[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 43 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.43 - คุณหมีกลายเป็นแม่ค้าแร๊ง F


 
บางแห่งในกิลด์การค้า
ยังคงมีคนแน่นเหมือนเมื่อวาน
ฉันไม่อยากจะคิดว่าทั้งหมดนั่นเป็นความผิดของฉัน
ในขณะที่ฉันยืนอยู่กลางกลุ่มคนเพื่อมองหาทางเข้า ฉันก็สังเกตเห็นคุณทีรูมิน่าอยู่ที่นั่น
ฉันสบตากับคุณทีรูมิน่า
 
「ยูนะจัง」
 
「สวัสดี คุณทีรูมิน่าทำไมคุณถึงมายืนอยู่ที่นี่?」
 
「ฉันมาที่กิลด์การค้าเพื่อดูว่าที่นี่มีงานให้ทำมั้ยน่ะจ้ะ」
 
「งาน?」
 
「จ้ะ เมื่อเร็วๆนี้ฉันตั้งใจจะกลับไปเป็นนักผจญภัย แต่ฉันก็ถูกครอบครัวห้ามไว้ ฉันเลยคิดว่าถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันที่สามารถอ่านเขียนและคำนวณได้แล้วทำไมไม่ลองทำงานแนวนี้ดูล่ะ? ฉันเลยมาดูที่กิลด์การค้าน่ะจ้ะ」
 
อ่านกับเขียน…
คำนวณ…
 
「คุณทีรูมิน่า คุณอยากจะทำงานที่ทำงานของฉันมั้ย?」
 
「ที่ทำงานของยูนะจัง?」
 
「ฉันพึ่งเริ่มธุรกิจใหม่เมื่อไม่นานมานี้ แต่ถ้าฉันมีคุณทีรูมิน่ามาช่วย มันก็คงดีไม่น้อย」
 
ฉันต้องการผู้จัดการสำหรับธุรกิจขายไข่และเป็นคนกลางกับกิลด์การค้า
 
「แล้วเป็นงานแบบไหนหรอจ้ะ?」
 
「โอ้ใช่ แต่ว่าจะอธิบายที่นี่…」
 
มีพ่อค้าแม่ค้าอยู่รอบๆเรา
ฉันไม่อยากให้ข้อมูลเรื่องไข่หลุดออกไป เราเลยย้ายไปอีกที่นึง
ถึงแม้มันจะยุ่งยาก แต่พวกเรากลับไปที่บ้านคุณหมี
 
「แล้ว ธุรกิจอะไรหรอจ๊ะ?」
 
「ฉันตั้งใจจะขายไข่ค๊อกเกอร์น่ะ」
 
ฉันเอาไข่ออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「ไข่ค๊อกเกอร์?」
 
「ตอนนี้ฉันเลี้ยงพวกค๊อกเกอร์ที่ชานเมือง นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากจะให้คุณทีรูมิน่ามาทำงานเป็นผู้จัดการ」
 
หลังจากนั้นฉันอธิบายสถานการณ์ให้คุณทีรูมิน่าฟังง่ายๆ
เรื่องการเลี้ยงค๊อกเกอร์ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ให้มันวางไข่ และขายไข่ให้กับกิลด์การค้า
 
「เป็นผู้จัดการดูแลพวกค๊อกเกอร์หรอจ๊ะ? ฉันไม่เคยดูแลนกหรือสัตว์อื่นมาก่อนเลยนะ」
 
「ฉันมีเด็กที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคอยดูแลพวกค๊อกเกอร์อยู่ คุณทีรูมิน่าแค่ขายพวกมันให้กับกิลด์การค้าเอง」
 
「ขาย?」
 
「หลังจากนี้ฉันตั้งใจจะไปที่กิลด์การค้าและทำสัญญาขายไข่  ฉันอยากให้คุณทีรูมิน่าบริหารจัดการและทำบัญชีสำหรับมัน เช่น ยืนยันจำนวนไข่ ราคา และตรวจสอบสมุดบัญชีเพื่อความถูกต้อง พวกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้」
 
「ฉันเข้าใจสถานการณแล้ว แต่นี่ไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญหรอ? เธอโอเคกับฉันหรอจ๊ะ?」
 
「ฉันไม่มีคนรู้จักในเมืองนี้มากนัก ดังนั้นถ้าเป็นคุณทีรูมิน่า ฉันรู้ดีว่าคุณเป็นคนยังไง」
 
「ฉันเข้าใจแล้วจ้ะ ฉันจะทำงานนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ลูกสาวของฉันกับฉันจะเป็นหนี้เธอมากขึ้นไปอีกนะจ๊ะ」
 
ฉันได้ผู้จัดการไข่กับเงินแล้ว
ด้วยวิธีนี้ทำให้ภาระงานของฉันลดลงไป
ฉันมุ่งหน้าไปที่กิลด์การค้าเป็นครั้งที่สองพร้อมกันกับคุณทีรูมิน่า
 
แต่ตอนนี้ ที่กิลด์การค้าก็ยังคงเต็มไปด้วยผู้คน
ฉันเสี่ยงเข้าไปในฝูงคนและมองหาพนักงานต้อนรับอย่างกล้าหาญ
ฉันหาคุณมายรีน คนที่อยู่ในความดูแลของฉัน (ตัดสินใจเอง)
เธอไม่อยู่ที่โต๊ะต้อนรับ
ฉันสงสัยว่าเธอจะหยุดงาน?
 
「อร๊า คุณยูนะ คุณมีธุระอะไรหรอคะวันนี้? แล้วอีกท่านคือใครหรอคะ?」
 
เสียงที่เรียกฉันมาจากด้านหลัง
ตอนที่ฉันหันหลังกลับไปคุณมายรีนก็อยู่ที่นั่น
 
「ทำไมมาจากข้างหลังฉันล่ะ?」
 
「ฉันไปพักน่ะค่ะ ฉันเลยออกไปข้างนอกมานิดหน่อย」
 
「ฉันมีบางอย่างจะปรึกษาหน่อย แต่ว่า…」
 
ตาของคุณมายรีนเป็นประกาย
มันดูน่ากลัวยังไงไม่รู้
 
「ค่ะ ฉันเข้าใจแล้วฉันจะพาคุณไปอีกห้องนึง」
 
ฉันถูกคุณมายรีนจับและพาไป
คุณทีรูมิน่าตามไปข้างหลังเรา
 
「แล้ว คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ?」
 「ฉันอยากจะขายไอ้นี่ แต่ว่า…」
 
ฉันเอาไข่ออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
「นี่คือไข่จากค๊อกเกอร์สินะคะ?」
 
「มันเยี่ยมไปเลยที่เธอสามารถบอกได้เพียงแค่มองแว๊บเดียว」
 
「นั่นเพราะว่าฉันทำงานเป็นพนักงานต้อนรับมาหลายปี แล้วคุณอยากจะขายสิ่งนี้หรอคะ? เป็นไปได้ว่าลูกค้าที่ต้องการสิ่งนี้จะมาที่นี่」
 
「สามารถขายเป็นประจำได้มั้ย?」
 
「ประจำ? บ่อยแค่ไหนหรอคะ?」
 
「ตอนนี้ประมานสิบถึงยี่สิบฟองต่อวัน แต่ในอนาคตฉันหวังว่าจะถึงพันฟองต่อวัน」
 
「…คุณยูนะ คุณพูดจริงหรอคะเนี่ย?」
 
「ตามที่ฉันพูดแหละ」
 
「ที่อยู่ของค๊อกเกอร์อยู่ไกลจากเมืองมากเลยนะคะ และยังต้องใช้เวลาเพื่อจับมัน นอกจากนั้นไข่ยังอยู่ได้แค่ไม่กี่มันหลังจากวางไข่ และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บพวกมันเป็นเวลานาน」
 
「ไม่เป็นไรเพราะว่าฉันวางแผนเลี้ยงค๊อกเกอร์ไว้น่ะ」
 
「เลี้ยงพวกนั้น...ที่ดินรอบๆสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอคะ?」
 
「ถูกต้อง ฉันวางแผนที่จะให้พวกเด็กๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลี้ยงพวกนั้น」
 
「คุณอย่าบอกนะ! ของแบบนั้น-」
 
「ไม่เป็นไรหรอกถึงเธอไม่เชื่อฉัน ตราบที่คุณยังซื้อไข่ แล้วมันเป็นไปได้มั้ยที่จะขายไข่ทุกวัน?」
 
「ได้ค่ะ มันขึ้นอยู่กับราคา แต่มันเป็นไปได้ค่ะ」
 
「ฉันจะให้เธอกำหนดราคา ดังนั้นช่วยดูแลมันด้วยนะ」
 
มันจะดีกว่าถ้ายกให้กับผู้เชี่ยวชาญ
 
「แต่มันจะโอเคหรอคะ?」
 
「เรื่องอะไรหรอ?」
 
「ถ้าจำนวนไข่เพิ่มขึ้น มันเลี่ยงไม่ได้ที่ราคาจะตก นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีความจำเป็นต้องฝืนเพิ่มอุปทานค่ะ」
 
「มันมีหลายเหตุผลน่ะ ฉันอยากให้คนทั่วไปก็สามารถกินไข่ได้ หลังจากนั้นความจริงที่ว่าไข่ถูกผลิตที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะได้รับการเปิดเผย เมื่อไข่มีจำนวนมากราคาของมันก็จะถูกลง ทำให้มีโอกาสถูกขโมยน้อยกว่าไข่ราคาแพงจำนวนน้อยๆ และเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็จะปลอดภัยเช่นกัน」
 
นอกจากนั้น ในโลก"นี้" ไม่มีอาหารจากไข่มากนักเพราะราคาของไข่สูงเกินไป
ถ้าราคามันไม่แพง ฉันคิดว่าอาหารจากไข่อาจจะเพิ่มขึ้นก็ได้
 
「ได้โปรดให้อภัยฉันนะคะ สำหรับคุณที่มีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ระดับนั้น ในสายงานของฉันความคิดเรื่องวิธีทำกำไรจะมาเป็นอันดับแรกค่ะ」
 
พวกเราสามคนรวมถึงคุณทีรูมิน่า ร่วมกันหารือและเขียนสัญญาขึ้นมาหลังจากนั้น
 
ใครซักคนจะไปที่เล้าไก่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกวันเพื่อรับไข่
 
ราคาขายจะให้กิลด์เป็นผู้กำหนด
 
เศษผักที่เป็นอาหาร กิลด์จะเป็นผู้จัดการ
 
เงินจะถูกส่งในทุกๆสิบวัน
 
คุณทีรูมิน่าจะเป็นคนคุมงานและจัดการส่งไข่
 
วิธีที่ได้ไข่มาคนที่เกี่ยวข้องจะเก็บเป็นความลับ
 
อ้อ มีอีกหนึ่งอย่างที่ถูกใส่ลงในตอนท้ายของสัญญา
 
「นี่คือสัญญาทั้งหมดสินะคะ?」
 
「ใช่แล้ว」
 
「คุณยูนะ ฉันต้องทำการลงทะเบียนสำหรับกิลด์การค้า ดังนั้นขอบัตรกิลด์ของคุณด้วยค่ะ」
 
「ลงทะเบียน?」
 
「ค่ะ คุณต้องลงทะเบียน ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะดำเนินธุรกิจของคุณค่ะ」
 
เธอช่วยหยุดทำหน้าแบบ "แม้แต่เด็กก็ยังรู้" ได้มั้ย?
(จะลงรูปผิดตอนอีกมั้ยนะ =A=)
 
「มันโอเคหรอถ้ามีแค่ฉันคนเดียวที่ลงทะเบียน?」
 
「ไม่ค่ะ คุณทีรูมิน่าด้วยนะคะ ในตอนที่คุณส่งไข่มันจะจำเป็นต้องตรวจบัตรกิลด์ของคุณ」
 
「มันจะโอเคมั้ยที่จะใช้บัตรกิลด์จากกิลด์นักผจญภัยสำหรับบัตรกิลด์?」
 
「ค่ะ บัตรกิลด์จะเหมือนกันทุกที่ เพียงแค่จะเพิ่มเนื้อหาที่แตกต่างลงในบัตรค่ะ」
 
เธอวางบัตรกิลด์ลงไปบนผลึกที่วางอยู่ที่มุมห้องแล้วเดินเครื่อง
 
การลงทะเบียนเสร็จสิ้นในไม่กี่นาทีและบัตรกิลด์ถูกส่งคืนมาให้กับเรา
 
「ตอนนี้ ฉันจะอธิบายเกี่ยวกับกิลด์การค้าและบัตรนะคะ」
 
ฉันดูที่บัตรของฉัน
 
ชื่อ : ยูนะ
อายุ : 15 ปี
อาชีพ : คุณหมี
แร๊งนักผจญภัย : D
แร๊งการค้า : F
 
ตามปกติ อาชีพของฉันยังคงเป็นคุณหมี
 
「แร๊งการค้า?」
 
「แร๊งการค้านั้นเหมือนกับแร๊งนักผจญภัยค่ะ และจะบ่งบอกถึงระดับของพ่อค้าแม่ค้า เมื่อแร๊งคุณสูงขึ้นความน่าเชื่อถือของคุณก็จะสูงขึ้นเช่นกันค่ะ นั่นคือเหตผลเมื่อตอยที่คุณทำธุรกิจที่เมืองใหม่ มันจะมีประโยชน์มากถ้าคุณมีแร๊งสูง」
 
「ประโยชน์?」
 
「อย่างเช่นตอนที่เช่าที่ดินจะได้ที่ทำเลดีๆ แนะนำให้รู้จักบุคคลสำคัญ หรือสามารถขอยืมไอเท็มได้ เมื่อพิจรณาดูแล้วพ่อค้าแม่ค้าที่ยอดเยี่ยมจะมีความเป็นไปได้ที่จะทำประโยชน์ให้กับเมืองได้」
 
ฉันเข้าใจแล้ว
 
ยิ่งแร๊งสูงความน่าเชื่อถือก็จะสูง มันเหมือนกับกิลด์นักผจญภัยเลย
 
「แล้วฉันจะเพิ่มแร๊งยังไง?」
 
「มันขึ้นอยู่กับระดับที่คุณมีส่วนร่วมกับกิลด์การค้าค่ะ หรือในระยะสั้นจะชี้วัดจากจำนวนภาษีที่คุณจ่ายค่ะ」
 
มีวิธีที่เข้าใจง่ายกว่านี้มั้ยเนี่ย
 
「นอกจากนี้ จะเหมือนกันทุกเมืองค่ะ คุณมีหน้าที่ต้องรายงานธุรกิจอย่างต่อเนื่องที่กิลด์การค้า คนที่ทำธุรกิจโดยไม่ได้รับอนุญาติจะถูกลงโทษ ดังนั้นโปรดระวังด้วยนะคะ」
 
「แล้วตอนที่ฉันขายวัตถุดิบมอนสเตอร์ล่ะ?」
 
「มันไม่มีปัญหาสำหรับส่วนที่คุณขายให้กับกิลด์ค่ะ แต่โปรดแจ้งให้เราทราบเมื่อคุณเปิดร้านขายของหรือเปิดร้านแผงลอยริมถนนค่ะ」
 
「เข้าใจแล้ว」
 
ฉันไม่มีแผนที่จะเปิดร้านในขณะนี้
 
「นอกจากนี้ยังเหมือนกับกิลด์นักผจญภัย สามารถไว้วางใจเรื่องเงินกับเรา ขอให้รู้ไว้ว่าเงินที่กิลด์นักผจญภัยกับกิลด์การค้ามีการเชื่อมโยงกันค่ะ สามารถเบิกเงินได้ทั้งจากกิลด์นักผจญภัยและกิลด์การค้าค่ะ」
 
ฉันได้รับคำอธิบายที่กิลด์นักผจญภัยแต่ฉันก็ไม่เคยใช้มัน
 
กระเป๋าคุณหมีก็ด้วย แต่เงินที่ฉันเอามาจากญี่ปุ่นนั้นก็มีจำนวนมาก******************(ท่อนนี้งงๆ =A=)
 
ถึงแม้ว่าหมื่นล้านเยนจะกลายเป็นหมื่นล้านกับหนึ่งล้านเยน มันก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก****(10,001,000,000 ภาษาเขียนจะเขียนยังไงหว่า)
 
「แล้วคุณยูนะคะ คุณจะทำยังไงกับเงินที่ได้จากการขายไข่ล่ะคะ? คุณจะรับมันแบบเงินสดหรือคุณจะให้โอนไปที่บัตรขอบคุณทีรูมิน่า?」
 
「ช่วยโอนไปที่บัตรของคุณทีรูมิน่าทีนะ」
 
「ช่วยรอซักครู่นะจ๊ะ」
 
คุณทีรูมิน่าเรียกพวกเราให้รอ
 
「อะไรหรอ?」
 
「เธอหมายถึงทั้งหมดหรอจ๊ะ?」
 
「ใช่แล้ว มันคือค่าจ้างของคุณทีรูมิน่าและพวกเด็กๆน่ะ รวมถึงค่าใช้จ่ายต่างๆที่จำเป็น มันจะยุ่งยากสำหรับฉันที่ต้องจัดการมันทุกครั้ง เธอเข้าใจนะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว  ที่เธอพูด...ถึงแม้ฉันจะดีใจที่เธอไว้ใจฉันมากขนาดนี้ ฉันไม่เห็นด้วยที่อาจจะต้องบริหารจัดการเงินจำนวนมากขนาดนั้นนะจ้ะ」
 
「ถ้าอย่างนั้น ตัดสินใจเรื่องจำนวนเงินก่อนมั้ยคะ? โอนไปที่บัตรของคุณทีรูมิน่าแค่ที่จำเป็น ส่วนที่เหลือใส่ไว้ในบัญชีของคุณยูนะ?」
 
「มันสามารถทำอย่างนั้นได้ด้วยหรอ?」
 
「ค่ะ ในกรณีที่พ่อค้าและผู้จัดการเงินเดือนเป็นคนละคนกัน มักจะใช้วิธีนี้ค่ะ」
 
ฉันตัดสินใจโอนเงินค่าจ้างที่จำเป็นสำหรับคุณทีรูมิน่ากับพวกเด็กๆและเอาที่เหลือเอามาไว้ที่บัตรของฉัน
 
ต้องวางแผนในระดับนี้ พวกเราให้กิลด์การค้าเป็นผู้ตัดสินใจที่เหลือ
 
มันคงจะดีถ้าฉันกลับมาอีกครั้งเมื่อมีอย่างอื่นที่จำเป็น
 
ฉันมอบไข่ที่ฉันเอามาวันนี้เป็นตัวอย่างฟรี
 
เพื่อผลประโยชน์ที่จะมีลูกค้าประจำ
 
เพื่อให้ลูกค้าประจำมั่นใจ เราต้องยอมขาดทุนบ้าง
 
หลังจากเราออกจากกิลด์การค้า คุณทีรูมิน่ากับฉันมุ่งหน้าไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อแนะนำเธอ และพิจรณาส่วนที่เหลือ
ฉันขอ ผ.อ.ที่บริหารจัดการดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฉันมอบค่าตอบแทนสำหรับการทำงานของเด็กๆและขอให้เธอดูแลเรื่องอาหาร เสื้อผ้า และที่อยู่
ฉันขอให้ลิสดูแลพวกเด็กๆ
แน่นอนฉันก็จ่ายค่าจ้างลิส
คุณทีรูมิน่าจะจัดการเรื่องเงินสำหรับไข่และเป็นคนที่ไปแลกเปลี่ยนกับกิลด์การค้า
แล้วฉันนะหรอ?
ฉันไม่ทำอะไรซักอย่าง
ฉันสร้างเล้าไก่กับกำแพงรอบๆ แล้วจัดการหานกและทำสัญญากับกิลด์การค้า
หน้าที่ของฉันหมดแล้ว
บางทีฉันควรจะไปเอานกมาเพิ่มเพื่อเพิ่มจำนวนนก
 
================================================================================
ผู้แปล : ตอนนี้แปลโครตยากเลยครับ ใช้เวลาแปลหลายวันอยู่ อาจจะมีบางท่อนที่งงอยู่บ้างก็ทำเป็นมองไม่เห็นไปเนอะ =A=
 I’m already exhausted.
 I’m sad about my nonexistent writing ability.



NEKOPOST.NET