[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 47 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.47 - คุณหมีแจ้งข่าวการไปเมืองหลวง


 
บางทีคงเป็นเพราะว่ามันเป็นช่วงเที่ยง เลยไม่ค่อยมีคนอยู่ในกิลด์การค้า
ตอนที่ฉันไปที่โต๊ะแผนกต้อนรับ ดูเหมือนคุณมายรีนจะอยู่ที่นั่น
 
「คุณยูนะ มีเรื่องอะไรหรอคะ?」
 
「ฉันจะไปเมืองหลวงซักพักนึงนะ ฉันเลยมารายงาน ฉันจะให้คุณทีรูมิน่าจัดการดูแลเรื่องไข่นะ?」
 
ถึงฉันจะพูดอย่างนั้น แต่เรื่องการจัดการไข่เกือบทุกเรื่องถูกมอบให้คุณทีรูมิน่าดูแลอยู่แล้ว
ฉันมีหน้าที่แค่คอยพิจารณาเท่านั้น
 
「คุณวางแผนจะไปเมืองหลวงหรอคะ?」
 
「งานคุ้มกันนิดหน่อยน่ะ」
 
「คุณวางแผนจะไปเมืองหลวงนานแค่ไหนคะ?」
 
「ฉันยังอยากดูพิธีฉลองวันเกิดของราชาที่จะจัดขึ้นด้วย ฉันคิดว่าจะอยู่จนกว่ามันจะจบน่ะ」
 
「อย่างนั้นหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะตั้งตาคอยของฝากจากเมืองหลวงของคุณนะคะ?」
 
「ได้เลย แต่เธออยากได้อะไรหรอ?」
 
「ฉันยกให้คุณตัดสินใจเลยค่ะ」
 
「เธอรู้มั้ยว่ามันเป็นคำตอบที่ลำบากที่สุดเลย? อ่าาใช่ มันไม่ใช่ของฝาก แต่ว่าฉันจะให้นี่กับเธอ」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「นี่คืออะไรหรอคะ?」
 
「มันเป็นของกินเรียกว่าพุดดิ้ง ทำจากไข่ค๊อกเกอร์ใส่ไว้ในตู้เย็นนะแล้วเธอค่อยกินตอนเธอพัก แล้วก็ช่วยบอกความประทับใจด้วยตอนที่ฉันกลับมา โอเคนะ?」
 
「ขอบคุณมากค่ะฉันจะกินมันทีหลัง มันไม่ใช่ของขอบคุณหรืออะไรนะคะ แต่โปรดรับสิ่งนี้ไว้ด้วยค่ะ」
 
คุณมายรีนเขียนอะไรซักอย่างลงในกระดาษ ปิดผนึกมันแล้วส่งมันมาให้ฉัน
「นี่คืออะไรหรอ?」
 
「จดหมายแนะนำของฉันค่ะ ถ้าคุณมีปัญหาอะไรให้ไปที่กิลด์การค้าในเมืองหลวงนะคะ แล้วมอบมันให้กับ[กิลด์การค้า] ฉันคิดว่าพวกเขาจะอำนวยความสะดวกให้คุณหลังจากนั้น」
 
「ขอบคุณนะ」
 
ฉันรู้สึกขอบคุณที่ได้รับจดหมายแนะนำตัวของเธอ
ฉันไม่ได้มีแผนว่าจะไปที่กิลด์การค้าที่นั่น
 
「อย่าลืมเรื่องพุดดิ้งนะ กินมันตอนที่มันยังเย็นอยู่นะ โอเคมั้ย?」
 
ฉันเตือนเธอเรื่องวิธีกินพุดดิ้งและเดินออกมาจากกิลด์การค้า
อีกสามที่ที่ฉันต้องไปหลังจากนี้คือบ้านของฟีน่า กิลด์นักผจญภัย และสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฉันตัดสินใจจะไปกิลด์นักผจญภัยเป็นอันดับแรก
นักผจญภัยที่ทำภารกิจของพวกเขาเสร็จต่างก็กำลังกลับมา แต่ดูเหมือนฉันจะมาถึงก่อนที่คนจะเยอะ
 
「อ่า คุณยูนะ」
 
「ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้เธอดูสิ่งนี้」
 
ฉันส่งจดหมายที่คริฟเขียนคำร้องระบุตัวตนถึงฉัน
เฮเลนรับจดหมายและอ่านมัน
 
「นี่คือคำร้องระบุตัวตนจากท่านคริฟ โฟรชัวร์ เพื่อคุ้มกันคนไปที่เมืองหลวงสินะคะ? ฉันจำเป็นต้องทำตามขั้นตอนนะคะ ดังนั้นฉันขอบัตรกิลด์ของคุณด้วยค่ะ」
 
ฉันมอบบัตรกิลด์ของฉันไป
 
「คุณยูนะจะออกไปจากเมืองซักพักเพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ?」
 
「ฉันไม่แน่ใจว่าจะไปนานแค่ไหน」
 
「เห้ ยูนะเธอวางแผนจะไปไหนหรอ?」
 
กิลด์มาสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้
 
「คำร้องของท่านคริฟค่ะ คุณยูนะเลยจะไปที่เมืองหลวง」
 
「คำขอจากเพื่อนสินะ อ่า เรื่องพิธีฉลองวันเกิดของราชาใช่มั้ย?」
 
「เพราะว่าคริฟไม่สามารถไปเมืองหลวงได้ซักพัก เลยตัดสินใจว่าจะให้ฉันเป็นคนคุ้มกันโนอาลูกสาวของเขาน่ะ」
 
「เมืองหลวง หืม…」
 
กิลด์มาสเตอร์มองฉันช้าๆอย่างระวัง
 
「ยูนะรอซักแปปนะ」
 
กิลด์มาสเตอร์กลับเข้าไปซักพัก
 
「เอ้า รับนี่ไป」
 
อีกแล้ว มีจดหมายมาให้ฉัน
 
「นี่คืออะไร?」
 
「เพื่อกันไม่ให้เธอไปอาละวาดที่กิลด์นักผจญภัยในเมืองหลวงน่ะ」
 
「นั่นหมายความว่าไง?!」
 
「เห้ เธอลืมไปแล้วหรอว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เธอมาที่นี่ครั้งแรกน่ะ? ไม่ว่ายังไงเธอก็วางแผนจะไปเมืองหลวงอยู่แล้วใช่มั้ย?」
 
ชุดคุณหมีได้รับการยอมรับที่เมืองนี้
แล้วก็ไม่มีใครมาท้าฉันสู้ตอนที่ฉันเข้ามาที่กิลด์
สายตาแปลกๆที่มองฉันตอนที่เดินเล่นอยู่ในเมืองก็ลดลง
ตรงกันข้าม เด็กๆส่วนใหญ่ก็มาอยู่รอบๆตัวฉันแทน
ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าฉันได้กลายเป็นมาสคอตของที่นี่ไปซะแล้ว…
 
「ถ้าเธอมอบจดหมายนี่ให้กิลด์พวกเขาจะดูแลเธอไม่มากก็น้อยล่ะนะ」
 
ฉันรู้สึกขอบคุณ
การล้มคนโง่ซักคนมันน่ารำคาญ
 
「ขอบคุณนะ ฉันมั่นใจว่ามันต้องมีประโยชน์」
 
ฉันแสดงความขอบคุณและรับมันมา
หลังจากออกจากกิลด์นักผจญภัย ฉันก็มุ่งหน้าไปที่บ้านของฟีน่า
คุณเกนทส์ไม่อยู่นี่ แต่สามสาวยังอยู่ที่บ้าน
 
「หืม? ยินดีต้อนรับจ้ะยูนะจัง มีอะไรหรอจ๊ะถึงได้มาเวลานี้?」
 
「พี่ยูนะ ยินดีต้อนรับค่ะ!」
 
ฟีน่าลงมาจากชั้นสอง
ซูริตามมาข้างหลังเธอติดๆ
 
「ฉันตัดสินใจจะไปที่เมืองหลวงซักพัก จะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ฉันเลยมาบอกพวกเธอ」
 
「พี่ยูนะจะไปที่เมืองหลวงหรอคะ?」
 
「คำร้องเป็นผู้คุ้มกันน่ะ ฉันคิดว่าคงจะไม่เป็นไรถ้าฉันให้คุณทีรูมิน่าจัดการดูแลเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า」
 
「ได้เลยจ้ะ มันไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรเลย แล้วมันก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับยูนะจังที่จะไปเที่ยวเล่นที่เมืองหลวงด้วย มันเป็นครั้งแรกของเธอที่ไปที่นั่นใช่มั้ยล่ะจ๊ะ?」
 
「ที่เมืองหลวงเยี่ยมไปเลยนะคะ…」
 
「ฟีน่าเคยไปที่นั่นมาก่อนหรอ?」
 
「ไม่เคยค่ะ」
 
「นั่นเป็นเพราะฉันเองแหละจ้ะ หลังจากที่สามีฉันตายฉันก็ล้มป่วย ทำให้เด็กคนนี้มีปัญหาเยอะมาก」
 
「แล้วเธออยากจะไปด้วยกันมั้ย?」
 
「เอ๋ ได้หรอคะ?」
 
「ถึงแม้ว่าเป้าหมายที่ฉันต้องคุ้มกันจะเพิ่มจากหนึ่งคนเป็นสองคน แต่มันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย」
 
「จะดีหรอจ๊ะ ยูนะจัง? เธอต้องทำงานของเธอด้วย…」
 
「ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะถามคนที่ฉันต้องคุ้มกัน ถ้าเค้าอนุญาติเธอก็ไปได้ ถ้าไม่เธอก็ต้องอยู่บ้าน」
 
「มันไม่ดีไม่ใช่หรอคะพี่?」
 
「ซูริไปไม่ได้ อยู่บ้านกับแม่นะ」
 
「อู~~~!」
 
「มันไม่ดีกับแม่เธอไม่ใช่หรอถ้าจะไปกันทั้งสองคน?」
 
ซูริสั่นหัวของเธอไปมาปฏิเสธ
 
「มันไม่ดี!」
 
คุณทีรูมิน่ากอดลูกสาวของเธอ ซูริ
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันจะมารับพรุ่งนี้เช้านะ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวเดินทาง แต่ก็เตรียมของที่เธออยากจะเอาไปกับเธอด้วยไว้นะ ฉันจะเอาพวกมันใส่ในกระเป๋าไอเท็มของฉันเอง」
 
สุดท้ายฉันก็ไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและบอกคุณผ.อ.กับพวกเด็กๆว่าฉันจะไม่ได้มาที่นี่ซักพักและฉันทิ้งเนื้อวูล์ฟไว้ให้เป็นจำนวนมาก



NEKOPOST.NET