[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 28 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.28 - คุณหมีไปที่บ้านท่านลอร์ด


มันเป็นตอนบ่ายหลังจากวันที่ฉันตัดสินใจรับคำร้องขอ และฉันกำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของท่านลอร์ด
ดูเหมือนว่าฉันคงจะเป็นจุดสังเกตุของทหารที่อยู่หน้าประตู ถ้าฉันไปอยู่แถวนั้น
ฉันมีลางสังหรณ์ว่าคงจะโดนสอบปากคำแน่ๆถ้าฉันถูกเจอ
แม้ว่าทหารหน้าประตูคฤหาสน์จะยังไม่ได้ทำอะไร เขาให้ความรู้สึกแบบนั้น
มันเป็นความยุ่งยากที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ฉันยอมแพ้และเดินไปที่ประตู
แม้ว่าฉันจะอยู่ในระยะสายตาของทหารยาม สายตาของพวกเขายังคงมองตรงไปข้างหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
เขายังคงมองตรงไปข้างหน้าตอนที่ฉันมาถึง
ยังไงก็เถอะมันเป็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย
 
「คุณมีธุระอะไรครับ?」
 
「ฉันชื่อยูนะ เป็นนักผจญภัยที่ถูกท่านลอร์ดเรียกพบ」
 
「คุณคือ…」
 
เขามองมาที่ฉันราวกับจะโลมเลีย
 
「ผมเคยได้ยินเรื่องของคุณ เพื่อยืนยัน ได้โปรดส่งบัตรกิลของคุณด้วยครับ」
 
เกินคาด ดูเหมือนทหารยามหน้าประตูจะรู้เรื่องของฉันด้วย
ในตอนแรก ฉันนึกว่ามันจะยุ่งยากซะอีก
ดี อย่างน้อยท่านลอร์ดก็ไม่งี่เง่าที่เชิญฉันมาแล้วลืมบอกทหารยามละนะ
หลังจากยามยืนยันบัตรกิลด์เสร็จเรียบร้อย ฉันก็เข้าไปสู่ประตูหน้าของคฤหาสน์
เมื่อฉันมาถึงประตู คุณเมดอายุประมาณ 20 ก็ออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเมดที่นี่
เธอใส่ชุดเมดสีดำ
ตามคาด พวกนั้นมีอยู่แฮะ
ถ้าคนรักเมดเห็นเข้าพวกนั้นจะดีใจมั้ยนะ?
ฉันคิดว่ามันน่ารัก แต่ว่าน่าเสียดาย ฉันไม่ใช่พวกนั้น
 
คุณเมดเดินอย่างเงียบสงบผ่านคฤหาสน์มาหยุดที่หน้าประตูแล้วเคาะ
 
「ท่านคริฟคะ ดิฉันพานักผจญภัยคุณยูนะมาค่ะ」
 
เสียงเรียกดังมาจากข้างใน "เข้ามา"
 
「ขออภัยค่ะ」
 
คุณเมดเปิดประตูและให้ฉันเข้าไปในห้อง
หลังจากฉันเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย แล้วประตูก็ปิดข้างหลังฉัน
คุณเมดไม่เข้ามาอะ
ห้องมีขนาดกว้างข้างในมีโตะทำงานขนาดใหญ่ โต๊ะขนาดใหญ่และโซฟา
ดูเหมือนเป็นออฟฟิศ
คนที่อยู่ในห้องเป็นผู้ชายอายุสามสิบปลายๆนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่
 
「ฉันขอโทษ แต่นั่งที่โซฟาก่อนเถอะ」
 
ฉันนั่งอย่างว่าง่าย
 
「เธอนี่ดูเหมือนหมีจริงๆ」
 
เขาเดินเข้ามาแล้วนั่งอีกฝั่งของโซฟา
เมื่อเขามองมาที่ฉัน ก็เผยรอยยิ้มขบขันขึ้นบนหน้าของเขา
อย่างที่คิด เขาเป็นขุนนางไม่ได้เรื่องจริงๆด้วย
 
「ถ้าคุณเรียกฉันมาเป็นตัวตลกฉันจะกลับบ้านล่ะ」
 
「ไม่ ฉันขอโทษ」
 
「แล้วคุณต้องการอะไร?」
 
「ความจริงฉันก็อยากจะเจอเธอด้วยเหมือนกันแต่ว่าลูกสาวของฉันเป็นคนที่อยากเจอเธอที่สุด」
 
「ลูกสาวของคุณ?」
 
「อ่า ฉันคิดว่าลูกสาวของฉันเห็นเธอที่เมืองแล้วอยากจะเห็นเธออีกครั้ง นอกจากนั้นลูกสาวของฉันยังมีความสุขเมื่อฉันคุยกับเขาเรื่องความสำเร็จของเธอในรายงาน」
 
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องการกฏหมายปกป้องความเป็นส่วนตัว!
 
「แล้วคุณก็เรียกฉันเพื่อลูกสาวของคุณงั้นหรอ?」
 
「มันก็ครึ่งนึง อีกครึ่งนึงเพราะว่าฉันอยากเห็นคุณหมีที่เล่าลือกันในเมือง」
 
ฉันเป็นหมีที่สวนสัตว์หรอ?
 
ก๊อก ก๊อก
ใครซักคนเคาะประตู
 
「ดิฉันพาท่านนัวร์มาค่ะ」
 
「เข้ามา」
 
เด็กสาวอายุประมาณฟีน่าเดินผ่านประตูเข้ามา
เป็นเด็กสาวผมบลอนด์ล่ะ
 
「ป๊ะป๋า เป็นความจริงหรอคะที่คุณหมีมาที่นี่?」
 
ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายขึ้นเมื่อเห็นฉัน
 
「นี่มันคุณหมีนี่! หนูมีชื่อนัวร์แต่โปรดเรียกหนูว่าโนอานะคะ」
 
「ฉันชื่อยูนะ รู้มั้ยแทนที่จะเรียกว่า คุณหมี เธอเรียกชื่อฉันแทนได้มั้ย?」
 
「ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว คุณยูนะสินะคะ?」
 
「แล้วให้ฉันทำอะไรที่นี่?」
 
「เธอช่วยเป็นเพื่อนกับลูกสาวฉันได้มั้ย? ฉันจะจ่ายรางวัลให้แน่นอน」
 
โนอาจับมือฉันแล้วลากออกไป
 
「เราจะไปไหนกันหรอ?」
 
「ห้องของหนูค่ะ!」
 
ฟังดูแล้วฉันกำลังจะไปห้องของโนอา
 
「อืม มันจะเป็นอะไรมั้ยคะถ้าหนูกอดคุณ?」
 
เธอถามฉันอย่างเหนียมอาย
 
「มันก็ได้นะ แต่-」
 
「ขอบคุณมากค่ะ!」
 
โนอาเข้ามาแล้วกอดฉัน
ฉันกอดเด็กสาวผมบลอนด์ด้วยเช่นกัน
มันเป็นไปได้ว่าฉันอาจจะเป็นพวกรักน้องสาว ฟีน่าก็ด้วย
 
「คุณตัวนุ่มนิ่มมากแล้วกลิ่นคุณก็หอมดีด้วย」
 
ฉันลูบหัวของเธอตอบ
 
「ก่อนหน้านี้หนูเห็นคุณครั้งนึงในเมืองค่ะ」
 
ใช่แล้วฉันได้ยินมาอย่างนั้น
 
「ถึงแม้หนูจะอยูไกล แต่มันเป็นรูปร่างที่น่ารักที่สุดเลยทำให้หนูสนใจคุณเอาง่ายๆ ตอนที่หนูคุยกับป๊ะป๋า หนูฟังทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณหมี เอ่อหนูหมายถึงคุณยูนะหลายครั้งเลยค่ะ」
 
ฉันลูบหัวของเธอ
หลังจากนั้นเราคุยกันหลายเรื่องเลย
ฉันเล่าเรื่องที่ชนะก๊อปลิน วูล์ฟ ก๊อปลินคิงและไทเกอร์วูล์ฟ
 
「แล้วก็ หนูมีอะไรอยากจะถามคุณยูนะหน่อยค่ะ」
 
「อะไรหรอ?」
 
「อืมม คุณช่วยแสดงสัตว์อัญเชิญของคุณให้หนูดูหน่อยได้มั้ยคะ?」
 
「สัตว์อัญเชิญ?」
 
「คะ! ฉันได่ยินเรื่องสัตว์อัญเชิญมาจากป๊ะป๋า หนูอยากจะเห็นพวกนั้น」
 
「ได้สิ แต่ว่าไม่ใช่ในห้องนี้นะ นอกจากนี้เรายังต้องขออนุญาตพ่อของเธอก่อน」
 
มันจะเป็นปัญหาถ้าฉันกลายเป็นผู้ร้ายเพราะว่าฉันอัญเชิญพวกนั้นออกมาในที่ดินคฤหาสน์ของท่านลอร์ด
 
「ถ้าอย่างนั้นไปขออนุญาตป๊ะป๋าแล้วออกไปข้างนอกกัน」
 
ฉันถูกดึงแขนออกไปจากห้อง
เราออกจากห้องของโนอาแล้วตรงไปหาพ่อของเธอหรือห้องของคริฟ
โนอาเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยไม่เคาะ
 
「โนอา พ่อบอกให้หนูเคาะประตูก่อนเข้าห้องประจำเลยไม่ใช่หรอ?」
 
「หนูขอโทษค่ะป๊ะป๋า หนูมีบางอย่างจะขอค่ะ」
 
「อะไรละ?」
 
「หนูอยากขออนุญาตให้คุณยูนะเรียกสัตว์อัญเชิญออกมาให้หนูดูได้มั้ยคะ?」
 
「สัตว์อัญเชิญ? อ๋อ หมีที่ลือกันนี่เอง อืมมันไม่อันตรายนะ?」
 
เขาถามฉันที่ยืนอยู่ด้านหลังโนอา
 
「มันปลอดภัยพวกนั้นไม่ทำอะไรหรอก」
 
「เข้าใจล่ะ อย่างนั้นก็ได้」
 
「มันจะดีหรอ? ถ้าฉันอยากจะฆ่าคุณ คุณก็ตายง่ายๆเลยรู้มั้ย?」
 
「แต่เธอไม่ได้อยากทำอย่างนั้นนิ」
 
「คุณเชื่อใจฉันหรอ」
 
「ฉันดูหลายๆอย่างก่อนที่จะเรียกเธอมา คุณหมีที่ทำอย่างอย่างเพื่อประโยชน์ของสาวน้อย」
 
คริฟหัวเราะขึ้นมา
แต่ฉันสังเกตเห็นจิตสังหารในรอยยิ้มนั้น
ขณะที่ฉันคิดว่าขุนนางเป็นตัวละครที่ไม่ดีโดยกำเนิด
 
「ถึงแม้ฉันจะดีกับเด็กผู้หญิง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะดีกับคุณ」
 
「ถึงอย่างนั้นฉันเป็นเจ้าเมืองที่นี่ ฉันเคยเห็นคนมาหลายแบบ ฉันสามารถรู้ได้เพียงแค่มอง」
 
「คุณก็เห็นนิว่าฉันใส่ฮูดอยู่?」
 
ฉันใส่ฮูดตั้งแต่เจอกับคริฟครั้งแรก ดังนั้นจึงไม่มีทางเห็นหน้าที่แท้จริงของฉัน
ถึงคิดดูแล้วมันจะค่อนข้างเสียมารยาทก็เถอะ
 

「ถ้าอย่างนั้นเธอจะเปิดฮูดให้ฉันเห็นหน้าของเธอได้มั้ย? จากที่ฉันได้ยินเธอไม่เอาฮูดออกเลยถึงแม้จะมีคนขอ」
 
ฉันไม่ถอดฮูด?
มีข่าวลืออย่างนั้นอยู่ด้วยหรอ?
ฉันแค่ซ่อนในหน้าเพราะว่าใส่ชุดหมีแล้วมันน่าอาย
ฉันเอาฮูดออกแล้วแสดงหน้าของฉัน
 
「ธะ ธะ เธอ…」
 
「คุณยูนะเป็นคนที่สวยมากเลยค่ะ! 」
 
「ยะ อย่างนั้นหรอ ขอบใจนะ」
 
ฉันขอบใจโนอาและลูบหัวเธอ
ถึงแม้มันจะเป็นคำเยินยอ แต่มันทำให้ฉันมีความสุข
ถึงอย่างนั้นฉันก็ดึงฮูดกลับมา เพราะว่ามันน่าอาย
 
「เสียของที่สุดเลย」
 
คริปพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ว่าพอเราได้รับอนุญาต เราก็เดินออกไปที่สวนของคฤหาสน์ทันที
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ท่านลอร์ดแล้วก็แม้แต่เมดก็ตามอยู่ข้างหลังเรา
 
=========================================

The Lord’s family structure hasn’t been decided yet.
 Well, it’s fine even if I write it out later, right?



NEKOPOST.NET