[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 56 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.56 - คุณหมีเข้าไปพัวพันกับพี่สาวของโนอา!


ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก
 
ฉันได้ยินเสียงบางคนกำลังวิ่งมาจากบางแห่ง
 
ตึกตึกตึกตึกตึก
 
เสียงฝีเท้าค่อยๆเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
 
「โนอาจัง!」
 
คนที่กำลังวิ่งนั้นพุ่งไปหาโนอา
 
「ท่านแม่!」
 
「โนอาจัง แม่อยากเจอหนูเหลือเกิน!」
 
ผู้หญิงคนนั้นถูแก้มของเธอกับโนอา
เธอมีผมสีทองสลวยคล้ายกับของโนอา
ดูเหมือนเธอจะอายุมากกว่า 25 เล็กน้อย เธอจึงยังดูเด็กโดยเฉพาะเรื่องที่เป็นแม่ของโนอา
หน้าตาของพวกเธอก็ดูคล้ายกัน
เธออายุเท่าไหร่กันนะตอนที่โนอาเกิด?
 
「แล้วคริฟไม่อยู่ที่นี่หรอจ๊ะ?」
 
ผู้หญิงคนนั้นมองหารอบๆ
 
「ท่านพ่อยังต้องทำงานอยู่ที่เมืองค่ะ แล้วบอกให้หนูมาที่นี่ด้วยตัวเองก่อนค่ะ」
 
「อย่างนั้นหรอจ๊ะ? ดีแล้วหละที่หนูมาถึงได้อย่างปลอดภัย แล้วหนูช่วยแนะนำเด็กสาวที่แต่งชุดน่าสนใจคนนี้ให้แม่ฟังทีได้มั้ยจ๊ะ?」
 
มันเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันดูน่าสนใจ
ที่ผ่านมาฉันถูกบอกว่าแปลกมาโดยตลอด
ทั้งในทางที่ดีและไม่ดี
 
「คนที่ดูเหมือนหมีคนนี้เป็นนักผจญภัยค่ะ คุณยูนะเป็นคนที่คุ้มกันหนูมาที่เมืองหลวงค่ะ ส่วนคนนี้คือฟีน่าเป็นเพื่อนหมีค่ะ」
 
อะไรล่ะนั่น? "เพื่อนหมี" เป็นเพื่อนชนิดไหนกัน
 
「ฉันชื่อยูนะ เป็นนักผจญภัย ยินดีที่รู้จักค่ะ」
 
「หนูชื่อฟีน่า หนูมาด้วยกันกับพี่ยูนะค่ะ」
 
「โอ้ เป็นเด็กที่น่ารักอะไรอย่างนี้ อย่ายืนข้างนอกอยู่เลยเข้ามาข้างในสิจ๊ะ」
 
「แต่ท่านแม่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว?」
 
「อ่า แม่บอกยามหน้าประตูให้มาบอกแม่ถ้าหนูหรือคริฟมาถึง นั้นเป็นเหตุผลตอนที่หนูมาแม่ก็ทิ้งงานแล้วมาหาทันทีเลยจ้ะ」
 
มันจะดีจริงๆหรอที่คุณทิ้งงานมาเพราะเรื่องอย่างนี้?
 
「เอาล่ะ เข้ามาข้างในแล้วเล่าเรื่องการเดินทางของหนูมาให้หมดเลยนะจ๊ะ」
 
หลังจากที่เราเข้าไปในคฤหาสน์ที่ทั้งใหญ่และแพง พวกเราก็ถูกพามาที่ห้องนั่งเล่น
 
「ฉันจะให้เธอดูห้องของเธอทีหลัง ตอนนี้นั่งลงก่อนนะจ๊ะ」
 
พวกเรานั่งลงที่โซฟาแล้วเมดก็นำเครื่องดื่มมา
ฉันไม่ได้ดื่มอะไรมาแล้วซักพัก ฉันเลยขอบคุณแล้วรับเครื่องดื่มของฉันมา
อ่าา มันทั้งเย็นและอร่อย
ฉันจิบเครื่องดื่มของฉันแล้วก็หันไปหาคุณเอลเลนออีกครั้ง
 
「ท่านเอลเลนอคะ มีของบางอย่างที่ท่านคริฟให้ฉันนำมาด้วยค่ะ」
 
ฉันเอาดาบของราชาก๊อปลินและจดหมายออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「จากคนคนนั้นหรอจ๊ะ? สงสัยจังมันคืออะไรน้า?」
 
คุณเอลเลนอเปิดจดหมายและเริ่มอ่านมัน
 
「นี่คือดาบของราชาก๊อปลินอย่างนั้นหรอ? เขาสามารถเตรียมของไม่ธรรมดาอย่างนี้มาได้ นอกจากนั้นเธอยังเป็นผู้ที่มอบมันอย่างนั้นหรอจ๊ะ?」
 
「มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ」
 
「เธอหยุดใช้วิธีพูดอย่างนั้นก็ได้นะจ๊ะ? เพราะดูแล้วปกติเธอไม่ได้พูดอย่างนี้สินะจ๊ะ」
 
「จะดีหรอ?」
 
「จ้ะ มันถูกเขียนไว้ในจดหมายแล้ว」
 
「ในจดหมายเขียนไว้ว่ายังไงหรอ?」
 
「ข้อแรก ห้ามเป็นปฏิปักษ์กับเธอ」
 
「หาา?」
 
「ต่อไป ห้ามทำให้เธอโกรธ และถ้ามีปัญหาให้ช่วยเหลือเธอ」
 
「ฟังดูแล้วเหมือนเป็นผู้หญิงที่ยุ่งยากน่ารำคาญ?」
 
「แต่ยังเขียนไว้ว่าเธอเป็นคนใจดีและเป็นนักผจญภัยที่โนอาชื่นชอบ」
 
「อย่างนั้นหรือ?」
 
「จากที่เขียนมา เขาให้ความไว้วางใจเธอมากเลยนะจ๊ะ」
 
「โอ้ จริงหรอ?」
 
「ความจริงที่ว่าเขาได้มอบลูกสาวให้เธอเป็นผู้คุ้มกันเพียงคนเดียวคือหลักฐานจ้ะ อย่างแรกเลยคือปกติจะไม่มีการพิจรณาให้ผู้ที่ทำหน้าที่คุ้มกันมีเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวอย่างนี้หรอกนะจ๊ะ นอกจากนั้นเรื่องที่ปราบปรามก๊อปลิน 100 ตัว ราชาก๊อปลิน วูล์ฟ ไทเกอร์วูล์ฟและแบล็คไวเปอร์ด้วยตัวเธอคนเดียว ถึงแม้ฉันจะคิดว่าสิ่งที่เขียนในจดหมายนี้บางส่วนเป็นเรื่องตลกก็เถอะจ้ะ」
 
「ใช่ค่ะ คุณยูนะน่าอัศจรรย์มากค่ะ ระหว่างทางที่มาเมืองหลวงเธอได้ล้มออร์คหกตัวแล้วก็ยังจับโจรอีกห้าสิบคนเลยนะคะ!」
 
「นั่นเรื่องจริงหรอจ๊ะ?」
 
「ค่ะ ท่านเกรนเองก็อยู่ด้วยในตอนนั้น เขาสามารถเป็นพยานได้ค่ะ」
 
โนอาอธิบายอย่างติดตลก เกิดอะไรขึ้นก่อนที่พวกเราจะมาถึงเมืองหลวงนะ**********************ตลกตรงไหนว้า
หรือเพราะเธอมีความสุขที่ได้เจอแม่ของเธอกันนะ?
 
「ถึงจะช้าไปหน่อย ฉันคิดว่าตอนนี้เชียน่าจะกลับมาถึงบ้านแล้วนะจ้ะ」
 
「เชีย?」
 
「ค่ะ เธอคือพี่สาวของหนูเอง เธอเรียนอยู่ในโรงเรียนที่เมืองหลวงค่ะ」
 
「อย่างนั้นเธอก็มีพี่สาวสินะ?」
 
「ค่ะ เธอแก่กว่าห้าปี พวกเราเลยห่างกันนิดหน่อยค่ะ」
 
「พูดอีกอย่างคือเธออายุ15สินะ?」
 
เธอมีลูกตอนอายุเท่าไหร่กันนะ?
ถ้าเธออายุ 25 ตามที่ฉันคิดก็หมายความว่าเธอมีลูกตอนอายุ 10 ขวบ
ถ้าสมมติว่าเธออายุ 28 ก็เท่ากับว่าเธอมีเด็กตอนอายุ 13 เอง...มันปลอดภัยแน่หรอเนี่ย?
ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่นต้องโดนประท้วงแน่ๆ
 
「ยูนะจัง เธอกำลังคิดอะไรแปลกๆอยู่หรอจ๊ะ?」
 
「เปล่าหรอก คุณเอลเลนอดูยังสาวอยู่เลย ฉันเลยสงสัยว่าตอนที่คุณมีลูกสาวคุณอายุเท่าไหร่กันแน่」
 
「อร้า เธอพูดว่าฉันยังดูสาว เธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่หรอจ๊ะ?」
 
คุณเอลเลนอเขินและดูมีความสุข
 
「ฉันเคยคิดว่าประมาณ 25 ดังนั้นตอนที่โนอาเกิดคุณก็น่าจะอายุ 15 ปี แต่ฉันไม่คิดว่าโนอาจะยังมีพี่สาวที่อายุมากกว่าห้าปีด้วย」
 
「อร้า เธอพูดเรื่องดีๆด้วย ปกติฉันไม่บอกอายุจริงๆของฉันหรอกนะจ๊ะ แต่ฉันจะยกเว้นยูนะจังเป็นพิเศษ ปีนี้ฉันจะ 33 แล้วล่ะจ้ะ」
 
โกหก! เธอยังดูเด็กอยู่เลย!
แต่ก็หมายความว่าเธอมีลูกตอนอายุ 18 ปีอย่างนั้นสินะ?
 
「ท่านแม่มีเชื่อเสียงเรื่องความงดงามมากเลยค่ะ」
 
「แหมถ้าเป็นอย่างนั้น เพราะหนูเป็นลูกสาวของแม่ โนอาก็ต้องโตขึ้นมางดงามมากแน่นอนจ้ะ」
 
「หนูจะมีความสุขมากเลยค่ะถ้าเป็นอย่างนั้น」
 
โนอาดูมีความสุขมาก
ในตอนนั้น ขณะที่มีช่วงเวลาดีๆ ข้างนอกประตูก็มีเสียงดังหนวกหู
 
「ท่านแม่ หนูกลับมาแล้วค่ะ! เรื่องจริงหรอคะที่โนอามาแล้ว?!」
 
ประตูถูกเปิดออกมีเด็กสาวอีกคนที่ดูเหมือนโนอาแต่เป็นเวอร์ชั่นแก่กว่าเข้ามาในห้อง
เด็กคนนี้น่าจะเป็นพี่สาวของโนอา
 
「เชีย เธออยู่ต่อหน้าแขกนะจ๊ะ」
 
「ขออภัยนะคะ เอ่อ หมี?」
 
เธอดูประหลาดใจตอนที่มองมาที่ฉัน
 
「ใช่จ้ะ เธอกำลังหยาบคายกับหมีนะจ๊ะ」
 
คุณเองก็หยาบคายเหมือนกัน
 
「ท่านแม่คะ ช่วยหลุดล้อเล่นซักทีเถอะค่ะ」
 
「ฟุฟุ แม่ไม่ได้ล้อเล่นนะจ๊ะ คนที่ดูเหมือนหมีคนนี้คือยูนะจังเป็นคนที่คุ้มกันโนอามาที่เมืองหลวง เด็กสาวที่อยู่ข้างๆเธอคือฟีน่าจ้ะ」
 
「เด็กสาวสามคนมาเมืองหลวงด้วยตัวเองหรอคะ? จะหยอกกันก็ให้มีขอบเขตหน่อยสิคะ? ที่บอกว่าเด็กสาวตัวเล็กๆแค่นี้สามารถเดินทางออกจากเมืองมาที่เมืองหลวงได้น่ะค่ะ」
 
「เธอตรงนั้นน่ะ จะไม่ยืนขึ้นแล้วเปิดฮูดออกหน่อยหรอ?」
 
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนอะไรอยู่แล้ว ฉันเลยเปิดฮูดของฉันออกแล้วยืนขึ้น
ผมดำยาวของฉันไหลออกมาข้างนอก
 
「จะบอกว่าเด็กสาวตัวเล็กน่ารักอย่างนี้เป็นนักผจญภัยล้อกันเล่นใช่มั้ย? เธออายุเท่าไหร่กัน?」
 
「ฉันอายุ 15 น่ะ」
 
「เธออายุเท่าฉันเลยหรอ? ถึงเธอจะตัวเล็ก」
 
หยุดพูดว่า "เล็ก เล็ก" ซ้ำไปซ้ำมาซะที!
ฉันจะโตขึ้นแล้วก็สูงขึ้นกว่าตอนนี้แน่!
ถึงแม้ฉันจะอายุเท่ากับเชีย แต่ฉันสูงประมาณครึ่งนึงของความสูงเธอ
 
「พี่คะ คุณยูนะแข็งแรงมากเลยนะคะ เธอเป็นคนที่น่าอัศจรรย์มากเลยนะคะแล้วหมีของเธอเองก็อัศจรรย์มากเช่นกันค่ะ!」
 
「หมี?」
 
เชียเอียงหัวของเธอด้วยความมึนงง
แน่นอนถึงแม้อยู่ๆเธอจะพูดว่าหมีแข็งแกร่ง  ก็ไม่มีใครเข้าใจความหมายของเธอหรอก อาจจะนะ
 
「ใช่แล้ว ถ้าอย่างนั้นดวลกันล่ะจ๊ะ? วิธีนี้แม้แต่เชียก็น่าจะเข้าใจ」
 
「เดี๋ยวก่อนนะ!」
 
ฉันชอบนะถ้าเธอถามฉันก่อนจะตัดสินใจอะไร
 
「ยูนะจัง ช่วยเป็นคู่ต่อสู้กับลูกสาวของฉันทีนะจ๊ะ มันคงจะดีถ้าให้เธอได้เจ็บตัวซักหน่อย แต่เพราะว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงช่วยอย่าทำให้เธอเป็นแผลใหญ่ๆจะได้มั้ยจ๊ะ?」
 
「ได้เลยคะ หนูรับคำท้า」
 
ยังไม่มีใครเสนอว่าจะสู้กันเลย ฉันหวังว่าเธอจะไม่ยอมรับ
มันเป็นเรื่องน่ารำคาญมากที่ไม่ถามความเห็นของฉันเลยซักนิด
สุดท้ายก็ถูกตัดสินใจให้มีการดวล และทุกคนมารวมตัวกันที่ลานบ้าน
 
「เพราะความจริงที่ว่าเด็กคนนั้นแข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน ทำให้เธอค่อนข้างอวดดี ช่วยทำให้เธอได้รู้สำนึกทีนะจ๊ะ」
 
「ท่านแม่! หนูไม่ได้อวดดีหรืออะไรทั้งนั้นนะคะ!」
 
「โฮ่ จริงหรอจ๊ะ? เธอพูดไว้ไม่ใช่หรอจ๊ะว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่แข็งแกร่งกว่าเธอ?」
 
「แต่ นั่นมันเรื่องจริง…」
 
「นั่นคือเหตุผลจ้ะ ยูนะจังช่วยเอาชนะเด็กคนนี้ให้ทีนะจ๊ะ」
 
ฮึ่มม ถึงแม้เธอจะพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่แน่ใจว่าควรจะทำยังไง
เธอเป็นลูกสาวของขุนนาง ถึงแม้เธอจะบอกฉันว่ามันโอเคที่จะให้เจ็บตัวบ้าง แต่มันจะเป็นเรื่องยุ่งยากถ้าเธอได้รับบาดเจ็บ
 
「เอิ่มม คุณยูนะสินะคะ?」
 
「ใช่แล้ว」
 
「คุณถนัดใช้ดาบหรือเวทมนตร์คะ? ฉันจะให้คุณเลือกตามที่คุณต้องการ」
 
ด้วยรูปแบบนี้ ตอนที่ฉันชนะด้วยดาบก็ต้องต่อด้วยแข่งเวทมนตร์อย่างนั้นใช่มั้ย?
 
「ถ้าอย่างนั้นเอาดาบ」
 
คุณเมดนำดาบไม้มาให้ฉัน
 
「เอาล่ะฉันพร้อมทุกเมื่อเข้ามาเลยค่ะ!」
 
「เธอแน่ใจหรอ?」
 
「ฉันแน่ใจค่ะ」
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันจะรับข้อเสนอของเธอเองไปล่ะนะ」
 
ฉันปลดปล่อยคุณหมีแล้วพุ่งผ่านการป้องกันของเชียทันที แล้วฟันดาบที่เชียถืออยู่ปลิวขึ้นไปข้างบน
ดาบของเชียลอยอยู่กลางอากาศแล้วดาบของฉันก็มาหยุดตรงหน้าของเชีย
 
「เป็นอะไรมั้ย?」
 
ฉันลดดาบลงแล้วแยกออกมาจากเชีย
มันคงจะดีถ้าทุกอย่างจบลงเพียงเท่านี้
 
「ด-เดี๋ยวก่อนนะคะ!」
 
「อะไรหรอ?」
 
「เมื่อกี้นี้ไม่นับค่ะ」
 
「ทำไมล่ะ? เธอพูดเองว่าฉันจะโจมตียังไงก็ได้ ไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่นับเมื่อกี้นี้นะ」
 
「แต่!」
 
「ถ้าอีกฝ่ายเธอเป็นมอนสเตอร์หรือโจรเธอจะพูดอย่างนั้นมั้ยละ? เพราะเธอไม่รู้ความสามารถของอีกฝ่ายแล้วแพ้ไป เธอจะพูดว่า "ให้ฉันลองอีกรอบ" หรืออะไรประมาณนั้นมั้ย?」
 
「นั่น…」
 
「ถ้าเธออยากจะทำซ้ำไปซ้ำมาก็ไปทำอย่างนั้นที่โรงเรียนเถอะ นี่เธอแข็งแกร่งจริงๆหรอ? เธอแน่ใจหรอว่ามันไม่ใช่เพราะเธอเป็นขุนนางทำให้คนรอบตัวเธอต้องยอมอ่อนข้อให้กับเธอ?」
 
「มันไม่มีทางเป็นอย่างนั้นหรอกค่ะ!」
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นฝั่งตรงกันข้ามเธอเองไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม เข้ามาเลย!」
 
กับคนอย่างนี้ มันต้องใช้เวลาซักหน่อยก่อนที่เธอจะรู้ถึงความพ่ายแพ้ของเธอ
เป็นคนประเภทไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง
 
เชียหยิบดาบไม้ของเธอแล้วมาเผชิญหน้าฉัน
แต่การเคลื่อนไหวของเธอช้ามาก
ฉันไม่รู้จักผู้หญิงที่มีอายุประมาณนี้ ดังนั้นฉันเลยไม่รู้ว่าเธอแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ
 
ฉันปัดดาบที่กำลังเข้ามาแล้วจ่อดาบไปที่คอของเธอ
ดาบที่ฉันปัดออกไปไม่มีทั้งพลังและความเร็ว
นอกจากนั้นก็ไม่กลยุทธ์อะไร
มันดูเหมือนเธอจะไม่ได้คิดอะไรเลยอย่างวิธีที่อีกฝั่งจะป้องกันหรือโจมตี
ถ้าเป็นในเกมส์ เธอต้องอ่านรูปแบบการโจมตี ป้องกันให้ออกแล้วโจมตีกลับ
ฉันแค่หลบและปัดดาบของเชีย แล้วจ่อดาบของฉันไปที่ร่างเธอที่ไร้ซึ่งการป้องกัน ก่อนที่การดวลจะจบลง
แต่บางทีเธอคงไม่อยากยอมแพ้หรือยอมรับความพ่ายแพ้ เพราะเธอมาประจันหน้าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้
 
「เธอจะใช้เวทมนตร์ก็ได้นะ ฉันไม่ใช้หรอก」
 
「ฉันจะทำให้คุณเสียใจกับคำพูดนั้น!」
 
เชียรวบรวมไฟที่มือของเธอ
 
「ไฟบอล!」
 
ไฟบอลพุ่งมาหาฉัน
ไฟบอลเพียงแค่ลูกเดียวฉันหลบได้ง่ายๆเลย
 
「ไฟบอล! ไฟบอล!」
 
ตอนที่ฉันหลบมันก็มีไฟบอลพุ่งมาหาฉันอีก
เพราะเธอไม่สามารถโจมตีฉันได้ด้วยดาบ เธอเลยตะบี้ตะบันยิงไฟบอลแทน
ฉันสงสัยว่าเธอเรียนอะไรที่โรงเรียนกันนะ?
ปัญหาไม่ใช่ความแข็งแกร่งหรืออ่อนแออีกต่อไป
นี่ไม่ใช่วิธีต่อสู้แล้ว
ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถใช้ได้ทั้งดาบและเวทมนตร์ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถผสานการโจมตีทั้งสองอย่างได้
ถึงแม้จะเป็นเกมเมอร์มือใหม่ที่เล่นได้ไม่กี่เดือนก็รู้เรื่องนี้
มันคือความแตกต่างของประสบการณ์สินะ?
ในโลกของเกมส์ ฉันจัดการคนไปเยอะมากใน PVP
หรือจะพูดได้ว่าพวกเขาเลือกที่จะสู้กับฉัน
ถ้าเป็นโลกนี้ คนที่ต่อสู้กันจะพยายามฆ่าอีกฝ่ายโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจ ในเกมต่อให้เธอแพ้ เธอก็ไม่ตายทำให้เธอมีประสบการณ์ต่อสู้เพิ่มขึ้นมาก ฉันมีประสบการณ์ต่อสู้ที่อันตรายหลายต่อหลายครั้ง
แต่ในโลกนี้ประสบการณ์เช่นนั้นเป็นไปไม่ได้
ถ้าเธอแพ้เธอจะตาย
ฉันผ่านเวทมนตร์เหล่านั้นแล้วเข้าไปใกล้เชียและต่อยไปที่ท้องของเธอด้วยหมัดคุณหมีแบบเบาๆ
 
「อึก…」
 
เชียงอตัวของเธอแล้วทรุดตัวลงไปเอาเข่าข้างนึงยันกับพื้น
ฉันทำมากเกินไปรึป่าวนะ?
 
「พอแล้วมั้ง」
 
「ฉ-ฉันยัง…」
 
「เธอควรจะเข้าใจได้แล้วว่าฉันต่อให้เธอ ใช่มั้ย?」
 
「นั่นมัน…」
 
「จบได้แล้วจ้ะ」
 
「ท่านแม่…」
 
เชียทำหัวห้อยลงมา
 
「อย่างนั้นไปทานอาหารกันเถอะจ้ะ!」
 
เชียยอมเชื่อฟังคำพูดของแม่เธอแต่โดยดี
พอทุกคนได้ยินคำพูดของคุณเอลเลนอก็ไปที่ห้องอาหาร
แน่นอนว่าตอนนี้ฉันรู้สึกหิว
 
「เอาล่ะ มาฉลองที่โนอามาถึงเมืองหลวงและปาร์ตี้ต้อนรับยูนะจังและฟีน่าจังกันเถอะจ้ะ」
 
ปาร์ตี้ต้อนรับได้เริ่มขึ้น
ฟีน่าที่อยู่ข้างๆฉัน ยังคงเงียบตั้งแต่ที่เธอเข้ามาในคฤหาสน์ และระหว่างมื้ออาหารเธอค่อยๆกินอาหารคำเล็กๆ
มันไม่อร่อยอย่างนั้นหรอ?
ฉันคิดว่ามันอร่อยนะแต่พอฉันเทียบกับอาหารญี่ปุ่นที่มีรสชาติเบากว่า
มันมีรสหวาน เค็ม และเผ็ด แต่สำหรับมุมมองของคนญี่ปุ่นมันค่อนข้างเหงาที่ไม่มีซีอิ๊วหรือมิโซะ
 
「ท่านแม่คิดว่าทุกคนในโรงเรียนแล้วก็คุณครูยอมอ่อนข้อให้หนูรึป่าวคะ? หนูเลยเป็นคนอวดดี…」
 
「อืมม แม่ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนั้นหรอกนะจ๊ะ ยูนะจังนั้นหลุดออกจากบรรทัดฐานของคนทั่วไปแล้วจ้ะ ถ้าให้แม่พูดละก็ เธอก็น่าจะเป็นนักผจญภัยแร๊ง B แล้วจ้ะ」
 
「แร๊ง B…」
 
ถึงแม้คุณจะบอกว่าแร๊ง B แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจความหมายของมัน
เพราะฉันไม่มีคนรู้จักที่เป็นนักผจญภัยแร๊งBเลยซักคน
ฉันเลยยังไม่รู้ว่านักผจญภัยแร๊งBแข็งแกร่งขนาดไหน
 
「ท่านแม่ถึงท่านจะพูดอย่างนั้นก็เถอะค่ะ นั่นมัน…」
 
「เธอปราบปรามก๊อปลิน 100 ตัว ราชาก๊อปลิน ออร์คอีกหลายตัว ไทเกอร์วูล์ฟ1คู่ และแบล็คไวเปอร์ แล้วดูเหมือนเธอจะยังจับกลุ่มโจมซามอนได้อีกด้วยนะจ๊ะ นอกจากนั้นเธอยังทำทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวด้วยจ้ะ」
 
ฉันอยากจะร้องไห้อีกครั้งจริงๆ!
กฏหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลไปไหนหมด!
 
「นั่นเป็นเหตุผลที่เธอไม่จำเป็นต้องจิตตกไปหรอกจ้ะ แม่แค่อยากให้เธอรู้ว่ายังมีเด็กที่อายุเท่ากันที่แข็งแกร่งกว่าเธออยู่เท่านั้นเอง」
 
「หนูเข้าใจแล้วค่ะ คุณยูนะ ฉันต้องขออภัยสำหรับการกระทำของฉันก่อนหน้านี้ค่ะ」
 
เธอขอโทษอย่างว่าง่าย
เธอเป็นเด็กดีอย่างนั้นหรอ?
 
「แต่คุณยูนะเองก็ใช้เวทมนตร์ได้ใช่มั้ยคะ?」
 
「ไม่มากก็น้อยล่ะนะ」
 
「คุณก็ใช้มันได้ดีเช่นกันใช่มั้ยคะ?」
 
「นอกจากนี้คุณยูนะยังมีคุณหมีด้วยนะคะ เธอน่าอัศจรรย์มากเลยค่ะ!?」
 
「เธอพูดไว้ก่อนหน้านี้นี่ แต่หมีที่เธอพูดหมายถึงอะไร?」
 
「คุณยูนะสามารถอัญเชิญหมีได้ค่ะ แล้วพวกนั้นก็น่ารักสุดๆเลยค่ะ」
 
「สัตว์อัญเชิญ...เธอสามารทำอะไรอย่างนั้นได้ด้วยหรอ?」
 
「ฉันทำได้」
 
「อืมม เธอช่วยเอาหมีของเธอมาให้ฉันดูครั้งหน้าด้วยได้มั้ย?」
 
「ได้เลย」
 
หลังจากนั้นมื้ออาหารก็จบลงแล้วพวกเราก็ถูกพามายังห้องของตัวเอง
เพราะว่าฟีน่าขอร้องเธอเลยมาอยู่ห้องเดียวกับฉัน
 
===================================
 
I wrote a list of the characters as Chapter 0.
 The author is like you, so if I forget a character, please refer to it.
 As the author, I might immediately forget.
 Because it is casually written.



NEKOPOST.NET