[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 48 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.48 - มุมมองของฟีน่า 5


 
 Before going to the Royal Capital, it’s time for Fina’s perspective!
 
Though I intended to write this earlier, I forgot.
========================================================
 
ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าคุณแม่ดูเจ็บปวดมาก
 
ความทุกข์ทรมานของเธอดูต่างไปจากปกติ
 
เธอไม่มีสติ
 
ไม่มีการตอบสนองไม่ว่าจะเรียกเธอแค่ไหน
 
ฉันพยายามให้เธอกินยาแต่เธอไม่ยอมกลืนมัน
 
ถึงแม้ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้เธอกลืนยา
 
แต่อาการของเธอไม่ดีขึ้นเลย
 
ที่หน้าผากของคุณแม่มีเหงื่อไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
 
น้องสาวของฉันซูริยืนอยู่ข้างเตียงอย่างเป็นกังวลและเรียก "คุณแม่! คุณแม่!"
 
ในสถานการณ์อย่างนี้มันไม่มีประโยชน์อะไร
 
ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้
 
「ซูริ ดูแลคุณแม่นะ」
 
「พี่?」
 
「ฉันจะไปหาลุงเกนทส์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถ้าเป็นลุงเกนทส์ต้องสามารถทำอะไรได้แน่」
 
ฉันลูบหัวของน้องสาวแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของลุงเกนทส์
 
เขาน่าจะยังไม่ไปทำงาน
 
ฉันวิ่งไป
 
คนยังออกมาไม่เยอะในตอนเช้าเลยทำให้วิ่งได้ง่าย
 
ตอนที่ฉันมาถึงบ้านของลุงเกนทส์ ฉันทุบประตูบ้านด้วยแรงทั้งหมดของฉัน
 
「ลุงคะ! ลุงเกนทส์คะ!」
 
ลุงเกนทส์ออกมาหลังจากที่ฉันทุบประตู
 
「มีเรื่องอะไรหรอ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ?」
 
「ค-คุณแม่หนู!」
 
「เกิดอะไรขึ้นกับทีรูมิน่า?!」
 
「คุณแม่ดูเจ็บปวดมากเลยคะ! มันต่างจากปกติ!」
 
ฉันไม่สามารถหยุดน้ำตาของฉันได้
 
「ถึงแม้คุณแม่จะดื่มยาเข้าไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ดีขึ้นเลยค่ะ!」
 
「ไปบ้านของเธอกัน」
 
ลุงเกนทส์เริ่มวิ่งไปที่บ้านของฉัน
 
ฉันวิ่งไปราวกับว่าชีวิตของฉันขึ้นอยู่กับมัน
 
ฉันมองไม่เห็นตัวลุงเกนทส์ตอนที่ฉันมาถึงบ้าน
 
ตอนฉันเข้าไปในบ้าน ลุงเรียกคุณแม่ดัวยเสียงดัง
 
แต่ก็ไม่มีการตอบรับ
 
「โธ่เว้ย!」
 
ลุงเกนทส์มองมาที่ฉันกับซูริ
 
「ฉันจะออกไปหายามานะ เธอสองคนดูแลแม่ไว้นะ」
 
ลุงเกนทส์แทบจะบินออกไปจากบ้าน ฉันจับมือคุณแม่ของฉัน
 
ซูริก็จับมือของแม่ด้วยเช่นกัน
 
ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยคุณแม่ด้วย
 
ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ฉันจะทำมัน-
 
ไม่ว่าเรื่องอะไร ได้โปรดอย่าเอาคุณแม่ไปจากพวกเรา
 
ฉันขอร้อง…
 
「คุณแม่…」
 
「ซูริ ฟีน่า……」
 
「คุณแม่!」
 
คุณแม่กลับมามีสติ!
 
คำภาวนาของฉันได้ผล
 
「ฟีน่า ซูริ แม่ขอโทษนะ」
 
ทำไมคุณแม่ถึงขอโทษกันล่ะ?
 
คุณแม่ไม่ได้ทำอะไรไม่ดี
 
น้ำตาไหลออกมาจากตาของคุณแม่
 
「คุณแม่」
 
「มันอาจจะไม่มีประโยชน์แล้ว ถ้าเกิดว่าแม่ตายไป ลูกต้องไปพึ่งเกนทส์นะ ถ้าเป็นเขาคนนั้นจะต้องช่วยลูกๆแน่นอน」
 
คุณแม่พูดในขณะที่เธอกำลังเจ็บปวด
 
คุณแม่กำลังจะตายหรอ?
 
ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้น
 
「แม่ขอโทษพวกเธอทั้งสองนะที่ต้องทนอยู่กับคนอย่างแม่」
 
เธอบีบมือที่กำลังจับมือของเราด้วยความอ่อนแรง
 
ลุงเกนทส์ออกไปนานแค่ไหนแล้วนะ?
 
เขายังไม่กลับมาเลย
 
มันอาจจะแค่สามนาทีแต่ความรู้สึกของฉันเหมือนกับผ่านไปเป็นชั่วโมง
 
รีบๆกลับมาเร็วๆทีเถอะ!
 
「อึกก~」
 
คุณแม่เริ่มทรมานอีกครั้ง
 
ใครก็ได้ ได้โปรดช่วยด้วย
มือเล็กๆของซูริบีบฉันแรงขึ้น
 
ฉันยอมแพ้ที่นี่ไม่ได้!
 
「ซูริ」
 
ซูริมองมาที่ฉันทั้งน้ำตา
 
มองมาอย่างกระวนกระวาย
 
「จับมือของคุณแม่ไว้นะ」
 
「พี่」
 
「มันอาจจะไม่มีประโยชน์แต่ถ้าเป็นคนคนนั้นล่ะก็!」
 
ฉันทิ้งคุณแม่ไว้กับซูริแล้วรีบมุ่งหน้าไปที่บ้านของพี่ยูนะ
 
ฉันบ่นไม่ได้ว่าฉันเหนื่อยแค่ไหน
 
ฉันเห็นบ้านคุณหมีของพี่ยูนะแล้ว
 
ฉันเปิดประตูหน้าเข้าไปโดยไม่เคาะ
 
「พี่ยูนะคะ!」
 
พี่ยูนะอยู่ที่นั่นตอนที่ฉันเข้าไปในบ้าน
 
「มีอะไรเกิดขึ้นหรอ?」
 
「พ-พี่ยูนะ ค-คุณแม่ของหนูเค้า…!」
 
มันไม่ดีแล้ว เสียงของฉันไม่ออกมา
 
「ใจเย็นๆก่อน」
 
「คุณแม่ของหนูกำลังเจ็บแล้วก็...ถึงแม้เธอจะดื่มยาแล้ว...มันก็ไม่ดีขึ้นเลย...หนูเลยไปหาคุณลุงเกนทส์แต่ว่า...เขาก็ออกไปหายาแล้วก็ไม่กลับมาเลย...ห-หนูควรจะทำไงดีคะ?」
 
น้ำตาของฉันไหลออกมาไม่หยุดแม้แต่ตอนที่ฉันมองหน้าพี่ยูนะ
 
ถึงแม้ฉันจะมาที่นี่ แต่พี่ยูนะก็ไม่ได้เป็นหมอหรือเภสัชกร
 
แต่ถ้าเป็นพี่ยูนะฉันแน่ใจว่าจะต้องสามารถทำอะไรซักอย่างได้แน่
 
พี่ยูนะลูบหัวของฉันเบาๆด้วยมือของเธอ
 
「อืม ฉันเข้าใจแล้ว เธอพาฉันไปที่บ้านของเธอทีได้มั้ย?」
 
ฉันนำทางพี่ยูนะไปที่บ้านของฉัน
 
หลังจากที่พวกเราเข้ามาในบ้าน ลุงเกนทส์ก็อยู่ที่นั่นแล้ว
 
เขาได้ยามารึป่าวนะ?!
 
「ฟีน่า คุณหนูหมี เธอก็มาที่นี่ด้วย」
 
「ลุงเกนทส์ เรื่องยาเป็นไงบ้างคะ?」
 
「ฉันขอโทษ」
 
เขาก้มหน้าของเขาลง
 
ถ้าเกิดยามันหาได้ง่ายๆ ลุงเกนทส์ก็ควรจะได้มันมาแล้ว
 
นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่สามารถโกรธลุงเกนทส์ได้
 
ฉันเข้าไปหาคุณแม่
 
เธอกำลังทุกข์ทรมานจนฉันแทบไม่สามารถทนมองเธอได้เลย
 
「เกนทส์...ถ้าเกิด...มีอะไร....เกิดขึ้น...กับฉัน...ได้โปรด....ลูกสาวฉัน...」
 
「อะไรของเธอเนี่ย?! พูดอะไรแบบนั้นออกมา!」
 
「ฉัน...ทำให้คุณ...และฟีน่า...มีปัญหา...เรื่องยา....มาเยอะแล้ว...ขอบคุณนะ...」
 
「ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้น! ถ้าเธอนอนหลับ เธอจะดีขึ้น อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลย!」
 
「ซูริ ฟีน่า มานี่หน่อย ให้แม่ได้ดูหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย」
 
「「คุณแม่!」」
 
ฉันไม่สามารถมองเห็นหน้าของคุณแม่เพราะน้ำตาของฉัน
 
คุณแม่โอบกอดเราด้วยมือที่อ่อนแรง
 
「แม่ขอโทษที่แม่ไม่มีอะไรที่สามารถให้ได้แล้วก็ขอบคุณนะ ซูริ ฟีน่า」
 
เธอแยกจากพวกเราแล้วมองไปที่ลุงเกนทส์
 
「เกนทส์หลังจากนี้ได้โปรดดูแลทั้งสองคนด้วยนะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว อย่าพูดอะไรมากกว่านี้เลย หลังจากนี้ฉันจะดูแลพวกเขาทั้งสองเอง เธอพักผ่อนและรักษาอาการป่วยของเธอดีกว่า」
 
「ขอบคุณนะ เกนทส์」
 
คุณแม่หลับตาลง
 
มันดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถลืมตาได้อีก
 
ฉันจับมือคุณแม่แน่น
 
มือของเธอเย็น
 
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้อีก?
 
เธอจะไม่สามารถเรียกชื่อของฉันได้อีก?
 
คุณแม่ คุณแม่ คุณแม่!
 
ฟุฟส์ ฟุฟส์
 
ฉันมองไปยังต้นเสียงของอะไรซักอย่างที่อยู่ข้างหลังฉัน
 
ตอนที่ฉันหันไปมอง พี่ยูนะกำลังปรบมือของเธอ
 
「ก่อนอื่น ทั้งสามคนใจเย็นลงก่อน」
 
「พี่คะ?」
 
「ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรได้มั้ย แต่ฉันจะลองทำดู」
 
พี่ยูนะแยกพวกเราออกจากเตียง
 
「รออีกซักพักนะ」
 
พี่ยูนะวางมือคุณหมีลงบนตัวของคุณแม่
 
「เคียวร์」
 
ร่างของคุณแม่มีแสงออกมา
 
แสงนั่นให้ความรู้สึกบริสุทธิ์และอบอุ่นเหมือนกับพระเจ้าอยู่ที่นี่
 
ลมหายใจของคุณแม่ค่อยๆช้าลง
 
เสียงของคุณแม่ที่หายใจไม่ออกค่อยๆเบาลง
 
「ฮิล」
 
เวทมนตร์ที่ต่างกันถูกใช้ต่อ
 
คุณแม่ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
 
จากนั้นคุณแม่ก็ลุกออกจากเตียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
「…ไม่เจ็บแล้ว」
 
「「คุณแม่!」」
 
ฉันรีบวิ่งไปหาเธอ
 
「ดูเหมือนว่าฉันจะทำสำเร็จสินะ」
 
「คุณหนู เธอทำอะไรน่ะ? มันดูเหมือนเธอเป็นพรีสจากสวรรค์ ไม่สิช่างเถอะ คุณหนู ขอบคุณนะ」
 
ลุงเกนทส์แสดงความขอบคุณพี่ยูนะ
 
ใช่แล้ว ฉันก็ต้องขอบคุณเธอเช่นกัน
 
「พี่ยูนะ ขอบคุณค่ะ」
 
หลังจากนั้นคุณแม่กับลุงเกนทส์เริ่มคุยกันเรื่องค่าตอบแทนที่ช่วย
 
ใช่แล้ว ฉันเคยถามลุงเกนทส์เรื่องนี้มาก่อน
 
เขาบอกว่าการขอให้พรีสมารักษาอาการป่วยของคุณแม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเป็นจำนวนมาก
 
ฉันจำได้ว่านั่นเป็นจำนวนเงินที่สูงสุดๆเลย
 
ที่บ้านของเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก
 
แต่เธอช่วยแม่ของฉันให้รอดชีวิต
 
ถ้าฉันทำได้ฉันจะตอบแทนเธอให้ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตของฉัน
 
ในขณะที่ฉันกำลังคิดอย่างนั้น พี่ยูนะก็พูดสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงออกมา
 
「ฉันไม่ได้ต้องการเงินหรืออะไรหรอก ฉันแค่อยากจะปกป้องรอยยิ้มของฟีน่า」
 
ฉันคิดว่าฉันจะร้องไห้อีกครั้ง
 
ฉันสงสัยว่ามันจะเป็นไปได้มั้ยที่ฉันจะตอบแทนความเมตตาของพี่ยูนะในขณะที่ฉันยังมีชีวิตอยู่?
 
「ถ้าอย่างนั้น-」
 
「ใช่แล้ว ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถทำได้ละก็ บอกมาเลย!」
 
「อะไรที่ฉันตอบแทนได้ ฉันจะทำทุกอย่าง!」
 
ใช่แล้ว ถึงแม้พี่ยูนะจะพูดว่าไม่ต้องการค่าตอบแทนอะไรแต่มันไม่ดีแน่
 
ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ฉันจะทำ
 
แต่ในตอนที่ลุงเกนทส์กับคุณแม่พูดว่า『อะไรก็ได้』 พี่ยูนะก็พูดขึ้น
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันมีสิ่งที่ต้องการจากคุณสองอย่าง และหนึ่งในนั้นคุณต้องไม่ปฏิเสธ」
 
พี่ยูนะเริ่มพูดบางอย่าง
 
ในห้องเต็มไปด้วยบรรยาการอึมครึม
 
ฉันสงสัยว่าเธอจะพูดอะไร
 
พี่ยูนะมองไปทั่วห้องก่อนที่จะมาหยุดสายตาอยู่ที่ซูริกับฉัน
 
「ฟีน่าไปซื้ออาหารที่อร่อยๆมาด้วยกันกับน้องสาวของเธอนะ รวมถึงบางอย่างที่กินแล้วบำรุงร่างกายแม่ของเธอ」
 
เธอพูดอย่างนั้นแล้วก็มอบเงินให้ฉัน
 
มีบางอย่างที่เธอไม่อยากให้เราได้ยินหรอ?
 
พี่ยูนะวางแผนจะพูดอะไรกับคุณแม่และลุงเกนทส์กันนะ?
 
แต่ที่พี่ยูนะพูดไว้ก็ถูกต้องเพราะว่าคุณแม่ต้องการอาหารบำรุง
 
สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจไปซื้ออาหารบำรุงร่างกายด้วยกันกับซูริ
 
ถึงฉันจะอยากรู้แต่ว่ามันช่วยไม่ได้
 
==============================
 
ฟีน่า 「พี่ยูนะขอบคุณที่รักษาแม่ของหนูค่ะ」
 
ยูนะ 「เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก」
 
ฟีน่า 「ขอบคุณค่ะ ให้หนูมอบอะไรบางอย่างที่สำคัญสำหรับหนูให้กับพี่นะคะ」
 
ยูนะ 「พวกเราเป็นผู้หญิงนะ」
 
ฟีน่า 「หนูรู้ค่ะ แต่ว่าหนูไม่มีอย่างอื่นที่หนูสามารถให้ได้」
 
ยูนะ 「ฟีน่า…」
 
ฟีน่า 「หนูจะมอบชีวิตของหนูให้กับพี่ยูนะ ได้โปรดรับไว้ด้วยนะคะ!」
 
ยูนะ 「นั่นเป็นสิ่งสำคัญจริงๆในอีกความหมายー!!」



NEKOPOST.NET