืองคริโมเนีย ขนาดของกิลด์การค้าของเมืองหลวงมีขนาดใหญ่อย่างไม่น่าเชื่อ
มีคนเป็นจำนวนมากเดินเข้าเดินออก
ฉันเข้าไปในกิลด์การค้าและมองหาแผนกต้อนรับ
ที่นี่มีคนอยู่เป็นจำนวนมาก
แต่ก็มีพนักงานต้องรับเป็นจำนวนมากเช่นกัน
เอิ่มม ฉันควรจะทำยังไงดี?
ฉันมองไปรอบๆ
เห็นได้ชัดว่าต้องไปหยิบบัตรคิวแล้วไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับตอนที่หมายเลขของเราถูกเรียก
ฉันไปเข้าแถวที่พวกเขาไปรับบัตรคิวกันและรับมาหนึ่งใบ
เป็นตามปกติ ตอนที่ฉันไปต่อคิว ฉันยังคงเป็นศูนย์กลางของความสนใจเช่นเดิม
ถ้าเป็นในญี่ปุ่นอาจจะเหมือนกับเข้าแถวในชุดนอน
มันช่วยไม่ได้ที่ฉันจะเด่นสะดุดตา
 
ฉันได้บัตรหมายเลข 213
ในตอนนั้นพวกเขาพึ่งเรียกหมายเลข178ไป
ดูเหมือนว่ามันต้องใช้เวลาซักพักกว่าจะถึงคิวของฉัน ในขณะที่มีพนักงานต้อนรับอยู่เพียงเจ็ดคน
ฉันสงสัยว่าหมายเลขนั้นถูกเรียกค่อนข้างเร็ว
หลังจากที่พวกเรารอมา 30 นาทีหมายเลขของพวกเราก็ถูกเรียก
 
「ยินดีต้อนรับค่ะ วันนี้คุณมีธุระอะไรหรือคะ?」
 
รอยยิ้มของพนักงานต้อนรับหายไปทันทีที่เห็นฉันแต่ก็กลับมายิ้มอย่างรวดเร็ว
อย่างที่คิดพนักงานต้อนรับของเมืองหลวง
พวกเขาไม่ได้ตัดสินคนจากรูปร่างภายนอก
แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเธอคิดอะไรในหัวเธอกัน
 
「ฉันอยากจะซื้อที่ดินในเมืองหลวง พอจะเป็นไปได้มั้ย?」
 
「ขออภัยค่ะ แต่คุณมีบัตรกิลด์มั้ยคะ? 」
 
ฉันมอบบัตรกิลด์ไป
 
「กรุณารอซักครู่นะคะ」
 
บัตรกิลด์ถูกวางลงบนแผ่นคริสตัล
 
「กิลด์การค้าแร๊ง F คุณยูนะ ฉันถูกรึเปล่าคะ?」
 
「ถูกต้อง」
 
「คุณวางแผนจะทำอย่างไรกับที่ดินคะ?」
 
「ฉันแค่จะสร้างบ้านธรรมดาน่ะ」
 
「พูดอีกอย่างคือ เพื่ออาศัยอยู่ในเมืองหลวงใช่มั้ยคะ?」
 
「เรื่องนั้นยังลังเลอยู่นะ ฉันอาศัยอยู่ที่คริโมเนียเป็นหลัก ดังนั้นฉันจึงมีแผนที่จะใช้บ้านในเมืองหลวงเป็นที่อาศัยสำรองน่ะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ให้ฉันอธิบายกฏระเบียบเกี่ยวกับที่ดินก่อนนะคะ อันดับแรกพื้นที่ใกล้ๆปราสาทเป็นเขตของเหล่าขุนนาง ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถขายที่ดินบริเวณนั้นได้ค่ะ ถัดมาคือที่ดินของเขตชนชั้นกลางก็ไม่สามารถซื้อได้หากไม่มีจดหมายแนะนำตัว ดังนั้นจึงเหลือเพียงแค่เขตเดียวที่ฉันสามารถขายให้ได้คือเขตของชนชั้นล่างค่ะ」
 
「…จดหมายแนะนำตัว?」
 
จดหมายแนะนำตัวที่ฉันได้รับมาจากคุณมายรีนพุดเข้ามาในหัวฉัน
 
「สิ่งนี้จะสามารถเป็นจดหมายแนะนำตัวได้มั้ย?」
 
「ขอฉันยืนยันก่อนนะคะ」
 
พนักงานต้อนรับเปิดจดหมายออกมาและตรวจสอบมัน
 
「นี่คือ…ค่ะ ฉันได้ยืนยันแล้ว」
 
「เธอคิดว่ายังไง?」
 
「ขออภัยค่ะ ฉันไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง กรุณารอซักครู่นะคะ」
 
พนักงานต้อนรับออกไปจากที่นั่งของเธอแล้วเข้าไปในกิลด์
 
「พี่ยูนะจะซื้อที่ดินหรอคะ?」
 
「ใช่ เพราะฉันมีเงินและฉันรู้สึกว่ามันจะสะดวกสบายในอนาคต」
 
ตอนที่ฉันไม่อยู่ที่นี่ มันก็จะเป็นบ้านว่างๆ แต่บ้านคุณหมีสามารถตั้งให้ไม่อณุญาติให้คนเข้ามาได้ ดังนั้นมันเลยไม่มีปัญหา
 
「โอ้ นั่นสาวน้อยไม่ใช่รึ」
 
「คุนเกรน? กับคุณเอลเลนอ? ทำไมทั้งสองคนถึงมาอยู่ที่นี่?」
 
ตอนที่ฉันหันไป คุณเกรนและคุณเอลเลนอก็อยู่ที่นั่น
 
「ฉันเข้าแถวรออยู่น่ะจ้ะ ทำไมยูนะจังถึงมาอยู่ที่กิลด์การค้าล่ะจ๊ะ?」
 
「ฉันคิดว่าจะซื้อที่ดินเพื่อที่จะสร้างบ้านน่ะ แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อโดยไม่มีจดหมายแนะนำตัว ฉันเลยมอบจดหมายแนะนำตัวที่ฉันได้รับจากกิลด์การค้าที่เมืองคริโมเนียไปแล้วฉันก็กำลังรอการตรวจสอบน่ะ」
 
「จดหมายแนะนำ? ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็น่าจะเขียนให้เธอด้วย?」
 
「ฉันยินดีที่จะเขียนให้เธอด้วยนะจ๊ะ」
 
「นั่นจะช่วยได้มากเลย แต่มันจะดีหรอ?」
 
「ดีแล้ว เพราะเธอช่วยชีวิตเราไว้นี่」
 
「จ้ะ เพราะเธอช่วยดูแลคริฟและลูกสาวของฉันจ้ะ」
 
「แล้วทำไมทั้งสองคนถึงมาอยู่ที่นี่กัน?」
 
「เรื่องนั้น หลังจากที่ยูนะจังออกไป ทหารก็มาที่บ้านเพื่อแสดงความขอบคุณคนที่จับโจรได้เมื่อวานนี้น่ะจ้ะ ตอนที่ฉันบอกไปว่ายูนะจังไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาเลยพูดว่าจะไปที่คฤหาสน์ของเกรน ฉันเลยไปพร้อมกันเขา ดูเหมือนคนที่อยู่ในค่ายทหารอยากจะอธิบายบางอย่าง เขาเลยหวังว่าเกรนจะไปที่ค่ายทหาร ดังนั้นเราเลยวางแผนจะไปค่ายทหารกัน แต่เกรนพูดว่าเขามีธุระที่กิลด์การค้าก่อน เลยพาพวกเรามาที่นี่ก่อนซักแปปน่ะจ้ะ」
 
「แล้วก็เจอสาวน้อยอยู่ที่นี่」
 
ฉันเข้าใจล่ะ
 
「ถ้าอย่างนั้น มันจะดีกว่ามั้ยถ้าฉันไปที่ค่ายทหารด้วย?」
 
ถึงแม้มันจะยุ่งยากก็เถอะ
 
「จากที่ฉันได้ยินมาจากทหาร เขาบอกว่าเขาหวังว่าเธอจะมาด้วย จะได้คุยกันเรื่องเงินรางวัล」
 
「เงินรางวัล?」
 
「ตอนที่เธอจับพวกโจร พวกนั้นมีอาวุธเป็นจำนวนมากเลยไม่ใช่หรอ? อาวุธเหล่านั้นทั้งหมดควรจะต้องเป็นของสาวน้อย」
 
ถ้าอย่างนั้นไม่คงจะไม่ดีถ้าฉันไม่ไป?
ได้ทั้งเงินแล้วก็ยังได้รับการชื่นชม
ในขณะที่ฉันกำลังพูดคุยกับคุณเกรนและคุณเอลเลนอ พนักงานต้อนรับสาวก็กลับมา
 
「ฉันขออภัยที่ให้คุณรอนะคะ เรื่องการซื้อที่ดินถ้ามันอยู่ใกล้กับเขตชนชั้นกลางหรือชนชั้นล่างก็เป็นไปได้ค่ะ」
 
「แถวไหนบ้าง?」
 
เธอกางแผนที่ของเมืองหลวงออกมาแล้วชี้ไปยังพื้นที่ด้วยนิ้วมือของเธอ
 
「อะไรกัน นั่นมันแถวชานเมืองเลยไม่ใช่หรอ?」
 
「เธอเข้าใจถูกแล้ว」
 
ทั้งสองคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยแอบมองไปยังแผนที่
 
「สาวน้อยตรงนั้นน่ะ ขอพวกเรายืมกระดาษหน่อยจะได้มั้ย พวกเราจะเขียนจนหมายแนะนำตัว」
 
「ใช่แล้ว ขอฉันยืมด้วยคนนะจ๊ะ」
 
「หืมม พวกคุณสองคนคือใครกันหรอคะ?」
 
「เราคือ เกรน ฟาเร็น แกมม์」
 
「เอลเลนอ โฟรชัวร์」
 
「ท่านเอิร์ลฟาเร็น แกมม์และเคานเทสโฟรชัวร์?!」
 
「ใช่แล้ว ถ้าเด็กคนนี้ต้องการจดหมายแนะนำตัว พวกเราจะเขียนให้ ตอนนี้ไปจัดเตรียมที่ดินที่ดีกว่านี้มาเถอะ」
 
「ค-ค่ะ ดิฉันจะไปเตรียมมาทันทีค่ะ!」
 
พนักงานต้อนรับยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งไปที่ห้องด้านหลัง
ในตอนนั้นเองก็มีหญิงชราออกมา
 
「อะไรกัน! ตอนเธอพูดว่าเอิร์ลฟาเร็น แกมม์ ฉันคิดว่าจะเป็นคนที่อายุน้อยกว่านี้ซะอีกแต่เป็นคุณปู่หรอ?」
 
「ยายคนนี้พูดเรื่องอะไร?」
 
「ยิ่งไปกว่านั้น สาวน้อยคนนี้มาจากโฟรชัวร์อย่างนั้นหรือ?」
 
「อย่างที่คุณคิดค่ะ ถึงแม้ฉันจะไม่อยู่ในวัยที่จะสามารถเรียกว่าสาวน้อยได้แล้วก็เถอะค่ะ」
 
「ทั้งสองคนจะเป็นผู้ค้ำประกันเด็กสาวที่แต่งตัวแปลกๆคนนี้หรือ?」
 
เธอพูดว่าแต่งตัวแปลกๆ!
 
「อ่าใช่แล้ว ดังนั้นเร็วเข้าเถอะ」
 
「มายรีนเองก็ด้วย ทำไมพวกคุณถึงสนับสนุนเด็กสาวคนนี้กัน?」
 
「สำหรับเรา เพราะว่าสาวน้อยคนนี้ได้ช่วยชีวิตเราไว้」
 
「สำหรับฉันเพราะว่าทั้งสามีของฉันและลูกสาวของฉันต่างติดหนี้บุญคุณเด็กสาวคนนี้ค่ะ」
 
「หืมม อย่างนั้นหรือ โอเคถ้าพวกคุณเป็นผู้รับรองเด็กสาวคนนี้ ฉันจะเตรียมที่ดินที่เหมาะสมให้เอง เด็กน้อยเธอมีเงินใช่มั้ย?」
 
「ถึงฉันจะไม่รู้ราคาของที่ดินที่นี่ ถึงแม้คุณจะบอกราคาสูงกว่าในคริโมเนียร้อยเท่าก็ตาม…」
 
「ฮึ่มม ก็ดีนะที่เธอสามารถพูดเล่นตลกได้อย่างนี้」
 
มันไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องตลก
ถึงแม้จะเป็นพันเท่าก็ไม่มีปัญหา
 
「แล้วเธอมีคำร้องอย่างอื่นอีกมั้ย?」
 
「ถ้าเป็นไปได้ ขอเป็นที่ที่สงบและมีผู้คนเดินผ่านไม่เยอะ นอกจากนั้นฉันจะดีใจมากถ้าเกิดว่ามันอยู่ใกล้กับกิลด์นักผจญภัย」
 
「เป็นคำขอที่ค่อนข้างโลภจังนะเด็กน้อย ดีล่ะถ้าอย่างนั้นแถวนี้เป็นยังไง?」
 
หญิงชราชี้ไปที่จงนึงบนแผนที่
 
เพราะว่าฉันไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวงดังนั้นฉันเลยไม่เข้าใจมันเลยซักนิด
 
「มันอยู่ใกล้กับเขตชนชั้นสูง ดังนั้นถ้าเป็นรอบๆที่นี่จึงเป็นที่ที่เงียบสงบ」
 
「นอกจากนั้นยังมีเพียงแค่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่นี่ ดังนั้นคนที่ไม่ได้อยู่แถวนั้นก็จะไม่ค่อยเดินผ่านกัน」
 
「ถ้าเธอไปตามถนนใหญ่เส้นนี้ กิลด์นักผจญภัยก็อยู่ใกล้ๆ สาวน้อยที่ตรงนี้เป็นที่ที่ดีเลยนะ」
 
「จริงด้วย ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับราคา ถ้าเธอมีไม่พอฉันจะช่วยเธอเองนะจ๊ะ」
 
「ใช่แล้ว เพราะเป็นคนรู้จักของเธอนี่นะ ราคาก็ควรจะต้องประมาณนี้」
 
ฉันมองราคาที่เสนอมา
มันเป็นจำนวนที่ฉันสามารถจ่ายเองได้ทั้งหมด
ราคาถูกอย่างที่ไม่คาดคิด
 
「มันไม่แพงไปหน่อยหรอคะ? ไม่มีสิ่งปลูกสร้างด้วยใช่มั้ยคะ?」
 
「อย่าพูดอะไรโง่ๆ สำหรับที่ดินทำเลดีๆอย่างนี้ในเมืองหลวง ราคานี้ถูกมากแล้วนะเธอรู้มั้ย」
 
「เกรนคิดว่ายังไง?」
 
「ก่อนอื่น สาวน้อยสามารถจ่ายราคานี้ไหวมั้ย?」
 
「ฉันจ่ายได้แต่ถ้าราคามันถูกกว่านี้ฉันจะมีความสุขมาก」
 
「เด็กน้อย เธอแน่ใจหรอว่าจะจ่ายไหว? มันไม่ใช่สิ่งที่เงินค่าขนมของเด็กจะซื้อได้หรอกนะ จำนวนเงินขนาดนี้แม้แต่ขุนนางก็ไม่สามารถซื้อได้ง่ายๆนะรู้มั้ย!」
 
「มันไม่จำเป็นต้องเหมาจ่ายก้อนเดียวเลยใช่มั้ยคะ?」
 
คุณเอลเลนอช่วยฉัน
 
「ถ้าเด็กน้อยคนนี้เป็นลูกสาวของขุนนางหรือเป็นแม่ค้าที่มีชื่อเสียงก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเป็นคนทั่วนอกจากจ่ายแบบเหมาจ่ายก็เลิกคุยไปได้เลย」
 
「ถ้าฉันจ่ายหมดในทีเดียวเลยเธอจะขายให้ฉันใช่มั้ย?」
 
「ใช่ ถึงจ่ายด้วยบัตรก็ไม่มีปัญหา แต่หลังจากดูบัตรกิลด์ของเธอจำนวนเงินในบัตรของเธอมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นของจำนวนเงินที่ต้องจ่ายเพื่อซื้อที่ดินนะ」
 
「มันโอเคมั้ยถ้าฉันเอามันออกมาตรงนี้?」
 
「ถ้าเธอมีอะไรจะโชว์ก็เอามันออกมาโชว์ฉันเลย ของที่เธอเอาออกมาฉันจะได้เอามาพิจรณาส่วนลดให้เธอ」
 
ถ้าเธอพูดอย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเอามันออกมา
ฉันเอาเงินออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「ด-เดี๋ยวก่อนนะ」
 
ฉันไม่สนใจเธอและดึงเหรียญทองบางส่วนออกมา
เหรียญทองถูกเอาออกมามากองไว้บนเคาน์เตอร์กองเป็นภูเขา
 
「ฉันบอกให้รอก่อน! อย่าเอาเหรียญทองทั้งหมดมาวางไว้ที่เคาน์เตอร์เล็กๆอย่างนี้สิ!」
 
บอกให้ฉันเอาออกมาแล้วก็มาบอกว่าไม่ให้เอาออกมา เป็นยายแก่ที่เห็นแก่ตัวอะไรอย่างนี้
 
「เดี๋ยวคนรอบข้างจะตกใจกันหมด เก็บมันไปก่อนฉันผิดเอง ที่นี่ไม่ใช่ที่แลกเปลี่ยนเงินจำนวนมาก ไปที่ห้องอื่นกันดีกว่า」
 
ฉันเก็บเงินในทันที ดังนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นตอนที่ฉันเอาเงินออกมาจำนวนมาก
คุณเกรนกับคุณเอลเลนอที่กำลังยืนอยู่ข้างๆฉัน พวกเราทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
ด้วยการนำทางของยายแก่ พวกเรามาอีกห้องที่แยกไว้ต่างหาก
 
「ตามที่ฉันสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ ฉันจะลดให้เธอ 20% มากกว่านี้เป็นไปไม่ได้แล้วนะ」
 
ฉันเอาเหรียญทองออกมาอีกครั้ง
 
「ยังไงก็เถอะ เธอเป็นใครกันแน่? เป็นลูกของพ่อค้าแม่ค้าที่ยิ่งใหญ่หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า? แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็น่าจะมีข้อมูลของเธอจากเครือข่ายของฉันนี่ หรือว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสของขุนนางที่ไหนซักแห่งกัน?」
 
「ฉันเป็นเพียงแค่นักผจญภัยธรรมดาๆเท่านั้นเอง」
 
「ฮึ่มม เธอไม่มีความตั้งใจที่จะบอกฉันสินะ? ฉันจะเข้าใจหลังจากที่ฉันสืบซักหน่อย」
 
มันเป็นไปไม่ได้มั้ง?
ไม่ว่าเธอจะตรวจสอบแค่ไหนก็ตาม ข้อมูลการเกิดของฉันมันคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจ
 
「เอาล่ะ เพราะเธอมีผู้ค้ำประกันและเงิน กิลด์การค้าจึงไม่มีปัญหา นี่คือสัญญา ด้วยสิ่งนี้ที่ดินผืนนั้นเป็นของเธอแล้ว」
 
「ขอบคุณ」
 
「เธอไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก ถ้าเธอวางแผนจะสร้างบ้านฉันจะให้คำแนะนำเธอซักหน่อย」
 
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีวิธีป้องกันอยู่」
 
「อย่างนั้นหรอ? ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เสร็จงานแล้ว」
 
ยายแก่แกล้งทำเป็นไอแล้วใล่พวกเราออกมาจากห้อง
ดีล่ะเมื่อฉันได้ที่ดินมาแล้ว พวกเราก็ไม่มีธุระอย่างอื่นอีกดังนั้นพวกเราจึงออกจากกิลด์การค้า
 
「แล้วยูนะจังจะทำอะไรต่อหรอจ๊ะ?」
 
「…?」
 
「ฉันบอกเรื่องที่เธอถูกเรียกไปที่ค่ายทหารเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ไม่ใช่หรอ?」
 
อ่า เรื่องโจรพวกนั้นน่ะหรอ?
ถึงมันจะยุ่งยาก แต่มันก็ยังได้เงินนี่นะ
 
「ฉันจะไป แล้วฟีน่าล่ะ?」
 
「ค่ะ หนูไม่มีปัญหา」
 
「อย่างนั้นพวกเราไปด้วยกันเลยแล้วกันมันจะได้ไม่ยุ่งยาก」
 
พวกเราสี่คนมุ่งหน้าไปที่ค่ายทหารด้วยรถม้าของคุณเกรน ซึ่งกำลังรออยู่ด้านนอกกิลด์



NEKOPOST.NET