[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 38 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.38 - คุณหมีถอนรากถอนโคนสเน็ก



หลายชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เปลี่ยนมาขี่คุมะคิว เราก็เปลี่ยนกลับไปขี่คุมะยูรุเป็นครั้งสุดท้าย
เริ่มเห็นหมู่บ้านในระยะสายตา พระอาทิตย์ก็กำลังจะตกดินพอดี
คุมะยูรุค่อยๆลดความเร็วลงมาเป็นเดินเข้าสู่หมู่บ้านอย่างระวัง
ข้างในนั้นเงียบทีเดียว
มันไม่มีเสียงเลยเหมือนกับเมืองผีสิง
ถูกทำลายล้าง******************(Annihilation มันแปลเป็นอย่างอื่นได้ป่าวหว่า)
คำพูดไม่พึงประสงค์แว่บเข้ามาในหัวฉัน
 
「มีใครอยู่มั้ย!? ผมเองไค! ผมกลับมาแล้ว!」
 
ไคตะโกนที่หมู่บ้าน
แต่ว่าไม่มีใครออกมาเลย
ไม่ อยู่ๆมีประตูบ้านหลังหนึ่งเปิดขึ้นมา
 
「ไค?」
 
ชายคนนึงออกมาจากบ้าน
 
「พ่อ! แล้วแม่ล่ะ คนอื่นในหมู่บ้านล่ะ?!」
 
「แม่ของลูกปลอดภัยดีแต่อ่อนแรงลงอย่างมาก เพราะเธอแทบไม่ได้กินอะไรเลยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา」
 
「แล้วคนอื่นๆในหมู่บ้านล่ะ?」
 
「พวกนั้นแค่ไม่ยอมออกมา」
 
「ทำไม?!」
 
「มอนสเตอร์ตัวนั้นมีปฏิกิริยากับเสียง ครอบครัวของอิรูมิน่าพยายามวิ่งหนีแล้วก็ถูกกิน รอนโดไปตักน้ำที่บ่อน้ำก็ยังโดนกิน นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครอยากออกจากบ้านของตัวเองเพราะอาจจะถูกกิน」
 
「แล้วคุยกันที่นี่…」
 
「ใช่ ตรงนี้มันอันตราย」
 
「ถ้าอย่างนั้นพ่อ-」
 
「แต่มีบางคนต้องการจะทำบางอย่างเพื่อโดโมโกรุ」
 
「คุณโดโมโกรุ?」
 
「ตอนที่พ่อช่วยลูกขึ้นม้าเพื่อไปขอความช่วยเหลือ โดโมโกรุทำหน้าที่เป็นนกต่อแล้วถูกฆ่าตาย」
 
「คุณโดโมโกรุถูก…」
 
「นั่นคือเหตุผล ถ้าลูกกลับมาแล้วพ่ออยากจะถามลูกเรื่องสถานะการณ์เพื่อติดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป สิ่งเดียวที่เราสามารถทำได้คือจดจำความเสียสละของโดโมโกรุ」
 
「พ่อ…」
 
「แล้ว คุณหนูคนนี้คนเดียวหรอที่มาช่วย?」
 
พ่อของไคมองมาทางฉัน
ตามเคย ฉันมีรูปร่างเป็นคุณหมี
เขาแสดงออกถึงความผิดหวัง
 
「พี่สาวคนนี้มาก่อนเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูล กิลด์มาสเตอร์จะตามมาทีหลัง พวกเขาบอกว่านักผจญภัยแร๊ง C จะตามมาหลังจากนั้น」
 
「เข้าใจล่ะ นานแค่ไหนกว่าพวกเขาจะมาถึง?」
 
「ต้องขอบคุณสัตว์อัญเชิญของพี่สาวคนนี้ เราเดินทางจากเมืองมาถึงที่นี่แค่ครึ่งวัน แต่กิลด์มาสเตอร์บอกว่าเขาจะมาถึงในสองวัน ส่วนนักผจญภัยคนอื่นผมไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่」
 
「เข้าใจแล้ว คุณหนูเธอจะทำอะไรต่อไป?」
 
「อันดับแรกฉันจะรวบรวมข้อมูลมันก่อน ฉันจะจัดการมัน ถ้าฉันทำได้」
 
「มันไม่ขำเลยนะที่พูดเล่นแบบนั้น ถ้าจะจัดการมันต้องใช้มากกว่าเธอถึงจะสามารถจัดการมันได้」
 
มีความโกรธออกมาจากคำพูดของเขา
 
「นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องตัดสินใจไม่ใช่คุณ ถ้าคุณมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับแบล็คไวเปอร์ที่เป็นประโยชน์ก็บอกฉันมา」
 
「ฉันไม่มีข้อมูลมากนักหรอก มันมาที่หมู่บ้านเพื่อกินในตอนเช้าตรู่ หลังจากที่มันทำลายบ้านและกินทุกคนที่อาศัยอยู่ในนั้นแล้วมันก็ไป ใครก็ตามที่พยายามออกจากหมู่บ้านหลังจากนั้นจะถูกมันกิน นอกจากนั้น คนที่ทำเสียงดังจะถูกกินเป็นคนแรก」
 
หืม เช้าตรู่? หรือว่ามันจะหลับตอนกลางคืน?
 
「สำหรับตอนนี้เอาอาหารพวกนี้ไปให้ภรรยาของคุณกินเถอะ」
 
ฉันส่งขนมปังและถังน้ำผลไม้ขนาดเล็กจากกระเป๋าคุณหมีให้เป็นจำนวนมาก
 
「ถ้าชาวบ้านคนอื่นๆยอมรับมัน ฉันจะให้พวกเขาด้วยเช่นกัน」
 
「เธอจะทำอะไรต่อ?」
 
「ฉันจะไปดูไวเปอร์ซักหน่อย」
 
「ตอนมืด?」
 
พระอาทิตย์กำลังตกในไม่กี่ชั่วโมง เมื่อพระอาทิตย์ตกลงท้องฟ้าก็จะมืด
 
「เพราะว่ามันมืด บางทีมันอาจจะหลับอยู่ ถ้ามันเจอฉันแล้วเราเริ่มสู้กัน อย่าลังเลที่จะทิ้งฉันไว้แล้ววิ่งหนีไป ถ้าคุณมีม้าคุณก็สามารถหนีไปได้ใช่มั้ย?」
 
「ไม่มีใครพยายามจะหนี เพราะทุกคนคิดว่าพวกเขาจะถูกกินถ้าพวกเขาวิ่ง แล้วก็ยังไม่มีม้าพอสำหรับทุกคนในหมู่บ้านที่จะใช้หนี」
 
「ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยอยู่กันเงียบๆจนกว่ากิลด์มาสเตอร์กับนักผจญภัยจะมาถึงก็แล้วกัน」
 
ฉันขี่คุมะยูรุแล้วใช้เวทมนต์ตรวจสอบ
มันมีปฏิกิริยาอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก
 
「ฉันไปละนะ」
 
ฉันให้คุมะยูรุมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีปฏิกิริยา
พวกเราอาจมาถึงในไม่กี่นาทีถ้าคุมะยูรุวิ่งเต็มฝีเท้า
มันวิ่งไปอย่างเงียบๆบนที่ราบ
แบล็คไวเปอร์อยู่ในระยะสายตาแล้ว
ในขณะที่กำลังมืด ฉันเห็นก้อนหินก้อนใหญ่ตั้งอยู่ไกลๆ
ไม่ สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นหินก้อนใหญ่จริงๆแล้วมันเป็นแบล็คไวเปอร์ที่กำลังนอนขดอยู่
มันมีขนาดใหญ่มาก
ถ้ามันหลับอยู่ ฉันมั่นใจว่าจะชนะด้วยการโจมตีครั้งแรก
ฉันลงจากคุมะยูรุแล้วส่งมันกลับไป
ตอนที่ฉันมองไปที่ไวเปอร์อีกครั้งมันก็ลุกขึ้นมา แล้วแลบลิ้นยาวออกมาและมองมาทางฉัน
รู้สึกเหมือนมีตึกสูงๆถูกสร้างขึ้นอย่างกระทันหัน
ขนาดของมันใหญ่มหึมาเลย!
วัตถุขนาดใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวเพื่อโจมตีฉัน
ปากขนาดใหญ่พุ่งมาหาฉัน
ระยะห่างถูกย่นลงในทันที
เร็ว!
ฉันหลบในทันทีด้วยการขยับไปทางขวา
วัตถุขนาดใหญ่ผ่านฉันไปทางซ้ายของฉัน ตอนที่ฉันคิดว่าหลบมันได้ ไวเปอร์ก็บิดตัวแล้วโจมตีฉัน ฉันใช้ถุงมือคุณหมีตั้งกาดขึ้นแล้วก็ถูกเหวี่ยงไปด้านหลัง แต่ก็ไม่มีผลมากนัก
ต้องขอบคุณคุณหมี?
ไม่มีเวลาที่จะคิดเลย การโจมตีครั้งที่สองกำลังมา
ฉันไม่สามารถหนีไปได้เพราะขนาดของตัวมัน ฉันวิ่งหนีหลบไปซ้ายทีขวาที แต่ถึงแม้ว่าฉันหลีกเลี่ยงการโจมตีของมันได้ ตัวและหางของมันก็ยังโจมตีฉันอย่างต่อเนื่อง
ทุกครั้งที่มันขยับร่างใหญ่ๆของมัน ทำให้เกิดฝุ่นตลบลดการมองเห็นของฉัน
ยิ่งกว่านั้นมันมืดแล้วและร่างของมันก็เป็นสีดำ
ดูเหมือนมันจะมีปฏิกิริยากับเสียง ตามที่ชาวบ้านบอกไว้
ฉันอาจทำให้มันสับสนได้ด้วยความเร็วของฉัน?
 
ฉันเป่าฝุ่นออกไปด้วยเวทลม
ทุกครั้งที่มันหยุด ฉันใช้เวทมนต์โจมตีหลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่าฉันโจมตีมันไม่ได้ผลเลย
โจมตีด้วย ไฟ ลม แม้แต่น้ำแข็งก็ถูกดีดออกมาด้วยเกล็ดสีดำของมัน
ฉันไม่สามารถใช้กับดักได้เนื่องจากขนาดของมัน
ฮึ่มม เวทมนต์ปกติใช้ไม่ได้ผล?
เวทมนต์คุณหมีอาจจะมากเกินไป
ฉันอาจจะจัดการมันได้ถ้าฉันใช้เปลวไฟคุณหมี แต่ดูเหมือนหนังของมันจะสามารถเอามาใช้ได้หลายอย่าง ฉันเลยไม่อยากจะเผามันถ้าเป็นไปได้
ในเกม อาจจะได้รับไอเท็มโดยไม่ต้องคิดถึงวิธีจัดการ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันแตกต่างกัน
เมื่อใช้ดาบตัดอะไรบางอย่างมันจะยังคงเหลือแผลอยู่ และในกรณีที่โจมตีด้วยเวทมนต์ ส่วนหนึ่งของวัตถุดิบจะได้รับความเสียหาย
 
ฉันยอมแพ้ที่จะใช้เวทไฟแล้วพยายามใช้เวทลมคุณหมีแทน
แม้การฟันจะไร้ประโยชน์
ในตอนที่ฉันคิดว่ามันเริ่มจะมีเลือดออก บาดแผลของมันก็ปิดทันที
มันมีความสามารถฟื้นตัวหรอ?
 
ถ้าโจมตีจากข้างนอกแล้วไม่ได้ผล แล้วถ้าโจมตีจากข้างในล่ะ?
ฉันกระโดดถอยหลังออกมาเพื่อเพิ่มระยะห่างเล็กน้อย
แบล็คไวเปอร์เลื้อยตามมาเพื่อลดระยะห่าง
ฉันหลบแล้วรอโอกาส
อย่างไรก็ตาม มันใช้แค่พุ่งชนแต่ไม่เคยใช้กัดเลย
มันค่อนข้างเป็นคน(?)ปากแข็งทีเดียว
ถ้าฉันกระโดดขึ้นมันจะอ้าปากมั้ยนะ?
ฉันถีบพื้นดินเพื่อกระโดดสูง
แล้วแบล็คไวเปอร์อ้าปากใหญ่ๆของมันและพุ่งมาทางฉัน ไม่มีที่ที่จะให้หลบแล้ว
ฉันสร้างเปลวไฟคุณหมีขนาดเท่าผลปาร์มขึ้นมาหนึ่งโหลทันที
มินิเปลวไฟคุณหมีมารวมตัวอยู่ด้านหน้าฉัน
ปากของแบล็คไวเปอร์ก็พุ่งเข้ามา
ดูเหมือนมันจะพูดว่า "คุณหมีได้โปรดเข้าปากฉันที"
ฉันยอมรับคำเชิญอย่างสุภาพแล้วให้มินิเปลวไฟคุณหมีพุ่งเข้าไปในปากของแบล็คไวเปอร์
คุณหมีเข้าลึกไปในร่างของแบล็คไวเปอร์ และย่างลิ้นของมันไปพร้อมกัน
แบล็คไวเปอร์เริ่มทำตัวเหมือนทรมาณ ตัวยาวๆของมันที่ยืดออกมาเพื่อที่จะกินฉัน เริ่มที่จะขดตัวแล้วล้มลงไปอยู่กับพื้น
มันเริ่มแผ่ตัวตัวออกไปรอบๆและลงไปดิ้นอยู่บนพื้นดินและส่งเสียงร้องดังออกมา
แล้วการเคลื่อนไหวของมันก็ค่อยๆช้าลงและหยุดในที่สุด
ความลับนะ มีกลิ่นหอมน่าอร่อยของเนื้อย่างอย่างดีออกมาจากปากของแบล็คไวเปอร์
 
「จบแล้วหรอ?」
 
ตามคาดมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะมอนสเตอร์ระดับนี้ด้วยเวทมนต์ธรรมดา
ฉันต้องขอบคุณที่ใช้เวทมนต์คุณหมีจัดการมันได้อย่างง่ายดาย?
ฉันเข้าหาแบล็คไวเปอร์และเก็บมันเข้ากระเป๋าคุณหมี
ภารกิจเสร็จสมบูรณ์
ฉันอัญเชิญคุมะคิวแล้วกลับไปที่หมู่บ้าน
เมื่อฉันใกล้ถึงหมู่บ้านฉันเห็นไคยืนอยู่ด้านนอก
 
「เธอมาทำอะไรข้างนอกอย่างนี้?」
 
「ผมมารอพี่ครับ」
 
「รอฉัน?」
 
「ครับ ผมคิดว่าถ้าพี่วิ่งหนีกลับมา ผมตั้งใจจะให้มันกินผมเพื่อทำให้พี่มีเวลาหนีไปได้」
 
เขาพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาด้วยสายตาที่แข็งแกร่ง
อาจจะไม่ได้พูดเล่นก็ได้นะเนี่ย
 
「ทำไมล่ะ?」
 
「พี่สาวกลับมาพร้อมกับวิธีที่จะจัดการแบล็คไวเปอร์ใช่มั้ยครับ? ถ้าเรามีข้อมูลนั้น ก็เป็นไปได้ที่จะจัดการกับมัน? ถ้าเป็นแบบนั้นหมู่บ้านก็จะรอด แต่ถ้าพี่สาวตายไป ผมก็ไม่สามารถแก้แค้นให้กับคุณโดโมโกรุที่สละชีวิตตัวเองเพื่อให้ผมไปที่เมืองได้」
 
เด็กที่โลกนี้จำนวนมากมีความรู้สึกนึกคิดที่แข็งแกร่งแบบนี้แน่ๆ
ฉันลูบหัวไคเบาๆ
 
「พี่สาว?」
 
「ไม่เป็นไรแล้วเพราะว่าฉันจัดการกับแบล็คไวเปอร์ไปแล้ว」
 
「เอ๋?」
 
「เธอไปเรียกทุกคนในหมู่บ้านออกมาที่นี่หน่อยได้มั้ย? ฉันจะให้ดูหลักฐาน」
 
「จริงหรอครับ?」
 
ฉันหัวเราะแล้วพูดว่า
 
「ถอยหลังไปหน่อย」
 
หลังจากฉันให้ไคถอยหลังไป ฉันเอาซากของแบล็คไวเปอร์ออกมาจากกระเป๋าคุณหมีเพื่อใช้มันเป็นหลักฐาน
ไคดูประหลาดใจเมื่อเขาเห็นแบล็คไวเปอร์
 
「มันตายแล้วหรอครับ?」
 
เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
เพื่อพิสูจน์คำพูดของฉัน ฉันเลยต่อยและเตะไปที่ศพ แบล็คไวเปอร์ไม่ขยับเขยื้อน
 
「จริงๆด้วย…」
 
ไคจับแบล็คไวเปอร์อย่างกลัวๆ
 
「ผมจะไปเรียกทุกคนมา!」
 
ไควิ่งที่หมู่บ้าน
หลังจากนั้นชาวบ้านก็ค่อยๆออกมาจากบ้านและมาทางนี้อย่างช้าๆ
 
「มันถูกจัดการแล้วจริงหรอ?」
 
「มันคือแบล็คไวเปอร์!」
 
「มันตายแล้วหรอ?」
 
หลายคนมีน้ำตาไหลออกมาเมื่อเห็นแบล็คไวเปอร์
 
「ข-ขอบคุณนะ」
 
「ขอบคุณเธอมากนะ」
 
「พี่สาว ขอบคุณ!」
 
ทุกคนในหมู่บ้านแสดงความขอบคุณฉัน
พ่อของไคออกมาจากตรงกลาง
 
「คุณหนู ฉันขอโทษสำหรับทุกเรื่อง แล้วก็ขอบคุณที่เธอช่วยหมู่บ้านไว้」
 
เขามาหาฉันและก้มหัวของเขาลง
 
「คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ใครก็ตามที่มองฉันก็คงคิดว่าเป็นไปไม่ได้หรอกที่เด็กสาวอย่างฉันจะจัดการมันได้」
 
「ถ้ามีอะไรที่เธอต้องการ แค่บอกฉัน ถ้ามันเป็นอะไรที่ฉันทำได้ฉันจะทำ เพราะเธอได้ช่วยชีวิตทุกคนไว้」
 
「ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการเป็นพิเศษ ฉันอยากให้คุณใช้ชีวิตอย่างเหมาะเพื่อลูกชายของคุณ」
 
พ่อของไคขอโทษ และผู้เฒ่าในหมู่บ้านเดินมาด้านข้างเขา
อีกคนเป็นใครกันนะ?
 
「ฉันชื่อนากาโนะ ซุน ขอบคุณเธอมากนะที่ช่วยหมู่บ้านนี้ไว้」
 
เขาก้มหัวเขาลง
 
「แต่ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้…」
 
「ไม่หรอก ฉันถามไค และฟังเรื่องราวของเธอแล้ว เธอออกเดินทางมาทันทีที่ได้ฟังเรื่องราวของไค โดยคำนึงว่าต้องให้ความช่วยเหลือพวกเราให้เร็วที่สุด ถึงแม้ฉันจะคาดว่า กว่าความช่วยเหลือจะมาถึงเราต้องใช้เวลามากกว่าสามวัน เพราะอย่างนั้นเธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับคนที่ตายไปแล้วหรอกนะ」
 
เพราะเขาพูดอย่างนี้ ฉันเลยไม่มีทางเลือกนอกจากกลืนคำพูดลงไป
ผู้เฒ่าหมุนไปรอบๆและมองทุกคนในหมู่บ้าน
 
「ทุกๆคนยังไม่ได้กินอะไรกันเลยใช่มั้ย? ถึงมันจะช้าไปหน่อย แต่เรามาฉลองกันเถอะ」
 
ชาวบ้านตอบข้อเสนอของเขาด้วยความดีใจ
มีทั้งคนที่ร้องไห้ คนที่เสียใจ และคนที่ดีใจ
 
「พวกเราไม่สามารถต้อนรับคุณได้อย่างเหมาะสม แต่ได้โปรดมาร่วมกับเรา」
 
ผู้เฒ่าลดหัวของเขาลงและไปเตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยง
ชาวบ้านนำส่วนผสมจำนวนมากออกมาจากบ้านของตน และเริ่มก่อกองไฟตรงกลางหมู่บ้าน และเริ่มทำอาหารหลากหลายชนิด
พวกเราเต้น ส่งเสียงร้อง และกิน
วันนั้นเป็นวันที่ชาวบ้านโห่ร้องดีใจ
เพื่อคนที่ตาย
และเพื่อใช้ชีวิตหลังจากนี้ไป
เพื่อขอบคุณสำหรับการมีชีวิตอยู่
 
ฉันมองดูสภาพของหมู่บ้านอย่างสบายๆ ชาวบ้านมาหาฉันทีละคนๆแล้วแสดงความขอบคุณพร้อมกับยกอาหารมาให้
บางทีรูปร่างของฉันคงดูแบ๊วๆแปลกตา เพราะเด็กมารุมจับตัวฉัน
ถึงจะมีสายตาของพ่อแม่เด็กพวกนั้นส่งมาให้หยุดหลายต่อหลายครั้ง
งานฉลองจัดอย่างต่อเนื่องไปจนดึก แล้วพวกนั้นก็ตัดสินใจว่าจะให้ฉันพักค้างคืนที่บ้านของผู้เฒ่า
 
========================================
ผู้แปล : ผมไม่ค่อยถนัดฉากต่อสู้แต่ก็พยายามเกลาให้เข้าใจง่ายๆอยู่นะครับ
I’m not very good at battle scenes, so it was short.



NEKOPOST.NET