[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 53 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.53 - รวมกับคุณหมี


 
 This week, I went back and read it again, little by little.
 There were so many missing or wrong characters, that I cried.
 I wanted to get rid of the “lacked writing ability” and “lots of errors and typos” parts.
 However, there are probably some this time, too.
 
===================================
 
「เธอมาเพื่อช่วยพวกเราหรอ?」
 
ตอนที่ฉันหันไปมองข้างหลัง มีชายแก่และเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอยู่
พวกเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่คนทั่วไปสวมกัน
ถ้าให้ฉันพูด มันใกล้เคียงกับเสื้อผ้าที่โนอาสวมอยู่
...หมายความว่าพวกเขาเป็นขุนนาง? หรือไม่ก็เป็นพวกคนมีเงิน
 
「ถ้าคุณจะคุยกันเรื่องออร์ค มันก็แค่-」
 
「อย่างนั้นหรอ? มันคงจะไม่ดีถ้าพวกเราไม่แสดงความขอบคุณ เราคือ เกรน ฟาเร็น แกมม์ พวกเราต้องขอบคุณเธอพร้อมกับหลานสาวของเรา」
 
「ฉันเป็นนักผจญภัยชื่อยูนะ ฉันแค่ช่วยคุณเพราะฉันผ่านมาโดยบังเอิญ ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่งนั้นหรอก」
 
「ว่าแต่เธอใส่เสื้อผ้าแปลกๆนะเนี่ย?」
 
「อย่าใส่ใจเลย」
 
「แต่เธอสามาถล้มออร์คได้ง่ายๆเลยนะ แล้วนั่นคือบุตรสาวของคริฟไม่ใช่หรอ?」
 
ชายแก่ที่แนะนำตัวเองว่าเกรนมองไปที่โนอา
 
「ท่านเกรน ไม่ได้พบกันนานนะคะ หนูชื่อนัวร์ค่ะ」
 
โนอาทำท่าถอนสายบัวพร้อมกล่าวทักทาย
เธอเรียกเขาว่าท่านเกรน อย่างที่คาดไว้พวกเขาเป็นขุนนาง
 
「อ๋อ นัวร์นี่เอง เราเจอกันครั้งสุดท้ายก็เมื่อปีที่แล้วสินะ? เธอโตขึ้นมากเลยนะ แล้วคริฟไม่ได้มาด้วยรึ?」
 
「ท่านพ่อกำลังยุ่งอยู่กับงานค่ะ ท่านเลยยังอยู่ที่เมือง หนูถูกบอกให้มาที่เมืองหลวงเพื่อพบท่านแม่ก่อนค่ะ」
 
「เธอออกมาถึงที่นี่ด้วยตัวเองหรอ?」
 
「ค่ะ แต่คุณยูนะเป็นคนคุ้มกันหนูอยู่ที่นี้ด้วย หนูเลยไม่เป็นอะไรค่ะ」
 
คุณเกรนมองมาที่ฉัน
 
「ดูเหมือนเพื่อนของคริฟจะแต่งตัวแปลกๆนะ แต่ก็เป็นนักผจญภัยที่มีความสามารถสินะ」
 
ฉันหวังว่าเขาจะหยุดเรียกฉันว่าแปลกๆ หลายๆครั้งแบบนี้ซะที
 
「มิสะ ไม่ได้เจอกันนานนะ」
 
โนอาเข้าไปหาเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณเกรน
 
เธอดูเด็กกว่าโนอาไม่กี่ปี
 
「ท่านพี่นัวร์ ไม่ได้พบกันนานนะคะ」
 
「มิสะก็จะไปที่เมืองหลวงเหมือนกันหรอ?」
 
「ค่ะ ท่านพ่อและท่านแม่ของหนูไปที่เมืองหลวงก่อนแล้ว ดังนั้นหนูเลยไปที่นั่นด้วยกันกับท่านปู่」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว」
 
「ต้องขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะการสนทนานะคะ แต่มีบางอย่างหลังจากการต่อสู้ที่ฉันอยากจะพูดค่ะ」
 
มาริน่าเข้ามา
 
「ถ้าเราปล่อยศพออร์คไว้อย่างนี้ ศพอาจจะดึงดูดพวกออร์คหรือมอนสเตอร์อื่นๆมาอีกค่ะ ฉันอยากจะจัดการกับพวกออร์ค แต่พวกเราควรจะจัดการอย่างไรดีคะ?」
 
「จัดการพวกนั้น?」
 
「ฉันอยากจะให้มีการแบ่งส่วนของพวกเราด้วยค่ะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนจัดการพวกมันแต่เธอจัดการพวกมันด้วยการโจมตีจากข้างหลังตอนที่มันสนใจพวกเรา นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องการส่วนแบ่งด้วยเช่นกันค่ะ」
 
อ่า เธอกังวลเรื่องนั้นหรอ
 
「ได้เลย ฉันจะให้เธอทั้งหมด เธอจัดการกับมันตามที่เธอต้องการได้เลย」
 
「เธอพูดจริงหรอ?! ออร์คหกตัวเลยนะ!」
 
ถ้าเป็นออร์ค ฉันมีมันอยู่ในกระเป๋าคุณหมีเยอะแล้ว มันยังไม่จำเป็นที่ต้องเอามันมาเพิ่มตอนนี้
 
「เราจะมุ่งหน้าไปเมืองหลวงเป็นอันดับแรก เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก」
 
ฉันเดินไปขี่บนคุมะยูรุ
 
「โนอา ฟีน่า พวกเราไปได้แล้ว!」
 
「ได้โปรดรอซักครู่!」
 
เกรนตะโกนเรียกเรา
 
「เพราะพวกเราทั้งคู่มีจุดหมายที่เดียวกัน ทำไมเราไม่เดินทางไปด้วยกันล่ะ?」
 
หลังจากคิดซักแปปนึง
 
「ฉันขอปฏิเสธ พวกเราไม่คู่ควรหรอก」
 
「ฉันจะจ่ายค่าคุ้มกันเธอด้วย」
 
「ถ้าผู้คุ้มกัน คุณก็มีสาวๆพวกนั้นแล้วไม่ใช่หรอ? คุณไม่คิดว่ามันค่อนข้างหยาบคายกับพวกเธอหรอ?」
 
ฉันพูดดังพอที่จะให้นักผจญภัยที่อยู่ใกล้ๆได้ยิน
ถ้าพูดเรื่องการจ้างฉัน มันก็เหมือนกับจะบอกพวกเธอว่าเขาไม่ไว้วางใจพวกเธออีกต่อไป
 
「ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้ไม่ไว้วางใจพลังของสาวๆพวกนี้ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะฉันพูดเพื่อหลานสาวของฉันมิสะ」
 
「เพื่อมิสะ?」
 
「อ่า ในระหว่างการเดินทางมาที่นี่ มีเพียงแค่เราสองคนที่อยู่ในรถม้า ดังนั้นมิสะเลยเบื่อ ฉันเลยคิดว่าถ้าเธอได้อยู่กับนัวร์ การเดินทางของเธอก็น่าจะสนุกมากยิ่งขึ้น」
 
ฮึ่มม ฉันอยากจะปฏิเสธเหลือเกิน
มันไม่ดีอย่างแน่นอน
ฉันไม่สามารถใช้บ้านคุณหมีได้ถ้าพวกนั้นเดินทางมาด้วย
มันจะใช้ไม่ได้ทั้งเตียงทั้งห้องน้ำที่เคยเอามาใช้
แน่นอนว่าความเร็วของพวกเราต้องลดลงถ้าเดินทางไปด้วยกัน
แต่ฉันไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวคนเดียว
ถ้าคริฟอยู่ที่นี่ฉันจะทำตามที่เขาบอก
แต่มันช่วยไม่ได้ที่คนๆนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่
ตอนนี้ฉันจะถามความคิดของผู้ถูกคุ้มกัน โนอา
 
「โนอา เธออยากจะทำยังไง?」
 
「หนู?」
 
ฉันเรียกโนอาแล้วกระซิบที่หูของเธอ
 
「ถ้าเราเดินทางไปด้วยกันบ้านคุณหมีจะใช้ไม่ได้นะ โอเคมั้ย?」
 
ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะเอาบ้านคุณหมีออกมาต่อหน้าคนแปลกหน้าหรอก
โนอาพูดพึมพำ "อ่างอาบน้ำ เตียงนอน อ่างอาบน้ำ เตียงนอน...." พร้อมลมหายใจของเธอ
ตอนนี้ในหัวของโนอาอาจจะมีการต่อสู้ระหว่าง『เตียงนอน อ่างอาบน้ำ VS มิสะ』เกิดขึ้น
หลังจากเสียงคราง "อู อู" ดูเหมือนการต่อสู้จะมาถึงบทสรุป
 
「คุณยูนะ หนูเป็นห่วงมิสะค่ะ หนูเลยคิดว่าเราจะเดินทางไปด้วยกันจะได้มั้ยคะ?」
 
ในการต่อสู้ระหว่าง บ้านคุณหมี VS มิสะ ดูเหมือนว่ามิสะจะเป็นฝ่ายชนะ
 
「ถ้าโนอาตัดสินใจแล้วก็โอเค แต่มีเงื่อนไขนิดหน่อย」
 
「เงื่อนไขอะไรหรอคะ?」
 
「แน่นอนว่าเรื่องบ้านคุณหมีจะต้องเก็บเป็นความลับ แล้วถ้าเกิดเราไปเจอมอนสเตอร์ที่ไม่สามารถจัดการได้ เธอต้องทิ้งทุกคนไว้แล้ววิ่งหนี เธอต้องสัญญาเรื่องนี้กับฉัน」
 
「ห-หนูเข้าใจแล้วค่ะ」
 
ฉันหันหน้าไปทางคุณเกรน
 
「ปรึกษากันเสร็จแล้วรึ?」
 
「พวกเราตัดสินใจว่าจะเดินทางไปกับคุณ」
 
「อย่างนั้นหรอ? เธอช่วยฉันจากปัญหาได้มากเลย」
 
「ฟีน่า ไปช่วยพากสาวๆพวกนั้นชำแหละทีนะ พวกเราจะได้ออกเดินทางกันเร็วขึ้น」
 
「หนูเข้าใจแล้วค่ะ」
 
ฟีน่าวิ่งไปทางนักผจญภัยที่กำลังชำแหละอยู่
หลังจากนั้นไม่นานก็ชำแหละเสร็จแล้วพวกนักผจญภัยก็กลับมาหาพวกเรา
 
「เด็กคนนี้ชำแหละได้ดีจริงๆช่วยได้มากเลย เธอโอเคจริงๆหรอที่จะยกออร์คให้กับพวกเราทั้งหมดเลย?」
 
「แน่นอน เพราะพวกเราจะเดินทางไปที่เมืองหลวงด้วยกัน ฉันจะให้เธอช่วยฟังคำร้องขอของฉันหลังจากนี้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้มากนัก」
 
「ฉ-ฉันเข้าใจแล้ว」
 
ถ้าเทียบความเห็นแก่ตัวของเรากับวัตถุดิบของออร์คแล้ว ออร์คดูจะหนักไปเลย
 
เมื่อตัดสินใจจะเดินทางไปด้วยกันกลับกลุ่มของคุณเกรน พวกเราก็มุ่งหน้าไปที่เมืองหลวง
โนอานั่งบนรถม้าด้วยกันกับมิสะ
ในตอนนั้น เธอก็ชี้ไปที่ฟีน่าด้วยนิ้วของเธอ
 
「ตอนนี้เราจะยกคุณหมีให้ก่อน แต่นั่นเป็นที่นั่งของเรานะ?!」
 
หลังจากที่ประกาศออกไป โนอาก็ปีนเข้าไปในรถม้า
คุมะยูรุกับคุมะคิวยังคงเป็นของฉันนะ
มาริน่าและพวกคนรับใช้ขึ้นไปนั่งคุมบังเหียนด้านหน้ารถม้า
พวกนั้นมีคนรับใช้อยู่ด้วยตลอดหรอ?
เขาไปซ่อนอยู่ที่ไหนกันนะ?
เป็นผู้ชายอายุสามสิบปลายๆ
ในรถม้ามีท่านั่งพอสำหรับคนหกคน
จากทางซ้ายไปขวา เอลิ มาซูริกะและยูรินั่งอยู่ข้างในรถม้า พวกเขานั่งติดกับคุณเกรน มิสะ และโนอาที่พึ่งขึ้นไป
 
คนคุ้มกันไม่ใช่ว่าต้องออกมาเดินอยู่ข้างนอกหรอ?
นั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิด แต่ถ้าขอให้พวกเขาเดินให้ทันรถม้าเป็นเวลานานๆ ในขณะที่แบกอาวุธและชุดเกราะไปด้วยมันเป็นอะไรที่เป็นไปไม่ได้เลย
ตอนที่ฉันกำลังคิดเรื่องที่ต้องเดินไปประมาณสิบชั่วโมง ฉันก็รู้สึกขอบคุณคุมะยูรุกับคุมะคิวขึ้นมาเลย
 
คนขับรถม้าตรวจสอบสภาพของม้าที่ทำหน้าที่ลากรถม้า
โชคดีที่ม้าปลอดภัย ทำให้เราสามารถออกเดินทางได้ทันที
ฉันสงสัยว่าทำไมพวกมันไม่หนีไปตอนที่โดนออร์คโจมตีนะ
หรือตอนที่พวกเขากำลังหนีแต่ออร์คปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าของเขาตอนที่ม้าเริ่มเหนื่อยแล้วถูกโจมตี
เพราะออร์คเข้ามาจากทางด้านหลัง มาริน่าและยูริเลยไปสู้กับพวกนั้นก่อน ปล่อยให้เอลิและมาซูริกะจัดการกับออร์คที่มาที่หลัง แล้วสุดท้ายก็มาเป็นสถานการณ์ที่ฉันเห็น
 
พวกเราออกไปหลังจากที่ตรวจสอบสภาพม้าและรถม้า
ฟีน่าและฉันตามอยู่ข้างหลังรถม้า
ก๊อป ก๊อป ก๊อป ก๊อป
ฮึ่มม พวกเราไปช้ามาก
ด้วยความเร็วขนาดนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันนะกว่าจะถึงเมืองหลวง?
พวกเราตัดสินใจที่จะไปด้วยกัน มันเลยช่วยไม่ได้
ฉันยกหน้าที่ตรวจจับมอนสเตอร์ให้กับหมีแล้วตัดสินใจงีบบนหลังของคุมะคิว
อากาศก็ดีแล้วคุมะคิวก็อุ่นฉันเลยถูกล่อลวงให้เข้าไปในโลกแห่งความฝัน
รถม้าเดินทางไปเรื่อยๆโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนพระอาทิตย์ตก
ผู้นำปาร์ตี้ มาริน่า บอกให้รถม้าหยุด
ดูเหมือนพวกเธอจะวางแผนจะนอนกันที่นี่
รถม้าหยุดอยู่ตรงริมถนนที่จะนำพวกเราไปเมืองหลวง
 
มาริน่าสั่งนักผจญภัยให้เริ่มเตรียมอาหารและที่นอน
ฉันอยากจะเอาบ้านคุณหมีออกมาแต่ฉันต้องอดทน
ตอนนี้ฉันเรียกฟีน่าและโนอามาแล้วเริ่มเตรียมอาหาร
ดูเหมือนมิสะต้องกินอาหารอยู่ตรงนั้น
ถึงแม้ฉันจะบอกว่าเตรียมอาหาร ฉันก็แค่เอาอาหารง่ายๆออกมาจากกระเป๋าคุณหมีเพียงแค่นั้นก็เสร็จแล้ว
พวกนักผจญภัยก็เอาอาหารแบบพกพาออกมาจากกระเป๋าไอเท็มแล้วกินมันเช่นกัน
มันต่างจากขนมปังของฉันที่มันยังคงสดใหม่ มันเลยทั้งนุ่มและอุ่น
ฉันกินไปในขณะที่เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่เหนือกว่า
ไม่นานนักเวลานอนก็มาถึง
ดูเหมือนว่าพวกเราจะออกเดินทางตอนพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้
ตอนที่ฉันกำลังจะเตรียมตัวนอน มาริน่าก็เข้ามาหา
 
「ฉันอยากจะตัดสินใจเรื่องเวรเฝ้ายามกลางคืนน่ะ จะได้มั้ย?」
 
ตอนที่ตั้งแคมป์กลางแจ้ง ต้องมีการเฝ้าระวังศัตรูที่เรียกว่า เฝ้ายาม
นี่เป็นเหตุผลที่ฉันใช้วัตถุดิบของออร์คเป็นการแลกเปลี่ยนข้อตกลงที่นี่!
 
「ถ้าเรื่องเฝ้ายามล่ะก็ ไม่เป็นไรหรอกเพราะเด็กๆพวกนี้อยู่ที่นี่」
 
ฉันชี้ไปที่คุมะยูรุและคุมะคิว
 
「ถ้ามอนสเตอร์หรือคนมา เด็กพวกนี้จะบอกให้ฉันรู้」
 
「อย่างนั้นหรอ?」
 
「นั่นเป็นเหตุลที่ไม่จำเป็นต้องมีเวรเฝ้ายาม ถ้าเธอยังกังวลอยู่ เธอก็จัดการด้วยตัวเธอเองได้มั้ย? คิดซะว่าแลกเปลี่ยนกับออร์ค」
 
ถ้าฉันเอาเรื่องออร์คมาพูด พวกนั้นก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอม
 
「หมีพวกนั้นไว้ใจได้จริงๆหรอ?」
 
「สบายๆน่า」
 
ไม่มีอย่างอื่นที่ฉันพูดได้นอกจากนี้
ไม่ว่าพวกนั้นจะเลือกเชื่อฉันหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับพวกนั้น
 
「ฉันเข้าใจแล้ว」
 
มาริน่ามุ่งหน้ากลับไปที่รถม้า
 
「โนอา เธอจะนอนที่ไหน?」
 
「คุณหมายความว่ายังไงหรอคะ?」
 
「เธออยากจะนอนกับมิสะหรืออยากจะนอนกับหมี?」
 
「ค-คุณหมายถึงอะไรหรอคะ นอนกับหมีได้ด้วยหรอคะ?」
 
เธอถามฉันด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน
 
「กลางคืนมันทั้งหนาวทั้งอันตรายใช่มั้ย? คุมะยูรุ คุมะคิวมานี่หน่อย」
 
ฉันเรียกคุมะยูรุและคุมาคิวมาแล้วทั้งคู่ก็นั่งลง
ต่อไปฉันเรียกฟีน่ามาเป็นหนูทดลองและห่อเธอในผ้าห่ม
ฉันวางห่อฟีน่าไว้ข้างๆหมีที่กำลังนั่งเพื่อให้เธอพิงไปที่พุงของคุมะคิวแล้วให้เธอซุกเข้าไปในนั้น
ใช้แขนซ้ายกับแขนขวากอดฟีน่า ใช่แล้วท่าที่มีชื่อว่า 『รวมกับคุณหมี』 ก็เสร็จสมบูรณ์
 
「นี่มันอะไรกันคะ นี่เป็นวิธีการนอนที่ประหลาดที่สุดเลยค่ะ?!」
 
「ก็วิธีนี้มันไม่หนาวนิใช่มั้ย?」
 
「หนูจะไปบอกมิสะนะคะว่าหนูจะนอนที่นี่ ฟีน่า! นั่นคือที่ของเราช่วยย้ายออกไปจะได้มั้ย?」
 
โนอาไปหามิสะแล้วซักพักก็กลับมา
แต่ทำไมเธอถึงกลับมาพร้อมมิสะล่ะ?
 
「คุณยูนะคะ มิสะก็อยากนอนกับคุณหมีด้วยเช่นกันค่ะ」
 
「ขอหนูนอนกับคุณหมีด้วยจะได้มั้ยคะ? วันนี้หนูได้ฟังเรื่องน่าอัศจรรย์ของคุณหมีจากพี่โนอาเพียบเลยค่ะ หนูเลยอยากจะนอนกับคุณหมีด้วยนะคะ!」
 
เธอจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาใสซื่อ
ตามคาดฉันไม่มีทางปฏิเสธคำขอร้องของมิสะได้ ยิ่งกว่านั้นเธอก็ตัวเล็กกว่าโนอาอีก
 
「ได้เลย ทั้งสองคนใช้คุมะยูรุนะ ฉันจะนอนกับฟีน่าเอง」
 
「ขอบคุณค่ะ คุณยูนะ」
 
「ขอบคุณมากนะคะ」
 
มิสะเองก็แสดงความขอบคุณเช่นกัน
 
「คุมะยูรุ จนกว่าจะมีเรื่องอันตราย นายต้องไม่ปลุกทั้งสองคนขึ้นมานะโอเคมั้ย? ส่วนคุมะคิวถ้ามีมอนสเตอร์หรือคนโผล่ออกมาบอกให้ฉันรู้นะ ขอโทษทีนะฟีน่าแต่เธอคงต้องนอนกับฉัน」
 
「ได้เลยค่ะ」
 
「ฉันอาจจะทำให้เธอตื่น ขอโทษทีละกัน」
 
「ไม่เป็นไรค่ะ」
 
ฉันนอนอีกครึ่งนึงของพุงคุมะคิว
อืม มันอุ่นดีจัง
ฉันนอนลงไปในขณะที่ให้คุมะคิวใช้แขนข้างนึงกอด
 
「ฟีน่า ราตรีสวัสดิ์」
 
「ราตรีสวัสดิ์ค่ะ」



NEKOPOST.NET