[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 42 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.42 - คุณหมีเลี้ยงไก่


 
วันถัดมาฉันมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านเป็นที่แรกของเช้านี้ ด้วยเกตที่ฉันติดตั้งไว้เมื่อวาน
 
ชาวบ้านสังเกตเห็นฉันตอนที่ฉันเข้าไปที่หมู่บ้าน
 
「มีเรื่องอะไรหรอครับ?」
 
「ฉันขอพบผู้ใหญ่บ้านหน่อยได้มั้ย?」
 
「ผมคิดว่าได้นะครับ」
 
ชายใจดีพาฉันไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน
 
「โอ้ คุณยูนะมีเรื่องอะไรรึ?」
 
「อรุณสวัสดิ์ค่ะ ฉันมีอะไรเล็กน้อยอยากให้ช่วยหน่อยค่ะ」
 
「ถ้าเป็นคำร้องขอจากคุณยูนะ ฉันต้องฟังคุณอย่างแน่นอน」
 
「มันเป็นไปได้มั้ยคะที่จะจับนกที่ยังมีชีวิตอยู่?」
 
「มันสามารถจับได้ค่อนข้างง่ายถ้าเราวางกับดัก」
 
「ช่วยจับมาให้ฉันซักหน่อยจะได้มั้ยคะ? ถ้าเป็นไปได้เอาตัวเมียนะคะ」
 
「แน่นอน มันเป็นคำร้องขอจากคุณยูนะที่ช่วยหมู่บ้านเอาไว้ แล้วเธอต้องการซักกี่ตัวล่ะ?」
 
「ยิ่งเยอะยิ่งดีค่ะ แต่ถ้าเยอะเกินไปจะลดปริมาณอาหารของหมู่บ้านได้ เอาแค่พอที่จะไม่ส่งผลกระทบกับหมู่บ้านค่ะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปขอให้คนที่ไม่ยุ่งมากไปจับพวกมันมาให้นะ」
 
「ขอบคุณมากนะคะ」
 
「แล้ววางแผนจะทำอะไรต่อรึคุณยูนะ?」
 
「ฉันมีอะไรที่ต้องทำในภูเขาซักหน่อยค่ะ ฉันจะกลับมาตอนที่ฉันจัดการพวกนั้นเสร็จนะคะ」
 
「ฉันคิดว่ามันคงจะจับได้หลายตัวก่อนเที่ยง」
 
「ถ้าอย่างนั้นจัดการเลย ฉันไว้ใจคุณค่ะ」
 
ฉันกลับไปที่ถ้ำด้วยเกตเคลื่อนย้าย
 
ฉันลบเกตเคลื่อนย้ายหลังจากเข้ามาในถ้ำ
 
ฉันขยายถ้ำเพิ่มขึ้นและใช้เวทดินสร้างบ้าน
 
มันมีรูปร่างเป็นลูกหมีตัวเล็กๆ
 
แบ่งห้องให้เป็นห้องครัว ห้องน้ำ ห้องอาบน้ำ และห้องของฉัน
 
ฉันติดตั้งหินเวทมนต์ธาตุแสงไว้ในทุกห้อง
 
สุดท้ายฉันติดตั้งเกตเคลื่อนย้ายที่ข้างประตูหน้าของลูกหมี
 
แค่นี้ฐานทัพหมายเลขหนึ่งก็เสร็จเรียบร้อย
 
ค๊อกเกอร์ประมาณ 20 ตัวถูกมัดไว้ด้วยเชือกตอนที่ฉันกลับไปที่หมู่บ้าน
 
ไม่ว่าฉันจะมองยังไงมันก็คือไก่
 
ถึงแม้ว่าพวกมันจะใหญ่กว่าที่ฉันคิด
 
「จำนวนเท่านี้จะโอเคหรอคะ?」
 
「โอเคแล้วล่ะ ค๊อกเกอร์จะเกิดขึ้นอีกเร็วๆนี้และโตอย่างรวดเร็ว เพราะไม่มีมอนสเตอร์อื่นรอบๆที่นี่ ดังนั้นมันเลยเป็นสภาพแวดล้อมที่ง่ายต่อการเลี้ยงนก ได้โปรดพักซักหน่อยแล้วค่อยเอาพวกนี้ไป」
 
「ขอบคุณมากนะคะ」
 
ฉันให้ชาวบ้านผูกค๊อกเกอร์ไว้กับคุมะยูรุและคุมะคิวเพื่อให้พวกนั้นไม่ตกลงไป มันจะเยี่ยมไปเลยถ้าสามาถเอาพวกมันที่ยังมีชีวิตอยู่ใส่ลงในกระเป๋าคุณหมีได้ แต่มันเป็นไปไม่ได้ มันเลยไม่ช่วยอะไร
 
「คุณวางแผนจะกลับตอนนี้เลยหรอ?」
 
「ใช่ค่ะ ยิ่งเร็วยิ่งดี」
 
「อย่างนั้นหรอ...พวกเราหวังว่าจะได้ต้อนรับคุณซักหน่อย」
 
ฉันยัดเยียดเงินค่าค๊อกเกอร์ให้กับผู้ใหญ่บ้าน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมรับ และมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่มีเกตเคลื่อนย้ายอยู่
 
ปิดทางเข้าถ้ำด้วยเวทดิน จากนั้นก็วาปไปที่บ้านคุณหมีโดยใช้เกตเคลื่อนย้าย
 
ฉันเอาค๊อกเกอร์ที่ผูกไว้กับคุมะยูรุกับคุมะคิวออก
 
พวกมันยังไม่ตายใช่มั้ย?
 
หมีวิ่งออกมานอกบ้าน ท้องฟ้าข้างนอกก็เริ่มมืดลง
 
พวกนั้นวิ่งไปในความมืดผ่านถนนที่ว่างเปล่า
 
อ๊ะ มันจะดีกว่ามั้ยถ้าใช้เกตเคลื่อนย้าย?
 
ฉันแค่อยากวิ่งในเมืองกับพวกหมี
 
หลังจากผ่านสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันก็มาถึงที่ดินที่ฉันซื้อมาจากกิลด์การค้า
 
ฉันลงจากคุมะยูรุและตรวจสอบที่ดิน
 
ฉันสงสัยว่าที่ดินรอบๆที่นี่โอเครึเปล่านะ
 
ฉันสร้างเล้าไก่ด้วยเวทดิน
 
นอกจากนั้น ฉันยังล้อมเล้าไก่ด้วยกำแพงสูงสามเมตร
 
มันคงหนีไปไม่ได้ถ้ามีกำแพงสูงเท่านี้ ใช่มั้ย?
 
ฉันเข้าไปในเล้าไก่กับคุมะยูรุและคุมะคิว
 
ฉันคลายเชือกที่ผูกค๊อกเกอร์ออก
 
ค๊อกเกอร์ที่ถูกปล่อยออกจากเชือกเดินไปรอบๆเล้าไก่
 
ฉันรู้สึกโล่งใจหลังจากตรวจสอบแล้วพบว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ทุกตัว
 
จบสิ่งที่ทำในวันนี้แล้วก็กลับไปที่บ้านคุณหมี
 
เช้าวันถัดมาหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ฉันมุ่งหน้าไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
ตอนที่ฉันมาถึง เด็กๆมารวมตัวกันหน้ากำแพงที่มีเล้าไก่อยู่
 
「พี่สาวหมี!」
 
เด็กๆสังเกตเห็นฉันและเข้ามา
 
「พี่สาวหมี มีกำแพงโผล่ขึ้นมาตอนที่หนูตื่นขึ้นมาในตอนเช้าค่ะ!」
 
「นั่นเพราะว่าฉันทำเองน่ะ」
 
「พี่สาวหมีทำหรอคะ?」
 
เด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจ้องมาที่ฉัน
 
「เข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกันเถอะ ฉันมีอะไรต้องคุยกับคุณผ.อ.ด้วย」
 
ฉันพาเด็กๆไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและพบกับคุณผ.อ.
 
คุณผ.อ.และหญิงสาวที่ดูมีอายุเล็กน้อยประมาณ 20 ปี อยู่ที่นั่นตอนที่ฉันมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
นี่คือริสสินะ คนที่ช่วยคุณผ.อ.ทำงานที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้?
 
「นี่คือคุณยูนะ เมื่อวานนี้ขอบคุณมากนะจ๊ะ ส่วนคนนี้คือคนที่เราพูดถึงเมื่อวานจ้ะ ริส」
 
「ฉันชื่อริส ขอบคุณมากนะคะสำหรับอาหารเมื่อวานนี้」
 
ลิสก้มหัวของเธอลง
 
「ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ทำอะไรตามใจตัวเองน่ะ」
 
「วันนี้เธอมีธุระอะไรหรอจ๊ะ?」
 
「ฉันอยากให้งานทำกับพวกเด็กๆ จะได้มั้ย? ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้อย่างแน่นอน」
 
「งานสำหรับพวกเด็กๆหรอจ๊ะ?」
 
「คุณไม่ต้องเป็นห่วง มันไม่ใช่งานอันตรายอะไร」
 
「ถ้าอย่างนั้น มันเป็นงานอะไรหรอจ๊ะ?」
 
「คุณเห็นกำแพงด้านนอกนั่นมั้ย?」
 
「จ้ะ ฉันตื่นมาตอนเช้าก็เห็นกำแพงปรากฏขึ้นมาแล้ว พวกเด็กๆโวยวายกันใหญ่เลย」
 
「ฉันสร้างกำแพงขึ้นมาเมื่อคืนน่ะ ฉันอยากจะให้พวกเด็กๆดูแลนกข้างในกำแพง」
 
「เอิ่ม เธอสร้างมันในคืนเดียวหรอคะ?」
 
「ดูแลนกหรอจ๊ะ?」
 
คุณผ.อ.กับลิสสงสัยแตกต่างกัน
 
「ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยเวทมนต์น่ะ」
 
「มันเป็นงานประเภทไหนหรอจ๊ะ?」
 
「แค่เก็บไข่ในตอนเช้า ทำความสะอาดเล้าไก่ และดูแลนก นกพวกนี้ไม่ใช่อาหารดังนั้นอย่ากินพวกมันโอเคมั้ย?」
 
「เธอตั้งใจจะทำธุรกิจขายไข่หรอ?」
 
「ราคาไข่ในเมืองนี้ดูเหมือนจะสูงพอเลยล่ะ」
 
「เธอสามารถให้เงินด้วยการทำแค่นี้พอจริงๆหรอ?」
 
「ถึงแม้จะมีสิ่งอื่นๆที่ฉันอยากจะขอ แต่ตอนนี้แค่นี้ก็พอแล้ว มีอะไรหรอ?」
 
คุณผ.อ.มองไปยังเด็กๆ
 
「พวกเธอทั้งหมดอยากจะทำมั้ยจ๊ะ? ดูเหมือนคุณยูนะจะให้งานพวกเธอทำ ถ้าพวกเธอทำงาน พวกเธอก็สามารถหาอะไรกินได้ ถ้าไม่มันก็จะกลายเป็นแบบเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่มีอาหารที่คุณยูนะเอามาให้」
 
เธอถามพวกเด็กๆ
 
「หนูจะทำค่ะ!」
 
「ให้ผมทำเถอะครับ!」
 
「หนูก็จะทำด้วย!」
 
「ผมด้วยย!」
 
「หนูก็ด้วย!」
 
เด็กๆตอบกันอย่างเจี๊ยวจ๊าว
 
「ทุกคนตกลงจะทำสินะจ๊ะ? ถ้าอย่างนั้นคุณยูนะ เธอช่วยดูแลเด็กๆเหล่านี้ได้มั้ยจ๊ะ?」
 
「ได้เลย แล้วมันจะโอเคมั้ยถ้าฉันจะขอยืมริสด้วย?」
 
「ฉัน?」
 
「ใช่ ฉันอยากให้เธอช่วยดูแลเด็กๆพวกนี้」
 
「ถ้านั่นคือทั้งหมด ฉันก็ไม่มีปัญหาจ้ะ ริสได้โปรดเชื่อฟังคำสั่งของคุณยูนะด้วยนะจ๊ะ」
 
「ค่ะ ผ.อ.」
 
ฉันเปิดประตูเข้าไปในกำแพงและเข้าไปในเล้าไก่
 
พวกค๊อกเกอร์ยังหลับกันอยู่ตอนที่เราเข้าไปในเล้าไก่
 
「งานของพวกเธอมีตามนี้นะ :
 
#1, พานกไปข้างนอกถ้าตอนเช้าอากาศดี
 
#2, เก็บไข่ในเล้า
 
#3, ทำความสะอาดเล้าไก่
 
#4, ให้อาหารและน้ำกับนก
 
#5, พาพวกมันกลับเข้าไปในเล้าไก่
 
พวกเธอทำได้มั้ย?」
 
ฉันถามพวกเด็กๆ
 
พวกเด็กๆตอบโดยไม่ลังเลใดๆ
 
「ถ้าอย่างนั้นก็เอาพวกมันออกไป ไข่จากนกพวกนี้จะขายเป็นเงินเพื่อให้พวกเธอไปซื้ออาหาร ดังนั้นอ่อนโยนกับพวกนี้ด้วยนะ」
 
พวกเด็กๆตอบรับ
 
「ใส่ไข่ลงไปในภาชนะนี้นะ」
 
ฉันสร้างแผงใส่ไข่จากเวทดิน
 
แผงนั้นมีหลุมใส่ไข่ได้สิบฟอง
 
ฉันทำขึ้นมาประมาณร้อยนึง รวมอันสำรอง
 
เด็กๆเอาไข่กลับมา
 
หลุมสิบหลุมถูกเติมจนเต็ม
 
นั่นคือหนึ่งแพ็ค
 
ยี่สิบตัวมันจะมีความสามารถพอรึป่าวนะ?
 
อาจต้องพิจรณาสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงด้วย
 
「คุณริส พอจะมีเศษผักที่คุณไปรับมาเมื่อวานมั้ย?」
 
「มีค่ะ」
 
「มันจะเป็นอะไรมั้ยถ้าเราให้มันเป็นอาหารนก?」
 
「เรื่องนั้น…」
 
ถึงแม้มันจะเป็นเศษผัก มันก็ยังคงเป็นอาหารที่ริสได้มาหลังจากก้มหัว
 
มันคงรู้สึกไม่ดีนักที่เอามาเป็นอาหารนก
 
「ไม่เป็นไรหรอก นกพวกนี้จะวางไข่ ทุกอย่างมันจะโอเคถ้าเราสามารถขายไข่พวกนี้ได้」
 
「ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไปเอาเศษผักมา」
 
「ฉันต้องกลับก่อนแล้วล่ะ ทำความสะอาดแล้วช่วยบอกเด็กๆด้วยว่า อีกซักพักให้เอานกพวกนี้กลับเข้าเล้าไก่ด้วยนะ」
 
ฉันมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งนึงในขณะที่ถือไข่อยู่
 
=============================================================================
ผู้แปล : ผมขอใช้เป็นนกนะครับ เพราะอิ้งเค้าใช้ brid ไม่ได้ใช้ chicken หรือ hen อีกอย่างผมคิดว่าคนในโลกนี้น่าจะไม่ได้เรียกไก่ว่าไก่



NEKOPOST.NET