[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 51 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.51 - คุณหมีออกเดินทางไปเมืองหลวง


 
ในวันแรกของภารกิจคุ้มกัน ฉันแวะที่บ้านของคุณทีรูมิน่าเพื่อมารับฟีน่า
หลังจากนั้นพวกเรามุ่งหน้าไปที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองเพื่อพบกับโนอา
 
「พี่ยูนะมาคุ้มกันท่านโฟนชัวร์หรอคะ?」
 
ฟีน่าถามฉันอย่างกังวล
 
「ใช่แล้ว ฉันไม่ได้บอกหรอ?」
 
「หนูพึ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกค่ะ! ที่ต้องไปพบกับท่านโฟรชัวร์...」
 
หน้าของฟีน่าซีดลงอย่างมาก
อย่างที่ฉันคิดไว้ ความต่างระหว่างขุนนางกับคนปกติในโลกนี้ดูท่าจะมีช่องว่างใหญ่มาก?
 
「ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ถูกกินหรอกน่า คนที่ฉันต้องคุ้มกันเป็นลูกสาวของเขา โนอา」
 
「ท่านโนอาหรอคะ? ถึงอย่างนั้นคนอย่างหนู…」
 
โห? ถึงแม้ฉันจะถูกขอให้เรียกเธอว่าโนอาที่เป็นชื่อเล่นของเธอแทน
พวกเธอจะคุ้นเคยกันได้มั้ยนะ?
 
「ถ้าอย่างนั้น ไปกันเลยมั้ย? ถ้าเกิดไม่ดี ฉันสงสัยว่าจะปฏิเสธคำขอดีมั้ยนะ?」
 
「ห-หนูเข้าใจแล้วค่ะ!」
 
ฟีน่าตามมาอย่างไม่เต็มใจ
ตอนที่เรามาถึงคฤหาสของเจ้าเมือง โนอาก็มายืนรออยู่ที่หน้าประตูโดยเอามือเท้าเอวอย่างองอาจ
 
「คุณมาช้านะคะ คุณยูนะ!」
 
「ถ้าเธอคิดอย่างนั้น มันจะไม่ดีกว่าหรอถ้าเธอเข้าไปรออยู่ในบ้าน?」
 
「ต-ตอนที่หนูคิดว่าหนูจะได้เดินทางกับคุณหมี หนูก็รู้สึกตื่นเต้นจนไม่สามารถทนอยู่เฉยๆได้ค่ะ」
 
เธอพูดขึ้นมาเบาๆอย่างอายๆ
 
「เอาล่ะ ฉันเข้าใจเหตุผลของเธอแล้ว ฉันมีอะไรจะขอเธอหน่อยได้มั้ย?」
 
「อะไรหรอคะ?」
 
「ฉันยังอยากพาเด็กคนนึงไปด้วย เธอมีปัญหาอะไรมั้ย?」
 
ฉันชี้ไปที่ฟีน่าที่กำลังตื่นกลัวอยู่ข้างๆฉัน
 
「เด็กสาวคนนี้คือใครหรอคะ?」
 
「ผู้ช่วยชีวิตของฉัน…」
 
「นั่นมันไม่ใช่นะคะ! ฉันเป็นคนที่ถูกพี่ยูนะช่วยชีวิตไว้ต่างหากล่ะคะ โธ่!」
 
「เด็กคนนี้จะเดินทางไปพร้อมกับพวกเราใช่มั้ยคะ?」
 
「อย่างนั้นแหละ ฉันอยากจะขออนุญาตก่อนน่ะ」
 
「มันก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ แต่หนูไม่ยกคุณหมีให้หรอกนะคะ!」
 
ฉันได้ยินคำสั่งที่เข้มงวดในขณะที่เธอชี้นิ้วไปที่ฟีน่า *******************************the crack of a whip เป็นสำนวนประมาณว่า เข้มงวดมากขึ้น ใช้มาตรการรุนแรงมากขึ้น บังคับให้คนทำตามที่คุณสั่ง แต่คิดคำพูดให้มันเข้ากะเนื้อเรื่องไม่ออกอ่าใครคิดออกช่วยบอกทีครับ
 
「ฉันจะให้ทั้งสองคนขี่หมีตัวเดียวกันนะ」
 
「ช่วยไม่ได้ แต่เราไม่ยกข้างหน้าให้หรอกค่ะ!」
 
「จำเป็นต้องไปทักทายคริฟมั้ยนะ?」
 
「ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่ออนุญาตให้หนูออกเดินทางในทันทีที่คุณยูนะมาถึง」
 
「ได้รับอนุญาตแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราไปที่เมืองหลวงกันเลยมั้ย?」
 
พวกเราสามคนมุ่งหน้าไปที่ประตูแล้วออกจากเมือง
ฉันอัญเชิญคุมะยูรุกับคุมะคิวออกมา
วันนี้ฉันจะขี่คุมะคิว
ส่วนทั้งสองคนขี่คุมะยูรุ
 
「อย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ เราจะนั่งหน้า」
 
「ค่ะ ท่านนัวร์」
 
「ว่าแต่ เธอชื่ออะไรหรอ?」
 
「ค่ะ ชื่อของฉันคือฟีน่าค่ะ」
 
「งั้นก็จงความเคารพเราจนกว่าจะถึงเมืองหลวงนะฟีน่า」
 
「ค่ะ ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะ ท่านนัวร์」
 
โนอาขึ้นไปขี่คุมะยูรุแล้วฟีน่าก็ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเธอ
ฉันเองก็ขึ้นไปขี่คุมะคิว
 
「เอาล่ะ มุ่งหน้าไปเมืองหลวงกันเลย!」
 
การเดินทางในครั้งนี้ไม่ต้องรีบอะไรพวกเราจึงใช้เวลาเดินทางไปเมืองหลวงเรื่อยๆ
 
「อูฟุฟุ คุมะยูรุ~ ฉันไว้ใจนายให้พาพวกเราไปเมืองหลวงนะ」
 
โนอาลูบหัวคุมะยูรุเบาๆ
 
「ท่านนัวร์รู้จักกับคุมะยูรุและคุมะคิวมาก่อนหรอคะ?」
 
「อืม เราเคยได้รับอนุญาตให้นั่งครั้งนึง แล้วเราก็นอนหลับด้วยกัน โธ่ มันช่วยไม่ได้ที่เราจะตั้งตารอวันนี้มาตั้งแต่เมื่อวาน」
 
ทั้งสองคนเดินทางไปด้วยแล้วก็คุยไปด้วย
 
「แล้วที่หนูถามไปก่อนหน้านี้ล่ะคะ ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ยังไงกันคะ?」
 
「ตอนที่ฉันมาที่เมืองนี้ครั้งแรก คนที่ช่วยฉันไว้ตอนที่กำลังหลงทางในป่าก็คือฟีน่า」
 
「มันอาจจะเป็นอย่างนั้นค่ะ แต่เพราะหนูถูกพวกวูล์ฟโจมตีในป่า หนูเป็นคนถูกพี่ยูนะช่วยไว้ต่างหากล่ะคะ หนูแค่พามาที่เมืองเองค่ะ」
 
「หลังจากนั้นฉันก็มาเป็นนักผจญภัยแต่ก็ไม่สามารถชำแหละมอนสเตอร์ได้ดังนั้นจึงจบลงที่ขอให้ฟีน่ามาช่วย」
 
「ค่ะ หนูรู้สึกขอบคุณที่สามารถทำเงินได้บ้างเช่นกันค่ะ」
 
「ฟีน่า เธอสามารถชำแหละมอนสเตอร์ได้หรอ?」
 
「ค่ะ ฉันไปทำงานที่กิลด์เป็นเวลานานแล้วค่ะ」
 
「เธอพูดว่า เป็นเวลานาน นี่เธออายุเท่าไหร่แล้ว?」
 
「สิบขวบค่ะ」
 
「เธอก็อายุเท่าเราไม่ใช่หรอ? ชำแหละมอนสเตอร์ได้ด้วย…」
 
โนอาประหลาดใจ
ฉันคิดว่าแม้จะเป็นโลกนี้ เด็กอายุ10ขวบที่สามารถชำแหละมอนสเตอร์ได้ก็เป็นเรื่องแปลก
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งอยู่บนหลังของคุมะยูรุและคุยกันต่อไป
เป็นเรื่องดีที่มีเพื่อนสนิท
การพูดคุยของพวกเธอเป็นไปอย่างมีชีวิตชีวา
เพราะทั้งคู่มีอายุพอๆกัน ฉันหวังว่าพวกเขาจะไปด้วยกันได้โดยที่ไม่ต้องสนใจความสัมพันธ์ระหว่างขุนนางกับคนธรรมดา
ในขณะที่หมีเดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆบนถนนที่นำพวกเราไปที่เมืองหลวง
ในการเดินทางของเราไม่เจอมอนสเตอร์หรือโจรเลยและท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง
ถนนที่ไปเมืองหลวงยังคงมีต่อไปเรื่อยๆ
ฉันหาจุดที่ดีที่สุดสำหรับการตั้งแคมป์ ก่อนที่ฉันจะตั้งแคมป์เสร็จฉันให้ทั้งสองคนอยู่ห่างจากถนนเล็กน้อย
 
「แถวนี้จะดีรึเปล่านะ?」
 
ฉันหยุดหมีเพื่อที่จะตั้งแคมป์
 
「คุณยูนะคะ คุณจะตั้งแคมป์ที่นี่หรอคะ?」
 
「ใช่แล้ว เธอคงไม่คิดว่าเราจะได้พักกันที่โรงแรมหรอกใช่มั้ย?」
 
「หนูไม่คิดอย่างนั้นหรอกค่ะเพราปกติแล้วหนูจะนอนในรถม้าค่ะ」
 
ฉันเข้าใจล่ะ ปกติเธอเดินทางไปไหนมาไหนด้วยรถม้าเธอเลยนอนอยู่ในรถม้าเป็นประจำ?
 
「มันเป็นครั้งแรกที่หนูนอนกลางแจ้ง」
 
「วางใจเถอะ มีที่นอนอย่างเหมาะสมแน่นอน」
 
「…?」
 
ฉันบอกให้ทั้งสองคนถอยออกไปนิดหน่อยแล้วเอาบ้านคุณหมีออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
มันมีรูปร่างเป็นหมีคู่ตามปกติ
แต่มันเป็นขนาดสำหรับการเดินทาง
มันมีขนาดประมาณครึ่งนึงของบ้านคุณหมีในเมือง
ถึงแม้ฉันจะไม่คิดว่ามันจะมีขนาดใหญ่พอที่จะดึงดูดความสนใจ แต่มันก็ยังใหญ่พอที่จะดึงดูดความสนใจตอนอยู่กลางแจ้ง
 
「คุณยูนะ นี่คือ?!」
 
「บ้านคุณหมีน่ะ ถึงมันจะเล็กไปซักหน่อยเพราะมันสำหรับนอกสถานที่」
 
「หนูไม่ได้ถามถึงชื่อของมันนะคะ หนูสงสัยว่ามันโผล่มาจากไหนค่ะ! อืมมม ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วหนูจะเข้าใจก็เถอะว่ามันออกมาจากไหน ของทุกอย่างของคุณสามารถใส่เข้าไปในกระเป๋าไอเท็มได้ใช่มั้ยคะ?」
 
「ฉันสามารถใส่มันเข้าไปได้ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ถึงขีดจำกัดของขนาดไอเท็มที่ฉันสามารถใส่เข้าไปได้ก็เถอะ」
 
「อย่างนั้นหรอคะ? ฟีน่าเธอไม่สงสัยบ้างเลยหรอ?」
 
「ฉันเคยเห็นบ้านคุณหมีโผล่ออกมาแบบนี้มาก่อนแล้วค่ะ หลังจากนั้นฉันก็ยังเห็นแบล็คไวเปอร์ออกมาเหมือนกันค่ะ…」
 
「เรื่องนี้เป็นความลับนะ อย่าบอกคนอื่นนะรู้มั้ย?」
 
ฉันเตือนโนอา
 
「เอาล่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ เธออาจจะเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวันใช่มั้ย?」
 
ฉันยกเลิกอัญเชิญคุมะยูรุและคุมะคิวก่อนจะเข้าไปในบ้าน
 
「อ่า ขอโทษนะโนอา แต่ช่วยถอดรองเท้าของเธอตรงนี้ได้มั้ย?」
 
ดูเหมือนว่าในโลกนี้ มันจะเป็นข้อกำหนดของบ้านชนชั้นกลางขึ้นไปที่จะถอดรองเท้าของพวกเขา
แม้แต่คฤหาสน์ของโนอาพวกเขาก็ถอดรองเท้าแล้วใส่รองเท้าแตะแทน
แต่ประชาชนชนชั้นล่างอย่างฟีน่าอาศัยอยู่ในบ้านที่สกปรก พวกเขาจึงต้องใส่รองเท้าแม้แต่อยู่ในบ้าน
แม้แต่โรงแรมที่ไหนก็ตามก็ควรจะใส่รองเท้าเข้าไปในห้อง
โนอาที่เข้ามาข้างในบ้านส่งเสียงร้องออกมาอย่างประหลาดใจ
 
「บ้านนี้มันอะไรกันคะ?!」
 
หลังจากถอดรองเท้า ห้องแรกที่เข้าไปถึงคือสุดยอดห้องกินข้าวนั่งเล่น ********************[เอาห้องอาหารกับห้องนั่งเล่นมารวมกัน]
การตกแต่งภายในห้องพักนั้นมีหินเวทมนตร์ธาตุแสงถูกติดตั้งไว้บนเพดาน
ขนาดของห้องนั่งเล่นมีขนาดใหญ่พอที่จะรับรองคนสิบคนในครั้งเดียว
 
「เอาล่ะ ตอนนี้ก็นั่งพักที่เก้าอี้กันก่อนเถอะระหว่างนั้นฉันจะไปเตรียมมื้อค่ำ」
 
ฉันตรงไปที่ห้องครัว เทน้ำมันลงบนกระทะ แล้วเตรียมเนื้อบดและไข่สำหรับทำแฮมเบอร์เกอร์สเต็ก
ในเวลาเดียวกันนั้นก็เตรียมสลัดเพราะว่าผักเองก็มีความสำคัญมากเช่นกัน
ตอนที่แฮมเบอร์เกอร์สเต็กทอดกำลังได้ที่ ฉันก็แบ่งซุปที่โรงแรมเป็นคนปรุงเช่นเดียวกับขนมปัง
สุดท้ายฉันก็รินน้ำผลไม้ลงไปในแก้ว แล้วการเตรียมอาหารก็เสร็จสมบูรณ์
ฉันถือจานที่เตรียมเสร็จแล้วไปที่โต๊ะ สิ่งเดียวที่เหลือคือการกินมัน
 
「คุณยูนะ นี่คืออะไรหรอคะ?」
 
「อาหารค่ำน่ะ ถ้าเธอคาดหวังว่ามันจะระดับเดียวเชฟในคฤหาสน์ละก็ มันเป็นไปไม่ได้หรอก」
 
「ไม่ค่ะ หนูไม่ได้คิดอย่างนั้นนะคะ ตรงกันข้ามดูเหมือนมันจะส่งกลิ่นหอมน่าอร่อยกว่าอาหารที่บ้านอีกนะคะ」
 
「ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ มากินกันตอนที่มันยังร้อนเถอะ」
 
ทั้งโนอาและฟีน่าเริ่มกินอาหาร
 
「นี่อะไรคะ? อาหารนี่อร่อยสุดๆไปเลยค่ะ!」
 
「มันก็แค่แฮมเบอร์เกอร์สเต็กน่ะ?」
 
「แฮมบากุ?」
 
「ใช่แล้ว มันไม่มีให้กินในประเทศนี้งั้นหรอ?」
 
「เท่าที่หนูรู้มันไม่ใช่อาหารท้องถิ่น นี่เป็นครั้งแรกที่หนูกินสิ่งนี้ค่ะ」
 
「อย่างนั้นหรอ? มันก็แค่ทำจากเนื้อวูล์ฟกับเนื้อออร์คที่เอามาบดเอง」
 
「พี่ยูนะ ครอบครัวของหนูก็ทำมันได้หรอคะ?」
 
「เธอก็ทำมันได้ แต่มันอาจจะทำซอสยากซักหน่อยนะ แล้วมันก็จะอร่อยกว่านี้ถ้ามีหัวไชเท้าขูด」
 
「ครั้งหน้าช่วยสอนหนูด้วยนะคะ หนูอยากจะให้ครอบครัวของหนูได้กินบ้างค่ะ」
 
「ได้เลย」
 
「หนูด้วยนะคะ!」
 
「โนอาเป็นขุนนาง มันไม่จำเป็นสำหรับเธอไม่ใช่หรอ?」
 
「มันก็ใช่นะคะ แต่มันมีรู้สึกเหมือนหนูถูกแยกตัวออกมา มันเป็นความรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ」
 
「ฉันจะสอนเธอหลังจากที่เรากลับไปที่เมือง โอเคนะ?」
 
「ซุปนี่ก็อร่อยเหมือนกันค่ะ!」
 
「ซุปนั่นซื้อจากโรงแรมน่ะ」
 
「แล้วขนมปังนี่ล่ะคะ?」
 
「ฉันไปเจอร้านเบเกอรี่ที่อร่อยๆเข้าน่ะ ฉันเลยซื้อมันมา」
 
ในขณะที่เราคุยกันไปเรื่อยๆเราก็กินอาหารค่ำจนเสร็จ
 
「เอาล่ะ หลังจากกินข้าวเสร็จก็พักกันซักแปปแล้วไปอาบน้ำเถอะ เราจะเดินทางกันอีกครั้งตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นเพราะอย่างนั้นนอนกันเร็วๆล่ะ โอเคมั้ย?」
 
「ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว」
 
「พวกเราจะออกเดินทางแต่เช้า?」
 
คนที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วไปทำงาน : ฟีน่า
คนที่ใช้เวลาในช่วงเช้าสบายๆเนื่องจากเธอเป็นขุนนาง : โนอา
รีแอ็กชั่นของทั้งคู่แตกต่างกันอย่างชัดเจน
 
「ฉันไม่อยากให้คนอื่นเห็นบ้านหลังนี้น่ะ นักเดินทางคนอื่นๆก็คงจะนอนตอนกลางคืนแล้วออกเดินทางตอนเช้า ดังนั้นเราก็ควรจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน」
 
「หนูเข้าใจแล้วค่ะ ถ้าหูของหนูได้ยินไม่ผิด หนูได้ยินคุณพูดเรื่องอาบน้ำหรอคะ?」
 
「เธอฟังไม่ผิดหรอกที่นี่มีห้องอาบน้ำ ถึงแม้ว่าเธอจะแค่ขี่คุมะยูรุแต่เธอก็มีเหงื่อใช่มั้ยล่ะ? ดังนั้นไปอาบน้ำล้างตัวซะหน่อย ฟีน่าช่วยสอนเธอเรื่องวิธีใช้ห้องอาบน้ำทีนะ」
 
「อู~ สามัญสำนักหนูถูกทำลายหมดแล้ว」
 
ฟีน่าพาตัวโนอาที่กำลังตะลึงเข้าไปอาบน้ำ
ฉันทำความสะอาดโต๊ะหลังมื้ออาหาร
แล้วก็ล้างจาน
 หลังจากที่ทั้งสองคนออกมา ฉันก็ให้ยืมที่เป่าผมแล้วบอกให้พวกเธอเช็ดหัวให้แห้ง
ฉันเองก็อยากอาบน้ำเช่นกัน
หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ทั้งสองคนก็ยังรอฉันอยู่
 
「ไม่ไปนอนกันหรอ?」
 
「ที่ไหนหรอคะ?」
 
อ่า ฉันยังไม่ได้กำหนดห้องเลยนี่
ที่ชั้นแรกมีสุดยอดห้องกินข้าวนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องอาบน้ำ
ที่ชั้นสองมีห้องนอนเล็กๆอยู่สามห้อง
หนึ่งในนั้นคือห้องของฉัน
ส่วนสองห้องที่เหลือเอาไว้สำหรับแขกใช้
ที่ห้องสำหรับแขกมีเตียงสองชั้นอยู่สองชุด
ดังนั้นในห้องสำหรับแขกแต่ละห้องก็ควรจะนอนพักได้สี่คน
หลังจากนั้นก็พาทั้งสองคนไปที่ห้อง
 
「พวกเธออยากจะทำอะไรหรอ?」
 
ฉันถามพวกเธอ
 
「หนูยังไงก็ได้ค่ะ หนูจะให้ท่านนัวร์เป็นคนตัดสินใจ」
 
「เรายังอยากจะคุยก่อนนอน พวกเรามานอนด้วยกันนะ?」
 
「ได้เลยค่ะ!」
 
「ยังไงก็นอนกันเร็วๆนะ」
 
หลังจากเตือนพวกเธอฉันก็ไปที่ห้องของฉัน



NEKOPOST.NET