[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 37 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.37 - คุณหมีออกล่าสเน็ก


ฉันถูกกิลด์มาสเตอร์และคริฟทำให้ล่าช้าแต่สุดท้ายฉันก็มาที่กระดานคำร้อง
 
กระดานแร๊ง D:
ต้องการครูสอนดาบ ผู้หญิงจะพิจรณาเป็นพิเศษ
ปราบปรามออร์ค นำเนื้อกลับมา
ต้องการไข่ของค๊อกเกอร์สดๆ
ต้องการวัตถุดิบทั้งหมดของไทเกอร์วูล์ฟ
หินเวทมนต์ของก๊อปลิน 200 ก้อน ไม่จำกัดเวลา
รวบรวมหญ้าเมรุเมรุ
ปราบปรามร๊อคมั้งกี้ที่ภูเขาวาฬ จำนวนไม่แน่นอน
 …………
 ………
 ……
 …
 
ไม่มีอันไหนโดนใจเลย
ฉันสนใจไข่ของค๊อกเกอร์แต่ว่ามันไม่ได้เขียนสถานที่ไว้ บางทีคนที่ขอร้องก็คงไม่รู้เหมือนกัน
นอกจากนั้น ถึงแม้ว่าเค้าจะขอแบบสดๆ แต่มันเป็นไปได้หรอสำหรับนักผจญภัยทั่วไป?
ถ้าไม่มีกระเป๋าที่หยุดเวลาได้เหมือนของฉัน
ฉันคิดว่าฉันจะไปถ้ารู้ที่อยู่ แค่นี้ฉันก็สามารถหาไข่กินได้แล้ว
 
นอกจากนั้นก็ร๊อคมั้งกี้ที่อยู่บนภูเขาวาฬ แต่ว่าจำนวนไม่แน่นอนนี่แหละปัญหา ฉันไม่อยากรับภารกิจที่ไม่มีวันจบ
ถ้าฉันไม่ถูกกิลด์มาสเตอร์กับคริฟจับไว้ซะก่อน อาจจะมีคำร้องขออื่นๆอีก แต่มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
ฉันเดินไปดูที่กระดานแร๊ง C ต่อ
 

กระดานแร๊ง C :
ต้องการวัตถุดิบจากไวเวิร์น
คนคุ้มกันส่วนตัว ต้องการคนที่รักษาความลับได้
ต้องการเกร็ดของนางเงือก
ทำลายกลุ่มโจรซามอน
รวบรวมดอกฮิสทอรี่
ปราบปรามสเน็ก นำวัตถุดิบกลับมา
ปราบปรามไฟร์ไทเกอร์ นำวัตถุดิบกลับมา
 …………
 ………
 ……
 …
 
คำร้องแร๊ง C เหมือนจะมีน่าสนใจอยู่ แต่ว่าฉันไม่รู้ที่อยู่ของมันว่าไกลแค่ไหน
แต่ฉันรู้สึกประหลาดใจที่มีนางเงือกอยู่ด้วย
มันอาจจะเป็นความคิดที่ดีถ้าฉันไปดูมันซักวัน
ดูเหมือนมันจะไม่มีภารกิจวันเดียวเสร็จที่น่าสนใจ ฉันเลยคิดว่าจะกลับบ้าน แต่ฉันสังเกตว่ามีเสียงดังมากมาจากโต๊ะแผนกต้อนรับ
 
「ทำไมมันไม่ดีล่ะ?!」
 
「ฉันไม่ได้พูดว่ามันไม่ดี แต่ว่ามันต้องใช้เวลา」
 
「ไม่มีเวลาอีกแล้ว! พ่อกับแม่ของผมและคนอื่นๆในหมู่บ้านกำลังจะตาย!」
 
เด็กผู้ชายตัวเล็กอ้อนวอนเฮเลนทั้งน้ำตา
 
「อย่างที่ฉันบอก ไม่มีนักผจญภัยคนไหนสามารถจัดการกับแบล็กไวเปอร์ในตอนนี้ ถึงแม้ฉันจะเรียกมาซักคน มันก็ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้」
 
「พ่อกับแม่ของผมจะ…」
 
เด็กชายทรุดลงและเริ่มร้องไห้
 
「มีเรื่องอะไรกันหรอ?」
 
「คุณยูนะ」
 
ฉันไปหาพวกเขาทั้งสองคน
 
「ดูเหมือนว่าแบล็กไวเปอร์จะปรากฏตัวขึ้นที่หมู่บ้านของเด็กคนนี้น่ะค่ะ」
 
「แบล็กไวเปอร์นี่คืองูหรอ?」
 
「ค่ะ มันยาวกว่าไวเปอร์ทั่วไป บางตัวมีความยาวกว่าสิบเมตร ดูเหมือนว่าจะมีหลายหมู่บ้านถูกกินไปแล้วค่ะ เด็กคนนี้เข้าเมืองมาด้วยม้า แต่นักผจญภัยที่สามารถจัดการกับแบล็คไวเปอร์ได้ดูเหมือนจะออกไปกันหมดแล้ว กว่าพวกเขาจะกลับมาก็หลายวัน」
 
หืม แบล็คไวเปอร์?
ฉันมองไปยังเด็กที่กำลังร้องไห้
 
「แล้วถ้าฉันไปล่ะ?」
 
「คุณบอกว่าจะไปพื้นที่ที่แบล็คไวเปอร์อยู่หรอคะ แบล็คไวเปอร์ไม่ใช่แค่ตัวใหญ่แต่ว่ามันยังเป็นมอนสเตอร์แร๊ง B ด้วยนะคะ!」
 
「แต่ถ้าเราไม่รีบไป หมู่บ้านจะไม่อันตรายหรอ?」
 
「ถึงอย่างนั้น!」
 
「ฉันจะวิ่งหนี ถ้าเกิดอยู่ในอันตรายดังนั้นไม่เป็นไรหรอก แค่ฉันถ่วงเวลาไว้ เฮเลนก็สามารถเรียกนักผจญภัยมาช่วยได้แล้ว」
 
「อืมม คุณจะไปด้วยตัวเองหรอครับ พี่สาว?」
 
เด็กคนนั้นฟังพวกเราคุยกันและถามฉันอย่างใจจดใจจ่อ
มันไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะกังวล ตั้งแต่ฉันบอกว่าจะไปจัดการแบล็คไวเปอร์เพียงคนเดียว
 
「คิดว่าไม่เป็นไรหรอกฉันจะไปสอดแแนมก่อน หน้าที่ของฉันคือรวบรวมข้อมูลแล้วส่งมันให้กับนักผจญภัยที่สามารถจัดการกับแบล็คไวเปอร์ได้ แล้วหมู่บ้านอยู่ที่ไหนล่ะ?」
 
「เดินทางด้วยม้าสองวัน อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ครับ」
 
ฉันสงสัยว่าเขาขี่ม้ามาตลอดสองวันเลยหรอ?
แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องใช้เวลากี่ชั่วโมงในการเดินทางแต่ละวัน
 
「คุณจะไปจริงๆหรอคะ?」
 
「ใช่ เพราะว่าฉันว่าง」
 
「ถ้าอย่างนั้น กรุณารอซักครู่นะคะ ฉันจะไปยืนยันกับกิลด์มาสเตอร์ค่ะ」
 
เฮเลนออกจากช่องของเธอและมุ่งหน้าไปที่ห้องของกิลด์มาสเตอร์ แต่ไม่นานนักก็ออกมาพร้อมกับกิลด์มาสเตอร์
 
「เธอจะไปสู้กับแบล็คไวเปอร์หรอ?」
 
「ฉันไปเพื่อดูสถานการณ์เท่านั้น ถ้าฉันคิดว่าสามารถจัดการมันได้ฉันก็จะทำ ถ้าไม่ได้ฉันจะรวบรวมข้อมูลแล้วหนีออกมาและมอบมันให้นักผจญภัยที่เฮเลนพูดถึง」
 
「นักผญจภัยคนไหนรึ เฮเลน?」
 
「เป็นนักผจญภัยแร๊ง C รัชตาเดียวและปาตี้ของเขาค่ะ」
 
「หืม แร๊ง C ตาเดียว? ฉันกังวลว่าจะเป็นอย่างนี้ ถ้าเธอสามารถหาคนอื่นไปด้วยได้ ก็ทำซะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้วค่ะ」
 
「โอเค เอาละไปกันเถอะยูนะ!」
 
「ไปที่นายพูด…」
 
「ฉันเองก็จะไปด้วยเหมือนกัน」
 
「ภารกิจปราบปรามแบล็คไวเปอร์อย่างน้อยต้องแร๊ง C เราน่าจะส่งนักผจญภัยแร๊ง B ไป แต่ดูเหมือนมันเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นช่วยไปยืนยันสถานการณ์และถ่วงเวลาสำหรับอพยพคนในหมู่บ้าน ถ้าเธอทำได้」
 
「แต่ กิลด์มาสเตอร์วางแผนจะไปทำอะไรที่นั่น?」
 
「ฉันจะใช้ม้าเร็วของฉัน ดังนั้นฉันจะไปถึงในสองวัน」
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วยสัตว์อัญเชิญของฉัน มันน่าใช้เวลาจะไม่ถึงวัน」
 
「เดี๋ยวนะ นั่นจริงหรอ?」
 
「ฉันมีสัตว์อัญเชิญสองตัว ดังนั้นถ้าฉันผลัดกันขี่พวกนั้นก็เป็นไปได้」
 
「สัตว์อัญเชิญ หืม? เข้าใจล่ะ เธอก็มุ่งหน้าไปก่อนเลย แต่ว่าห้ามทำอะไรเกินตัวก่อนที่ฉันจะไปถึงนะ」
 
「เข้าใจแล้ว」
 
ทันทีที่ฉันพยายามออกจากกิลด์เด็กคนนั้นก็ดึงหยุดฉันไว้
 
「เดี๋ยวก่อน คุณจะไม่พาผมไปด้วยหรอ?」
 
「เธอเป็นภาระน่ะ」
 
「ผมมีวิธีที่เราจะไปถึงที่นั้นได้เร็วขึ้น」
 
ฉันมองไปที่่ร่างกายของเด็กชาย
ดูเหมือนเขาน่าจะเบา
มันจะยังเป็นไปได้มั้ยถ้าน้ำหนักเพิ่มขึ้น?
 
「ได้ แต่จะไม่มีการหยุดพักนะ」
 
「ผมไม่สน เพื่อประโยชน์ของหมู่บ้าน ฉันไม่อยากแค่รออยู่ที่นี่」
 
「เอาล่ะ ไม่มีเวลาที่จะเสียแล้วไปกันเถอะเด็กน้อย」
 
「ผมชื่อไค」
 
「ฉันยูนะ ไปกันเถอะไค」
 
เราออกจากเมืองแล้วฉันก็เรียกคุมะยูรุ
ไคประหลาดใจ
 
「ขึ้นมาเร็ว เธอไม่รีบหรอ?」
 
「พี่เป็นใครกันแน่? ถึงพี่จะมีรูปร่างแบบนี้」
 
「เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญหรอกใช่มั้ย? ครอบครัวของเธอกำลังรออยู่ไม่ใช่หรอ?」
 
ไคพยักหน้าและขึ้นมาบนคุมะยูรุ
ฉันขึ้นไปอยู่ด้านหลังเขา
 
「จับดีๆนะ มองไปข้างหน้าแล้วบอกทิศทางมา」
 
ไคพยักหน้า
คุมะยูรุเริ่มออกวิ่งไปในทิศทางที่ไคบอก
มันเร็วกว่าม้าและอึดกว่า
ฉันจะสลับหมีหลังจากที่วิ่งไปประมาณสามชั่วโมง
ในตอนนี้ ฉันจะหยุดกินอาหารนิดหน่อย
 
「กินให้เสร็จในห้านาทีนะ」
 
ฉันยื่นขนมปังและน้ำผลไม้จากกระเป๋าคุณหมีให้ไค
ไคกล่าวขอบคุณและกัดขนมปังกินคำใหญ่
 
「เราอยู่อีกไกลแค่ไหน?」
 
「เรามาได้ประมาณครึ่งทางแล้วครับ」
 
ถ้าอย่างนั้น น่าจะอีกประมาณสี่ชั่วโมงก็น่าจะถึง?
 
「เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะ!」
 
เราสลับไปขี่คุมะคิวและมุ่งหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่าไคจะพึ่งมาถึงเมื่อเช้าด้วยม้าเร็วและอาจจะเหนื่อย เขาก็พยายามนำทางพวกเรามาที่หมู่บ้าน
 
「ถ้าทิศทางถูกต้อง มันจะคงดีถ้าเธอได้หลับซักหน่อย」
 
ไคส่ายหัว
 
「ไม่เป็นไรครับ ผมไม่สามารถหลับได้ ถ้าทิศทางเปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียวเราจะเสียเวลาเพิ่มอีก ตอนแรกผมคิดว่าถึงพี่จะมามันก็ไม่มีประโยชน์ แต่ตอนที่ผมเห็นสัตว์อัญเชิญ ผมก็คิดว่า "พี่เป็นนักผจญภัยที่น่าอัศจรรย์?" ถึงแม้พี่จะไม่สามารถจัดการแบล็คไวเปอร์ได้ อย่างน้อยก็น่าจะอพยพชาวบ้านได้? นั่นคือเหตุผลที่ผมรีบมาที่หมู่บ้าน ผมคิดว่าหน้าที่ของผมคือให้เราไม่ไปทิศทางที่ผิดและย่นระยะทางให้ได้มากที่สุดครับ」
 
ไคเข้าใจสถานการณ์ของเขา
เด็กคนนี้ก็โตเกินเด็ก
ฟีน่าก็ดี เด็กคนนี้ก็ดี...เกิดอะไรขึ้นกับเด็กในโลกนี้กัน?
 
「ถ้าอย่างนั้นก็นำทางเราไปดีๆละ」
 
「อ่าา ได้โปรดช่วยหมู่บ้านด้วยนะครับพี่」
 
「ถ้าเป็นไปได้ฉันจะทำ」
 
คุมะคิววิ่งอย่างรวดเร็วไปยังหมู่บ้าน
 
======================================================================================
 
Why has it turned out this way?
 In actuality, it should have been an easy request, like the wolf or goblin subjugations…
 The ideas I come up with on the spot scare me.



NEKOPOST.NET