[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 31 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.31 - คุณหมีไปหาคุณแม่ของฟีน่าที่ป่วย


วันนี้เป็นวันหยุด
เหมือนกับฟีน่า ฉันเองก็มีวันหยุด
มีหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งเดือนมานี่
 
ก่อนอื่น ตอนที่เลเวลอัพ มันจะเรียนสกิลโดยอัตโนมัติ
ตอนนี้ฉันมีอยู่ 6 สกิล
•พูดคุยภาษาต่างโลก :
สามารถเข้าใจภาษาต่างโลกได้(ถ้าไม่มีมันคงแย่)
•อักษรต่างโลก :
สามารถอ่านเขียนตัวอักษรต่างโลกได้(ฉันสามารถทำงานในกิลด์ได้เพราะว่ามีสิ่งนี้)
•กล่องมิติคุณหมี :
สามารถเก็บวัตถุที่ไม่มีชีวิต(ผลทดสอบ : ขนาดไม่มีจำกัด)
•ดวงตาคุณหมี :
สามารถมองเห็นคุณสมบัติของอาวุธและไอเท็มได้(ปกติคุณใช้มันได้ในเกมส์)
•การตรวจจับของคุณหมี :
สามารถพบที่อยู่ของมอนสเตอร์ที่เป็นอันตรายและโจรได้(มันสะดวกดีที่รู้ว่ามอนสเตอร์อยู่ที่ไหน)
 •แผนที่คุณหมี :
สร้างแผนที่ได้จากที่ที่เคยไป(มันเป็นระบบพื้นฐานของเกมส์RPG)
 
เวทมนต์ถูกแยกต่างหากจากสกิล
ดูเหมือนมันจะมีกฎบางอย่างสำหรับเวทมนต์ในโลกนี้
ฉันมีความพยายามที่จะเรียนรู้เวทมนต์
อย่างไรก็ตาม ในกรณีของฉัน ฉันสามารถเรียนเวทมนต์ได้อย่างง่ายดาย ต้องขอบคุณคุณหมี
จริงๆแล้วฉันแค่ใส่พลังเวทเข้าไปในคุณหมี คุณหมีก็จะใช้งานเวทมนต์เอง
ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าฉันไม่ใส่คุณหมีฉันจะใช้เวทมนต์ไม่ได้
ในโลกนี้ พลังของเวทมนต์ขึ้นอยู่กับจินตนาการของผู้ใช้
ความรู้ จินตนาการ อะไรทำนองนั้น
ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันใช้จินตนาการเป็นเครื่องพ่นไฟ ตอนที่ใช้เวทไฟ เปลวไฟที่สามารถละลายเหล็กได้จะออกมา
แล้วก็เหมือนว่าถึงแม้ฉันจะแสดงเวทมนต์นั้นให้คนบนโลกนี้ดู พวกนั้นก็ไม่สามารถใช้เวทมนต์นั้นได้ เพราะว่าพวกเขาไม่รู้ว่าเครื่องพ่นไฟคืออะไร
เช่นเดียวกันกับน้ำแข็ง มันเป็นไปไม่ได้สำหรับคนพวกนี้จะจินตนาการว่าโมเลกุลของน้ำไม่เคลื่อนไหว
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเมื่อคนที่โลกนี้ต้องการจะสร้างน้ำแข็ง พวกเขาจะใช้เวทมนต์น้ำแข็ง
ไม่ต้องพูดถึงเหตุการณ์ตอนที่ฟีน่าหน้ามืด
เวทมนต์รักษาบาดแผลก็ใช้จินตนาการด้วยเช่นกัน
เมื่อฉันจินตนาการว่าบาดแผลปิด ฉันก็สามารถปิดบาดแผลได้
แต่ฉันยังไม่ได้ตรวจสอบว่าจะรักษาบาดแผลที่สาหัสได้มั้ย ฉันอาจจะสามารถรักษาได้ถ้าฉันจินตนาการว่าเส้นเลือดเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
นอกจากนี้ ยังมีเวทมนต์ลดไข้
ถ้านี่เป็นในเกมส์ มันจะถูกแบ่งออกเป็นเวทมนต์รักษาและเวทมนต์รักษาโรค
การจัดการกับเชื้อโรคหรือพิษข้างในร่างกายก็ดูเหมือนเป็นไปได้เหมือนกัน
 
ในขณะที่ฉันคิดถึงเรื่องต่างๆอย่างระบบสกิล หน้าประตูก็มีเสียงดังเกิดขึ้น
รอบบ้านคุณหมีมีบาเรียคลุมอยู่
ตอนที่สร้างบ้านคุณหมีขึ้นมันก็ทำงานเองอัตโนมัติ
มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เข้าได้เฉพาะคนที่ฉันอนุญาตเท่านั้น
คนที่ไม่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถเข้ามาในบ้านได้
ตอนนี้คนที่ฉันอนุญาตให้เข้าบ้านคุณหมีได้มีเพียงคนเดียวคือฟีน่า
ฉันคิดว่าจะลงไปที่ชั้นหนึ่ง แต่ตอนที่ฉันเปิดประตูแล้วก้าวออกไปที่ทางเดิน ฟีน่าก็แทบจะบินเข้ามา

「พี่ยูนะคะ!」
 
เธอปรากฏตัวมาแบบแปลกๆ
ร่างกายของฟีน่ากำลังสั่นในขณะที่กอดฉัน
 
「เป็นอะไรหรอ?」
 
ฉันแยกออกจากฟีน่าแล้วยกศีรษะเธอเพื่อดูหน้าเธอ
ตาเธอแดงเพราะกำลังร้องไห้
 
「พี่ยูนะ แ-แม่ของหนูเค้า...!」
 
「ใจเย็นก่อน」
 
「คุณแม่ของหนูกำลังเจ็บแล้วก็...ถึงแม้เธอจะดื่มยาแล้ว...มันก็ไม่ดีขึ้นเลย...หนูเลยไปหาคุณลุงเกนทส์แต่ว่า...เขาก็ออกไปหายาแล้วก็ไม่กลับมาเลย...ห-หนูควรจะทำไงดีคะ?」
 
ดูเหมือนว่าแม่ของเธอกำลังอยู่ในอันตราย
 
「อืม ฉันเข้าใจแล้ว เธอพาฉันไปที่บ้านของเธอทีได้มั้ย?」
 
มีความเป็นไปได้ว่าเวทมนต์รักษาโรคจะสามารถรักษาแม่ของเธอได้
ฉันมุ่งหน้าไปที่บ้านของฟีน่าด้วยกันกับเธอ
มันเป็นบ้านหลังเล็กๆสำหรับอยู่อาศัยกันสามคน
หลังจากเข้าไปในบ้าน เราไปยังห้องที่แม่ของฟีน่ากำลังนอนอยู่
มีผู้หญิงกำลังนอนอยู่บนเตียงดูเหมือนเธอกำลังทรมานจากความเจ็บปวด
เด็กผู้หญิงตัวเล็กกำลังร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงและคุนเกนทส์ยืนอยู่ข้างๆเธอ
 
「ฟีน่า คุณหนูหมี เธอก็มาที่นี่」
 
「ลุงเกนทส์ เรื่องยาเป็นไงบ้างคะ?」
 
「ฉันขอโทษ」
 
คุณเกนทส์พึมพำคนเดียวและมองลงไปที่พื้น
ขณะที่แม่ของพีน่ากำลังทรมาร เธอรวบรวมกำลังเอื้อมมือของเธอออกมาและลูบหัวลูกสาวของเธออย่างอ่อนแรง
 
「เกนทส์...ถ้าเกิด...มีอะไร....เกิดขึ้น...กับฉัน...ได้โปรด....ลูกสาวฉัน...」
 
「อะไรของเธอเนี่ย?! พูดอะไรแบบนั้นออกมา!」
 
「ฉัน...ทำให้คุณ...และฟีน่า...มีปัญหา...เรื่องยา....มาเยอะแล้ว...」
 
แม่ของฟีน่าพูดในขณะที่กำลังทนกับความเจ็บปวด
 
「ขอบคุณ…」
 
「ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้น! ถ้าเธอนอนหลับ เธอก็จะดีขึ้น อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลย!」
 
「ซูริ ฟีน่า มานี่หน่อย ให้แม่ได้ดูหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย」
 
「「คุณแม่!」」
 
เด็กหญิงทั้งสองพุ่งไปที่เตียงของแม่เธอ
 
「แม่ขอโทษที่แม่ไม่มีอะไรที่สามารถให้ได้แล้วก็ขอบคุณนะ ซูริ ฟีน่า」
 
ถึงแม้ทั้งสองคนจะพยายามยิ้มให้ดีที่สุด แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ
 
「เกนทส์หลังจากนี้ได้โปรดดูแลทั้งสองคนด้วย」
 
「ฉันเข้าใจแล้ว อย่าพูดอะไรมากกว่านี้เลย หลังจากนี้ฉันจะดูแลพวกเขาทั้งสองเอง เธอพักผ่อนและรักษาอาการป่วยของเธอดีกว่า」
 
「ขอบคุณนะ เกนทส์」
 
เธอหลับตาลงเห็นได้ชัดว่าเธอทนกับความเจ็บปวดถึงขีดจำกัดแล้ว
 
ฟุฟส์ ฟุฟส์
ฉันตบมือของฉันเพื่อทำให้ทุกคนใจเย็นลง ถึงแม้ว่าจะตบด้วยถุงมือคุณหมีของฉันจะไม่มีเสียงออกมาก็ตาม
 
「ก่อนอื่น ทั้งสามคนใจเย็นลงก่อน」
 
「พี่คะ?」
 
「ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรได้มั้ย แต่ฉันจะลองทำดู」
 
ฟีน่าจับมือน้องสาวของเธอแล้วดึงออกจากเตียง
น้องสาวร้องไห้แล้วจับที่ฟีน่า
ในขณะที่ฉันยืนอยู่ข้างเตียงและเช็คสภาพแม่ของฟีน่า
เธอยังดูสาวอยู่เลยน่าจะประมาณยี่สิบปลายๆ
แต่ร่างกายของเธอดูซูบผอมและดูอ่อนแรง
เธอคงจะไม่ได้กินอาหารเพียงพอ
 
「รออีกซักหน่อยนะ」
 
ฉันวางมือทั้งสองลงไปกับร่างที่ไร้เรี่ยวแรง
ฉันใส่พลังเวทลงไปที่ถุงมือคุณหมีทั้งสองข้าง
ฉันพยายามจินตนาการว่ากำจัดไวรัสร้ายออกจากร่างเธอทั้งหมด
 

「เคียวร์」
 
มีแสงปกคลุมร่างกายของแม่และสีหน้าของเธอค่อยๆคลายความเจ็บปวดลง
ลมหายใจของเธอเริ่มสงบลง
ดูเหมือนว่ามันจะสำเร็จ
แม้ว่าเธอจะยังดูอ่อนแรงอย่างมาก
 

「ฮิล」
 
ฉันเปลี่ยนเวทมนต์ที่ใช้
ฟื้นฟูพลังกายกายของเธอ
แม่ของฟีน่าลืมตาขึ้นมาช้าๆ
จากนั้นเธอลุกขึ้นมาจากเตียงราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
「…ไม่เจ็บแล้ว」
 
「「คุณแม่!」」
 
ลูกสาวทั้งสองคนพุ่งเข้าไปหาแม่ของเธอ
 
「ดูเหมือนว่าฉันจะทำสำเร็จสินะ」
 
「คุณหนู เธอทำอะไรน่ะ? มันดูเหมือนเธอเป็นพรีสจากสวรรค์ ไม่สิช่างเถอะ คุณหนู ขอบคุณนะ」
 
ดวงตาของเกนทส์มีน้ำตาเล็กน้อยในขณะที่เขาคว้ามือของฉันมาเพื่อขอบคุณ
 
「พี่ยูนะคะ ขอบคุณค่ะ」
 
「อืม ขอบคุณเธอมากนะ เธอคือคนที่รักษาอาการป่วยของฉันใช่มั้ย?」
 
「ฉันทำมันเพราะว่าฟีน่าร้องไห้ ถึงอย่างนั้นคุณก็ควรพักผ่อนอีก ฉันไม่รู้ว่าคุณจะหายดีรึป่าวและพลังกายคุณอาจจะลดลงเนื่องจากนอนเป็นเวลานาน」
 
「ฉันจะตอบแทนผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉันได้ยังไง?  อย่างที่เธอเห็น ฉันไม่มีอะไรที่มีค่าพอที่จะตอบแทนได้เลย」
 
「เดี๋ยวนะ ฉันจะทำเอง คุณหนู ถึงฉันจะไม่สามารถทำมันได้ทันที แต่ว่าฉันจะตอบแทนความหวังดีนี้ เพราะอย่างนั้นอย่าเอาอะไรจากแม่และลูกๆของเธอเลย!」
 
ไหงฉันรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนร้ายเนี่ย
ฉันรักษาคุณ ดังนั้นจ่ายเงินมาซะ! ถ้าคุณไม่จ่ายฉันจะเอาลูกสาวคุณไป!
...ด้วยความรู้สึกที่ว่า ฉันจะลักพาตัวลูกสาว นั่นคือความรู้สึกของฉันตอนนี้
ถ้าตัวเอกเป็นโลลิค่อน
 『อุหึหึ ถ้าเธอจ่ายไม่ได้ เธอจะไม่ได้เจอลูกสาวที่น่ารักทั้งสองคนนะ?』
ฉันว่าคงจะพูดแนวๆนี้
นั้นคือเหตุผลที่ฉันต้องจัดการแก้ความเข้าใจผิดนี่
 
「ฉันไม่ได้ต้องการเงินหรืออะไร ฉันแค่อยากจะปกป้องรอยยิ้มของฟีน่า」
 
หลังจากฉันพูดแบบนั้น ฉันก็ลูบหัวฟีน่า
โอ้ ฉันพึ่งจะพูดอะไรดีๆ
ฟีน่าขยับมาด้วยคำพูดของฉันแล้วเดินเข้ามากอดฉัน
ฉันรู้สึกผิดหน่อยๆแฮะ...

「แต่ในกรณีที่-」
 
「ใช่แล้ว ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถทำได้ละก็ บอกมาเลย!」
 
「อะไรที่ฉันตอบแทนได้ ฉันจะทำทุกอย่าง!」
 
ทุกอย่าง!
เธอบอกว่าทุกอย่างสินะ
 
「ถ้าอย่างนั้น ฉันมีสิ่งที่ต้องการจากคุณสองอย่าง และหนึ่งในนั้นคุณต้องไม่ปฏิเสธ」
 
「……」
 
「……」
 
ในห้องเต็มไปด้วยบรรยาการอึมครึม
 
พวกเขาเหลือบมองไปที่ฟีน่าและน้องสาวของเธอ
 
「ฟีน่าไปซื้ออาหารที่อร่อยๆมาด้วยกันกับน้องสาวของเธอนะ รวมถึงบางอย่างที่กินแล้วบำรุงร่างกายแม่ของเธอ」
 
ฉันเอาเงินออกมาจากกระเป๋าคุณหมีแล้วให้ฟีน่า
 
「แต่…」
 
「มันดีแล้วละ แม่ของเธอหายดีแล้ว ไป เอ้าไปได้แล้ว」
 
「อื้ม หนูเข้าใจแล้วค่ะ ไปกันเถอะซูริ」
 
ฟีน่าจับมือน้องสาวของเธอแล้วออกจากบ้านไป
หลังจากส่งทั้งสองคนออกไป ฉันมองไปที่เกนทส์และแม่ของฟีน่าอีกครั้ง
 
「เธอมีอะไรจะให้เราทำ?」
 
「ง่ายๆเลย ทั้งสองคนแต่งงานกันซะ」
 
「…หา?」
 
「…เอ๋?」
 
ทั้งสองคนมึนงงแล้วทำปากเหวอ
 
「ฉันรู้ว่าคุณเกนทส์รักแม่ของฟีน่า」
 
「ธ-เธอ…」
 
「ไม่มีอะไรที่ต้องปฏิเสธหรอก แม้แต่ฟีน่ายังรู้เลย นอกจากนี้แม่ของฟีน่ายังไว้ใจคุณเกนทส์จนให้ดูแลลูกๆของเธอ เธอคงไม่ได้ไม่ชอบคุณ」
 
「…นั่นมัน-」
 
「นอกจากนี้มันยังไม่ดีที่เพิ่มความลำบากให้กับเด็กๆใช่มั้ย? คุณเกนทส์เป็นพนักงานที่กิล ดังนั้นจึงมีรายได้ที่แน่นอน แล้วมันก็เป็นเรื่องยากที่ผู้หญิงจะอยู่กันสามคนแล้วจะมีความสุขกันไปตลอด」
 
「แต่…」
 
「คุณเกนทส์เกลียดแม่ของฟีน่าหรอ?  หรือว่าไม่ยอมรับที่แม่ของฟีน่าแต่งงานกับพ่อของพวกเด็กๆก่อน?」
 
「นั่นมัน…」
 
คุณเกนทส์กลืนน้ำลายเสียงดัง
แล้วเขามองไปที่แม่ของฟีน่า

 

「ทีรูมิน่า ด-ได้โปรดแต่งานกับฉัน! ฉ-ฉันจะรักเธอไปนานๆ! ถึงมันจะไม่ดีกับรอย แต่ว่าฉันรักเธอจริงๆ!」
 
「…ขอบคุณ」
 
ฉันพยายามย่องออกจากห้องให้เงียบที่สุดแล้วก็ออกจากบ้าน
ขอปล่อยให้พวกเขาอยู่กันสองกันละกัน
 
「เธอกำลังจะไปไหนน่ะ?」
 
แต่ว่าก็มีตาลุงแก่นึงที่ทรยศกับความรู้สึกของฉัน
 
「ฉันกำลังจะกลับบ้าน ตอนนี้มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวน่ะ」
 
「อย่างนั้นหรอ อื้ม ขอบคุณนะ」
 
「ดูให้ดีๆละว่าฟีน่ากับน้องมารึยัง」
 
「อ๋า ปล่อยฉันไว้เถอะ」
 
「ถ้าคุณแม่อาการแย่ลงก็เรียกฉันนะ」
 
ฉันออกจากบ้านของฟีน่าแล้วกลับไปที่บ้านคุณหมี

========================================================================================

ผู้แปล : ตอนนี้อาจจะมึนๆซักหน่อยนะครับตอนแปลตอนนี้มันไม่ค่อยมีฟิลลิ่ง แต่พยายามเกาให้เข้าใจง่ายๆและครับ 




NEKOPOST.NET