[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 54 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.54 - คุณหมีจับโจร!


กลางดึกคุมะคิวขยับปลุกฉัน
 
「คุมะคิว?」
 
ฉันขยี้ตา
ฟีน่าเริ่มขยุกขยุกอยู่ข้างๆฉัน
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอตื่น ฉันเลยใช้เวทตรวจจับ
มีใครบางคนอยู่ห่างออกไปนิดหน่อย?
ฉันสังเกตอยู่ซักพักแต่ไม่มีสัญญาณของการเคลื่อนไหว
ฮึ่มมม ตอนที่ฉันนอนมันไม่มีสัญญาณอะไรเลย
คุมะคิวมีปฏิกิริยากับพวกนั้นรึป่าวนะ?
 
「คุมะคิวถ้าพวกมันเคลื่อนไหวบอกฉันทีนะ」
 
บางทีคงเพราะพวกนั้นพึ่งตั้งแคมป์ที่นั่น ฉันขอให้คุมะคิวดูไว้แล้วกลับไปนอนหลับ
ไม่มีปฏิกิริยาจากคุมะคิวหลังจากนั้นแล้วฉันก็หลับยาวจนถึงเช้า
ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ฉันใช้เวทตรวจจับแต่มันก็ไม่มีการเคลื่อนย้ายจากจุดนั้นเลย
ฉันกินอาหารเช้าอย่างไร้กังวลแล้วออกเดินทางตอนพระอาทิตย์ขึ้น
ฉันใช้เวทย์ตรวจจับอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย
พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหว
ถ้าอีกฝ่ายเป็นนักเดินทางก็ไม่น่าจะแข็งแกร่งพอจะออกเดินทางตอนพระอาทิตย์ขึ้น
ฉันมุ่งหน้าไปที่เมืองหลวงโดยไม่กังวลเรื่องนั้น
กลุ่มคนพวกนั้นตามอยู่ข้างหลังเราโดยรักษาระยะห่างไว้
ตอนที่พวกเราหยุดกินอาหารเที่ยง พวกนั้นก็หยุดเช่นกัน
ถ้าเราเพิ่มความเร็วขึ้นเล็กน้อย พวกนั้นก็เพิ่มความเร็วเล็กน้อยเช่นกัน
ฉันควรจะทำยังไง?
ฉันรู้สึกไม่ดีเลยที่มีพวกนั้นคอยตามพวกเราอยู่อย่างนี้ แล้วค่อยเร่งความเร็วขึ้นเมื่อเราเร่ง
สรุปว่าพวกเราเป็นเป้าหมายสินะ?
ถ้าพวกเราโดนโจมตีก็น่าจะเป็นตอนกลางคืน?
กลางคืนใกล้เข้ามาพวกนั้นก็ยังรักษาระยะห่างจากพวกเรา
ทุกคนเริ่มเตรียมตัวตั้งแคมป์อีกครั้ง
 
「มาริน่า ฉันขอเวลาซักแปปได้มั้ย?」
 
ถ้าเป็นอย่างนี้ฉันตัดสินใจบอกมาริน่า ที่เป็นหัวหน้าภารกิจคุ้มกัน
 
「อะไรหรอ?」
 
「ข่าวร้ายน่ะ พวกเราอาจจะโดนโจมตีโดยกลุ่มโจรคืนนี้ ยังไงก็ระวังตัวเพิ่มขึ้นด้วย」
 
「…เดี๋ยวนะ นั่นหมายความว่ายังไง?」
 
「พวกมันตามพวกเรามาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ฉันเลยสงสัยว่าพวกมันจะโจมตีเราในคืนนี้」
 
「ถ้าเธอสังเกตเห็นก็น่าจะบอกฉันเร็วกว่านี้สิ!」
 
「ถึงฉันบอกไปเธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้ มันไม่เหมือนกับเราที่สามารถเพิ่มความเร็วได้แล้วระยะทางที่ไปเมืองหลวงก็ยังอีกไกล นอกจากนั้นพวกเราก็ไม่รู้ว่าพวกมันจะโจมตีมาเมื่อไหร่แล้วฉันก็กังวลที่ต้องเฝ้าระวังเป็นเวลานานๆมันเป็นไปไม่ได้」
 
「บางทีมันอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่ในเวลาอย่างนี้พวกเราควรจะเดินทางไปเมืองหลวงเร็วกว่านี้」
 
「ถ้าพวกเราทำอย่างนั้น พวกมันก็จะโจมตีพวกเราตอนที่ม้าเหนื่อยอ่อน ถ้าเป็นอย่างนั้นเดินทางไปเรื่อยๆน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า」
 
「เธอมีแผนอะไรดีๆหรอ?」
 
「ถ้าแน่ใจว่าเป็นแค่โจรก็ไม่มีปัญหา เพียงแต่มันจะเป็นปัญหาถ้าเราเคลื่อนไหวตามใจตัวเอง ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะให้ทุกคนไปอยู่ในรถม้า」
 
「มันจะออกมาจริงๆหรอ?」
 
「งั้นมั้ง?」
 
「เห้!」
 
「อย่างนั้นฉันจะยกมันให้เธอนะ」
 
เมื่อมื้อเย็นสิ้นสุดลงกลางคืนก็มาถึง
ตอนนี้ฉันควรจะนอนจนกว่าโจรจะมารึป่าวนะ?
ขณะที่ฉันนอนหลับ คุมะยูรุก็ปลุกฉัน
 
「คุมะยูรุ?」
 
ฉันค่อยๆรวบรวมสติ ฉันจำเรื่องขโมยได้
ตอนที่ฉันใช้เวทตรวจจับ
โอ้ พวกนั้นมาแล้ว พวกนั้นมาแล้ว
4- ไม่สิ 50 คน?
พวกนั้นรวบรวมกำลังขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อไม่ให้ฟีน่าตื่น ฉันไหลออกจากอ้อมกอดของคุมะยูรุ
ถ้าโจรเข้ามา ฉันจะบอกให้พวกมันปกป้องทุกคน
ฉันจะไม่กังวลเลยถ้าพวกนั้นไม่มา
 
「พวกมันมาแล้วหรอ?」
 
มาริน่าเข้ามาหา
 
「เธอยังไม่หลับหรอ?」
 
「หลังจากที่เธอบอกฉันว่าคืนนี้โจรอาจจะมา ก็ไม่มีทางที่ฉันจะหลับได้หรอก」
 
「โจรมีอยู่ราวๆห้าสิบคนพวกนั้นรวมตัวกันทางนั้นอยู่ไม่ไกลนัก」
 
「50 คน…」
 
「ฉันจะไปละนะ ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรอก แต่ช่วยดูแลทุกคนทีนะ」
 
「เธอจะไปคนเดียวจริงๆหรอ?」
 
「เพราะว่าฉันอยากจะให้พวกเด็กๆนอนต่อไปน่ะ」
 
ฉันเหลือบไปมองที่ฟีน่า โนอาและมิสะ ที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมกอดคุณหมี
ทั้งสามคนนอนหลับอย่างเงียบๆ
 
ฉันวิ่งไปหาโจรในความมืด ในขณะที่ใส่ชุดคุณหมีสีดำ
พวกโจรเพียงแค่รวมตัวกันเท่านั้นและยังไม่เคลื่อนไหว
พวกนั้นรอให้ทุกคนมารวมตัวกัน? ฉันไม่เข้าใจจริงๆหลังจากมองพวกมัน ตอนที่พวกมันกำลังรวมตัวกันมีช่องโหว่
ฉันย่องเข้าไปอย่างเงียบๆ
รองเท้าคุณหมีทำให้ฉันวิ่งได้โดยที่พวกโจรไม่ได้ยินเสียง
 
「อะไรน่ะ?!」
 
พวกมันสังเกตเห็นฉันแล้วแต่ก็สายเกินไป
ฉันพร้อมที่จะใช้เวทมนตร์แล้ว
 
「ช๊อตกัน!」
 
บีบอัดอาการเป็นลูกบอลแล้วโจมตีโจร
คนที่กำลังขี่ม้าอยู่ตกจากหลังม้าแล้วกระเด็นไปข้างหลัง
คนอื่นที่อยู่ข้างๆม้าก็ถูกโจมตีกระเด็นไปข้างหลัง เหลือแค่ม้าที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
นั่นเพราะว่าม้าไม่ได้ทำอะไรผิด
บอลอากาศมารวมตัวกันแล้วพุ่งเข้าใส่กลุ่มโจรอีกกลุ่มหนึ่ง
ฉันใช้เวทดินต่อโดยที่ไม่มีดีเลย์
มีแท่งดินจำนวนนับไม่ถ้วนแทงขึ้นมาจากดินล้อมพวกโจรที่ล้มลง
พวกโจรฟื้นตัวขึ้นมาแล้วพยายามที่จะวิ่งหนี แต่เพราะว่ามีแท่งดินทำให้พวกนั้นไม่สามารถหนีได้
 ไม่มีทางที่จะหนี ไม่ว่าจะเป็นข้างหน้า ข้างหลัง ซ้ายหรือขวา
มีทางเดียวคือข้างบนพวกนั้น
แต่เพื่อจะปิดข้างบน ฉันเลยใช้เวทดินเป็นฝาปิดด้านบน
 
「โธ่เว้ย! ใช้ดาบแล้วมันไม่พังเลยซักนิด! ใครก็คนได้ใช้เวทมนตร์ที!」
 
โจรบางคนใช้เวทมนตร์ แต่ว่ามันถูกสะท้อนกลับไปด้วยบาเรียของกรงขัง สถานการณ์ข้างในกลายเป็นวิกฤติ เนื่องจากเวทมนตร์ถูกสะท้อน
 
「พวกเราจะตายแล้ว! หยุดใช้เวทมนต์ก่อน!」
 
「โธ่เว้ย! มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย?!」
 
「ใครก็ใช้ใช้เวทแสงที!」
 
สิ่งที่พวกนั้นเห็นจากมีแสงคือกรงขนาดใหญ่ที่ขังพวกเขาอยู่
 
「สวัสดี กลุ่มโจรทุกคน」
 
สุดท้ายพวกมันก็สังเกตเห็นฉันตอนที่ฉันพูดกับพวกมัน
 
「นี่มันอะไรกัน ยัยบิช?!」
 
「ปล่อยพวกข้าออกไปซะ!」
 
「แกคิดว่าแกจะรอดไปได้ง่ายๆหรอหลังจากที่ทำกับพวกข้าแบบนี้?!」
 
คนพวกนี้ไม่ฉลาดหรือไงนะ? หรืออาจจะโง่? ถึงได้ไม่เข้าใจจุดยืนของตัวเอง ที่กำลังถูกขังอยู่
ถึงแม้ฉันจะจับโจรได้ ฉันก็ไม่สามารถเอาพวกมันออกจากกรงได้
ตอนนี้ใช้เวทน้ำใส่พวกมันก่อนแล้วกันพวกมันจะได้หุบปาก
 
「ครั้งต่อไปที่พวกแกอ้าปากฉันจะใช้เวทไฟใส่เข้าไป」
 
「หุบปาก! แกรู้ไว้ซะพวกเราคือกลุ่มโจรซามอน-」
 
「ไฟ~」
 
ฉันโยนบอลไฟขนาดใหญ่เข้าไปในกรง
 
「โอ๊ย! ร้อน! แกคิดจะทำบ้าอะไรของแก?!」
 
นักเวทข้างในใช้เวทน้ำเพื่อดับไฟ
 
「ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอ? ถ้าแกอ้าปากของแกฉันจะใช้เวทไฟโยนเข้าไปข้างใน แกโง่หรือป่าว? หรือเป็นมอนสเตอร์?」
 
「ยัยบิช…」
 
เขาพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่ให้โอกาสเขาหรอก
ต่อมาฉันเพิ่มความสูงของกรงขึ้น 30 ซม.
ฉันติดล้อเข้าไป
ฉันไม่ได้คิดถึงคุณภาพการนั่ง ดังนั้นฉันเลยไม่ต้องกังวลเรื่องที่การสั่นสะเทือนเพราะถนนไม่เรียบ
เมื่อเวลาผ่านไปซักพักกรงเคลื่อนที่ก็เสร็จสมบูรณ์
ปัญหาคือแหล่งพลังงานที่ต้องใช้ในการลากกรง
ฉันคิดจะใช้แรงม้าแต่เพราะเวทช๊อตกันทำให้ม้าทั้งหมดวิ่งหนีไปแล้ว
เพราะฉันไม่ได้ทำให้มันบาดเจ็บมันก็น่าจะยังมีชีวิตอยู่ได้
ฉันคิดหาแผนต่อไปที่จะใช้อะไรมาลากกรง
ความคิดแล่นให้เข้ามาในหัวฉัน
แต่ปัญหาคือมันจะเด่นออกมา
 
「จงออกมา คุมะ!」
 
ฉันใช้เวทดินอัญเชิญหมียักษ์ที่ทำจากดินออกมา
หมีโกเลมมีความสูงราวๆ 3 เมตร
 
ตอนที่ฉันจัดการไทเกอร์วูล์ฟ ฉันได้อัญเชิญหมีไฟและหมีน้ำออกมา
ฉันจำได้ว่าในตอนนั้น ฉันสามารถสั่งพวกมันให้เคลื่อนไหวได้ แล้วฉันก็สร้างหมีโกเลมธาตุดินเสร็จสมบูรณ์
ฉันสามารถอัญเชิญหมีที่ทำจากไฟ น้ำ ดิน น้ำแข็งและลมได้
 
「นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?!」
 
พวกโจรเริ่มโวยวาย
 
「หุบปาก ครั้งต่อไปที่แกอ้าปาก ฉันจะสร้างหมีแบบนี้ไปเข้าไปโจมตีแก โอเค๊?」
 
ตอนที่ฉันพูดแบบนั้น พวกโจรก็เงียบลง
ในที่สุดพวกนั้นก็เงียบลง ฉันอัญเชิญหมีโกเลมธาตุดินมาดึงกรง
 ตอนที่ฉันกลับไปที่รถม้า ทุกคนก็ตื่นแล้ว



NEKOPOST.NET