NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.46 - คุณหมีพัฒนาพุดดิ้ง



ฉันมาถึงหน้าคฤหาสน์ของครอบครัวโฟรชัวร์ หลังจากที่ฉันออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
คริฟน่ะช่างเถอะ ฉันมาที่นี่เพื่อให้ลูกสาวของเขานัวร์ลองกินพุดดิ้ง
 
ฉันบอกทหารยามหน้าประตูว่าฉันอยากจะพบนัวร์
 
ทหารยามหน้าประตูรู้เรื่องของฉันและบอกให้ฉันรอซักครู่
 
ไม่นานหลังจากนั้น นัวร์ก็กำลังวิ่งมาหน้าประตู
 
「คุณยูนะ!」
 
ฟิ้ว~
 
นัวร์พุ่งเข้ามาที่เอวฉัน
 
แต่มันไม่เจ็บอะไร ต้องขอบคุณชุดคุณหมีที่ดูดซับแรงกระแทก
 
「เดี๋ยวก่อนนัวร์」
 
「มันดีกว่านะคะถ้าจะเรียกหนูว่าโนอา แล้วคุณมีธุระอะไรกับหนูหรอคะ? ถึงแม้ว่าคุณจะไม่มีธุระอะไรหนูก็ยินดีต้อนรับคุณจากใจจริงของหนูเลยค่ะ」
 
「ฉันทำขนมมา อยากให้โนอาลองกินดู」
 
「ขนม?! หนูจะตั้งตาคอยเลยค่ะ!」
 
เธอดึงมือฉันและพาไปที่ห้องของเธอ
 
「แล้วมันเป็นขนมแบบไหนหรอคะ?」
 
「มันเป็นขนมที่ทำจากไข่ค๊อกเกอร์น่ะ」
 
ฉันเอาพุดดิ้งออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
แน่นอนว่าฉันไม่ลืมช้อน
 
โนอาหยิบช้อนและตักพุดดิ้งกิน
 
「อร่อยจังเลยค่ะ~」
 
「ฉันดีใจที่เธอชอบมัน」
 
「มันเป็นครั้งแรกเลยนะคะที่หนูได้ทานอะไรอร่อยอย่างนี้」
 
「มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก」
 
「ไม่ได้เป็นแบบนั้นนะคะ มันเย็น หวาน แล้วก็ละลายในปาก เป็นครั้งแรกนะคะที่หนูทานของที่รสชาติอ่อนโยนแบบนี้!」
 
「ดีละ มันเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงและเด็ก」
 
「เอ่อ หนูทานมันเสร็จแล้วค่ะ」
 
ถ้วยพุดดิ้งว่างเปล่า
 
เธอจ้องฉันตาละห้อย
 
「อีกแค่อันเดียวนะ โอเคมั้ย?」
 
「ขอบคุณคุณยูนะมากๆค่ะ!」
 
ตอนที่ฉันมอบพุดดิ้งชิ้นใหม่ไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
 
「โนอา พ่อเข้าไปนะ พ่อได้ยินว่ายูนะมาที่นี่ แต่…」
 
พ่อของโนอาเจ้าเมืองคริฟเข้ามาในห้อง
 
「ขอโทษนะที่มารบกวน」
 
「ไม่มีปัญหา แล้วพวกเธอทำอะไรกันอยู่?」
 
「คุณยูนะทำนี่มาคะ...พู...ริ...น ขนมที่หนูกำลังกิน」
 
「พูริน?」
 
นัวร์กินพุดดิ้งชิ้นใหม่ที่เธอได้รับมา
 
รอยยิ้มของเด็กไร้เดียงสาปรากฏขึ้นบนหน้าเธอ
 
เพียงเท่านี้ก็คุ้มค่าที่มาที่นี่แล้ว
 
「มันอร่อยหรอ?」
 
คริฟถามฉัน หลังจากมองหน้าลูกสาว
 
「ค่ะ มันอร่อยสุดๆไปเลย!」
 
「โนอาขอโทษนะ แต่หนูให้พ่อชิมซักนิดได้มั้ย?」
 
「ไม่มีทางค่ะ!」
 
โนอาปฏิเสธอย่างชัดเจน
 
「โนอา」
 
「ไม่มีทางค่ะ นี่เป็นสิ่งที่หนูได้จากคุณยูนะ」
 
「ยูนะ」
 
คริฟมองมาที่ฉันด้วยตาละห้อย
 
เป็นผู้ใหญ่แล้วอย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ!
 
「ฮ้าา ฉันเข้าใจแล้ว แล้วก็บอกความประทับใจของคุณหลังจากกินมันด้วยนะ? มันยังเป็นแค่รุ่นต้นแบบ ดังนั้นฉันเลยยังไม่ได้ปรับรสชาติเลย」
 
「รุ่นต้นแบบหรอคะ? มันอร่อยกว่าขนมหวานอื่นๆที่หนูเคยกินมาเลยนะคะ!」
 
「แม้ฉันจะพูดว่ารุ่นต้นแบบ ฉันก็แค่วางแผนจะปรับความหวานทีหลัง」
 
ฉันมอบพุดดิ้งให้กับคริฟ
คริฟที่รับพุดดิ้งมากิน
 
「นี่อะไรเนี่ย?!」
 
หน้าของคริฟเปลี่ยนไป
 
「ฉันไม่เคยกินอะไรอร่อยอย่างนี้เลย แม้แต่ในเมืองหลวง!」
 
ฉันสงสัยว่าขนมในโลกนี้อยู่ในระดับต่ำ?
 
มันอาจจะช่วยไม่ได้เพราะไข่หายาก
 
ช้อนของคริฟและโนอาขยับอย่างไม่หยุด
 
「คุณยูนะ ขอบคุณนะคะ รสชาติมันอร่อยมากๆเลยค่ะ」
 
「ดีแล้วล่ะ มีอะไรตรงไหนที่เธออยากให้ปรับปรุงบ้างมั้ย?」
 
「ไม่ค่ะ หนูคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะคะ」
 
「อย่างเช่น เธออยากให้มันหวานขึ้นหรือหวานน้อยลงมั้ย?」
 
「ฉันคิดว่ามันจะดีกว่านี้ถ้าหวานน้อยกว่านี้หน่อย ตอนกินคำแรกมันก็อร่อยอยู่หรอกแต่มันก็ค่อยๆหวานเกินไปน่ะ」
 
「อย่างนั้นหรอคะ? หนูว่ามันอร่อยดีออกค่ะ」
 
「อืม แต่ละคนก็ชอบรสชาติแตกต่างกันล่ะนะ ฉันเลยอยากจะปรึกษาทุกคน」
 
「เธอจะเปิดร้านหรอ?」
 
「ฉันยังไม่มีความตั้งใจที่จะเปิดร้านในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่พวกเด็กๆที่ต้องดูแลค๊อกเกอร์ แต่ถ้ามีเด็กที่อยากทำอาหารหรือขนม ฉันคิดว่าจะให้ความช่วยเหลือพวกเด็กๆ เพื่ออนาคตของพวกเด็กๆ」
 
「เธอคิดไกลไปมั้ย?」
 
「ถ้าพวกเด็กนั้นมีร้าน ฉันก็ไม่ต้องทำอะไรตอนที่ฉันอยากกินมัน」
 
「ยูนะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีกว่าฉัน ตอนที่ชี้นำพวกเด็กๆ」
 
ฉันรับถ้วยที่ว่างเปล่าจากทั้งสองคนแล้วเก็บมันเข้าไปในกระเป๋าคุณหมี
 
「แล้ว คุณต้องการอะไรบางอย่างสินะ?」
 
เขาตั้งใจหยุดทำงานแล้วเข้ามาที่ห้องของลูกสาวเพื่อมาหาฉัน
 
「อ่า ฉันมีคำขอ เธอช่วยคุ้มกันโนอาไปเมืองหลวงทีได้มั้ย?」
 
「ไปเมืองหลวง?」
 
「ใช่ ฉันต้องไปเข้าร่วมพิธีฉลองวันเกิดครบรอบ 40 พรรษาขององค์ราชา แต่ต้องขอบคุณบางคนที่ทำให้ฉันมีงานกองเป็นภูเขา」
 
「ขอบคุณบางคน...แน่นอนว่าคุณไม่ได้หมายถึงฉันใช่มั้ย?」
 
「ฉันรู้สึกขอบคุณเธอ แต่มันคือความจริง」
 
「ไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมเป็นฉันล่ะ? แล้วนักผจญภัยคนอื่นล่ะ?」
 
「เธอลืมไปแล้วหรอฉันเป็นขุนนางนะ มันมีโอกาสสูงที่ลูกสาวของฉันอาจจะตกเป็นเป้าหมาย ซึ่งถ้าเป็นฉันก็อยากได้คนที่ฉันไว้ใจให้ดูแลลูกสาวฉัน」
 
「คุณจะพูดว่าคุณไว้ใจฉัน」
 
ฉันอยากจะไปเมืองหลวงอยู่แล้วดังนั้นมันเลยไม่มีปัญหา
 
「แล้วนี่เราจะไปกันเมื่อไหร่?」
 
「เป็นพรุ่งนี้เช้าก็ดีนะ เพราะฉันคิดว่าโนอาก็อยากเจอแม่ของเธอเร็วๆเช่นกัน」
 
นึกดูแล้วฉันไม่เคยเจอแม่ของเธอที่บ้านนี้เลยนี่นา
เพราะเธอไม่เคยออกมาคุยกับฉันเลยคิดว่าเธอคงเสียไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แบบนั้น
 
「แม่ของเธออยู่ที่เมืองหลวงหรอ?」
 
「ใช่ เธอมีงานบางอย่างอยู่ที่เมืองหลวง」
 
「ถ้าอย่างนั้น เราจะออกเดินทางกันพรุ่งนี้?」
 
「ได้หรอ?」
 
ฉันพยักหน้าแล้วถามเรื่องสำคัญกับคริฟ
 
「แล้วคนคุ้มกันมีแค่ฉันคนเดียวหรอ?」
 
「ใช่ มันจะไม่ยุ่งยากหรอถ้ามีคนอื่นด้วย? เธอมีสัตว์อัญเชิญ เธออาจจะขี่พวกมันถ้าเธอต้องการจะหนี นอกจากนั้นเธอยังมีพลังที่เอาชนะแบล็คไวเปอร์ได้ด้วย ไม่มีนักผจญภัยคนไหนในเมืองนี้ที่มีพลังระดับเธอแล้ว」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันจะมารับวันพรุ่งนี้นะ」
 
「เธอช่วยฉันซักหน่อยนะ มีบางสิ่งที่ฉันอยากให้เธอเอามันไป แต่ฉันต้องเตรียมมันซักหน่อย ช่วยรอซักแปปนะ」
 
คริฟออกจากห้องไปซักพักแล้วก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
 
「นี่สำหรับเอลเลนอ ช่วยมอบมันให้กับแม่ของโนอาทีนะ」
 
ฉันรับจดหมายสองฉบับและกล่องใบใหญ่
 
「นี่คือ?」
 
「ในนั้นคือดาบของราชาก๊อปลินที่ฉันได้รับมาจากเธอ หลังจากคิดถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้วฉันอยากจะส่งมันให้กับเอลเลนอ ฉันเขียนอธิบายรายละเอียดลงไปในจดหมายนั่นแล้ว ฉันคิดว่าเอลเลนอจะเข้าใจถ้าเธอมอบมันให้ ส่วนอันนี้เป็นจดหมายถึงกิลด์นักผจญภัย สำหรับคำร้องระบุตัวตน เพื่อให้เธอรับคำร้องนี้ได้ที่กิลด์」
 
ฉันเก็บจดหมายและดาบของราชาก๊อปลินลงไป
ฉันออกจากคฤหาสน์ของท่านลอร์ด เพื่อไปเตรียมตัวออกเดินทางในวันพรุ่งนี้อย่างรวดเร็ว
สิ่งแรกฉันต้องไปบอกมายรีนว่าฉันจะออกจากเมือง ฉันเลยมุ่งหน้าไปยังกิลด์การค้า
 
=========================================================================================
ขอบคุณทุกๆท่านที่ให้กำลังใจผมนะครับ เพื่อขอบคุณทุกท่านผมเลยเอารูปพุดดิ้งมายั่วทุกท่านเล่นๆ XD  me//เผ่นอย่างว่องไว 5555
หยอกเล่นครับเดี๋ยวจะแถมให้อีกตอน
At last, we’re going to the royal capital.
 
Though initially, the reason I had come up with for going to the royal capital was to be a merchant’s guard.
 
The story has kind of wandered off into a considerably weird direction because of the Goblin King’s sword that I irresponsibly wrote about.



NEKOPOST.NET