[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 55 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.55 - คุณหมีมาถึงเมืองหลวง!


ผู้แปล : ตอนนี้ผมมึนๆบางท่อนอาจจะงงๆซักหน่อยนะครับ​
A/N: It has been two months since I started writing, and I have broken through the 8000 subscriber benchmark. Thank you very much.
 
 
=====================================
 
ตอนที่ฉันกลับมาที่รถม้าพร้อมกับลากกรงด้วยหมีโกเลม ทุกคนก็ตื่นกันหมดแล้ว
 
「อะไรกัน ทุกคนตื่นกันแล้วหรอ?」
 
「”ทุกคนตื่นกันแล้วหรอ?” นั่นไม่ใช่การตอบสนองที่ถูกต้องนะ! ไม่มีทางที่พวกเราจะนอนหลับหลังจากที่รู้ว่ามีโจร50คนกำลังจะบุกมาหรอกใช่มั้ย?!」
 
「ใช่แล้ว ไม่มีทางที่เราจะหลับได้ระหว่างที่มีความเป็นไปได้ว่าจะถูกโจร50คนโจมตีหรอก」
 
คุณเกรนก็ตื่นแล้วเช่นกัน
ถึงแม้มันจะไม่ดีกับคนแก่ถ้าพวกเขาไม่ได้นอน
 
「คุณยูนะ ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถเก็บเรื่องนี้เงียบได้หรอกนะ」
 
「พี่ยูนะ อย่างที่คิดเลยค่ะครั้งนี้ก็เหมือนเดิม…」
 
「ถึงแม้ฉันจะจับโจรได้ แต่พวกเธอกลับโกรธฉันงั้นหรอ?」
 
ด้วยคำพูดของฉัน ทุกสายตาหันไปมองที่หมีโกเลมและกรงที่ขังโจรไว้ แต่ตอนที่มองไปที่พวกนั้นก็ทำหน้าปั้นยากขึ้นมา
 
「เออ มันจะดีหรอที่จะเถียงกันที่นี่?」
 
「เป็นคำถามที่ดี ตอนนี้พวกเราอยากจะฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกโจรกันแน่?」
 
สายตาทุกคนจ้องมาที่ฉัน
 
「อย่างที่เห็น ฉันจับพวกมันมาใส่ไว้ในกรงหมดแล้ว」
 
「เธอจับพวกมันทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง?」
 
「ใช้เวทมนตร์นิดหน่อยน่ะ」
 
「แล้วกรงล่ะ?」
 
「ฉันทำมันขึ้นมาจากเวทมนตร์」
 
「สุดท้าย แล้วหมีตัวนั้นล่ะ?」
 
「ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยเวทมนตร์เพื่อลากกรง」
 
คนรอบๆฉันมีรีแอ๊คชั่นแตกต่างกันไป ทั้งดูประหลาดใจ ถอนหายใจ
ทำไมอ่ะ?
 
「แต่ละคำตอบ มีสิ่งที่ฉันอยากจะเถียงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ」
 
มาริน่ามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ
 
「แล้วนี่เธอจะเอาพวกโจรไปด้วยงั้นหรอ?」
 
「งั้นจะทำยังไงดี? เอาไปที่เมืองหลวงด้วย? หรือฆ่าพวกมันทั้งหมดที่นี่?」
 
พวกโจรมีปฏิกิริยากับความเห็นของฉันที่จะฆ่าพวกนั้น
 
「เป็นไปได้ว่าพวกนี้คือกลุ่มโจรซามอนรึป่าวนะ?」
 
เอลิที่กำลังมองโจรในขณะที่ยืนอยู่ข้างหลังมาริน่าถามขึ้นมา
 
「กลุ่มโจรซามอน?」
 
ถ้าฉันจำไม่ผิด มีคนในนั้นอ้างว่าตัวเองเป็นกลุ่มโจรซามอนอยู่ด้วย
 
「พวกนี้คือกลุ่มโจรที่กำลังอาละวาดอยู่ในพื้นที่แถวนี้」
 
「เธอล้อเล่นใช่มั้ย? ที่จับกลุ่มโจรซามอนได้ด้วยตัวคนเดียว?」
 
「มันแปลกอย่างนั้นหรอ?」
 
「พวกนี้ปล้นและทรมานคนเพื่อบังคับเอาของออกจากกระเป๋าไอเท็ม แล้วฉันยังได้ยินมาว่าพวกนี้จะข่มขืนผู้หญิงทุกคนที่คนพวกนี้เจอ เป็นกลุ่มโจรที่น่ากลัวมาก」
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันควรจะฆ่าพวกนี้ซะ?」
 
มันเป็นการตอบสนองตามธรรมชาติหลังจากได้ยินว่าพวกนี้ข่มขืนผู้หญิง
 
「ถึงจะลำบาก แต่เอาพวกมันไปส่งที่เมืองหลวงด้วยจะดีกว่า เพื่อสอบปากคำถึงที่ซ่อนของพวกมัน บางทีอาจจะมีผู้หญิงถูกจับอยู่ในที่ซ่อนของพวกมันก็ได้ ปกติแล้วมันจะดีกว่าถ้าไปช่วยพวกนั้นทันที แต่เราไม่รู้ว่ายังมีโจรซ่อนอยู่อีกกี่คน ถึงแม้เราจะถามพวกมันตอนนี้ มันอาจจะต้องใช้เวลานานแล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันจะถูกต้องหรือไม่ นอกจากนั้นเธอก็ไม่ได้ปกป้องแค่พวกเรา แต่รวมถึงโจรที่เธอจับมาด้วย การไปที่เมืองหลวงจึงเป็นเหตุผลที่ดีกว่า」
 
ฉันไม่มีข้อโต้แย้งเหตุผลของมาริน่า
มันยุ่งยาก แต่ฉันตัดสินใจเคลื่อนย้ายกลุ่มโจรไปที่เมืองหลวง
 
「เอาล่ะ ในเมื่อเราตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไปได้แล้วก็นอนกันเถอะยังมืดอยู่เลย」
 
มันยังคงมืดอยู่ ตามปกติเวลานี้พวกเรายังอยู่ในโลกแห่งความฝันกันอยู่เลย
 
「เธอยังหลับในสถานการณ์อย่างนี้ลงอีกหรอ?」
 
「มีโจรอยู่ใกล้ๆอย่างนี้ฉันไม่มีอารมณ์อยากจะนอนหลับซักนิด」
 
「ฉันก็ไม่เหมือนกัน」
 
「คุณยูนะ หนูก็ไม่สามารถหลับได้ค่ะ」
 
「พี่ยูนะ…」
 
「อย่างที่คิด พวกเราทุกคนไม่สามารถหลับลงได้」
 
ข้อเสนอที่จะนอนต่อของฉันไม่มีใครซักคนยอมรับ
ถึงแม้ทุกคนจะพูดว่าไม่สามารถหลับได้ แต่พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องจบลงด้วยการนอนอยู่ข้างๆโจรพวกนี้อยู่ดี
นอกจากนั้น ถึงแม้จะพูดว่าไม่สามารถหลับได้ ก็ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า
 
「ถ้าอย่างนั้น เราควรจะออกเดินทางต่อแทน?」
 
「ท่านเกรน?」
 
「ถึงฉันรู้สึกผิดกับม้า แต่เพราะพวกเราไม่สามารถหลับได้ ให้พวกมันทำให้ดีที่สุดแล้วถ้าพวกมันเหนื่อยระหว่างทางก็ค่อยให้พวกมันพักเถอะ」
 
ด้วยคำพูดนั้น ทุกคนก็เริ่มเก็บแคมป์
ทุกคนเครียดกันหรอ?
 
สุดท้าย พวกเราก็ออกเดินทางไปที่เมืองหลวงทั้งๆที่มันกลางคืนอยู่
แต่ฉันก็สามารถหลับอยู่บนหลังของหมีได้
 
หลังจากที่เราออกเดินทาง พระอาทิตย์ก็ขึ้น พวกเราเลยตัดสินใจกินอาหารเช้า และเพื่อให้ม้าได้พักด้วยเช่นกัน ในตอนนั้นพวกโจรก็เริ่มเพิ่มความปั่นป่วน
 
「แกควรจะส่งอาหารมาให้พวกข้าด้วยนะโว้ย!」
 
「ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!」
 
「พวกแกไม่ตายหรอกถ้าไม่ได้กินซักสองสามวัน」
 
「เลิกเห่ารอบๆพวกเราได้แล้ว!」
 
ฉันสาดน้ำเข้าไปเพื่อให้พวกโจรหุบปาก
อีกอย่าง ฉันยึดกระเป๋าไอเท็มที่พวกโจรมีอยู่ทั้งหมดมา
ถึงแม้มันจะมีอาหารอยู่ในนั้น แต่พวกนั้นก็ไม่สามารถกินมันได้
คนที่ใช้เวทมนตร์ได้ก็ทำได้เพียงแค่อัญเชิญน้ำออกมา
พวกโจรเริ่มอ่อนกำลังลง
แต่ไม่เป็นไรหรอก เมื่อเปรียบเทียบกับการกระทำที่เลวร้ายของกลุ่มโจรซามอนที่เคยทำมา
 
ตอนเที่ยงของวันที่สามหลังจากที่ฉันจับโจร ในที่สุดพวกเราก็มองเห็นกำแพงของเมืองหลวง
รถขนของและรถม้าจำนวนมากจากถนนหลายสายมารวมตัวกันที่เมืองหลวง
ในตอนนั้น หมีโกเลม หมีอัญเชิญและกลุ่มโจรดึงดูดสายตาอยากรู้อยากเห็นเป็นจำนวนมาก
พวกเราเข้าใกล้ประตูของเมืองหลวง มีทหารหลายคนที่เฝ้าประตูอยู่รีบวิ่งเข้ามาหา
 
「เห้ นี่คืออะไร?」
 
ยามหน้าประตูเข้ามาถามพวกเรา
คนที่ถูกเลือกให้จัดการกับยามหน้าประตูคือเกรน
ฉันคิดว่าคำอธิบายจากขุนนางน่าเชื่อถือมากกว่าคำพูดของนักผจญภัย แล้วก็น่าจะเป็นที่ยอมรับมากกว่า ดังนั้นเกรนเลยเสนอตัวเอง
 
「เราคือเอิร์ล เกรน ฟาเร็น แกมม์ ! นี่คือกลุ่มโจรซามอน พวกเราจับมันได้ตอนที่มันโจมตีพวกเรา หมีตรงนั้นคือเวทมนตร์ของสาวน้อยคนนี้」
 
เกรนอธิบายเรื่องโจรและหมีโกเลม
 
「ท่านฟูเรน เกรน อย่างนั้นหรือครับ? ผมต้องขออภัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยครับ ผมเซลรองผู้บัญชาการกองร้อยที่15แห่งเมืองหลวงครับ」
 
ทหารทำความเคารพและแนะนำตัวอย่างเหมาะสม
ฉันคิดว่าเกรนต้องใหญ่โตมากแน่ๆ
 
「แล้วสามารถส่งโจรพวกนี้ให้ที่นี่เลยได้มั้ย?」
 
「แน่นอนครับ พวกนี้คือกลุ่มโจรซามอนอย่างนั้นหรือครับ? มันยอดเยี่ยมมากเลยนะครับที่ท่านสามารถจับพวกนี้ได้」
 
「ใช่แล้วล่ะ แล้วตอนนี้พวกเราควรจะทำยังไง?」
 
「ได้โปรดมาทางนี้ด้วยครับ พวกเราจะจัดการเอาโจรพวกนี้เองครับ」
 
พวกเราตามเซลไป โดยไม่สนใจคิวยาวที่รอเข้าเมืองหลวง
ทุกคนที่อยู่ในแถวมองมาที่พวกเรา
พวกนั้นกำลังจ้องไปยังโจรที่อยู่ในกรง หมีโกเลม หมีอัญเชิญ หรือว่าฉัน เพราะว่าฉันดูเหมือนหมี
 
「นั่นคืออะไรน่ะ? หมีตัวนั้น…」
 
「มันคือหมี」
 
「มันคือหมียักษ์」
 
「นั่นมันหมี หวาาา」
 
「นั่นคุณหมี ใช่มั้ย?」
 
「หมีล่ะ~」
 
รถม้าหยุดอยู่ใกล้ๆประตู
ทหารจำนวนมากมารวมตัวกัน
ถึงแม้พวกมันจะอ่อนแอลงจากการขาดอาหาร แต่มันก็ยังคงเป็นโจรห้าสิบคน มันอาจจะแย่ถ้าพวกมันหลบหนีหรือใช้ความรุนแรง
 
「เอาล่ะ ช่วยเปิดกรงออกทีได้มั้ย?」
 
ฉันปลดเสาดินบางเสาออก
พวกโจรยอมแพ้แล้วออกมาทีละคนและถูกทหารนำตัวไป
มันอาจจะเป็นเพราะพวกนั้นอ่อนแรงจากความหิว พวกนั้นเลยไม่มีแรงจะต่อต้าน
ตอนที่พวกโจรถูกนำตัวไปจนหมด ฉันปลดกรงและหมีโกเล็มให้กลับไปเป็นดิน
นอกจากนั้นถึงฉันจะไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นหลักฐานได้มั้ย ฉันมอบกระเป๋าไอเท็มที่พวกโจรเอามาด้วย
 
「ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะครับ แล้วใครที่ผมควรจะไปรายงานเรื่องที่จับโจรครับ?」
 
「เกี่ยวกับเรื่องนั้น รายงานไปว่าสาวน้อยคนนี้เป็นคนที่จัดการจับโจรเหล่านี้ด้วยตัวเธอเพียงคนเดียว」
 
「น-นั่นเป็นเรื่องจริงหรือครับ?」
 
「ใช่แล้ว นอกจากนี้สาวน้อยคนนี้ยังเป็นผู้คุ้มกันให้กับตระกูลโฟรชัวร์ด้วย นั่นเป็นเหตุผลที่นายควรจะรายงานเรื่องเธอ」
 
「ตระกูลโฟรชัวร์หรือครับ?」
 
「นายสามารถมาหาฉันได้ถ้ามีอะไรที่นายไม่เข้าใจ」
 
「ครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะครับ」
 
「แล้วตอนนี้พวกเราจะเข้าเมืองหลวงได้รึยัง? อย่างที่คิดมันเป็นการเดินทางที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับคนแก่」
 
「ครับ เข้าได้เลยครับ แต่ว่าหมีพวกนั้น…」
 
เขามองมาที่คุมะยูรุและคุมะคิว
อย่างที่คิด พวกนี้ไม่ได้รับอนุญาติให้เข้าไปเดินในเมือง
หลังจากบอกฟีน่าและโนอาให้ลงจากหมีทั้งสองตัว ฉันก็ยกเลิกอัญเชิญ
พวกเราเดินไปที่โต๊ะแผนกต้อนรับ แล้วแสดงบัตรกิลด์จากนั้นก็ผ่านเข้าประตูไป
 
「โนอาบ้านของเธออยู่ที่ไหน?」
 
「อยู่ที่เขตชนชั้นสูงค่ะ มันเลยอยู่ห่างจากที่นี่ค่ะ」
 
「อย่างนั้นเราก็ไปพร้อมกับเดินเที่ยวชมเมืองกันไปเรื่อยๆมั้ย?」
 
「ถ้าอย่างนั้นเธอควรจะขึ้นมาบนรถม้าของฉันนะสาวน้อย」
 
「แต่ที่ที่พวกเรากำลังจะไป…」
 
「ไม่เป็นไรหรอกเพราะพวกเราจะลงที่นี่ ฉันเสร็จสิ้นสัญญาคำร้องขอเป็นผู้คุ้มกันแล้วน่ะ」
 
「มาริน่า ขอบคุณที่ทนฉันนะ」
 
「มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ถ้าไม่ได้ยูนะพวกเราสองคนก็คงตายไปแล้ว」
 
「มันอาจจะไม่ช่วยในเวลานี้ แต่เธอต้องไม่ท้อแท้เด็ดขาดนะ เราไว้ใจเธอสำหรับตอนขากลับนะ」
 
「ค่ะ ขอบคุณคุณมากนะคะ พวกเรายังทำงานในขณะที่ตั้งตาคอยงานฉลองวันเกิดนะคะ」
 
กลุ่มของมาริน่าโค้งคำนับก่อนจะแยกตัวออกไป
 
「ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นมาเลย เพราะพวกเรามุ่งหน้าไปที่เดียวกัน」
 
พวกเราไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ พวกเราเลยตัดสินใจรับข้อเสนอของเขา
ดูแล้วที่เมืองหลวงมีรถม้าอยู่เต็มไปหมด
 
「ผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลแค่ไหนก็ตาม พวกเขามาเพราะงานฉลองวันเกิด」
 
ตอนที่พวกเราเข้าไปมาในเมืองหลวงก็มีคิวรออยู่ยาวเลย
 
「คุณยูนะคะ หนูเห็นแล้วค่ะ! ท่านแม่ของหนูอยู่ที่นั้นในบ้านของท่านตา」
 
มันใหญ่กว่าคฤหาสน์ของลอร์ดโฟชัวร์อีก
มีคนอยู่ในคฤหาสน์นั่นเยอะแค่ไหนกันนะ?
 
「เอาล่ะ นัวร์ ในช่วงที่เธออยู่ในเมืองหลวงนี่ ถ้าเธอมีเวลาช่วยมาเป็นเพื่อนเล่นกับมิสะทีนะ」
 
「ค่ะ หนูจะมาเล่นด้วยอย่างแน่นอนค่ะ」
 
「พี่โนอา จะมาเล่นกับหนูใช่มั้ยคะ? พี่ต้องมานะคะ!」
 
หลังจากที่เราลงจากรถม้ามันก็วิ่งไป
 
====================================
 
It’s the Royal Capital~



NEKOPOST.NET