[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 52 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.52 - คุณหมีพบรถม้าถูกโจมตี


 
เช้าวันถัดมา ฉันลุกจากเตียงก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น
ข้างนอกยังคงมืดอยู่
มันค่อนข้างหนาวแต่ว่าฉันไม่รู้สึกว่าหนาวเลย ต้องขอบคุณชุดคุณหมี
ตอนที่ฉันลงมาที่ชั้นล่าง ฉันก็เจอฟีน่าที่ตื่นขึ้นมาแล้ว
 
「อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่ยูนะ」
 
「อรุณสวัสดิ์ โนอาอยู่ไหนหรอ?」
 
「เธอยังหลับอยู่ค่ะ หนูยังไม่อยากปลุกเธอ」
 
「เอาล่ะฉันจะเตรียมอาหารเช้านะ ช่วยไปปลุกเธอที」
 
ฉันขอให้ฟีน่าไปดูแลโนอาแล้วเริ่มเตรียมซุปและขนมปังที่เรากินเป็นอาหารเช้าเมื่อวานนี้
โนอาเดินโงกเงกเข้ามาในห้องกินข้าว
 
「อรุณสวัสด์」
 
「ง่วงนอนจังเลยค่ะ」
 
「นั่นเพราะปกติเวลานี้เธอยังนอนอยู่ไง」
 
「หลังจากกินอาหารเช้าพวกเราจะออกเดินทาง โอเคมั้ย?」
 
วันนี้ฉันขี่คุมะยูรุ แล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงต่อ
มีหมู่บ้านอยู่ระหว่างทางที่จะไปเมืองหลวงด้วย
พวกเราออกมาจากหมู่บ้านหลังจากที่ฉันซื้อผักสด
วันที่สามหลังจากเราออกจากเมือง
 
「หยุดก่อน」
 
ฉันให้คุมะยูรุและคุมะคิวหยุด
 
「มีอะไรหรอคะ?」
 
「มีคนกำลังสู้กับมอนสเตอร์อยู่ข้างหน้าพวกเรา」
 
「จริงหรอคะ?」
 
ฉันไม่สามารถมองเห็นพวกนั้นจากตรงนี้ได้
เหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันแน่ใจคือสกิลคุณหมี
ตอนที่ฉันจัดการแบล็คไวเปอร์ เลเวลฉันก็เพิ่มขึ้น พลังของสกิลตรวจจับก็เลยเพิ่มขึ้นด้วย ดังนั้นฉันเลยสามารถตรวจหาคนธรรมดาได้ นอกจากนั้นก็เป็นสิ่งที่เป็นอันตรายอย่างมอนสเตอร์และโจร
นอกจากนั้นฉันยังสามารถแยกประเภทและระดับของมอนสเตอร์ได้ด้วย
 
「โนอาเธออยากจะให้ทำยังไงล่ะ?」
 
「หนู?」
 
「หน้าที่ของฉันคือเป็นผู้คุ้มกันโนอา นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากจะไปที่ที่อันตราย จะให้ทิ้งเธอไว้ข้างหลังแล้วไปช่วยก็เป็นไปไม่ได้ ถ้ามีอันตรายเกิดขึ้นตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ข้างๆ ฉันก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้」
 
「แล้วถ้าคุณให้พวกหมีปกป้องพวกหนูล่ะคะ?」
 
「มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกนั้นจะต่อสู้ตอนที่พวกเธอสองคนขี่อยู่」
 
「แล้วถ้าพวกเราไปใกล้ๆที่ที่มอนสเตอร์โจมตีกับคุณล่ะคะ?」
 
「ถ้าเกิดว่าพวกมอนสเตอร์โจมตีเธอ มันจะเป็นปัญหากับฉันที่เป็นผู้คุ้มกันเธอ」
 
「แล้วดูเหมือนคนที่ถูกโจมตีจะสามารถชนะได้มั้ยคะ?」
 
「ฉันไม่สามารถตรวจสอบได้จากตรงนี้ ฉันสามารถบอกได้แค่ตอนที่มีคนหรือมอนสเตอร์ตายจากปฏิกิริยาเท่านั้น」
 
พูดอีกอย่างคือ เราจะออกไปหลังจากหลังจากที่มีคนตายหรือรีบไปตอนที่รู้ว่ามีอันตราย?
 
「……」
 
โนอาที่อายุ 10 ขวบกำลังเป็นทุกข์อย่างมาก
 
「นั่นล้อเล่นน่ะ ไปช่วยพวกเขากันเถอะ ฉันจะสอดแนมจากระยะไกลก่อน ถ้าดูแล้วโอเคพวกเราจะปล่อยพวกเขาไว้ แต่ถ้าดูแล้วอันตรายเราจะไปช่วยพวกเขา แต่ถ้ามันเป็นมอนสเตอร์ที่อันตรายพวกเราจะวิ่งหนีทันที โอเคมั้ย?」
 
「อื้ม」
 
ฉันให้พวกหมีวิ่งไป
รถม้าอยู่ในระยะสายตา
มีนักผจญภัยอยู่รอบๆ และกำลังสู้กับออร์ค
 
「หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก」
 
มีออร์คอยู่หกตัว
มีนักผจญภัยอยู่สี่คน
นักเวทที่เป็นนักผจญภัยถูกน๊อคโดยออร์คตัวนึง
นักผจญภัยกวัดแกว่งดาบป้องกันออร์คตัวอื่นอยู่ข้างๆรถม้า
อีกสองคนที่เหลือถูกออร์คสี่ตัวล้อมอยู่ไม่ห่างนัก
 
「คุมะยูรุ คุมะคิว! ปกป้องสองคนนี้ไว้นะ!」
 
ฉันให้พวกหมีปกป้องสองสาวไว้
ฉันลงจากคุมะยูรุแล้วเริ่มวิ่งตรงไปที่ออร์ค
ฉันถีบพื้นดินแล้วเร่งความเร็วขึ้นไปอีก
กระบองถูกเหวี่ยงไปทางผู้หญิงที่ถูกน๊อคอยู่
แย่แล้ว
ฉันรวมพลังเวทไว้ที่มือของฉัน ฉันปล่อยดาบสายลมไปยังออร์คที่กำลังเหวี่ยงกระบองใส่นักเวทหญิง
ตาของออร์คจ้องตรงไปที่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของมัน ดาบสายลมของฉันตัดคออ้วนๆของมันออกอย่างง่ายดายโดยที่มันไม่ทันสังเกตเห็นฉันเลย
ตอนที่ฉันเลเวลอัพ พลังเวลทของฉันก็เพิ่มขึ้นอย่างนั้นหรอ?
ฉันวิ่งผ่านนักเวทแล้วมุ่งหน้าไปยังนักผจญภัยที่กำลังต่อสู้อยู่ใกล้ๆรถม้า
ถ้าฉันใช้ดาบสายลมจากตรงนี้ ฉันอาจจะตัดนักผจญภัยไปด้วยกันกับออร์คด้วยก็ได้
ฉันหยุดการเคลื่อนไหวของออร์คด้วยเวทมนตร์ธาตุดินแทน
 
「อะไรน่ะ?!」
 
นักดาบตกใจอย่างมาก
 
「ฉันผนึกการเคลื่อนไหวให้แล้ว ที่เหลือหาทางจัดการด้วยตัวเองนะ!」
 
หลังจากฉันส่งเสียงออกไป ฉันก็มุ่งหน้าไปที่ที่นักผจญภัยกำลังสู้กับออร์คสี่ตัวที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
เวทลมไม่สามารถใช้ได้ง่ายๆอย่างครั้งที่แล้วเพราะว่าพวกเธอกำลังถูกล้อมอยู่
ถ้าฉันใช้เวทมนตร์ธาตุดิน มันก็เป็นไปได้ว่าพวกนั้นจะโดนโจมตีจากครึ่งบนของออร์ค
ฉันรวบรวมพลังเวทไว้ที่มือ
 
「ช๊อตกัน」
 
ฉันยิงแอร์บอลไปที่ออร์ค
ยิงสี่นัดพร้อมกัน
ตอนที่กระสุนพุ่งไปชนตัวออร์ค ออร์คเหล่านั้นก็ปลิวไปด้านหลัง
ส่วนนักผจญภัยที่กำลังพัวพันกับออร์คก็ปลิวไปเช่นกัน มันช่วยไม่ได้
 
ออร์คที่ล้มลงไปลุกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
นักผจญภัยเองก็กำลังลุกขึ้นเช่นกัน
 
「อันตราย หมอบลง!」
 
ฉันตะโกนไปหานักผจญภัย
ฉันยิงดาบสายลมขนาดใหญ่ออกมาในแนวนอนพุ่งไปที่ออร์ค ตอนที่พวกมันยืนขึ้น
ร่างของพวกมันถูกตัดครึ่งแล้วออร์คก็ล้มลงไป
มันไม่ใช่ความผิดของฉันที่นักผจญภัยที่กำลังหมอบอยู่ที่พื้นต้องอาบเลือด!
ฉันเข้าหานักผจญภัยที่เลือดออร์คท่วมตัว
 
「พวกเธอเป็นอะไรมั้ย?」
 
「เธอคือ?」
 
ทั้งสองคนที่ถูกออร์คล้อมก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน
บางทีพวกเธอก็น่าสงสารนิดหน่อยหลังจากเลือดของออร์คท่วมไปทั้งตัว
 
「มาริน่า!」
 
นักผจญภัยที่ต่อสู้อยู่ใกล้ๆรถม้ารีบวิ่งมาหา
 
「เธอเป็นอะไรมั้ย?」
 
「เอ่อ ฉันไม่เป็นไร เพราะเด็กสาวแปลกๆคนนี้ช่วยเราไว้ แล้วเธอล่ะ?」
 
「ฉันกับเอลิเองก็ถูกเด็กสาวช่วยไว้เหมือนกัน พวกเราเลยไม่เป็นไร」
 
「เอลิเองก็ปลอดภัยเหมือนกัน ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้นะ เดี๋ยวค่อยคุยกันเรื่องของตอบแทนนะ」
 
「ไม่เป็นไรหรอก พวกเราแค่ผ่านมาเท่านั้นเอง เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก」
 
「ฉันคือหัวหน้าของปาร์ตี้นี้ มาริน่า ส่วนคนที่ถือดาบเล่มใหญ่นั่นคือมาซุริกะ และอีกคนคือ-」
 
「ยูริ」
 
นักเวทที่ฉันช่วยไว้ตอนแรกดูเหมือนจะชื่อว่าเอลิ
พวกเราออกมาจากซากออร์คแล้วกลับไปที่รถม้า
ระหว่างทางฉันเรียกพวกหมีให้ออกมา
ฉันไม่รู้ว่ามันคือเทเลพาธีรึเปล่า แต่ฉันสามารถสั่งพวกหมีได้ถึงแม้พวกเราจะแยกจากกัน
 
「เอลิเธอเป็นอะไรมั้ย?」
 
「อ่า ฉันไม่เป็นไร ถึงแม้อีกแค่นิดเดียวฉันก็จะถูกฆ่าก็เถอะ」
 
บางทีมันคงเป็นเพราะว่าเธอถูกจับ เสื้อผ้าของเธอฉีกขาดทำให้เห็นผิวขาวๆของเธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะปกปิดมัน แต่หน้าอกใหญ่ๆของเธอก็ลอดผ่านมือของเธออกมา
เธอคือศัตรูสินะ!
 
「ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณนะคะ ฉันเลยยังรอดมาได้ ขอบคุณมากค่ะ」
 
「เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก เพราะฉันแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นเอง」
 
ในขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น
 
「นั้นอะไรน่ะ?!」
 
นักผจญภัยเห็นคุมะยูรุและคุมะคิวที่มาถึงแล้วชักดาบของพวกเธออกมา
 
「ไม่เป็นไรหรอก เด็กพวกนี่คือสัตว์อัญเชิญของฉันเอง」
 
「สัตว์อัญเชิญ?」
 
โนอาและฟีน่าที่กำลังขี่อยู่บนหลังของคุมะยูรุรีบมาหา
 
「คุณยูนะ! เป็นอะไรรึป่าวคะ?」
 
「ฉันไม่เป็นอะไรซักนิด」
 
「ขอบคุณพระเจ้า」
 
ทั้งสองคนลงจากคุมะยูรุแล้วเข้ามากอดฉันอย่างเป็นกังวล
ช่วยไม่ได้ เด็กสาวทั้งสองพึ่งอายุแค่ 10 ขวบเองนี่นะ



NEKOPOST.NET