[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.4 - คุณหมีมองดูตัวเองในกระจก Orz


 

หลังจากที่อิ่มอร่อยกับอาหารมื้อเย็น ฉันก็ถูกพาไปยังห้องพักที่ชั้นสองของโรงแรม

ต้องขอบคุณฟีน่า ที่เธอช่วยนำทางจากในป่ามายังเมือง แล้วยังช่วยหาโรงแรมที่มีอาหารดีๆให้อีก

เธอเป็นผู้มีพระคุณของฉันเลยละ

 

“ห้องน้ำว่างแล้วเพราะฉะนั้นสามารถเข้าได้เลยค่ะ แต่ว่าขอความกรุณาอย่าเข้านานนะคะ เพราะมีคนรอคิวอยู่เยอะเลยค่ะ”

 

“รับทราบ!”

 

“นอกจากนั้นเวลาอาหารเช้าคือตั้งแต่ 6 โมงเช้าจนถึง 8 โมงเช้า ถ้ามาถึงช้ากว่านั้นจะไม่ได้ทานเอานะคะ กรุณาระมัดระวังด้วยค่ะ”

 

เอเลน่าจากไปหลังจากทิ้งคำพูดดังกล่าวไว้

ฉันซึ่งโดนทิ้งไว้คนเดียวก้าวเข้าไปในห้องพัก

เป็นห้องเตียงเดี่ยวเพราะฉะนั้นขนาดก็ไม่ได้กว้างอะไรมากมาย

กว้างแค่พอจะวางเตียงกับโต๊ะเล็กๆได้อย่างพอดิบพอดี

ยังไงฉันก็มีกล่องเก็บไอเท็ม เพราะฉะนั้นสัมภาระก็ไม่เกะกะขวางทางอยู่แล้ว
ถ้าใช้แค่นอนอย่างเดียวห้องนี้ก็ถือว่าเกินพอ

 

ระหว่างที่กำลังสำรวจห้องพัก ฉันได้พบกระจกบานหนึ่งอยู่บนผนังห้อง

ฉันลองสำรวจตัวเองอีกรอบ


Orz

น่าอายชะมัดเลย

เป็นคุณหมีอย่างไม่ต้องสงสัย

ก็มีเด็กผู้หญิงบางคนที่ใส่ชุดแบบเป็นชุดนอนอยู่หรอก

แต่ฉันออกไปข้างนอกทั้งๆที่ใส่ชุดแบบนี้เลยเชียวนะ โธ่เอ๊ย!! น่าอายจนไม่กล้าเสนอหน้าออกไปข้างนอกแล้วอ่ะ

เมื่อฉันรวบรวมเรี่ยวแรงได้เพียงพอต่อการเหลือบไปมองกระจกอีกครั้ง ฉันได้พบบางอย่างที่ผิดปกติ

 

“หน้าจริงของฉัน...”

 

หน้าที่ปรากฏขึ้นในกระจกเป็นหน้าจริงของฉัน

ถึงโครงหน้าจะเหมือนกับหน้าของฉันในเกมส์ แต่ทรงผมกับสีผมไม่เหมือน

ในเกมส์ทรงผมของฉันเป็นทรงทวินเทล แล้วเส้นผมก็มีสีเงิน

แต่ในกระจกที่แสดงให้เห็นตอนนี้ ผมของฉันเป็นสีดำยาวตรงไปถึงเอว

เนื่องจากฉันเป็นฮิคิโคโมริ ก็เลยไม่ยอมลำบากลากสังขารไปที่ยุ่งยากอย่างร้านเสริมสวย

ด้วยเหตุนี้ผมของฉันก็เลยยาวขึ้นเรื่อยๆ

และเพราะทรงผมก็เป็นเรื่องที่น่ารำคาญเหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงปล่อยตรงไปทั้งอย่างนั้น

ทั้งหน้า สีผม และทรงผมจริงของฉันปรากฏอยู่ในกระจก

ส่วนสูงของฉันในเกมส์ก็ถูกเพิ่มขึ้นจากส่วนสูงจริงประมาณ 10 เซนติเมตร

แล้วพอฉันลองเช็คความสูงของฉัน ชัดเลยนี่มันความสูงที่แท้จริงของฉันแน่ๆ

ฉันไม่ได้เตี้ยนะ

แค่สูงน้อยกว่ามาตรฐานนิดหน่อยเอง

จริงๆนะ

ถึงฉันจะไม่ได้ชอบความเป็นจริงตอนนี้เท่าไหร่ แต่ฉันก็จำเป็นต้องยอมรับว่าที่นี่ไม่ใช่โลกในเกมส์

แต่มุมเล็กๆในใจฉันมันก็ยังคงหวังว่าที่นี่จะเป็นโลกในเกมส์อยู่ดี

ตอนที่ฉันค้นพบว่านี่เป็นความจริงก็เลยเกิดอาการการช็อคขึ้นช่วงสั้นๆ

จนกระทั่งคิดได้ว่าไม่มีอะไรน่าช็อคเสียหน่อย

 

คุณพ่อคุณแม่ก็เป็นคนไม่ได้เรื่อง เพื่อนฉันก็ไม่มี และแน่นอนเพื่อนสนิทฉันยิ่งไม่มี

อย่างเดียวที่ฉันทิ้งไว้ที่ญี่ปุ่นคือเงินที่ฉันได้มาจากการเล่นหุ้น

ถึงอย่างงั้น จากข้อความที่พระเจ้าทิ้งไว้ เงินทั้งหมดได้ถูกเปลี่ยนเป็นเงินสกุลของโลกใบนี้เรียบร้อย

อย่างเดียวที่ฉันเสียดายคือสิ่งบันเทิงทั้งหลายและอาหารที่ญี่ปุ่นมี

แต่ก็นั่นแหละ มีความเป็นไปได้ว่าโลกนี้ก็มีของสนุกๆไม่แพ้กันอยู่เหมือนกัน

และอาหารที่โรงแรมนี้ก็อร่อย

ฉันจะอยู่แต่ในห้องก็ได้ถ้าฉันต้องการ แต่โชคร้ายที่โลกนี้ไม่มีทั้งอินเตอร์เน็ตและโทรทัศน์

เอาล่ะ ถ้าคิดเสียว่าโลกนี้เป็นเกมส์ น่าจะเป็นการดีกว่าที่จะออกเดินทางไปหลายๆที่ แล้วสนุกไปกับมัน

ฉันมีความสุขระหว่างที่ฉันคิดถึงเรื่องเหล่านั้น

 

“โอเค ไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ดีกว่า อาบน้ำ แล้วก็เข้านอน”

 

ฉันถามเอเลน่าถึงวิธีใช้ห้องน้ำ เนื่องจากฉันอาจจะทำอะไรน่าขายหน้าออกไปโดยไม่รู้

เรื่องที่ไม่แน่ใจก็ถามเอาไว้ก่อนดีกว่า

เรื่องหินเวทย์มนต์หน้าตาเหมือนอัญมณีที่ผลิตน้ำร้อนออกมานี่ก็น่าตกใจอยู่นะ

แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรต่างไปจากการใช้ห้องน้ำธรรมดาเลย

หลังจากเอเลน่าออกจากห้องน้ำไป ฉันจึงเริ่มถอดชุดออกในห้องแต่งตัว ฉันถอดถุงมือและชุดคุณหมีออก

Orz

หลังจากที่ถอดชุดคุณหมีออก ฉันก็เหลือแต่ชุดชั้นใน

ทั้งตัวฉันเหลือแค่กางเกงในกับบรา….

นี่ฉันเดินไปทั้งเมืองด้วยสภาพแบบนี้เหรอ?!

อย่างน้อยก็ให้เสื้อเชิตมาหน่อยเถอะ

จะว่าไป ฉันต้องซื้อชุดชั้นในไว้เปลี่ยนด้วยสินะ

อะ?

ฉันเริ่มเห็นอะไรบางอย่างที่น่าเป็นห่วงล่ะ

ฉันถอดกางกางเกงในออกอย่างช้าๆ

 

“นี่มัน….”

 

มีรูปคุณหมีอยู่บนกางเกงใน...

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคุณหมีสองตัวด้วย คุณหมีสีขาวกับคุณหมีสีดำ

เป็นรสนิยมของพระเจ้าของโลกนี้รึเปล่าเนี่ย?

“อย่าพึ่งไปคิดเรื่องนั้นดีกว่า”

 

ความเหน็จเหนื่อยได้จางลงไปเมื่อฉันเริ่มอาบน้ำ

แต่การอาบน้ำนานๆถูกห้ามไว้ ฉันก็เลยรีบอาบให้เสร็จอย่างรวดเร็ว

แล้วก็เพราะฉันไม่มีชุดที่เอาไว้เปลี่ยน ก็เลยต้องใส่กางเกงใน และชุดคุณหมีกลับไปเหมือนเดิมอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ไปซื้อของหน่อยดีกว่า”

ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าถ้าฉันกลับด้านชุดคุณหมีใส่ คุณหมีขาวจะช่วยฟื้นฟูค่าสตามิน่า

เมื่อฉันได้ลองใส่ชุดหมีขาว ก็รู้สึกเหมือนกับว่าฉันได้รับการเยียวยา

 

“โอ้ นี่มันเจ๋งเกินคาดเลย”

 

เมื่อฉันกลับมายังห้องพัก ฉันก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะฟื้นฟูความอ่อนล้าในวันนี้

สบายดีจัง

 

“ราตรีสวัสดิ์~”

 

หลังจากที่กล่าวลากับตัวเองแล้วฉันก็หลับไป

 

ฉันตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ น่าจะเป็นเพราะหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ

ไม่มีความอ่อนล้าจากเมื่อวานหลงเหลือแม้แต่น้อย นี่เป็นผลมาจากคุณหมีสีขาวรึเปล่านะ?

ไปๆมาๆความรู้สึกอยากถอดชุดคุณหมีนี่ออกชักจะเริ่มน้อยลงเรื่อยๆแล้วสิ

บางทีอาจจะเป็นเพราะอุปกรณ์มีคำสาปอยู่ก็เป็นได้

ถึงความสามารถจัดได้ว่าดีมาก แต่ว่ารูปลักษณ์ภายนอกก็ยังเป็นคุณหมีอยู่ดี จะดีไม่น้อยถ้าชุดมันดูเท่ห์กว่านี้อะนะ

 

ดูเหมือนว่ายังมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนจะถึงเวลาอาหารเช้า ดังนั้นฉันจึงเรียกหน้าต่างค่าสถานะขึ้นมาดู

 

ชื่อ :ยูนะ

อายุ  : 15

เลเวล : 3

ความสามารถ : ภาษาต่างโลก , อักษรต่างโลก , กล่องมิติของคุณหมี

 

อุปกรณ์สวมใส่

ถุงมือคุณหมีสีดำ (โอนย้ายไม่ได้)

ถุงมือคุณหมีสีขาว (โอนย้ายไม่ได้)

รองเท้าคุณหมีสีดำ (โอนย้ายไม่ได้)

รองเท้าคุณหมีสีขาว (โอนย้ายไม่ได้)

ชุดคุณหมี (โอนย้ายไม่ได้)

ชุดชั้นในคุณหมี (โอนย้ายไม่ได้)

 

ดูเหมือนจำนวนเครื่องสวมใส่แปลกๆนี่จะเพิ่มขึ้นแล้วสิ

 

ชุดชั้นในคุณหมี

ไม่มีวันสกปรก ไม่ว่าจะถูกทำให้สกปรกขนาดไหนก็ตาม

กลิ่นของเหงื่อจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่มหอม

ขนาดเปลี่ยนแปลงตามการเติบโตของผู้ใส่

 

อุปกรณ์ที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับฮิคิโคโมริได้ปรากฏขึ้นมาแล้ว!!!

ไม่ ไม่ ไม่ นี่เป็นอะไรที่แย่มากสำหรับหญิงสาวอายุ 15ปี

แต่ว่าอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ มันโตไปพร้อมกับผู้ใส่ได้นี่นา ถึงแม้หน้าอกของฉันตอนนี้จะยังแบบเรียบเป็นไม้กระดานอยู่ก็เถอะ

แต่ในอนาคต มันจะต้องโตขึ้นแน่นอน

ถึงแม้ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ฉันจะไม่เคยเปลี่ยนไซส์ของชุดชั้นในเลยก็ตาม

 

เมื่อฉันลงมาที่ชั้นหนึ่งเพื่อทานอาหารเช้า ก็พบเอเลน่าที่กำลังทำความสะอาดด้วยผ้าเช็ดฝุ่นอยู่

 

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“อรุณสวัสดิ์ ฉันทานได้เลยรึเปล่า”

“ทานได้เลยค่ะ”

 

เอเลน่าจ้องตรงมาที่ฉัน จ้อง~

 

“มีอะไรหรอ?”
“วันนี้เป็นสีขาวหรือคะ ดูดีมากเลยค่ะ”

 

เธอกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่สวยงาม

ฉันลืมไปซะสนิท

ตอนนี้ฉันใส่ชุดคุณหมีขาวอยู่

ถึงใส่สีดำไปก็น่าอายเหมือนกันอยู่ดีนั่นละนะ

แต่จะไปเปลี่ยนตอนนี้มันก็ยุ่งยากอีก ดังนั้นฉันก็เลยทานอาหารเช้าในชุดคุณหมีขาว

ขนมปังกับซุปอร่อยมากเลยละ

ไหนๆก็มีเงินแล้ว อยู่แบบฮิคิโคโมริไปเลยก็อาจจะดีนะเนี่ย

 

เมื่อฉันกลับมาที่ห้องของตัวเอง ฉันเปลี่ยนกลับไปเป็นคุณหมีดำ

ฉันได้วางแผนตารางเวลาของวันนี้เอาไว้ดังนี้

  1. ซื้อชุดเอาไว้เปลี่ยน (รวมไปถึงชุดชั้นใน)

  2. ทำบัตรพลเมือง (ที่กิลด์นักผจญภัย)

  3. ซื้ออุปกรณ์ (ฉันอยากได้ดาบ)

  4. รวบรวมข้อมูล (ที่ห้องสมุดหรือร้านขายหนังสือ)

  5. ประเมินพลังของตัวเอง (ใช้วูลฟ์เป็นฐาน)

 

ฉันถามเอเลน่าเกี่ยวกับที่ตั้งของกิลด์นักผจญภัย

ได้ความว่าเป็นอาคารที่อยู่ติดกับอาคารที่ฉันไปขายวัตถุดิบที่ได้จากวูลฟ์กับฟีน่าเมื่อวาน

แล้วก็อาจจะมีปัญหาเกิดขึ้นได้ถ้าฉันไม่มีบัตรพลเมือง ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจไปที่กิลด์นักผจญภัยเป็นที่แรก

 

“พี่ยูนะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“ฟีน่า มีอะไรงั้นหรอ”

“หนูอยากขอบคุณพี่อีกครั้ง แล้วก็จะถามว่าโรงแรมเป็นอย่างไรบ้างนะค่ะ”

“อื้ม โรงแรมดีมากเลย อาหารอร่อยแล้วก็มีน้ำให้อาบแค่นี้ฉันก็ฉันพอใจแล้วละ ตอนนี้ก็เลยจ่ายล่วงหน้าไว้ 10 วันเลย”

“หนูดีใจที่พี่ชอบค่ะ”

 

ฟีน่ายิ้มกว้างให้ฉัน

 

“ฝั่งเธอก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม ฟีน่า?”

“ค่ะ หนูให้ยาคุณแม่เรียบร้อยแล้ว จะว่าไปแล้วพี่สาวกำลังจะไปไหนเหรอคะ?”

“ฉันกำลังจะไปทำบัตรพลเมืองที่กิลด์น่ะ หลังจากนั้นคงเดินเล่นอยู่รอบๆเมืองนั่นแหละ”

 

ฉันอธิบายแผนวันนี้ให้ฟีน่าฟัง

 

“ถ้าหนูจะขอไปที่กิลด์ด้วยจะเป็นอะไรไหมคะ?”
“ก็ไม่เป็นไรนี่ ฉันแค่จะไปทำบัตรพลเมืองเท่านั้นเอง”

“ของหนูจะลองไปถามว่ามีงานให้หนูทำบ้างหรือเปล่านะค่ะ”
“งาน?”
“เมื่อวานหนูบอกพี่ว่าหนูเคยทำงานแล่หนังมาก่อนใช่ไหมคะ? เป็นลุงเกนทส์นั่นแหละคะที่ให้งานหนูทำ ”

“ลุงเกนทส์?”

“ใช่ค่ะ คนที่ซื้อวัตถุดิบจากเราไปเมื่อวานไงคะ บางครั้งบางคราวจะมีนักผจญภัยก็นำซากมอนสเตอร์จำนวนมากมาโดยที่ไม่ได้ชำแหละมาล่วงหน้า ถ้าเกิดอะไรแบบนั้นขึ้นหนูจะได้รับอนุญาตให้ช่วยงานได้ค่ะ ดังนั้นทุกๆเช้าหนูจะลองไปถามดู หนูมีความสุขที่ได้ช่วยค่ะ”

“อ่อ เธอพูดอะไรราวๆนั้นเมื่อวานนี้ด้วยสินะ”

 

ไม่แปลกใจเลยที่เด็ก 10 ขวบจะแล่หนังมอนสเตอร์ได้เก่งขนาดนั้น

 

“เพราะงั้นลุงเกนทส์เลยเป็นห่วงฟีน่ามากสินะ หืม”

“เขาคอยดูแลหนูอยู่เป็นประจำเลยค่ะ”

 

เขาอาจจะเป็นพวกโลลิค่อนก็ได้นะ(ตัวมุดฟูก : อา… แม่สาวน้อย ช่างพูดจาไม่ดูตัวเองเลย)

 

“ดูเหมือนว่าเค้าจะชอบคุณแม่ของหนูด้วยค่ะ”

 

เอาล่ะ ดูเหมือนว่าจะเป็นจิตใจของฉันเองสินะที่มันแปดเปื้อนไปแล้ว

มันเป็นเหมือนโรคร้ายที่ติดมาจากสังคมสมัยใหม่ แทนที่จะคิดว่าผู้ชายซึ่งเป็นผู้ใหญ่จะชอบผู้หญิงซึ่งเป็นผู้ใหญ่เหมือนกัน กลับไปคิดว่าเขาเป็นโลลิค่อนไปซะแบบนั้น

ในระหว่างที่ฉันฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับแม่ของฟีน่ากับลุงเกนทส์ ฉันก็สังเกตเห็นอาคารที่ฉันขายวัตถุดิบเมื่อวานนี้ และแน่นอนว่าตลอดทางที่เดินมาฉันก็ยังคงเป็นที่ดึงดูดความสนใจของคนรอบตัวเหมือนเช่นเคย

 



NEKOPOST.NET