[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 45 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.45 - คุณหมีทำพุดดิ้ง+แบบสอบถามและบ่น


ฉันแปลกใจถ้าฉันทำมันได้♪ ฉันแปลกใจถ้าฉันทำมันได้♪
 
ฉันได้รับไข่มาเป็นจำนวนมาก ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจทำพุดดิ้ง
 
พวกมันควรจะออกมาเย็นและอร่อยถ้าฉันทำสำเร็จ
 
ลมหนาวผ่านหน้าของฉันตอนที่ฉันเปิดตู้เย็น
 
พุดดิ้งน่าอร่อยวางอยู่เรียงรายในนั้น
 
ฉันหยิบมาอันนึงและเอามันมาวางไว้บนโต๊ะ
 
ฉันลองทดสอบมันดูด้วยช้อนในมือ
 
「อร่อย~」
 
พุดดิ้งสำเร็จ
 
ฉันไม่สามารถหยุดช้อนของฉันได้เลย
 
ฉันกินพุดดิ้งไปสองชิ้นด้วยเวลาเพียงไม่นาน ก่อนที่ฉันจะพอใจ ก็มีคนมาหาที่บ้าน
 
「พี่ยูนะ พวกหนูมาแล้วค่ะ!」
 
ฟีน่าและซูริมาถึงด้วยกัน
 
「นั่งที่เก้าอี้แล้วรอแปปนึงนะ」
 
「พี่หมายถึงอะไรคะ "ของอร่อย" เนี่ย?」
 
ฉันให้ทั้งสองคนมาเพื่อทดสอบรสชาติ
 
「ขนมที่ทำจากไข่น่ะ」
 
ฉันเอาพุดดิ้งที่แช่เย็นไว้ออกมาแล้ววางที่ด้านหน้าพวกเธอ
 
พวกเธอหยิบช้อนขึ้นมาและตักพุดดิ้งขึ้นมากิน
 
「อร่อย…」
 
ฟีน่าพูดความประทับใจของเธอ ในขณะที่คนที่อยู่ข้างๆเธอ ซูริได้พรวนพุดดิ้งเข้าปากเธออย่างไม่หยุด
 
「ซูริกินช้าๆหน่อยก็ได้」
 
「แต่มันอร่อยนี่คะ!」
 
มีรอยยิ้มที่สดใสขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา
 
「ดีแล้วที่ทั้งสองคนพอใจ」
 
「มันอร่อยสุดยอดเลยค่ะ! ทำยังไงให้ไข่ออกมาอร่อยอย่างนี้คะ?!」
 
「นี่แค่รุ่นต้นแบบน่ะ ถ้าเธอมีความคิดเห็นยังไงตอนกินมันบอกฉันเลยนะ อย่างเช่นว่ามันหวานเกินไปมั้ย」
 
「ไม่มีอะไรแปลกซักอย่างเลยค่ะ มันหวานแล้วก็อร่อยมากค่ะ」
 
「อื้ม มันอร่อย」
 
ซูริเลียช้อนของเธอ
มันช่วยไม่ได้ ฉันเลยเอาพุดดิ้งมาอีกสองชิ้นจากตู้เย็นมาวางด้านหน้าทั้งสองคน
 
「อันนี้เป็นอันสุดท้ายแล้วนะ โอเคมั้ย?」
 
ช้อนพวกเธอเริ่มขยับอีกครั้ง
 
ที่พึ่งสุดท้าย ฉันไปที่ตู้เย็นแล้วเอาพุดดิ้งที่เหลืออยู่ใส่ในกระเป๋าคุณหมี
 
ฉันแยกจากทั้งสองคนหลังจากที่พวกเธอกินเสร็จ ฉันมุ่งหน้าไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพื่อให้เป็นผู้ทดสอบรสชาติรายต่อไป
 
เมื่อฉันมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเด็กๆกำลังดูแลนกกันอย่างหนัก
 
ฉันทักทายพวกเด็กๆก่อนที่จะเข้าไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
「อ่าว นั่นคุณยูนะไม่ใช่หรอ ยินดีต้อนรับจ้ะ」
 
คุณผ.อ.กำลังเตรียมอาหารด้วยกันกับเด็กหญิงหลายคน
 
「ฉันมาผิดเวลารึป่าว?」
 
「ไม่จ้ะ ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหรอกจ้ะ เธอมากินมื้อเที่ยงกับพวกเรามั้ยจ๊ะ?」
 
มันเป็นคำเชิญที่หายากฉันเลยตัดสินใจเข้าร่วม
 
เด็กๆนั่งบนเก้าอีกในห้องขนาดใหญ่ และรอทุกคนมารวมตัวกันเพื่อกินอาหารอย่างสุภาพ
 
เมื่อทุกคนมาถึง
 
「ขอบคุณคะ/ครับ พี่หมี! ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ/ครับ!」
 
หลังจากที่พวกเขาพูดจบ เด็กๆก็เริ่มกินอาหาร
 
「คุณทำอย่างนั้นตลอดเลยหรอ?」
 
「ค่ะ ขอบคุณคุณยูนะที่ทำให้พวกเรามีอาหารกินอย่างนี้ พวกเราต้องไม่ลืมความรู้สึกขอบคุณนี้」
 
คำกล่าวสำหรับมื้ออาหาร
 
『ขอบคุณคะ/ครับ พี่หมี! ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ/ครับ!』
 
มันน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่อย่างที่คิด มันน่าอายมากเวลาที่พวกเขาพูดชื่อฉัน ฉันเลยขอให้พวกเขาหยุด
 
แต่พวกเด็กๆก็ไม่ยอมหยุด
 
「หนูอยากจะแสดงความขอบคุณพี่ยูนะค่ะ」
 
「ความจริงที่ผมสามารถกินจนเต็มท้องได้ต้องขอบคุณพี่ยูนะครับ」
 
「ผมสามารถกินอาหารที่อร่อยได้ต้องขอบคุณพี่ยูนะครับ」
 
「หนูสามารถใส่เสื้อผ้าที่สวยๆได้ต้องขอบคุณพี่ยูนะค่ะ」
 
「หนูได้อยู่ที่บ้านอุ่นๆแบบนี้ต้องขอบคุณพี่ยูนะค่ะ」
 
「ผมได้นอนหลับบนเตียงอุ่นๆต้องคุณพี่ยูนะครับ」
 
「…………ขอบคุณค่ะ/ครับ พี่ยูนะ」
 
พวกเด็กทุกคนพูดขอบคุณด้วยปากของพวกเขา
 
แต่มันน่าอายที่ได้ยินชื่อฉันออกมาตอนที่พวกเขากินอาหาร แม้ว่าเราจะประนีประนอมเป็นพี่หมี
 
แต่ว่ามันจะน่าอายมากอยู่ดี
 
พวกเด็กๆกินข้าวกันอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่ามื้อกลางวันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะมีเพียงแค่ขนมปังกับซุปผัก เห็นพวกเขาที่เป็นแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกดีใจ อยู่ในใจลึกๆ
 
ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถดูแลพวกเขาได้ขนาดนี้
 
ฉันอาจจะไม่ทำมันตอนที่ฉันอยู่ที่ญี่ปุ่น
 
ถึงแม้ฉันจะมีเงิน แต่ฉันไม่เคยทำอะไรอย่างบริจาคเลย
 
ในขณะที่ฉันดูพวกเด็กๆกินมื้อเที่ยงจนเสร็จ
เมื่อฉันเห็นว่าพวกเขากินเสร็จแล้ว ฉันก็เอาพุดดิ้งจากกระเป๋าคุณหมีออกมา
 
「นี่อะไรหรอคะ?」
 
เด็กสาวถามฉัน
 
「ของหวานที่ทำจากไข่ค๊อกเกอร์ที่ทุกคนช่วยกันดูแล มันอร่อยนะ」
 
ฉันวางพุดดิ้งด้านหน้าเด็กๆ
 
แน่นอน ยังมีส่วนของคุณผ.อ.อยู่ด้วย
 
「นี่มันอะไรเนี่ย? อร่อยมาก!」
 
「มันอร่อยสุดๆเลยค่ะ!」
 
「มีเพียงแค่คนละชิ้นเท่านั้นนะลิ้มรสมันดีละ โอเคนะ?」
 
ดูเหมือนมันจะได้รับการตอบรับอย่างดีจากพวกเด็กๆ
 
「คุณยูนะ นี่มันอร่อยจริงๆค่ะ」
 
ริสพูดชมพุดดิ้ง
 
「นอกจากนี้ต้องขอบคุณริสกับพวกเด็กๆที่ช่วยกันดูแลพวกค๊อกเกอร์เป็นอย่างดี พุดดิ้งนี้ทำมาจากไข่พวกนั้น」
 
「อย่างนั้นหรอคะ?」
 
「แค่ขายไข่ไป ก็เสียดายแล้ว!」
 
「ไข่สุดยอดไปเลยค่ะ ทั้งสามารถกลายเป็นเงินกับของอร่อยได้」
 
「คิดว่ามันคงจะดีกว่านี้ถ้าจำนวนค๊อกเกอร์กับไข่เพิ่มขึ้นมากกว่านี้นิดหน่อย」
 
「ค่ะ! ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!」
 
「ถ้าพวกมันเพิ่มจำนวนมากเกินไปจนกลายเป็นปัญหา บอกฉันนะโอเคมั้ย? ฉันจะคิดวิธีแก้ปัญหา」
 
「ค่ะ มันยังไม่มีปัญหา เพราะเด็กๆทำงานกันอย่างหนักค่ะ」
 
ขณะที่ฉันกำลังพูดคุยกับริส ถ้วยพุดดิ้งของเด็กๆก็ว่างเปล่า
 
หลังจากฉันถามเด็กๆถึงความประทับใจของพุดดิ้ง ฉันก็ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

 =======================================================================================

ต่อจากนี้ไปจะเป็นแบบสอบถามและมุมบ่นของผมนะครับใครไม่อยากอ่านก็กดปิดไปได้เลย

ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและแนะนำสิ่งต่างๆให้กับผม ก่อนจะบ่นขอถามแบบสอบถามก่อนนะครับมีข้อเดียวสั้นๆง่ายๆ

อยากจะให้ผมลงเรื่องนี้ในเว็บนี้ต่อไปหรือไม่ ?

เหตุผลของคำถามนั้นก็คือมีบางท่านทักท้วงและติมาว่า ไม่ได้เกลาบ้างล่ะ ใช้ภาษาวิบัติบ้างล่ะ บางประโยคไม่สมูทบ้างล่ะหรือแปลเพี้ยนบ้างล่ะ ซึ่งผมขอบอก ณ ที่นี้ เลยนะครับ ผมไม่แคร์ ​และผมไม่คิดที่จะแก้ไขด้วยอย่างเช่นคำว่า ป่าว หรอ อะไรพวกนี้ ผมไม่สนว่าจะมีคนมาว่าใช้ภาษาวิบัติหรือไม่ เพราะผมเคยเรียนมาว่า  ภาษา เป็นสิ่งมีชีวิต  เจริญเติบโตและเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา  ดังนั้น ไม่มีคำใดวิบัติ หรือไม่ควรใช้หรอก ถ้าอยากอ่านอะไรที่มัน 100% ผมว่าไปหาอ่านพวกที่มีLcแล้วหรือนักแปลท่านอื่นที่มีความสามารถสูงกว่าผมเถอะครับ และ ผมเชื่อว่าเกือบทุกท่านเองก็ไม่ชอบเวลามีคนมาท้วงหรือมาติซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น และถ้าทุกท่านเห็นว่าที่ผมทำมันไม่สมควรผมก็จะหยุดลงและให้ท่านผู้มีความสามารถมาแปลแทน สาเหตุที่ผมแปลเรื่องนี้เป็นเพราะผมอ่านแล้วสนุกดีและผมต้องการฝึกภาษาอังกฤษเท่านั้นเพราะผมจะไปเรียนต่อต่างประเทศจึงไม่เน้นภาษาไทยเท่าไหร่ แต่ถ้าคนส่วนใหญ่เห็นว่าที่ผมแปลก็พอรู้เรื่องแล้วอยากจะอ่านต่อไปผมก็จะเอามาลงต่อ ที่ผมถามเพราะผมอยากจะรู้ความคิดเห็นของผู้อ่าน ไม่อยากให้เพราะคนบางกลุ่มทำให้คนส่วนใหญ่เดือดร้อนครับ

เอาล่ะบ่นมาเยอะแล้วขอบคุณทุกๆท่านที่ทนอ่านมันจนจบนะครับ




NEKOPOST.NET