[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 44 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.44 - มุมมองของคริฟ (เจ้าเมือง)


Since I lack writing ability, I put it in Cliff’s point of view.
 No matter how I tried, I couldn’t place this story from Yuna-san’s point of view.
 
ED: Adding a short warning, since one of the editors brought it up as an issue. There is a somewhat disturbing part in the chapter that doesn’t carry the same tone that Kuma normally does. The worst section has been marked with ———— before and after. Read at your own risk~
 
ผู้แปล : ตอนนี้ยาวมากกก เกลาเหนื่อยเลยครับ orz แต่ก็เป็นตอนที่ผมว่าสนุกมากตอนนึง
=======================================================================
 
ปริมาณไข่ดูเหมือนจะค่อยๆเพิ่มขึ้น
ตอนที่ฉันไปที่หมู่บ้าน ฉันก็ไปจับนกเพิ่ม
เพราะว่ามันไม่สะดวกที่จะจับใกล้กับหมู่บ้าน ฉันเลยเดินออกห่างจากหมู่บ้านนิดหน่อยเพื่อจับพวกมัน
ต้องขอบคุณ จำนวนของค๊อกเกอร์ได้เพิ่มมาเกือบ 300 ตัว นอกจากนั้นยังมีลูกเจี๊ยบที่ออกมาจากไข่ด้วย
 
ในวันนั้น เจ้าเมือง คริฟมาเคาะที่ประตูบ้านฉัน
 
「ยินดีต้อนรับ ท่านคริฟ คุณต้องการอะไรหรอ?」
 
ในเวลานั้น เพราะว่าเขาเป็นเจ้าเมือง ฉันเลยทักทายเขาอย่างสุภาพ
 
「ยูนะ มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเธอหน่อย」
 
「อะไรหรอ?」
 
「ทำไมเธอไม่ขายไข่ค๊อกเกอร์ให้บ้านฉัน?」
 
มุมมองของคริฟ
 
ฉันเสร็จงานในส่วนของตอนเช้าแล้วกินมื้อเช้า
ถึงแม้มันจะเป็นแค่การพิจารณาและลงนามในเอกสารเท่านั้น แต่ว่ามันมีจำนวนมากเหลือเกิน มันช่างเจ็บปวด
ในขณะที่ฉันกำลังพักผ่อน พ่อบ้านรอนโดเข้ามาในห้องทำงานของฉัน
 
「ขออภัยที่เข้ามาในระหว่างที่ท่านพักครับ」
 
「มีอะไรเร่งด่วนงั้นหรอ?」
 
「ไม่ครับ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ผมคิดว่าท่านควรจะฟัง」
 
ถ้ารอนโดพูดแบบนั้น มันอาจจะไม่มีเรื่องอะไรสำคัญก็ได้ แต่มันก็ยังน่าเป็นกังวลอยู่
 
「เมื่อเร็วๆนี้ ไข่ค๊อกเกอร์ในเมืองเริ่มมีจำนวนเพิ่มมากครับ แต่มันก็มีเรื่องแปลกเล็กน้อยครับ」
 
「อะไรที่มันแปลกล่ะ?」
 
「ครับ อย่างแรกคือผมไม่สามารถหาได้ว่ามันมาจากที่ไหน นอกจากนั้นถ้าผมใช้ชื่อของบ้านโฟรชัวร์ คนพวกนั้นจะไม่ขายมันให้ผมครับ」
 
「หาา? มันหมายความว่าไง?」
 
「ทุกครั้งที่ผมถามคนที่ทำหน้าที่ดูแลคลังส่วนผสม ผมก็ได้แค่คำตอบที่คลุมเครือ และแม้แต่ใช้เวลาถามอย่างสุภาพ ผมก็ไม่ได้รับคำตอบอยู่ดี แล้วถ้าผมไปร้านค้าแบบคนทั่วไป ผมสามารถซื้อไข่ได้ แต่ถ้าผมพูดว่ามันเป็นคำขอจากบ้านโฟรชัวร์ พวกเขาจะบอกว่า "ไข่หมดแล้ว" มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เก็บสำรอง หรือว่าจะมีเพียงแค่ผมที่ถูกปฏิเสธ」
 
「มันเกี่ยวกับอะไรกันนะ?」
 
「นอกจากนั้น ยังมีขุนนางอยากจะขายไข่ให้กับบ้านโฟรชัวร์ด้วยครับ ผมไม่ทราบว่าทำไม ถึงแม้ว่าผมจะสอบถามไปที่กิลด์การค้า พวกเขาดูเหมือนจะไม่ทราบอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าผมจะทำยังไง ผมก็ไม่สามารถหาคำตอบได้เลยครับ」
 
มันห็เหมือนจะไม่เป็นปัญหาถ้ามีแค่ไข่ที่ไม่สามารถกินได้ แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่ไม่ดีนัก
 
「ในช่วงบ่ายไม่มีงานอะไรใช่มั้ย?  นายอยากจะไปดูที่กิลด์การค้ามั้ย?」
 
ฉันสิ้นสุดเวลาพักอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังกิลด์การค้า
ถึงแม้ฉันจะไม่ได้นัดหมายไว้ ฉันก็สามารถไปพบกิลด์มาสเตอร์ได้ทันที
 
「โอ้ นั่นท่านคริฟนี่ วันนี้ท่านมีธุระอะไรหรอคะ?」
 
กิลด์มาสเตอร์กับคุณมายรีนหันรอยยิ้มที่น่าสงสัยมาทางฉัน
 
「วันนี้ฉันไม่ได้มาคุยเรื่องงาน มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเป็นการส่วนตัว」
 
「บางอย่างเป็นการส่วนตัว?」
 
「เรื่องของไข่ค๊อกเกอร์น่ะ」
 
「เรื่องไข่ค๊อกเกอร์อย่างนั้นหรือคะ?」
 
มายรีนทวนคำถามฉันกลับมาโดยไม่มีการเปลี่ยนท่าทีอะไร
 
「ใช่แล้ว ทำไมดูเหมือนว่าพวกขุนนางอยากจะขายไข่ให้กับฉัน?」
 
「ไม่มีสิ่งเช่นนั้นเกิดขึ้นนะคะ.」
 
「อย่าโกหก มีหลักฐานอยู่」
 
「ไข่ค๊อกเกอร์เป็นที่นิยม ดังนั้นมันเลยถูกขายออกไปจนหมดและฉันไม่สามารถซื้อได้ค่ะเนื่องจากมีการจองล่วงหน้าเป็นจำนวนมาก」
 
「พ่อค้าแม่ค้าขายไข่ก็พูดแบบเดียวกัน」
 
「เป็นอย่างนั้นหรือคะ」
 
「เธอคิดว่าฉันมาที่นี่ด้วยเรื่องแค่นี้หรอ?」
 
「ไข่อย่างนั้น ถึงคุณไม่กินมันก็คงไม่เป็นไรมั้ง?」
 
「ฉันถูกบางคนโจมตี ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ฉันยังอยากที่จะเสิร์ฟไข่ให้ลูกสาวของฉัน」
 
「ถ้าอย่างนั้น คุณอยากจะเอาส่วนของลูกสาวคุณกลับไปบ้านมั้ยคะ?」
 
「ไม่มีส่วนของฉันหรอ?」
 
「ไม่มีคะ」
 
มายรีนยิ้มหวานให้ฉัน
เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญอะไรอย่างนี้
มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถโต้แย้งฉันได้
 
「เธอตั้งใจจะไม่บอกฉันไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรสินะ?」
 
「เนื่องจากสัญญา ฉันเลยไม่สามารถขายไข่ให้ท่านคริฟได้ค่ะ」
 
「มันจำเป็นต้องรักษาสัญญานั่น แล้วทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเราหรอ?」
 
「ใช่ค่ะ ปัญหาในครั้งนี้เนื่องจากคุณไม่ดีเอง ฉันอาจจะเคยเป็นพวกเดียวกับคุณ แต่ตอนนี้ฉันจะสนับสนุนเด็กคนนั้นเพราะว่าฉันชอบความคิดของเด็กคนนั้นค่ะ」
 
「ฉันเป็นคนไม่ดี?」
 
「ใช่ค่ะ มีเด็กๆจำนวนมากต้องเดือดร้อนในครั้งนี้ก็เพราะคุณ เด็กคนนั้นเป็นคนที่ช่วยพวกเด็กๆไว้ มันอาจจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับเจ้าเมือง แต่มันเป็นความผิดพลาดจากมุมมองของคนค่ะ」
 
「เด็กๆกำลังเดือดร้อน?」
 
「ในฐานะที่เป็นแม่ค้า ฉันเข้าใจวิธีคิดของคุณเช่นกัน แต่ในตอนนี้ฉันอยู่ข้างเด็กคนนั้นค่ะ」
 
「สำหรับเธอมีส่วนร่วมค่อนข้างผิดปกตินะ」
 
「เพราะว่าเธอเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจคนนึง จนถึงตอนนี้ฉันก็เห็นคนมาแล้วหลายประเภท แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่สามารถมองข้ามเด็กที่มีพลัง พฤติกรรมและวิธีคิดแบบนั้นได้เลยค่ะ」
 
「สำหรับเธอที่พูดถึงคนคนนั้นซะขนาดนี้ ดูเหมือนมันจะกลายเป็นอีกเรื่องนึงที่ไม่ได้เกี่ยวกับไข่ ที่ฉันกำลังถามอยู่แล้วนะ」
 
「แม้ว่าฉันจะไม่มีความตั้งใจจะให้คุณพบกับเด็กคนนั้นหรอคะ」
 
「อย่างน้อยเธอบอกฉันหน่อยได้มั้ยว่าฉันทำอะไรไป?」
 
「ฉันไม่สามารถบอกได้ค่ะ ถ้าบอกเรื่องนั้นคุณจะเข้าใจการเชื่อมโยงกับเด็กคนนั้นค่ะ」
 
「ถ้าอย่างนั้น *เธอสามารถคืนหนี้เมื่อครั้งก่อนให้ฉันได้มั้ย?」
 
「หนี้?」
 
「เธอไม่สามารถเตรียมของขวัญสำหรับราชาได้ใช่มั้ย?」
 
「คุณมาพูดอะไรตอนนี้คะ?」
 
「มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของกิลด์การค้าหรอ?」
 
「พูดถึงเรื่องนั้น ตัดสินใจของขวัญสำหรับราชาได้แล้วหรอคะ?」
 
「ใช่ ฉันว่าจะมอบดาบของราชาก๊อปลินที่ฉันได้มาจากนักผจญภัยน่ะ」
 
「ดาบของราชาก๊อปลิน?」
 
「อ่า มันมาอยู่ในความครอบครองของฉันตอนที่เด็กสาวที่มีรูปร่างเหมือนหมีจัดการกับราชาก๊อปลินได้」
 
「ยูนะจัง?」
 
「รู้จักเธอหรอ?」
 
「มือใหม่ที่จัดการก๊อปลินหนึ่งร้อยตัว ล่าวูล์ฟตามอำเภอใจ ปราบปรามไทเกอร์วูล์ฟ และเมื่อเร็วๆนี้ก็จัดการแบล็คไวเปอร์ เด็กสาวน่ารักที่ดูเหมือนหมีค่ะ」
 
「เธอรู้เรื่องนี้จนน่ากลัวเลยนะเนี่ย」
 
「มันเป็นเพราะว่าเธอเป็นหน้าใหม่ที่มีแวว แม้ว่าฉันจะอยู่ส่วนของกิลด์การค้า เธอก็ยังเป็นที่น่าจับตามิง แต่คิดว่าเธอคงได้ดาบของราชาก๊อปลินมาตอนที่ปราบปรามกลุ่มก๊อปลินตอนนั้นนะคะ」
 
「ดังนั้น ฉันเลยได้ของขวัญสำหรับราชา ถ้าเธอไม่สามารถหาของขวัญให้ราชาได้ละก็ เธอสามารถคืนหนี้ให้ฉันได้มั้ย?」
 
「วิธีขี้โกง แต่ว่าท่านคริฟมีความคุ้นเคยกับคุณยูนะด้วยสินะคะ」
 
「ไม่มากก็น้อย ลูกสาวของฉันก็สนใจเธอด้วยเช่นกัน ครั้งแรกที่ฉันเห็นก็เป็นนักผจญภัยที่น่าสนใจ」
 
「หืมม แต่ดูเหมือนว่ายูนะจังจะไม่ชอบคุณซะแล้วนะคะ」
 
「…เธอพูดอะไรน่ะ?」
 
「คุณรู้มั้ย คนที่เอาไข่มาให้กิลด์ก็คือยูนะจัง คนที่กำหนดเงื่อนไขกับกิลด์ว่าจะไม่ขายไข่ให้กับบ้านโฟรชัวร์ก็คือเธอค่ะ」
 
「เป็นยูนะหรอเนี่ย」
 
ฉันถูกคุณหนูหมีไม่ชอบ
ในขณะที่ฉันคิดถึงมัน ความรู้สึกไม่ดีก็วิ่งไปทั่วร่างฉัน
ตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจ
ฉันยังได้รับอนุญาติให้ขี่บนหมีอัญเชิญของเธอตัวนึงด้วย
เธอยังเป็นคนที่ให้ดาบของราชาก๊อปลินฉันอีก
ฉันยังไปดูบ้านคุณหมีในข่างลือนั่นเลย
ฉันได้ยินข่าวลือมาอีกว่าเธอจัดการกับแบล็คไวเปอร์ได้
เธอยังช่วยหมู่บ้าน
ในเวลานั้นฉันคิดว่าจะไปพบเธอเพื่อให้รางวัลเธอ
ฉันยังมีความประทับใจที่ดีกับบุคลิคของเธอ
ความเกลียดของยูนะ…
 
「ขอฉันฟังเหตุผลหน่อยได้มั้ย?」
 
「ได้โปรดไปถามเธอด้วยตัวเองเถอะค่ะ ฉันไม่สามารถพูดเองได้ว่าใครเป็นคนผิดตรงนี้ค่ะ」
 
ถึงฉันถามไปมากกว่านี้ ฉันก็คงไม่ได้คำตอบอะไร
ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแบบนั้น
 
「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปหายูนะ」
 
ฉันออกจากกิลด์การค้าและมุ่งหน้าไปที่บ้านคุณหมีเพื่อพบยูนะ
ฉันเห็นบ้านที่ดูเหมือนกลุ่มก้อนของหมี
มันกลายเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีชื่อเสียงของเมืองนี้
ฉันยืนอยู่ที่หน้าบ้านคุณหมีและเรียกยูนะ
 
「ยินดีต้อนรับ ท่านคริฟ คุณต้องการอะไรหรอ?」
 
「ยูนะ มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเธอหน่อย」
 
「อะไรหรอ?」
 
「ทำไมเธอไม่ขายไข่ค๊อกเกอร์ให้บ้านฉัน?」
 
ฉันเริ่มตรงประเด็น
 
「คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย?」
 
「ฉันบังคับมายรีนเอง ดังนั้นอย่าโกรธเธอเลย」
 
「ฉันไม่ได้อารมณ์เสีย ถ้ามันเป็นปัญหากับกิลด์  มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะพูดถึงฉัน」
 
「แล้วทำไมเธอถึงทำสัญหาไม่ให้ขายไข่ให้ฉัน?」
 
「เพราะไข่พวกนี้เป็นผลผลิตจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า」
 
「…?」
 
「นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันตัดสินใจไม่ขายไข่ให้ เพราะฉันไม่พอใจ」
 
「ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ เพียงเพราะว่าไข่ผลิตจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วทำให้ไม่ขายฉัน?」
 
「คุณพูดจริงๆหรอ? คุณค่อยๆลดเงินบริจาคให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สุดท้ายก็ตัดทิ้ง แน่นอนว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ได้มีส่วนช่วยเมือง แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่เด็กๆที่ต้องแบกอนาคตไว้อยู่ในสถานการณ์เป็นตาย ฉันชอบเด็กๆและไม่เหมือนคุณที่สามารถดูแลตัวเองได้ ฉันม่ชอบที่คุณตัดเงินออกไป แค่เพราะคุณพูดว่ามันไม่จำเป็นต้องมี」
 
ฉันไม่รู้ว่ายูนะกำลังพูดเรื่องอะไร
ในขณะที่ฉันกำลังใช้เวลาคิดมันอยู่นั้น ยูนะก็ยังคงพูดต่อไป
 
「พวกเด็กๆหิวจนถึงจุดที่พวกเขาต้องไปหาของเหลือจากคนอื่น ผู้ดูแลของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใช้เวลาทุกวันก้มหัวของพวกเขาเพื่อขอเศษอาหารจากโรงแรมและร้านค้า เด็กๆใส่เสื้อผ้าตัวเดิมๆทุกวัน บ้านที่พวกนั้นนอนหลับมีแต่ลมโกรกเข้ามาและไม่มีผ้าห่มที่มอบความอบอุ่นบนเตียง นั่นเป็นเหตุผลเด็กๆต้องลำบากดูแลนกที่กำลังวางไข่อย่างดีที่สุด คุณจะบังคับให้มอบไข่ให้คุณกิน?」
 
「…」
 
「มันไม่เหมือนกับคุณ ถึงคุณไม่ได้กินไข่คุณก็สามารถอยู่ได้ใช่มั้ยคะ? ท่านเจ้าเมือง」
 
ฉันไม่เข้าใจว่ายูนะกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เลยซักนิดเดียว
เงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถูกตัด?
พวกเด็กๆคุ้ยขยะหาอาหาร?
ใช้ชีวิตด้วยเศษอาหาร?
บ้านมีรูพรุน?
ไม่มีเสื้อผ้า?
ไม่มีเตียงหรือผ้าห่ม?
 
「ตอนที่ฉันไปที่นั่นในตอนแรก ฉันอยากจะแก้แค้นคุณซักหน่อยด้วยซ้ำ แต่คุณผ.อ.ขอบคุณคุณที่ให้มีสถานที่สำหรับให้พวกเขาอาศัย」
 
พูดอีกอย่างคือ ตอนที่ยูนะเห็นพวกเด็กๆที่ปรากฏตัวในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากำลังเป็นทุกข์เนื่องจากไม่มีอาหารหลังจากที่ฉันตัดเงินที่ให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทิ้ง เธอเลยโกรธ
 
ยูนะรวบรวมพวกเด็กๆและมอบงานให้พวกนั้นทำงานกับค๊อกเกอร์ และตอนนี้กำลังขายไข่ให้กับกิลด์การค้าสินะ?
 
การแก้แค้นเล็กๆของเธอคือการไม่ขายไข่ให้ฉัน
 
มายรีนพูดอย่างนี้สินะ  มันอาจจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับเจ้าเมือง แต่มันเป็นความผิดจากมุมมองของคน
 
พูดอีกอย่างคือ เธออยากจะพูดว่ามันอาจจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องสำหรับเจ้าเมืองที่จะไม่จ่ายเงินโดยไม่มีผลตอบแทนอย่างเปล่าประโยชน์เช่นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่การที่จะทิ้งเด็กที่กำลังมีปัญหาเป็นความผิดพลาดในฐานะมนุษย์สินะ?
 
ก่อนหน้านั้น สิ่งที่หน้าหนักใจก็คือมีความคิดที่ฉันตัดเงินทุนสำหรับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแพร่กะจายออกไปแล้ว
 
ฉันไม่ได้ตัดเงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
 
「ยูนะ เธออาจจะไม่เชื่อฉัน แต่ว่าฉันไม่ได้ตัดเงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านะ ฉันจะไปยืนยันสิ่งนั้นตอนนี้ ฉันจะกลับมาใหม่ เมื่อฉันได้ความจริงมาแล้ว」
 
ฉันรีบกลับไปที่คฤหาสอย่างเร่งรีบ
 
ฉันไม่ได้เดินแต่วิ่งกลับไป
 
ทำไมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถึงไม่ได้รับเงิน?
 
ฉันกลับไปที่ห้องทำงานของฉันและเรียกพ่อบ้านรอนโด
 
「กลับมาแล้วหรอครับ ท่านคริฟ?」
 
「รอนโด! สอบสวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเงินที่ช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที!」
 
「เงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอครับ?」
 
「ใช่แล้ว! หาคนที่ทำให้ฉันดูเหมือนเป็นเจ้าเมืองที่เลือดเย็นเดี๋ยวนี้!」
 
「ผมเข้าใจแล้วครับ」
 
รอนโดโค้งคำนับและออกไปจากห้องทำงาน
 
ในช่วงบ่ายฉันหงุดหงิดมากซะจนไม่สามารถทำงานได้
 
ตกดึกรอนโดมาที่ห้องฉัน
 
「พอจะมีเวลามั้ยครับ ท่านคริฟ?」
 
「นายหาอะไรเจอบ้างมั้ย?!」
 
「ครับ คนที่เป็นผู้จัดการเงินสำหรับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคือท่านเอ็นโซ โรแลนด์ครับ」
 
「นายพูดว่า เอ็นโซ?」
 
อย่างนั้นหรอ? โดนเพื่อนหักหลังหรอ?
 
ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยถึงแม้จะเป็นเจ้าเมืองทำให้ฉันอยากจะตีตัวเอง
 
「ท่านเอ็นโซดูเหมือนว่าจะยักยอกเงินที่ช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าครับ」
 
「ยักยอกเงิน!」
 
งานของฉันคือการกำกับดูแลคนที่ได้รับมอบหมายงาน
 
ถ้าคำร้องสำหรับเงินทุนของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาที่นี่ ฉันจะลงนามและมอบเงินช่วยเหลือ
 
เพราะมันมาทุกๆเดือน ฉันเลยลงนามโดยไม่คิดถึงมันเลย
 
ถ้าเป็นอย่างนี้มันก็ช่วยไม่ได้ที่ยูนะจะโกรธฉัน
 
「ถึงแม้ผมจะไม่ได้ตรวจสอบรายละเอียด แต่ดูเหมือนว่าจะมีเงินหมุนเวียนอยู่รอบๆท่านเอ็นโซอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเขาดูแลงานของเขาอย่างมีความรับผิดชอบ ในความจริงดูเหมือนเขาจะเป็นคนยักยอกเงิน นอกจากนั้นดูเหมือนเขาจะเป็นหนี้อยู่ด้วยครับ」
 
「ทำไมเขาถึงเป็นหนี้ถ้าเขายักยอกเงิน?」
 
「ดูเหมือนว่าเขาจะจ่ายเงินเป็นจำนวนมหาศาลเพื่อเที่ยวเล่นกับผู้หญิงเป็นจำนวนมาก ในขณะที่ภรรยาของเขาจะซื้ออัญมณีที่มีค่าและซื้อของที่เธอชอบในทุกครั้งที่มีโอกาส และลูกชายก็แย่พอๆกันกับพ่อครับ」
 
「นายล้อฉันเล่นแน่ๆ!」
 
นั่นมันเงินของเมือง!
 
「ทำให้ฉันเป็นคนโง่! รอนโด! นำกองทหารแล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านของเอ็นโซ! ทันที! อย่าให้พวกนั้นหนีรอดไปได้! อย่าฆ่าพวกนั้นนะ ฉันอยากจะให้นายพาครอบครัวของเขามาที่นี่ต่อหน้าฉัน! เดี๋ยวนี้!」
 
「ครับ ผมเข้าใจแล้ว」
 
รอนโดออกจากห้องไป
 
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เอ็นโซที่อ้วนตุ๊ต๊ะและอ่อนปวกเปียก พร้อมครอบครัวของเขาก็มายืนอยู่ต่อหน้าฉัน
 
ครอบครัวพวกนั้นอ้วนฉุจนน่าเกลียด จนทำให้ฉันรู้สึกอยากจะอ้วก
 
「ท่านคริฟ ท่านส่งทหารออกมามาจับผม ท่านมีธุระอะไรดึกดื่นป่านนี้ครับ?」
 
「ตอนนี้ฉันมีความรู้สึกอยากจะฆ่าแกทั้งครอบครัว ดังนั้นมันจะดีกว่าถ้าตอบฉันด้วยความสัตย์จริง」
 
「…」
 
「แกยักยอกเงินของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไปใช่หรือไม่?!」
 
「ไม่ครับ ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยครับ」
 
「แล้วทำไมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถึงพูดว่าพวกเขาไม่ได้รับเงินอะไรเลย!」
 
「นั่นคือสิ่งที่คนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพูดใช่มั้ยครับ? เป็นไปได้ว่าพวกนั้นจะคิดว่า ถ้าพวกเขาพูดว่าไม่ได้รับเงินเลยแล้วจะได้เงินเพิ่มขึ้นมากกว่านี้ครับ ไอ้พวกขยะเอ้ย」
 
ขยะมันน่าจะเป็นแกมากกว่า!
 
「งานของฉันมากซะจนปล่อยปละละเลยไม่ได้ดูแก มันดูเหมือนแกจะไม่ทำงานอะไรเลย」
 
「ผมจะทำเร็วๆนี้ครับ มันแค่ช้าไปหน่อย」
 
「แกก็ยังมีหนี้อยู่ด้วยสินะ」
 
「มันแค่เรื่องเล็กครับ ผมจะคืนมันเร็วๆนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ท่านคริฟต้องเป็นกังวลเลยครับ」
 
มันดูเหมือนเขาจะไม่มีความตั้งใจจะพูดความจริงเลย
 
「ถ้าอย่างนั้น มันคงไม่มีปัญหาสินะถ้าฉันไปที่บ้านของแกตอนนี้?」
 
「เรื่องนั้นมัน…」
 
「ถึงแม้ฉันจะตรวจสอบบ้านของแกแล้ว?」
 
「ท่านคิดว่าท่านสามารถทำอะไรก็ได้อย่างงั้นหรอ?! ผมจะไปบอกพี่ชายของผมที่เมืองหลวง!」
 
「นี่มันเมืองของฉัน และฉันรวบรวมหลักฐานมาแล้ว ฉันจะสำเร็จโทษแก เอาตัวพวกมันสามคนไปไว้ในคุกใต้ดิน!」
 
「เดี๋ยว! ผมขอติดต่อพี่ชายที่เมืองหลวง!」
 
「หุบปากซะ ฉันรู้สึกคลื่นใส้」
 
ทหารผูกปากทั้งสามคนด้วยผ้าแล้วพาตัวไปที่คุกใต้ดิน
 
ต่อมาไม่นาน รอนโดที่ไปตรวจสอบบ้านโรแลนด์ก็กลับมา
 
「นายเจออะไรมั้ย?」
 
「ครับ หลักฐานการยักยอกเงินทั้งหมดเลยครับ」
 
ใบหน้าของรอนโดดูไม่ค่อยดี
 
「มีอะไรรึป่าว?」
 
「ความประพฤติของท่านเอ็นโซเลวร้ายมากเหลือเกิน...」
 
「เลวร้ายยังไงหรอ?」
 
「ฉ้อโกง ยักยอกเงิน ใช้ความรุนแรง ฆาตกรรม ทำธุรกิจผิดกฎหมาย มีเป็นจำนวนมากเกินกว่าจะนับครับ」
 
「แม้แต่ฆาตกรรม?!」
 
「ครับ มีศพเป็นจำนวนมากอยู่ที่คุกใต้ดิน ที่นั่นเป็นอะไรที่เลวร้ายมาก พวกนั้นทำสิ่งที่ไม่อาจจะบรรยายได้เลยครับ」
 
——————————-
 
เรื่องที่ฉันฟังจากรอนโดเป็นอะไรที่เลวร้ายมาก
 
เด็กสาวที่มาจากนอกเมืองถูกจ้างเป็นคนรับใช้
 
ดูเหมือนพวกนั้นจะถูกข่มขืนจนกว่าจะตาย และศพของพวกเขาก็ถูกทิ้งที่ใต้ดิน
 
เนื่องจากพวกเขามาจากนอกเมืองจึงไม่มีใครแจ้งให้ทราบว่าพวกเขาหายไป
 
ถ้าพวกคนรักหรือคนในครอบครัวมาหาหญิงสาว พวกเขาจะถูกเชิญเข้าไปในคฤหาสแล้วฆ่าพวกเขาทิ้ง
 
เห็นได้ชัดว่าการกระทำแบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 
——————————-
 
ภรรยาของเอ็นโซจะซื้ออัญมณีทั้งหมดที่เธอสามารถซื้อได้ ถ้าไม่มีเงินเธอก็จะขอยืมมัน
 
เอ็นโซฉ่อโกงและยักยอกเงินไปเพื่อจ่ายเงินกู้เหล่านั้น
 
ลูกชายข่มขืนหญิงสาวแล้วบังคับให้อยู่ในเมือง และใช้อำนาจเงินเพื่อปกปิดมัน
 
เป็นเรื่องปกติที่เขากินดื่มโดยไม่จ่ายเงิน ถ้าร้านไหนขัดขืนเขา เขาจะอาละวาดในร้านและบังคับให้ปิดร้านลง
 
ทำไมฉันไม่มีข้อมูลว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?
 
เหตุผลที่ชัดเจนคือเอ็นโซอาจจะห้ามไม่ให้พูดถึงมัน
 
แม้เขาจะเป็นเพียงแค่ตระกูลสาขา บางที่มันอาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของพี่ชายเขาในเมืองหลวง?
 
แต่ที่นี่เป็นเมืองของฉัน
 
ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนั้น
 
「สำเร็จโทษมันซะ」
 
ฉันไม่อาจให้มีเกิดเรื่องนี้ขึ้นอีกต่อไป
 
「จะดีหรอครับ? พี่ชายของเอ็นโซที่อยู่ในเมืองหลวง…」
 
「ฉันไม่สน ปล่อยข่าวไปว่าโจรขึ้นบ้านเขาและเขาถูกฆาตกรรมซะ」
 
ฉันสำเร็จโทษครอบครัวโรแลนด์
 
พวกเราเก็บหลักฐานการทำผิดกฎหมาย
 
ยึดทรัพย์สิน
 
ช่วยเหลือผู้ที่ยังรอดชีวิตในคุกใต้ดิน
 
สำหรับผู้ที่มีที่ๆจะกลับไป พวกเราเตรียมความพร้อมให้พวกเขากลับหลังจากรักษาพวกเขาแล้ว
 
หลังจากฉันเสร็จทุกสิ่งแล้วฉันมุ่งหน้าไปหายูนะอีกครั้ง
 
「ฉันเสียใจอย่างสุดซึ้ง」
 
ฉันก้มหัวของฉันลงและอธิบายถึงสถานการณ์ที่เงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถูกตัดออกไป
 
ปกติฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับคนทั่วไป
 
แต่ฉันมีความรู้สึกว่าฉันต้องบอกเด็กสาวคนนี้
 
「คนใต้บังคับบัญชาของฉันได้ยักยอกเงินไปโดยที่ฉันไม่ได้สังเกต ฉันจะเริ่มส่งเงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้งทันที」
 
「มันไม่จำเป็นแล้ว」
 
「・・・・・・・・」
 
「ทุกๆคนทำงานหนักอย่างดีที่สุด เพื่อให้ไม่จำเป็นต้องมีเงินช่วยเหลือ」
 
「แต่ อย่างนั้น-」
 
「ถ้ายังมีเงินอยู่ ทำไมไม่ใช้มันให้เกิดประสิทธิภาพล่ะ?」
 
「ประสิทธิภาพ?」
 
「เช่นทำแผนกตรวจสอบเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีคนที่ทำอะไรโง่ๆแบบนี้อีก」
 
「ตรวจสอบ?」
 
「หน้าที่ยืนยันว่าเงินเหล่านั้นจะถูกใช้ไปตามแนวทางของคุณ อย่างเช่นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คุณน่าจะมีใครซักคนที่ไปตรวจสอบสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดือนละครั้ง ว่าจะมีการใช้เงินอย่างถูกต้องหรือไม่? ว่าสิ่งที่พวกเขาจัดซื้อ พวกเขาเรียกเก็บเงินอย่างเหมาะสมมั้ย? ถ้ามีคนคอยตรวจสอบ พวกคนที่คิดจะฉ้อโกงหรือยักยอกเงินก็ทำได้ไม่ง่ายใช่มั้ย? แน่นอนว่าถ้าผู้ตรวจสอบทำผิดซะเอง มันก็ไม่มีความหมายอะไร」
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันควรจะทำยังไง?」
 
「มันไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัดสินใจได้? ถ้าไม่ได้เป็นคนที่คุณเชื่อใจ คุณก็ขอให้ใครซักคนที่ยินดีจะเดิมพันชีวิตของตัวเองเพื่อให้คุณเชื่อใจ คุณไม่มีคนแบบนั้นซักคนเลยหรอ?」
 
「…อืม ฉันมี」
 
เหมาะกับรอนโด
 
「อย่างนั้นหรอ? ก็ดี」
 
ยูนะพูดเพียงเท่านี้และไม่พูดอะไรต่ออีก
 
「เธอแน่ใจจริงๆหรอว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่เป็นไร?」
 
「ไม่เป็นไรหรอก」
 
「ครั้งนี้เธอช่วยฉันไว้จริงๆ พวกเด็กๆไม่ถูกทิ้งให้ตาย ฉันจะตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนี้ในอนาคตแน่นอน」
 
ฉันออกจากบ้านยูนะและกลับไปที่คฤหาส
 
มีงานเป็นภูเขาที่ต้องทำ
 
ฉันจะให้รอนโดเป็นมือขวาของฉันระหว่างที่เขาทำงานเป็นพ่อบ้านไปพร้อมๆกัน
 
===============================================================
At last, the story of the orphanage that I wrote on a whim has finished.
 
I started writing about it on a fancy, so I was troubled as I couldn’t think of a reason for the orphanage to not have money.
 
Cliff is a good feudal lord, so he would offer money to the orphanage.
 
Then, what would happen to the aid money?
 
I didn’t set up a “Cliff is evil” setting at the start, so,
 
the candidates were Miss Director or a subordinate of the feudal lord, and I chose the latter.
 
I also ended up writing the conclusion without considering the ending. This was a bad case of that.
 
While I was planning about writing that situation as I was writing it, I felt considerably exhausted, but I thank you for your understanding in the future from now on as well.
 



NEKOPOST.NET