[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 35 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.35 - คุณหมีใช้ไดร์เป่าผม


 「ถ้าอย่างนั้นก็ตาฉันเข้าไปอาบน้ำบ้างล่ะ」
 
คุนเกนทส์ตรงไปยังห้องอาบน้ำ
ทั้งสี่คนที่ออกมาก่อนกำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู
มันใช้เวลานานกว่าจะแห้ง ดังนั้นฉันจึงเข้าไปที่ห้องของฉันแล้วเอาของที่มีลักษณะคล้ายไดร์เป่าผมออกมา
ฉันใช้เวทมนต์ธาตุดินเพื่อสร้างโครงของไดร์เป่าผมขึ้นมา จากนั้นก็ใส่หินเวทมนต์ธาตุไฟและธาตุลมเข้าไปข้างใน เป็นอันเสร็จสิ้นการเลียนแบบไดร์เป่าผม
 
「ฟีน่า มานี่นิดนึง」
 
「มันคืออะไรหรอคะ?」
 
「หมุนตัว」
 
เธอมาแล้วก็หมุนตัวอย่างว่าง่าย
ผมของเธอยาวถึงบ่าเล็กน้อย แกว่งไปมาอยู่ด้านหน้าฉัน
ฉันจับไดร์แล้วใส่พลังเวทเข้าไปแทนการเปิดสวิทช์
ลมอุ่นๆออกมาจากไดร์
 
「ฮิ๊ย๊า! มันคืออะไรหรอคะ?!」
 
ฟีน่าร้องเสียงหลงเบาๆแล้วหันหน้ามาหาฉัน
 
「มันคืออุปกรณ์ที่จะปล่อยลมอุ่นๆออกมาเพื่อให้ผมแห้งน่ะ」
 
ฉันเป่าลมไปที่มือของฟีน่าเพื่อแสดงว่ามันปลอดภัย
 
「อุนจังค่ะ」
 
「ถ้าเธอเข้าใจแล้วก็หมุนตัว」
 
ฉันเป่าผมของฟีน่าเสร็จแล้วก็เริ่มเป่าผมซูริต่อ
เป็นพี่น้องที่เชื่อฟังดีมาก
 
「เธอมีเครื่องมือที่ค่อนข้างสะดวกดีนะจ๊ะ」
 
「ฉันทำมันขึ้นมาเพราะเช็ดผมยาวๆของฉันมันยุ่งยากน่ะ」
 
「เธอทำเสร็จเมื่อไหร่ฉันขอยืมมันด้วยได้มั้ยจ๊ะ?」
 
「แน่นอน」
 
ฉันเป่าผมให้ซูริเสร็จก็ให้คุณทีรูมิน่ายืมไดร์เป่าผม
 
「มันจะดีหรอที่ให้ฉันก่อน?」
 
「ผมฉันมันยาวน่ะเลยต้องใช้เวลานาน」
 
「ถ้าอย่างนั้นขอบคุณที่ให้ฉันยืมใช้มันนะจ๊ะ」
 
คุณทีรูมิน่าเป่าผมของเธอเสร็จ แล้วในระหว่างที่ฉันกำลังไดร์ผมของฉันอยู่นั้นคุณเกนทส์ก็ออกมาจากห้องอาบน้ำ
 
「มันเป็นอ่างอาบน้ำที่ดีนะ ฉันตกใจทีเดียวที่มีหมีอยู่ในนั้น คุณหนู ขอบ-」
 
คุณเกนทส์มองฉันแล้วแข็งข้างไปเลย
 
「มีเรื่องอะไรหรอ?」
 
「เธอคือคุณหนูหมีใช่มั้ย?」
 
「หาา? มีอะไรมากระแทกหัวระหว่างอาบน้ำป่าวเนี่ย?」
 
「เปล่า มันเพราะว่า…」
 
คุณเกนทส์มองสามคนที่อยู่ข้างๆฉัน
 
「…………?」
 
「เปล่าประโยชน์ ดูเหมือนว่ายูนะจังจะมีมุมมองต่อตัวเองไม่ถูกต้องนัก」
 
「……?」
 
ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันซักนิด ฉันเลยเป่าผมของฉันต่อ
ระหว่างที่ฉันกำลังเป่าผมของฉันอยู่ ฟีน่าก็เข้ามาช่วยเป่าผม
 
「ดีละ ฉันจะพาพวกเธอไปที่ห้อง」
 
ฉันพาทั้งสี่คนขึ้นไปที่ชั้นสอง
 
「คุณเกนทส์ใช้ห้องด้านหลังนะ ส่วนห้องนี้มีสองเตียงสำหรับพวกเธอสามคน พวกเธอโอเคมั้ย?」
 
「ได้ค่ะ เพราะว่าปกติหนูกับซูรินอนด้วยกันอยู่แล้ว」
 
ฉันมองไปที่คุณเกนทส์
 
「คุณเกนทส์」
 
「อะไรหรอ?」
 
「เด็กๆหลับอยู่ข้างๆเตียงของคุณทีรูมิน่า ดังนั้นได้โปรดอย่าย่องไปที่เตียงของเธอล่ะ」
 
ฉันบอกคุณเกนทส์ด้วยหน้าจริงจัง
 
「ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า!」
 
「แล้วก็อีกอย่าง การเรียกเธอไปที่ห้องของคุณก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก เพราะว่าฉันไม่อยากซักผ้าปูที่นอนเปื้อนๆน่ะ」
 
「ฉันยังไม่อยากทำอะไรแบบนั้นหรอก!」
 
「ด้วยเหตุผลนั้น คุณทีรูมิน่าก็เช่นกันได้โปรดอย่าไปที่ห้องของคุณเกนทส์นะ」
 
「ฉันเข้าใจแล้วน่า! ไม่มีทางที่ฉันจะทำอะไรแบบนั้นในบ้านของคนอื่นหรอก ยิ่งลูกสาวฉันอยู่ที่นี่ด้วยแล้ว นอกจากนั้นวันนี้ฉันก็เหนื่อยแล้ว ฉันอยากจะหลับพักผ่อน แล้วก็ต้องขอบคุณเธอมากอีกครั้งนะจ๊ะ」
 
「พี่ยูนะราตรีสวัสดิ์ค่ะ」
 
「ราตรีสวัสดิ์」
 
ทั้งสามคนเข้าไปที่ห้อง
 
「ฉันก็จะไปบ้างละ วันนี้เธอช่วยพวกเราไว้จริงๆ ขอบคุณนะ」
 
คุณเกนทส์ขอบคุณฉันอย่างอายๆแล้วเข้าไปที่ห้องของเขา
ฉันก็กลับไปห้องของฉันแล้วก็หลับเช่นกัน
 
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นแล้วลงไปยังชั้นล่าง ฉันเห็นฟีน่ากำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่
 
「อรุณสวัสดิ์」
 
「อรุณสวัสดิ์ค่ะ」
 
「เธอตื่นเร็วจัง」
 
「ค่ะ เพราะว่าหนูต้องเตรียมอาหารเช้าให้ครอบครัว เอ่ออ หนูทำอาหารเช้าโดยไม่ขออนุญาติพี่ก่อน แต่ว่า…」
 
「ขอบใจนะ เธอไม่ต้องกังวงเรื่องนั้นหรอก แล้วนี่คนอื่นยังหลับอยู่หรอ?」
 
「ลุงเกนทส์ ไม่หนูหมายถึง คุณพ่อไปทำงานแล้วค่ะ เขาฝากหนูขอบคุณพี่ยูนะด้วยค่ะ」
 
เขาวิ่งไปทั่ว ตอนที่คุณทีรูมิน่าล้มป่วยหนัก มองหาบ้าน แม้แต่ลางานเพื่อย้ายบ้าน
อย่างที่คาด มันไม่ดีนักที่จะลางานหลายวัน
 
「อ่า ซูริกับคุณแม่ยังคงหลับอยู่ค่ะ」
 
「แล้วเราควรจะทำยังไง? ถ้าพวกเขายังเหนื่อยอยู่ ฉันก็ควรจะปล่อยให้พวกเขานอนต่อไป」
 
「ไม่เป็นไรค่ะ ซูริเป็นอย่างนี้ประจำ คุณแม่ขี้เซาในตอนเช้าเพราะเธอป่วยเป็นเวลานาน แต่เธอจะตื่นตอนที่พี่ไปปลุกเธอ」
 
พูดอีกอย่างคือพวกเขาไม่สามารถตื่นได้ด้วยตัวเองแฮะ?
 
「หนูทำอาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ หนูจะไปปลุกพวกเขานะคะ」
 
ฟีน่าไปที่ชั้นสองเพื่อปลุกทั้งสองคน
หลังจากนั้นทั้งสามคนก็มา
 
「อรุณสวัสดิ์ ยูนะจังขอบคุณสำหรับเมื่อวานนะจ๊ะ」
 
「อรุณสวัสดิ์!」
 
คุณทีรูมิน่าและซูริเข้ามาในขณะที่กำลังขยี้ตา
พวกเราสี่คนกินอาหารเช้าที่ฟีน่าเป็นคนปรุงขึ้นมา
อาหารเช้าง่ายๆ เป็นแซนวิสที่มีผักและเนื้อเป็นใส้อยู่ตรงกลางและน้ำจากผลโอเร็น
ตอนนี้ฉันกำลังคิดว่าเราไม่มีไข่ดาวกิน
ถึงแม้มันอยู่ในแซนวิสจะอร่อย
แต่ฉันไม่เคยเห็นไข่ในเมืองนี้เลย
 
「ฟีน่าฉันมีคำถามเล็กน้อยอยากจะถามหน่อย」
 
「ค่ะ อะไรหรอคะ?」
 
「ที่นี่ขายไข่กันที่ไหนหรอ?」
 
「คะ?」
 
「ไข่ที่ฉันพูดถึงตอนที่เธอทอดไข่แล้ววางมันลงบนขนมปังแล้วกินมัน มันอร่อยมาก!」
 
「พี่ยูนะคะส่วนผสมที่แพงอย่างนั้นไม่มีขายหรอกค่ะ」
 
「เป็นอย่างนั้นหรอ?」
 
「ใช่ค่ะ เพราะว่าไข่คือส่วนผสมชั้นสูง ดังนั้นเลยมีแต่ขุนนางหรือคนที่รวยจริงๆเท่านั้นที่จะได้กินมัน」
 
ฉันไม่รู้เลย
ไม่แปลกใจเลยที่มันไม่มีขาย
 
「มันจำเป็นต้องไปที่ป่าเพื่อหามันและเมื่อเวลาผ่านไปมันจะเสียอย่างรวดเร็ว ดังนั้นการเอามันมาจากระยะทางที่ยาวไกลมันจึงเป็นไปไม่ได้ค่ะ การใช้ม้าเร็วเพื่อไปเอาไข่มาก็มีราคาแพงมากดังนั้นมันเลยกลายเป็นส่วนผสมที่แพงน่ะค่ะ เราเลยไม่เคยกินมันมาก่อนค่ะ」
 
「อืมม แล้วการจับแล้วเลี้ยงนกที่บินไม่ได้ล่ะ…?」
 
「นกที่บินไม่ได้? ไม่ได้เรียกพวกนั้นว่านกเพราะพวกนั้นบินได้หรอคะ?」
 
เห็นได้ชัดว่าไม่มีไก่ในโลกนี้
ถ้าฉันจะหา ฉันจะหาจากที่ไหนดี?
ฉันใส่ไก่และไข่ลงในรายการส่วนผสมอาหารอาหารของฉัน
 
ทั้งสามคนกินข้าวเช้าเสร็จและกลับไปยังบ้านเพื่อจัดการข้าวของต่อ
ฉันเสนอจะช่วยอีกครั้งแต่โดนปฏิเสธ
 
「มันไม่ดีถ้าพี่ยูนะจะไม่ไปทำงาน」
 
ถึงแม้เธอจะพูดแบบนั้น ต่อให้ฉันไม่ไปทำงานฉันก็ยังมีเงินเหลือใช้ทั้งชีวิต
ผู้ยิ่งใหญ่คนนึงเคยพูดไว้ว่าถ้าคุณทำงาน คุณแพ้
อย่างไรก็ตาม เพื่อจะมีความสุขในโลกนี้ ฉันมุ่งหน้าไปยังกิลด์เพื่อหาคำร้องขอที่น่าสนใจ

=========================================================================================

ผู้แปล : ตอนนี้ผมไม่ค่อยมีสมาธิในการแปลเท่าไหร่อาจจะมึนๆเป็นบางช่วง 




NEKOPOST.NET