[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 50 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.50 - มุมมองของฟีน่า 7


ผู้แปล : ในที่สุดสกิลอังกฤษกากๆของผมก็ลากมาจนจบเล่ม 2 จนได้ >.<
The next chapter will be going to the Royal Capital.
 With this, it’s two volumes.
 
============================
 
วันนี้ คุณพ่อกลับมาด้วยสีหน้ามืดมน
ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
หลังจากที่ฉันถามเขาบอกว่า ดูเหมือนแบล็คไวเปอร์จะปรากฏตัวขึ้นและหมู่บ้านถูกโจมตี
กิลด์อยู่ในความวุ่นวาย
คุณพ่อที่ทำหน้าที่ชำแหละและจัดการซื้อวัตถุดิบสามารถกลับมาที่บ้านได้ แต่พนักงานคนอื่นๆดูเหมือนจะต้องผลัดเปลี่ยนเวรกันทำให้ไม่สามารถกลับบ้านได้
แบล็คไวเปอร์เป็นงูขนาดใหญ่
ฉันไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อน
ดูเหมือนจำเป็นต้องใช้ปาตี้นักผจญภัยอย่างน้อยแร๊ง C ถึงจะจัดการมันได้
ฉันได้ยินว่าพี่ยูนะกับกิลด์มาสเตอร์จะไปจัดการกับมอนส์เตอร์กันสองคน
คุณพ่อเหมือนจะเป็นกังวลมาก
"มันไม่ใช่สิ่งที่สามารถเอาชนะได้" เขาพึมพำกับตัวเอง
วันต่อมา ปาร์ตี้สำหรับปราบปรามแบล็คไวเปอร์ได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถทำคำร้องได้
คุณพ่อเป็นทุกข์อย่างมาก เพราะว่าเขาไม่สามารถช่วยพี่ยูนะที่เขาติดหนี้บุญคุญได้เลย
สองวันหลังจากนั้นฉันได้ยินว่าพี่ยูนะกับกิลด์มาสเตอร์กลับมาอย่างปลอดภัย
นอกจากนั้นแบล็คไวเปอร์ยังถูกจัดการไปแล้วด้วย
หลังจากกลับมาที่บ้านคุณพ่อบอกกับฉันอย่างมีความสุข
แล้วหนึ่งวันหลังจากนั้นฉันก็ถูกเรียกไปช่วยชำแหละแบล็คไวเปอร์ด้วยเช่นกัน
 
ฉันไปที่กิลด์แต่เช้าตรู่
แต่ดูเหมือนว่าพี่ยูนะจะยังมาไม่ถึง
ฉันได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้ตอนที่เธอมาถึงยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะขายมันหรือไม่ และไปพักผ่อนจากความเหนื่อยล้า
สุดท้ายฉันก็ออกมาช่วยกิลด์
โดยหวังว่า พี่ยูนะจะมาที่กิลด์อย่างร่าเริงในตอนเช้า
เธอไปและกลับในสถานที่ที่ต้องใช้ม้าเร็วเดินทางถึงสามวันแล้วยังจัดการกับแบล็คไวเปอร์ได้จริงหรอ?
ตอนมองไปที่เธอ ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย
ฉันเข้าใจความแข็งแกร่งของแบล็คไวเปอร์น้อยลงไปเรื่อยๆ
 
พวกเราเตรียมพร้อมอยู่ในห้องแช่ของคลังสินค้า เพื่อชำแหละแบล็คไวเปอร์ แล้วทีมชำแหละทุกคนก็ถูกเรียกออกไปข้างนอก
ดูเหมือนว่าแบล็คไวเปอร์จะมีขนาดใหญ่จนไม่สามารถชำแหละภายในห้องแช่ของคลังสินค้าได้
มันใหญ่แค่ไหนกันนะ?
สถานที่ชำแหละถูกเปลี่ยนเป็นนอกตัวเมือง
แบล็คไวเปอร์ที่พี่ยูนะเอาออกมาจากปากคุณหมีมีขนาดมหึมา
เธอจัดการด้วยตัวคนเดียวหรอ?
มันไม่น่าเชื่อเลย
ตามคำแนะนำจากคุณพ่อ ทุกๆคนในกิลด์เริ่มชำแหละ
ฉันทำคู่กับคุณพ่อ
อันดับแรกคุณพ่อตัดผิวหนังของมันออก
ฉันเริ่มต้นตัดเนื้อส่วนที่ไม่มีหนังปกปิดออกมาให้เป็นก้อนๆ  แล้วเอาพวกมันใส่เข้าไปในกระเป๋าไอเท็ม
พวกเราจะทำเสร็จในวันนี้มั้ยนะ?
ยังไงก็ตามฉันจะทำให้ดีที่สุด
ผ่านไปหลายชั่วโมงในที่สุดก็เสร็จ
มันเสร็จภายในวันนั้น
ขอบคุณพระเจ้า
 
ฉันปล่อยให้คนอื่นๆทำหน้าที่ขนส่งเพราะกิลด์มาสเตอร์ขอให้ฉันช่วยทำอย่างอื่น
คือพาพี่ยูนะไปที่กิลด์
การทำงานของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลง
ฉันตัดสินใจเข้านอนเร็วขึ้นตอนที่ฉันกลับไปที่บ้าน
มันเหนื่อยแต่ฉันก็ดีใจที่สามารถช่วยคุณพ่อได้
 
เร็วๆนี้มีสิ่งน่าดีใจเกิดขึ้น
อาการป่วยของคุณแม่ได้ถูกรักษา
คุณพ่อพยายามทำให้พวกเราหัวเราะในระหว่างกินอาหาร ถึงแม้คุณแม่จะบอกว่ามันเป็นตลกฝืด
กี่ปีมาแล้วนะที่โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ?
สำหรับน้องสาวของฉันซูริ นี่อาจจะเป็นครั้งแรก
วันหนึ่ง คุณแม่ก็พูดสิ่งที่ทำให้ไม่สบายใจขึ้นมา
 
「ฉันควรจะกลับไปเป็นนักผจญภัยแล้วทำงานอีกครั้งมั้ยนะ?」
 
พวกเราหยุดเธอ
โดยเฉพาะคุณพ่อที่ห้ามเธอเด็ดขาด
 
「เธอวางแผนที่จะตายแล้วทิ้งลูกๆของเธอไว้ข้างหลังหรอ?! รายได้ของฉันไม่พอหรือยังไง?!」
 
เพียงแค่จินตนาการว่าคุณแม่กำลังสู้กับแบล็คไวเปอร์อยู่ที่ไหนซักแห่งฉันก็กลัวแล้ว
แต่พอฉันจินตนาการว่าพี่ยูนะกำลังสู้อยู่ที่ไหนซักแห่ง ฉันก็สามารถเห็นเธอสามารถล้มฝ่ายตรงข้ามได้อย่างหมดจด ฉันสงสัยว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้นกันนะ?
ถึงแม้ฉันจะเห็นเธอต่อสู้เพียงแค่ครั้งเดียวตอนที่เราเจอกันครั้งแรก
 
ซูริเองก็กอดคุณแม่แน่นแล้วส่ายหัวไปมา
สุดท้ายก็ตัดสินใจกันว่าจะให้คุณแม่ไปทำงานเป็นคนกลางที่กิลด์การค้า
...แล้วทำไมสุดท้ายเธอถึงไปทำงานให้กับพี่ยูนะได้นะ?
ดูเหมือนงานของเธอจะเกี่ยวข้องกับไข่ค๊อกเกอร์
พี่ยูนะอยากจะทำอะไรกันแน่นะ?
หรือเธอจะลาออกจากการเป็นนักผจญภัยแล้วมาเป็นแม่ค้ากันนะ?
 
พี่ยูนะเรียกฉันกับซูริให้ไปที่บ้านของเธอในวันถัดไป
เห็นได้ชัดว่าให้ไปลองอาหารชนิดใหม่
ฉันกังวลเล็กน้อย แต่ฉันก็ตั้งตาคอยมันเหมือนกัน
 
เช้าวันถัดมา ซูริกับฉันไปที่บ้านคุณหมีด้วยกันหลังจากที่กินอาหารเช้าแล้ว พี่ยูนะเอาอาหารที่เรียกว่า "พูริน" ออกมา
มันมีสีเหลือง
พี่ยูนะบอกฉันว่ามันเป็นขนมที่ทำมาจากไข่
มันจะดีจริงๆหรอที่จะให้ฉันกินอาหารที่ทำจากส่วนผสมชั้นสูงแบบนี้?
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ถูกทำโดยพี่ยูนะ
ฉันรับมันมาอย่างสุดซึ้ง
มันอะไรกัน นี่มันอร่อยมาก?
มันทั้งนิ่มแล้วก็มีรสหวาน ฉันไม่เคยเห็นหรือกินอาหารแบบนี้มาก่อนเลย
ฉันกินมันหมดในพริบตา
ถ้วยของซูริเองก็ว่างเปล่าเช่นกัน
ตอนที่เราทำหน้าผิดหวังด้วยกันกับน้องสาว พี่ยูนะยิ้มแล้วไปเอามาให้อีกอัน
ครั้งนี้กินช้าๆนะ
 
พี่ยูนะมาหาในตอนบ่ายของวันหนึ่ง ตอนที่ฉันกำลังสอนหนังสือซูริอยู่ที่บ้าน
ฉันสงสัยว่าวันนี้เธอมีธุระอะไรนะ?
มันกลายเป็นว่าเธอกำลังจะคุ้มครองคนไปที่เมืองหลวง
ดังนั้นเธอเลยมาที่นี่เพื่อขอให้คุณแม่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
「ที่เมืองหลวงเยี่ยมไปเลยนะคะ…」
 
ตอนที่ฉันพูดอย่างนั้น พี่ยูนะก็ตัดสินใจจะพาฉันไปด้วย
มันจะดีหรอ?
แต่มันกลายเป็นว่าเราต้องยืนยันกับผู้ว่าจ้างในวันพรุ่งนี้
ฉันยังไม่รู้ ว่าฉันจะได้ไปด้วยมั้ย แต่ฉันจะตั้งตาคอยวันพรุ่งนี้!



NEKOPOST.NET