[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 40 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.40 - คุณหมีไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า


 
ฉันตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่โดยไม่เหลือความเหนื่อยล้า ต้องขอบคุณชุดคุณหมีขาว มันเป็นความรู้สึกที่น่ายินดี
ฉันเอาไข่ออกมาจากกระเป๋าคุณหมี เพื่อทำไข่ดาว แล้วเอามันมาทำเป็นแซนวิสเพื่อกินมื้อเช้า
ถ้าฉันสามารถหาข้าว ซีอิ๊วและมิโซะ ฉันก็จะได้กินอาหารเช้าญี่ปุ่นของจริงเป็นครั้งแรก
 
ไม่มีกำหนดเวลาแน่นอนที่ฉันนัดพบกับกิลด์มาสเตอร์ ฉันเลยกินอาหารเช้าอย่างชิวๆก่อนออกจากบ้าน
เมื่อฉันมาถึงที่กิลด์ พนักงานในกิลด์นำทางฉันไปยังห้องของกิลด์มาสเตอร์ทันที
 
「น่าแปลกใจที่เธอมาแต่เช้านะ」
 
「นั่นเพราะว่าเมื่อวานฉันฉันหลับทันทีที่ถึงบ้าน กิลด์มาสเตอร์ก็มาที่นี่แต่เช้าเหมือนกันไม่ใช่หรอ?」
 
「ฉันอยู่ที่นี่ทั้งคืน เพราะเรื่องของแบล็คไวเปอร์เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา」
 
「เรื่องของแบล็คไวเปอร์?」
 
「หลังจากนั้นก็มีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปเรื่องที่เธอจัดการแบล็คไวเปอร์ได้ เราได้รับคำร้องขอวัตถุดิบเป็นจำนวนมาก」
 
「ถึงแม้ว่าฉันจะยังตัดสินไม่ได้ว่าจะขายมันหรือไม่ขาย」
 
「ฉันเข้าใจ แต่ถ้าเธอพูดอย่างนั้น มันจะไม่น่ารำคาญหรอถ้าพวกพ่อค้าหรือพวกร้านค้าตามเธอไปทั่วทุกที่และขอร้องเธอ?」
 
「คนพวกนั้นสนใจมันหรอ?」
 
「เธอก็เห็นแล้วนี่ หนังของมันสามารถใช้ทำเครื่องป้องกันได้ มันมีน้ำหนักเบาและแข็งแกร่ง แล้วมันก็ยังสามารถต้านทานเวทมนต์ได้ ทำให้มีนักผจญภัยเป็นจำนวนมากอยากที่จะได้มัน จริงๆแล้วทุกส่วนของมันมีราคาสูงมาก เขี้ยวก็สามารถใช้ได้หลากหลาย และสุดท้ายถ้าหินเวทมนต์มีขนาดใหญ่พอ มันอาจจะเป็นหินเวทมนต์คลาส B ได้เลย มันเลยเป็นวัตถุดิบที่ทุกๆคนต้องการ」
 
「พูดอีกอย่างคือ ฉันจำเป็นต้องขายมัน?」
 
「มันขึ้นอยู่กับเธอว่าจะขายหรือไม่ แต่ถ้าเธอไม่ขาย…」
 
「พวกพ่อค้าหรืออะไรพวกนั้นจะตามฉัน?」
 
「ถูกต้อง จากมุมมองของกิลด์ ฉันอยากให้เธอขายที่กิลด์มากกว่าไปขายที่อื่น」
 
「ช่างเถอะ ฉันจะขาย แต่ว่าฉันต้องการวัตถุดิบบางส่วนกับหินเวทมนต์」
 
「อ่าา ฉันไม่ขัดข้อง ถ้าเราส่งหนังและเนื้อไป น่าจะทำให้พวกนั้นใจเย็นลง」
 
「แล้วจะชำแหละมันได้ที่ไหน? มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะชำแหละมันในคลังสินค้า」
 
กิลด์มาสเตอร์นึกความยาวของแบล็คไวเปอร์ออกและเริ่มกังวล
 
「ไม่มีทางเลือกแล้ว คงต้องทำนอกเมือง」
 
「นอกเมือง?」
 
「ฉินคิดว่า มันจะไม่รบกวนใครถ้าเป็นนอกเมือง ขอโทษทีนะ แต่ช่วยเอาแบล็คไวเปอร์ออกไปนอกเมืองตอนนี้เลยได้มั้ย?」
 
「อืมม ก็ได้」
 
 กิลด์มาสเตอร์และฉันออกจากห้อง
 
「เฮเลนไปรวบรวมพนักงานในกิลด์ที่สามารถชำแหละได้มา ฉันจะเอาคนไปน้อยที่สุด เพื่อไปชำแหละ!」
 
รวบรวมได้ประมาณสิบคน
เกนทส์และแม้แต่ฟีน่าก็ถูกรวมอยู่ในคนพวกนั้นด้วย
 
「ฉันคิดว่าคนอาจจะไม่พอ ฉันเลยพาเธอมาด้วย」
 
เกนทส์อธิบาย
ฉันเดินมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองพร้อมกับทีมชำแหละสิบคน
เรามาถึงสถานที่ที่ไม่ไกลนักจากประตูเมือง เพื่อที่จะไม่ไปขวางทางคนที่เข้าออก
 
「ที่นี่ก็น่าคงได้นะ」
 
กิลด์มาสเตอร์พูดขึ้น ฉันเอาแบล็คไวเปอร์ออกจากกระเป๋าคุณหมี
ทีมชำแหละถึงกับถอนหายใจออกมา
 
「ใหญ่อะไรขนาดนี้!」
 
「มันถูกคุณหนูหมีจัดการจริงๆหรอ?」
 
「ก่อนอื่นเลย กระเป๋าใส่มันได้จริงๆหรอ?!」
 
「เราสามาถทำเสร็จก่อนหมดวันมั้ยเนี่ย?」
 
「พวกนาย มันไม่เสร็จด้วยตัวมันเองหรอกนะถ้าพวกนายไม่เริ่มชำแหละมันน่ะ แบกชิ้นส่วนไปที่ห้องแช่เคลื่อนที่ ขนเนื้อเข้าไปก่อน หนังเอาไว้ทีหลังก็ได้ ของพวกนี้เป็นวัตถุดิบที่มีราคาแพง อย่าปล่อยให้มันเน่า」
 
ทีมชำแหละตอบสนองคำสั่ง
 
「แล้ว ยูนะ เธอวางแผนว่าจะทำอะไรต่อ?」
 
「ฉันวางแผนว่าจะทำอะไรต่อหรอ?」
 
「เธอจะอยู่ดูที่นี่? หรือกลับบ้านเธอ?」
 
「ฉันกลับบ้านได้หรอ?」
 
ถ้ากลับบ้านได้ฉันก็อยากจะกลับบ้าน
คิดดูแล้ว ฉันไม่อยากจะเห็นการชำแหละหรืออะไรทั้งนั้น
 
「ฉันไม่ขัดข้อง อันดับแรกพวกเราต้องขนวัตถุดิบที่ชำแหละแล้วไปที่กิลด์ เธอสามารถเลือกส่วนของเธอได้ก่อน เราจะขายส่วนที่เหลือ」
 
「ฉันคิดว่าจะกลับบ้าน แล้วนายคิดว่าเมื่อไหร่จะเสร็จ?」
 
「ไม่รู้เหมือนกัน ฉันจะส่งพนักงานในกิลด์ไปบอกที่บ้านของเธอเมื่อมันเสร็จแล้วกัน」
 
「ถ้าอย่างนั้นส่งฟีน่ามาเพราะว่าเธอสามารถเข้าบ้านฉันได้」
 
「ได้เลย」
 
มันจะน่าเบื่อถ้าฉันกลับไปทั้งอย่างนี้ ฉันเลยไปหาของกิน
 
ฉันมาถึงพลาซ่าแล้วหาของน่าอร่อยกิน
 
ฉันอยากจะรีบซื้อแล้วรีบกลับ เพราะว่าถ้าฉันเอามันใส่ในกระเป๋าคุณหมีมันจะไม่เย็นลง
 
ฉันเดินเตร่ไปรอบๆพลาซ่า ฉันสังเกตเห็นกลุ่มเด็กที่มอมแมมในที่ไกลๆ
 
ที่ปลายทางฉันเห็นร้านขายเคบับวูล์ฟอยู่ใกล้ๆ
 
「โอ้ ยินดีต้อนรับ! คุณหนูหมี วันนี้เธอมาเร็วนะ」
 
ปกติฉันมาที่นี่ประมาณเที่ยง
 
「เห้ เด็กพวกนั้นเป็นอะไรน่ะ?」
 
ฉันสั่งเนื้อเสียบไม้มาหนึ่งไม้และถามเรื่องเด็กพวกนั้น
 
「เด็กพวกนั้นมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกนั้นมาเป็นครั้งคราว」
 
「เพื่ออะไร?」
 
「เพื่อรอของเหลือจากลูกค้าน่ะ」
 
「ของเหลือ….」
 
「พวกนั้นรวบรวมอาหารเหลือๆบนจานที่ลูกค้ากิน  ของบางอย่างที่ลูกค้าโยนทิ้ง เราเลยไม่สามารถต่อว่าได้ แต่มันก็ให้ความรู้สึกไม่ดี」
 
「งั้นฉันขอเคบับ 20 ชิ้น」
 
「หยุดเลย ถ้าเธอให้พวกเขากินวันนี้ แล้วเธอจะทำยังไงวันพรุ่งนี้? มันจะดีกว่าถ้าเธอไม่ทำอะไร」
 
「แล้วมันไม่มีเงินบริจาคจากเมืองให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้างหรอ?」
 
「ฉันสงสัยอยู่สองอย่าง แต่ฉันไม่รู้เรื่องนี้มากนักว่า ไม่มีเงินส่งไปให้? หรือว่ามันน้อยเกินไป?」
 
ฉันคิดถึงความรู้สึกตอนที่ฉันเจอกับคริฟที่เป็นขุนนาง แต่สุดท้ายเขาอาจจะยังเป็นขุนนางงี่เง่า
 
การประเมิณค่าของคริฟเริ่มตกลง ในขณะที่ฉันให้คนขายทำเคบับเพิ่ม
 
「ห้ามพูดนะว่าฉันไม่ได้เตือนเธอ」
 
เขาส่งเคบับมาให้ฉัน 20 ชิ้น
 
ฉันถือเคบับพวกนั้นไปที่ที่พวกเด็กอยู่
 
เด็กๆมองมาที่ฉันอย่างเงียบๆในขณะที่ฉันถือเคบับ
 
「กินซะนะ หนึ่งชิ้นต่อคนนะ」
 
ตอนที่ฉันพูดแบบนั้น พวกเด็กๆต่างหันไปมองหน้ากัน
 
「หนูกินได้หรอคะ?」
 
เด็กสาวถามฉันด้วยเสียงเล็กๆ
 
「มันร้อน กินช้าๆนะ」
 
ฉันยื่นให้เธอหนึ่งชิ้น
 
เด็กสาวรับเคบับไปแล้วเริ่มกิน
 
เด็กๆคนอื่นเห็นอย่างนั้นจึงรับเคบับแล้วเริ่มกินเช่นเดียวกัน
 
「ขอบคุณค่ะ พี่สาว」
 
「เธอพาฉันไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้มั้ย?」
 
ฉันถามเด็กสาว
 
ดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดฉัน เธอเลยเอียงหัวไปด้านข้าง
 
「เธอจะต้องหิวอีก เธอไม่อยากกินอีกหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอจะพาฉันไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้มั้ย?」
 
เด็กสาวพยักหน้าเล็กๆของเธอ
 
「ทางนี้ค่ะ」
 
หลังจากที่เด็กสาวเดินนำหน้าแล้วเด็กคนอื่นๆก็เดินตามไปด้วยเช่นกัน พร้อมกับแสดงความกังวล หลังจากลังเลนิดหน่อย
 
ระยะทางที่เด็กๆเดินมานั้นไกลทีเดียว พวกเรามาถึงแถวชานเมือง
 
มีบ้านหลังนึงที่ทรุดโทรมถูกปลูกขึ้นในที่ที่ไกลมาก
 
ไกลขนาดนี้ มันจะไม่โหดร้ายไปเกินไปหรอ?
 
มีรอยแตกและรูพรุนที่ผนังเต็มไปหมด
 
เพดานเองก็มีรูพรุนเต็มไปหมดเช่นกัน
 
การประเมินค่าคริฟยิ่งต่ำลงไปอีก
 
ฉันไม่น่าจะมอบดาบของราชาก๊อปลินให้ไปเลย
 
มันมีสิ่งที่ควรทำก่อนที่จะซื้อความสัมพันธ์กับราชาไม่ใช่หรอ
 
มันน่าจะดีกว่าถ้าเอาเงินจากการขายดาบมาให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 
เมื่อฉันมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ขอบคุณพวกเด็กๆที่พามา แล้วก็มีหญิงชราออกมา
 
「อร๊า เธอคือใครหรอจ๊ะ? ฉันชื่อโบว์ เป็นผ.อ.ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้จ้ะ」
 
「ฉันเป็นนักผจญภัยชื่อยูนะค่ะ ฉันเห็นเด็กพวกนี้ที่เซ็นทรัล พลาซ่า」
 
「เซ็นทรัล พลาซ่า...พวกเธอทั้งหมดไปกันอีกแล้วหรอจ๊ะ?」
 
เธอมองไปยังเด็กๆ
 
「หนูขอโทษค่ะ」
 
「ขอโทษครับครู」
 
พวกเด็กๆก็กล่าวขอโทษ
 
「ไม่เป็นไรหรอก ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเองที่ไม่สามารถหาอาหารให้พวกเธอกินได้เพียงพอ เด็กพวกนี้ทำอะไรคุณรึป่าวจ๊ะ?」
 
「ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ เพราะว่าฉันเห็นเด็กพวกนี้กำลังหิวโหยที่พลาซ่า」
 
「ฉันขอโทษนะจ๊ะ ถึงจะน่าอาย แต่ว่าที่นี่ไม่มีอาหารมากพอให้พวกเขากินกัน」
 
ผ.อ.ตอบฉันอย่างลำบากใจ
 
「แล้วเงินสนับสนุน หรืออะไรทำนองนั้นจากเมืองล่ะคะ?」
 
「จ้ะ มันค่อยๆเริ่มลดตั้งแต่ปีที่แล้ว แล้วก็ถูกตัดไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว」
 
「ถูกตัด… 」
 
เจ้าเมือง……
 
「จ้ะ มันไม่มีจุดหมายที่จะให้เงินกับเรา」
 
「คุณจัดการกับอาหารยังไงคะ?」
 
「เรื่องนั้น ฉันไปที่ร้านอาหาร โรงแรม ร้านขายของชำและร้านขายผลไม้เพื่อรับอาหารที่พอจะกินได้ที่มีรอยช้ำหรือมีความเสียหายและที่ขายลูกค้าไม่ได้ สำหรับให้เรากินกัน」
 
คริฟ……
 
ความโกรธของฉันเพิ่มขึ้นทีละน้อยทีละน้อย
 
「ถึงแม้จะปริมาณเล็กน้อย เด็กพวกนี้ก็ยังไปที่พลาซ่า……」
 
「ฉันเข้าใจแล้วค่ะ คุณผ.อ.คะ ฉันมีส่วนผสมอยู่ ดังนั้นโปรดให้เด็กๆพวกนี้กินให้เต็มที่เลยนะคะ」
 
ฉันถูกพาไปยังห้องครัวของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันดึงเนื้อของวูล์ฟที่ถูกชำแหละแล้วออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
มันจะไม่เป็นมื้ออาหารที่สมดุลถ้ามีแค่เนื้อ ฉันเลยเอาขนมปังและกล่องน้ำผลไม้โอเร็นที่ฉันพึ่งซื้อออกมา
 
「เอิ่มม คุณยูนะจ๊ะ」
 
「คุณผ.อ. คะ ก่อนหน้านั้น มีคนอื่นที่ช่วยคุณผ.อ.ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้อีกมั้ยคะ?」
 
「ยังมีเด็กสาวที่ชื่อว่าริส ตอนนี้เธอออกไปรับอาหารอยู่จ้ะ」
 
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้มีคนดูแลเพียงแค่สองคนหรอ?
 
ฉันจัดเตรียมโต๊ะอาหาร ย่างเนื้อวูล์ฟ จัดขนมปังและเทน้ำโอเร็น
 
「มันมีพอสำหรับทุกคน ไม่ต้องรีบค่อยๆกินนะ」
 
「ทุกๆคนพูดขอบคุณคุณยูนะสิจ๊ะ」
 
เมื่อผ.อ.ให้สัญญาณ พวกเด็กๆก็เริ่มกินพร้อมกัน
 
ทุกๆคนกินอย่างกับแข่งกัน
 
รอยยิ้มปรากฏบนหน้าเหล่านั้น
 
「คุณยูนะ ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะ มันเป็นเวลานานแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเด็กๆ」
 
「ยังมีเนื้อวูล์ฟเหลืออยู่ ถ้าพวกเด็กๆคนไหนยังหิวอยู่ฉันจะย่างเพิ่มให้นะคะ」
 
「ขอบคุณเธอมากนะ」
 
ฉันออกไปนอกบ้านหลังจากดูพวกเด็กๆกินกัน
 
มีเด็กบางคนสังเกตเห็นและตามฉันออกมา
 
「พี่ยูนะคะ พี่จะไปไหนหรอคะ?」
 
「ฉันตั้งใจจะซ่อมบ้านน่ะ รูพรุนพวกนี้ต้องทำให้พวกเธอหนาวใช่มั้ย?」
 
ฉันออกมายืนยันสถานที่ที่เต็มไปด้วยรูพรุนและรอยแตก
 
ฉันใช้เวทมนต์ธาตุดินใส่รูและรอยแตก
 
「น่าทึ่งมากเลยค่ะ พี่ยูนะ!」
 
「บอกฉันทีได้มั้ยว่ามีรูที่ไหนอีกบ้าง?」
 
พวกเด็กๆที่อยู่ที่นี่น่าจะรู้เรื่องที่นี่อย่างละเอียด
 
ฉันซ่อมตามที่เด็กๆพวกนั้นบอกมา
 
ฉันก็ปีนขึ้นไปบนหลังคาด้วย แต่ฉันไม่รู้ว่ามันรั่วจุดไหนบ้างฉันเลยปิดหลังคาทั้งหมดด้วยชั้นดินบางๆ
 
ต่อไปเราก็เข้าไปในบ้านและในขณะที่เราอยู่ระหว่างการซ่อมแซมผนังคุณผ.อ.ก็มา
 
「เธอกำลังทำอะไรอยู่หรอจ๊ะ?」
 
「อย่างที่คุณเห็นค่ะ ฉันกำลังซ่อมกำแพง มันไม่หนาวหรอคะตอนที่มันมีทั้งรูและรอยแตก?」
 
ฉันปิดผนังด้วยเวทดิน
 
ฉันเจอห้องที่มีเตียงเต็มไปหมด
 
ฉันสงสัยว่าทุกคนจะนอนที่ห้องนี้ด้วยกัน?
 
ในตอนนี้ฉันตั้งใจจะแบ่งชายหญิง ฉันเอาเตียงไปที่ห้องเล็กๆ
 
บนเตียงมีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเล็กๆ
 
มันถูกใช้แทนผ้าคลุมเตียงหรอ?
 
มันคงจะหนาวน่าดู?
 
ถ้าฉันจำไม่ผิด สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้น่าจะมีคนทั้งหมด 23 คน
 
ฉันเอาหนังวูล์ฟออกมา 30 ผืนและมอบมันให้กับคุณผ.อ.
 
「คุณยูนะ?」
 
「ได้โปรดเอามันไปให้พวกเด็กๆนะคะ มันต้องหนาวแน่ๆถ้ามีแค่ผ้าขนหนูบนเตียง นอกจากนี้ยังมีส่วนของคุณผ.อ.และเก็บไว้สำรองด้วยค่ะ」
 
ฉันกลับไปที่ห้องและจัดการซ่อมผนังให้เสร็จ
 
ตอนที่ฉันกลับไปที่ห้องอาหาร ทุกๆคนก็กินกันเสร็จพอดี
 
เนื้อวูล์ฟที่ฉันเตรียมสำรองไว้ให้ไม่ได้ลดลงเลย
 
「พวกเธอไม่กินกันแล้วหรอ?」
 
「ถ้าคุณยูนะอนุญาต เนื้อพวกนี้จะเป็นส่วนของพรุ่งนี้น่ะจ้ะ พวกเด็กๆยังพูดอีกว่าวันนี้กินกันเยอะแล้วและอยากกินกันอีกในวันพรุ่งนี้」
 
「อ่า ขอโทษทีฉันลืมพูดไป ฉันได้เตรียมไว้มากพอสำหรับหลายวันดังนั้นไม่เป็นไรหรอกถ้าพวกเธอจะกินมัน」
 
ฉันเอาเนื้อวูล์ฟสดๆออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
 
ถ้ามีมากขนาดนี้ พวกเขาก็น่าจะอยู่ได้ไปหลายวันใช่มั้ย?
 
「อืมม ทำไมเธอถึงตั้งใจมาไกลขนาดนี้เพื่อพวกเราล่ะจ๊ะ?」
 
「มันเป็นความผิดของผู้ใหญ่ถ้าพวกเขาไม่ทำงานก็จะไม่มีอะไรกิน แต่ถ้าเด็กๆไม่มีอะไรกินมันก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเด็กๆ มันเป็นความรับผิดชอบของผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่รอบๆตัวควรจะช่วยถ้าหากเด็กพวกนี้ไม่มีผู้ปกครอง นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันช่วยเด็กๆพวกนี้ ฉันจึงสนับสนุนผ.อ.ที่พยายามทำเพื่อพวกเด็กๆค่ะ」
 
「ข-ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะ」
 
「ฉันรู้จักกับเจ้าเมืองที่นี่ ถึงแค่นิดหน่อย ฉันจะไปต่อว่าซักหน่อยแล้ว」
 
「ได้โปรดอย่าทำอย่างนั้นเลยนะจ๊ะ」
 
「ทำไมล่ะคะ?」
 
「ต้องขอบคุณท่านเจ้าเมืองที่ให้พวกเรายืมที่ดินตรงนี้ แต่ถ้าเราไปทำให้เขาโกรธก็จะโดนใล่ออกจากที่นี่ ความหวังทุกอย่างของเราจะสูญสิ้นจ้ะ」
 
「เจ้าเมืองที่นี่แย่หรอคะ?」
 
「ที่แห่งนี้เราได้รับมาอยู่ฟรีๆ ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นละก็……」
 
「แต่ก็ไม่มีการสนับสนุนทางการเงินใช่มั้ยคะ?」
 
「พวกเราขอบคุณที่อย่างน้อยพวกเราก็มีที่อยู่น่ะจ้ะ」
 
ฮึ่ม คริฟแย่ที่สุด
 
「ถึงเวลาที่ฉันจะกลับแล้วนะคะ?」
 
「จ้ะ อืมม ขอบคุณเธอมากนะจ๊ะ」
 
「พี่สาวหมีจะกลับแล้วหรอคะ」
 
เด็กๆมาอยู่รวมกันรอบตัวฉัน
 
「ไม่ต้องห่วงฉันจะกลับมาอีก」
 
ฉันลูบหัวพวกนั้น
 
「ดูสิ คุณยูนะลำบากใจแล้วนะจ๊ะ เอาล่ะทุกคนขอบคุณเธอสิจ๊ะ」
 
「พี่สาวหมี ขอบคุณค่ะ!」
 
「ขอบคุณครับ!」
 
เด็กๆขอบคุณฉันตามลำดับ
 
ฉันออกมาโดยมีเด็กๆอยู่เบื้องหลังและกลับไปยังบ้านคุณหมี



NEKOPOST.NET