[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.29 - คุณหมีเสร็จภารกิจ


 

「คุณยูนะ ที่นี่ขนาดใหญ่พอมั้ยคะ?」
 
อย่างที่คาดไว้ สวนของท่านลอร์ด
มันเป็นที่ที่กว้างมาก
ฉันถูกบอกว่าถ้าจำเป็นเราก็สามารถใช้พื้นที่ฝึกของทหารได้
ตอนนี้ไม่มีใครใช้ที่นั้น
 
「ดีละถ้าอย่างนั้นฉันจะเรียกออกมาละนะ ออกมา! คุมะยูรุ! คุมะคิว!」
 
คุมะยูรุกับคุมะคิวออกมาจากมือคุณหมี
ทั้งสองตัวลุกขึ้นยืน
 
「คุมะคิว คุมะยูรุ มานี่」
 
หมีทั้งสองตัววิ่งมาหาฉันอย่างมีความสุข
ขนาดของพวกนี้ใหญ่จนฉันกลัวในตอนแรก แต่ตอนนี้พวกนี้น่ารักกำลังดี
อย่างไรก็ตาม คนข้างหลังฉันกำลังเอะอะโวยวายประหลาดใจกันใหญ่เลย
 
「นั้นมันหมี!  มันคือคุณหมี! คุณยูนะ ถ้าหนูไปจับจะได้มั้ยคะ?!」
 
「คุณหนูนัวร์! มันอันตรายนะคะ! ถอยออกมาเถอะค่ะ!」
 
「ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่ทำให้พวกนั้นเจ็บพวกนั้นก็ไม่ทำอะไรหรอก」
 
「ได้โปรดพูดอะไรซักอย่างเถอะค่ะ ท่านคริฟ!」
 
「อืม ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดว่างั้นนะ」
 
「ท่านคริฟ!」
 
หลังจากถูกบอกว่า "ไม่เป็นไร" โดยคริฟเจ้านายของเธอ คุณเมดก็เลิกพยายามหยุดเธอ
โนอาได้รับอิสระค่อยๆเข้าใกล้หมีอย่างช้าๆ
 
「มันโอเคใช่มั้ยคะที่หนูจับพวกนั้น?」
 
「ไม่เป็นไร ลองจับอย่างนุ่มนวลนะ」
 
โนอาจับเบาๆที่คุมะยูรุ
เธอลูบคุมะคิวด้วยมืออีกข้างนึง
หมีทั้งสองตัวหรี่ตาลงอย่างมีความสุข
 
「มันอุ่นมากเลย แล้วก็นุ่มด้วย」
 
「อยากจะลองขี่ดูมั้ย?」
 
「ได้หรอคะ?」
 
「คุมะคิว ได้มั้ย?」
 
แทนการตอบ คุมะคิวลดตัวลงเพื่อง่ายต่อการขึ้นไปขี่
 
「เธอไม่ต้องกลัวตกนะไม่ต้องห่วง」
 
ฉันเอามือเธอวางบนหลังของมัน
คุมะคิวยืนขึ้นช้าๆ

「ว้าวว สูงจังเลยค่ะ」
โนอาดูเหมือนจะมีความสุขบนหลังของคุมะคิว
 
「คุณยูนะ ให้มันเดินได้มั้ยคะ? แค่เดินรอบๆบ้านก็พอ!」
 
「ได้อยู่แล้ว」
 
คุมะคิวเดินไปอย่างช้าๆ
 
「ทะ ท่านนัวร์!」
 
คุณเมดตกใจแล้ววิ่งตามหลังคุมะคิวไป
 
「ขอโทษนะ แต่ฉันจับมันด้วยได้มั้ย?」
 
คริฟมองมาอย่างอายๆ
 
「ได้สิ แต่…」
 
เมื่อฉันอนุญาต เขาก็เข้าไปจับคุมะยูรุ
 
「อู~ ขนละเอียดดีจริงๆ นอกจากนี้ยังให้ความรู้สึกดีอีก」
 
ในขณะที่ลูบคุมะยูรุอยูนั้น คริฟก็แอบมองที่หลังของมัน
 
「คุณอยากจะขึ้นไปมั้ย?」
 
「ได้หรอ?!」
 
「เหมือนกับโนอา แค่ไปรอบๆบ้าน」
 
「อ่า ขอบคุณนะ」
 
หลังจากคริฟขึ้นไปบนคุมะยูรุ เขาก็วิ่งตามหลังโนอา
ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองคนก็มาอยู่ข้างๆกัน
 
「คุณยูนะคะ ขอบคุณมากค่ะ มันสนุกจริงๆ」
 
「อ่า เธอทำให้วันนี้ฉันมีประสบการณ์ที่มีคุณค่าจริงๆ」
 
ดูเหมือนคุณเมดที่อยู่ข้างหลังหมีกำลังเหนื่อยมาก
ดูเหมือนเธอจะหมดแรงแล้ว
มันไม่ใช่ความผิดของฉันดังนั้นฉันจึงไม่กังวลเรื่องนี้
 
「ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับเข้าบ้าน ฉันจะปล่อยโนอาอยู่กับเธอนะ ยูนะมาหาฉันนะตอนที่เธอคิดจะกลับแล้ว」
 
คริฟกลับเข้าไปในบ้าน
โนอาชอบการขี่อยู่บนคุมะคิวจริงๆแถมไม่ยอมลงด้วย
 
「สบายจังเลยค่ะ」
 
เธอนอนเหยียดอยู่บนหลังของคุมะคิว
ในขณะที่เธอกำลังนอนลูบคุมะคิวอยู่บนหลังของมัน แต่ไม่นานก็หยุด
เมื่อฉันสังเกตเห็นว่าอยู่ๆก็เงียบลงเลยมองดูพบว่าเธอหายใจเบาๆและนอนหลับอย่างสงบ
ฉันบอกคุมะคิวให้เดินช้าๆ เราเดินไปที่ใต้ต้นไม้
การนอนหลับอยู่กลางแดดนั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเท่าที่ควร
 
คุณเมดมองดูอย่างใจจดใจจ่อ
 
「ดีแล้วละ ปล่อยให้เธอนอนหลับไปก่อน มีอะไรที่เราห่มให้เธอได้บ้างมั้ย? เพราะมันไม่ดีแน่ถ้าเธอเป็นหวัด」
 
เมื่อฉันพูดแบบนั้น คุณเมดเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วแล้วกลับมาพร้อมอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนผ้าห่ม
เนื่องจากคุมะคิวสูงเกินไปเธอจึงไม่สามารถห่มผ้าให้โนอาได้
 
「ช่วยทีนะคุมะยูรุ」
 
คุมะยูรุยกคุณเมดขึ้นด้วยมือทั้งสอง
คุณเมดเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดี อนุญาตให้ยกตัวเธอขึ้นไปห่มผ้าห่มให้กับโนอา
 
「ขอบคุณมากค่ะ ท่านคุมะยูรุ」
 
เห็นได้ชัดว่าคุณเมดไม่ได้กลัวคุมะยูรุแล้ว
ฉันเอาถังเล็กๆกับแก้วไม้สองใบออกมาจากกระเป๋าคุณหมี
ในถังบรรจุน้ำผลไม้จากผลโอเร็น มันมีรสชาติคล้ายกับน้ำส้ม
ฉันเทน้ำผลไม้แล้วใส่น้ำแข็งลงในแก้วแล้วมอบให้คุณเมด
คุณเมดรับน้ำผลไม้แล้วดื่มมัน
 
「อร่อยมากเลยค่ะ」
 
「ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น」
 
「ขอบคุณมากนะคะ มันเย็นแล้วก็อร่อยด้วยค่ะ」
 
「มันมีเยอะพอสำหรับเราสองคน ดื่มได้ตามที่เธอต้องการเลย」
 
「เห็นอย่างนี้ พวกนี้นี่ค่อนข้างเชื่อฟังดีนะคะ」
 
เรามองไปที่คุมะคิวและคุมะยูรุ
 
「อืม มันเป็นเพราะว่าพวกนี้เป็นสัตว์อัญเชิญน่ะ เธอรู้นะ มันต่างจากหมีป่า」
 
「ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะคะ แล้วคุณหนูก็ยังดูสนุกมากเลย ต้องขอขอบพระคุณมากเลยค่ะ」
 
「ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกเพราะมันเป็นงานของฉัน」
 
คุณเมดมีชื่อว่า คุณเอมีเลีย
ฉันได้ยินว่าเธอได้รับการว่าจ้างให้ทำงานในคฤหาสน์แห่งนี้เป็นเวลาห้าปีแล้ว
ดูเหมือนเธอจะมีความสำคัญอยู่ เธอดูแลโนอาตั้งแต่โนอาอายุห้าขวบ
เพราะอย่างนั้นเธอบอกฉันว่าไม่ต้องกังวลเรื่องของเธอมากเกินไป
ดังนั้นเธอจึงขอบคุณฉันที่ทำให้โนอาสนุกสนาน
ขณะที่ฉันกำลังคุยกับเอมีเลีย โนอาที่ทำกลังนอนหลับอยู่บนหลังคุมะคิวเริ่มขยับดุ๊กดิ๊กๆไปรอบๆ
 
「อรุณสวัสดิ์ ตื่นแล้วหรอ」
 
「งืออ~ หนูอยู่ที่ไหนคะ?」
 
「บนหลังคุมะคิว เธอหลับไปน่ะ」
 
「อ๋าา ใช่แล้ว คุมะคิวให้ความรู้สึกสบาย หนูเลยหลับไปค่ะ」
 
「ถ้าเธอหลับข้างนอกนานๆเธออาจจะเป็นหวัดได้ เข้าไปข้างในกันเถอะ」
 
โนอาไม่อยากจะแยกออกจากหมี แต่ว่าถ้าเป็นแบบนี้มันจะไม่มีวันจบ ฉันเลยส่งสัญาณให้คุมะคิว
 
「คุมะคิวเหนื่อยแล้ว เธอไม่อยากให้พวกนี้พักผ่อนหรอ?」
 
เมื่อฉันพูดแบบนั้น คุมะคิว
 
「คู~」
 

…ทำเป็นร้องไห้นิดๆและทำท่าง่วงนอน
 
「ใช่แล้วค่ะ ท่านนัวร์ ท่านคุมะคิวดูแลท่านตอนที่ท่านหลับตลอดเลยนะคะ โปรดให้ท่านคุมะคิวไปพักผ่อนเถอะนะคะ」
 
「อู~ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษน้า~คุมะคิว」
 
โนอาลงจากคุมะคิวแล้วค่อยๆลูบหัวของมัน
 
「เอาละนะ ฉันจะให้พวกนี้ไปพักละ」
 
「ไว้มาเล่นกันอีกน้า คุมะคิว คุมะยูรุ」
 
ฉันยกเลิกการอัญเชิญ คุมะคิวกับคุมะยูรุกลับเข้าไปในมือฉัน
 
「เอาละ กลับไปที่ห้องของหนูกันเถอะ」
 
「ฉันจะไปแล้ว คุณคริฟอยู่ที่ไหนหรอ」
 
「เอ๋ คุณยูนะ จะกลับแล้วหรอคะ?」
 
「งานของฉันที่นี่เสร็จแล้วน่ะ」
 
ฉันทนความเอาแต่ใจของโนอามาพอแล้ว งานนี่ควรจะจบแค่นี้
 
「มาทานอาหารค่ำด้วยกันนะคะ!」
 
โนอาคว้ามือรูปหมี
ฉันพยามที่จะปฏิเสธแต่ว่ามือฉันถูกดึงเข้าบ้าน
คริฟโผล่ออกมาแล้วพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องมื้อค่ำ
สุดท้ายเพราะว่าคริฟเชิญฉันด้วยเช่นกัน ฉันเลยตัดสินใจว่าจะอยู่กินมื้อค่ำ
ฉันกินมื้อค่ำ เมื่อฉันออกมาพวกเขาถามอยู่ค้างที่นี่มั้ย ฉันปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วกลับไปที่บ้านคุณหมี
 
「ได้โปรดมาอีกครั้งนะคะ ไม่ว่ายังไงก็ตาม!」
 
โนอาส่งฉันที่ประตูพร้อมกับขอร้อง

======================================================================================

[Author’s Note: Each chapter is written with about 2000-3000 words, but it’s unexpectedly short when I read it.
 But, it takes over five sheets of the 400-character manuscript paper!]

 




NEKOPOST.NET