[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.32 - คุณหมีเพลิดเพลินกับจั๊งค์ฟู้ด


 
แม่ของฟีน่าอยู่ในสภาพดีมาก
ฉันคิดว่าคำว่า "ฟื้นตัวสมบูรณ์" น่าจะถูกต้องกว่า
ชื่อของเธอคือคุณทีรูมิน่า
คุณทีรูมิน่าและคุณเกนทส์กำลังจะแต่งงานกัน
ใช่แล้ว พวกเขากำลังหาที่อยู่สำหรับครอบครัวสี่คน
อยู่กันสี่คนที่บ้านของฟีน่ามันก็มีขีดจำกัดอยู่ เห็นได้ชัดว่าคุณเกนทส์จริงๆแล้วอาศัยอยู่ตัวคนเดียวที่บ้านเล็กๆ
 
แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลบางอย่างฟีน่ากับซูริมาอาศัยอยู่ที่บ้านคุณหมี
 
「เอิ่ม ทำไมเธอยังมาที่นี่?」
 
「หนูคิดว่าจะให้พวกเขาอยู่กันสองคน ลุงเกนทส์หนูหมายถึง คุณพ่อกับคุณแม่ควรจะมีเวลาอยู่ด้วยกันบ้าง」
 
นั้นเป็นสิ่งที่เด็กอายุสิบขวบควรจะคิดหรอ?
 
「พวกหนูรบกวนพี่หรอคะ?」
 
「ไม่หรอก ถึงแม้จะมากันสี่คนก็ไม่มีปัญหา」
 
「เมื่อเราหาบ้านใหม่สำหรับอยู่กันสี่คนได้ก็โอเคแล้วค่ะ」
 
「ว่าแต่ เธอกำลังเรียนกันอยู่หรอ?」
 
ใช่แล้ว ซูริกำลังเรียนอ่านเขียนข้างในบ้านคุณหมี
 
「สำหรับหนู คุณแม่สอนอ่านเขียนให้ค่ะ แต่ว่ากับซูริ คุณแม่ป่วยจนไม่สามารถสอนได้ ส่วนหนูก็ต้องทำงานบ้านแล้วก็หาเงิน หนูเลยยังไม่ได้สอนน้องซักทีน่ะค่ะ」
 
ถึงแม้ฉันจะบอกว่าเรียน แต่มันก็แค่เขียนตัวหนังสือลงบนกระดาษสกปรกๆ
พวกนั้นไม่ค่อยเขียนอะไรลงกระดาษ เพราะว่ามีกระดาษน้อยมากในการฝึก
พวกเขาเพียงแค่มองแล้วท่องจำตัวหนังสือ
 ฉันประหลาดใจถ้าสามารถจำมันได้ด้วยวิธีนี้
 
「ถ้าอย่างนั้นทั้งสองคนไปซื้ออุปกรณ์การเรียนมาสิ」
 
「เอ๋?」
 
「มันจะใช้เวลานานถ้าเธอใช้วิธีเรียนแบบนี้」
 
「แต่-」
 
「เธอไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอก คิดว่าเป็นของขวัญแต่งงานแล้วกัน」
 
「แต่ว่าคุณแม่คือคนที่จะแต่งงานนะคะ」
 
「ไม่ต้องสนใจเรื่องเล็กน้อยแบบนั้นหรอก」
 
ทั้งสองคนทำตามที่บอกแล้วเราก็ออกจากบ้านคุณหมี
พวกนั้นจับมือกัน
พี่น้องทั้งสองคนเข้ากันได้ดี
อันดับแรกเราไปที่ร้านหนังสือ
 
「ขอโทษค่ะ!」
 
ฉันเรียกคุณยายที่ร้านขายหนังสือด้วยเสียงดัง
 
「อะไรรึ? ถึงเธอจะไม่ตะโกนฉันก็ได้ยิน」
 
「ขอโทษค่ะ แต่ว่าคุณยายมีหนังสือภาพสำหรับเด็กมั้ยคะ? ฉันอยากได้มันเพื่อเรียนหนังสือน่ะค่ะ」
 
「หนังสือภาพเพื่อเรียน อ่า เธอต้องการเล่มนี้ เล่มนี้ แล้วก็เล่มนี้」
 
คุณยายเอามาให้สามเล่ม สองเล่มเป็นหนังสือภาพแล้วก็หนังสือที่ดูเหมือนตารางตัวอักษร
ตอนนี้ฉันจะซื้อทั้งหมด
 
「ขอบคุณค่ะ」
 
ฉันจ่ายเงินแล้วออกมาจากร้าน
ต่อไปเราจะซื้อกระดาษแล้วก็เครื่องเขียนที่ร้านขายของชำ
หลังจากที่เราซื้ออุปกรณ์การเรียนเสร็จ พวกเราก็หิวกันนิดหน่อย ฉันเลยตัดสนใจซื้ออาหารว่างนิดหน่อยจากร้านแผงลอยริมถนนในพลาซ่า
ในตอนที่เรามาถึงที่พลาซ่า มีร้านแผงลอยหลายชนิดเรียงรายที่ริมถนน
มีกลิ่นที่น่าอร่อยโชยมาถึงที่นี่
เราเข้าไปที่พลาซ่าแล้วไปยังที่ร้านที่ใกล้ที่สุด
ร้านนั้นขายเนื้อเสียบไม้
มันมีกลิ่นหอม
 
「เฮ้ ลุงขอเนื้อเสียบไม้สามไม้」
「โอ้ นี่มันคุณหนูหมี? สามไม้สินะ? ได้เลย! ขอบคุณที่อุดหนุน」
 
ลุงส่งเนื้อเสียบไม้มาให้ฉันสามไม้
ฉันเอาไม้นึงเข้าปากแล้วส่งสองไม้ให้ฟีน่าและซูริ
 
「ขอบคุณมากค่ะ」
 
「ขอบคุณค่ะ」
 
「ต่อไป ไปที่นั่นกัน!」
 
ฉันมองร้านแผงลอยตามถนนในพลาซ่า เพื่อมองหาเหยื่อรายถัดไป(อาหาร)
 
「เฮ้ คุณหนูหมี! สนใจซุปผักหน่อยมั้ย?」
 
เสียงดังมาจากร้านใกล้ๆ
ไอน้ำพุ่งออกมาจากหม้อใบใหญ่แล้วมันก็ดูน่าอร่อยมาก
 
「แน่นอน ขอสามที่นะ」
 
「ได้เลย!」
 
ซุปผักร้อนๆถูกเสิร์ฟในชามไม้
มันเป็นแบบที่จะต้องคืนชามหลังจากที่ทานเสร็จแล้ว
ฉันรับซุปมาแล้วส่งชามซุบให้เด็กสาวทั้งสองคน

「คุณหนูหมี แบบนี้สนใจจะกินขนมปังกับซุปของเธอมั้ย?」
 
「ไม่ยุติธรรม! คุณหนูหมีสนใจเนื้อย่างนี่มั้ย?」
 
ในเวลานี้มีเสียงดังออกมาจากร้านรอบๆพวกเรา
 
「ถ้าแบบนี้ สนใจน้ำผลไม้คั้นสดๆมั้ย?」
 
มีผู้หญิงที่มีอายุเล็กน้อยมาเข้าร่วมสงครามด้วยการขายน้ำผลไม้
 
「อืมม ฉันอยู่ในอารมณ์อยากกินขนมปัง ขอขนมปังก้อนเล็กๆสามก้อน」
 
「โอ้วว ขอบคุณนะ!」
 
ลุงที่ขายขนมปังแสดงท่าทองขอบคุณแล้วส่งขนมปังมาให้ฉัน
ฉันขอโทษร้านอื่นที่ไม่ได้ซื้อ
 
「ฉันจะมาซื้อในครั้งต่อไปนะ」
 
「ก็ได้」
 
「มากินที่นี่ครั้งหน้านะ!」
 
หลังจากรับขนมปังมา ฉันทักทายและโต้ตอบพ่อค้าแม่ค้าจากร้านแผงลอยริมถนน แล้วนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ
เมื่อเร็วๆนี้ฉันมาซื้ออาหารว่างแล้วกินในพลาซ่าดังนั้นฉันเลยคุ้นเคยกับกับคนจากร้านแผงลอยริมถนน
มันอาจจะเป็นเพราะหมีตัวนั้นโผล่มา แต่จำนวนเสียงที่เรียกฉันตอนที่เดินผ่านพลาซ่ามันดังขึ้นทุกวัน
นั่นหมายความว่าฉันชื้อแล้วกินจั๊งค์ฟู้ดค่อนข้างบ่อย
มันโอเค ตราบใดที่ฉันยังไม่อ้วน
ฉันบีบพุงของฉันผ่านชุดคุณหมีเพื่อตรวจสอบ
ฉันอยากจะเชื่อว่ามันยังโอเค
มันคงจะดีถ้ามีสกิล[น้ำหนักไม่มีทางขึ้น]
 
「เอาล่ะ กินกันเถอะ!」
 
「ขอบคุณค่ะ พี่ยูนะ」
 
「ขอบคุณค่ะ」
 
ซูริเลียนแบบพี่สาวเธอแล้วพูดขอบคุณ
ทั้งสองคนน่ารักด้วยกันทั้งคู่เลย
เราสามคนกินซุปและขนมปังอย่างช้าๆ

ในซุปมีแครอทและหัวไชเท้า
ฉันเจอส่วนผสมที่เดิมอยู่ในญี่ปุ่นบ่อยมาก
แต่ฉันยังไม่สาามรถหาข้าว โชยุ และมิโซะได้
ฉันยังคิดถึงอาหารแบบเส้นๆอย่าง ราเม็ง โซบะ และอุด้ง
พวกนี้จะมีอยู่ในประเทศอื่นมั้ยนะ
ถึงอย่างนั้น ซุปกับขนมปังนี่ก็อร่อยมากพอแล้ว
หลังจากเรากินเสร็จ เรามุ่งหน้ากลับไปที่บ้านคุณหมี เพื่อเริ่มเรียน
 
ต่อมาเมื่อคุณทีรูมิน่าและคุณเกนทส์รู้ว่าพวกเราเที่ยวกินจั๊งค์ฟู้ดพวกนั้นโกรธฉันใหญ่เลย
มันดูเหมือนว่าสองพี่น้องจะไม่สามารถกินอาหารค่ำที่จัดเตรียมมาอย่างดีได้
ฉันต้องระวังไม่ให้กินจั๊งค์ฟู้ดมากเกินไป
ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ขอบคุณฉันที่ซื้ออุปกรณ์การเรียนให้

==========================================================================================

[Author’s note: Publishing daily is scary, ne.
 I was surprised when the number of subscribers suddenly increased.
 Thank you for the large amount of subscriptions.
 In particular, thank you to the people who subscribed to me when I first started writing.] 




NEKOPOST.NET