[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 27 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.27 - คุณหมีที่ถูกเล่าลือ


หลายวันหลังจากบ้านคุณหมีถูกตั้งขึ้น มันกลายเป็นสถานที่สำคัญและมีชื่อเสียง
ในตอนแรกที่มีคนสังเกตเห็นว่าบ้านได้ถูกสร้างขึ้นในที่ว่าง มีหลายคนประหลาดใจว่าบ้านมีรูปร่างเหมือนหมี แม้แต่คนที่อาศัยข้างในก็มีรูปร่างเหมือนหมี
มีคนจำนวนมากมามองอยู่รอบๆ บ้านคุณหมี
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ออกไปนอกบ้านในระยะหลังๆ
ในวันแรก ฉันออกไปกินอาหารข้างนอก แต่ว่าตอนนี้ฉันทำอาหารกินเองในบ้าน
 

「พี่ยูนะคะ หนูชำแหละในส่วนของวันนี้เสร็จแล้วค่ะ」
 
ฟีน่ามาที่นี่ทุกวันเพื่อทำงานชำแหละของเธอ ฉันให้เธอหยุดงานหนึ่งวันหลังจากทำงานสามวัน
นอกจากนี้ เป้าหมายของเธอคือห้าตัวต่อวัน
ส่วนเหตุผลคือปกติเธอจะทำเสร็จในครึ่งวัน
 

「ขอบใจนะ ขากลับบ้านระวังตัวด้วยละ」
 
「อืม พี่ยูนะคะ พี่ยังไม่ไปทำงานหรอคะ?」
 
「ฉันจะออก...ในตอนสุดท้ายน่ะ」
 
แน่นอน เมื่อเร็วๆนี้ฉันทำตัวเหมือนฮิคิโคโมริ
เป็นแบบนี้ต่อไปมันจะยิ่งแย่ลงแฮะ
พรุ่งนี้ ฉันควรจะไปที่กิลด์เป็นสิ่งแรก?
 
วันถัดมา เป็นครั้งแรกที่ฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วมุ่งหน้าไปที่กิลด

「อ๋า คุณยูนะ ในที่สุดคุณก็มา!」
 
เฮเลนพูดขึ้นในขณะที่มองมายังฉัน
คุณกำลังทำให้ทุกคนรำคาญ!
 
「อรุณสวัสดิ์ เฮเลน」
 
「โธ่ คุณทำอะไรอยู่คะเนี่ย? ฉันรอคุณอยู่เลย」
 
「เธอรอฉันหรอ?」
 
「ใช่ค่ะ มีภารกิจระบุตัวว่าเป็นคุณค่ะ」
 
「ภารกิจระบุตัว?」
 
「ค่ะ คำร้องจาก ท่านคริฟ โฟรชัวร์ ค่ะ」
 
「…ใครอะ?」
 
ฉันไม่รู้จักคนที่ชื่อนั้น
 
「คุณไม่รู้จักเขาหรอคะ? ท่านเคาท์โฟรชัวเป็นเจ้าเมืองที่น่านับถือของเมืองแห่งนี้」(Honorable Feudal Lord*****ใช่เจ้าเมืองป่าวหว่า)
 
「เจ้าเมือง?」
 
「ใช่ค่ะ」
 
ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็เรื่องยุ่งยากซะแล้วสิ
ถ้าคุณถามฉันว่าคิดยังไงเกี่ยวกับขุนนาง ความคิดของฉันมีพื้นฐานมาจากราชวงศ์ในมังงะหรือนิยาย ที่ไหนมีพวกนั้นอยู่ที่นั่นมีปัญหา
ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับพวกนั้น
เพราะงั้น
 
「ขอผ่าน」
 
「เอ๋~」
 
「ฉันขอปฏิเสธ」
 
「เอ๋~」
 
「ฉันกลับบ้านละ บาย!」
 
「ดะ~เดี๋ยวก่อน ! คอยแปปนึง!」
 
เฮเลนกระโดดข้ามโต๊ะต้อนรับแล้วคว้าชุดคุณหมีของฉัน
 
「เธอต้องการอะไร?」
 
「อะไรกัน คุณตั้งใจจะกลับบ้านจริงๆหรอคะ?!」
 
「ฉันอยากนอนแล้ว ฉันจะกลับบ้าน」
 
「มะ มันยังเช้าอยู่เลย」
 
「มันดีสำหรับฉันที่จะนอนตอนไหนก็ได้ที่อยาก ใช่มั้ย?」
 
「ในกรณีนี้ ได้โปรดฟังภารกิจก่อนเถอะค่ะ เพราะถึงแม้ว่าคุณยูนะจะไม่ได้มาที่กิลด์บ่อยมากนัก แต่ท่านโฟรชัวมาที่นี่หลายครั้งสำหรับคำขอนี้ค่ะ」
 
「มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันใช่มั้ยละ?」
 
「ถึงไม่เกี่ยว อย่างน้อยก็ได้โปรดฟังคำขอเถอะค่ะ!」
 
「ไม่อยากอ่ะ」
 
「ได้โปรด~ ฉันไหว้หละ!」
 
「ปฏิเสธหลังจากฟังก็ได้ใช่มั้ย?」
 
「ทำไมคุณถึงต่อต้านนักละคะ?」
 
「ยายของฉันสั่งเสียไว้ก่อนตายว่า ให้ฉันอยู่ให้ห่างจากพวกขุนนางและเชื้อราชวงศ์」
 
「นั่นหมายความว่ายังไงคะ?!」
 
「หมายความว่าพวกขุนนางและเชื้อพระวงศ์เป็นพวกที่สามารถฆ่าคนหรือขังคนที่พวกนั้นไม่ชอบ เมื่อเจอสาวสวยพวกนั้นจะต้องการร่างกายของเธอและพวกนั้นจะข่มขู่ถ้าหากเธอขัดขืน พวกนั้นจะลงโทษผู้บริสุทธิ์โดยไม่ไต่สวนหรือรีดไถเงินจากคนทั่วไป  พวกนั้นมีชีวิตอยู่ได้ด้วยเงินพวกนั้น และต้องได้ทุกอย่างที่พวกนั้นต้องการ นอกจากนั้นลูกของพวกนั้นยังมีความเย่อหยิ่ง อวดดี เห็นแก่ตัว นึกว่าตัวเองสำคัญ ใช่มั้ยละ?」
 
「อะไรทำให้คิดเอนเอียงไปทางนั้นได้คะเนี่ย?」
 
「ฉันผิดหรอ?」
 
「มันก็จริงที่มีขุนนางแบบที่คุณยูนะอธิบายมาอยู่ค่ะ」
 
พวกนั้นทำอย่างที่คิด
 
「อย่างไรก็ตาม ท่านโฟรชัวต่างออกไปค่ะเขาเป็นสุภาพบุรุษ」
 
「เธอเคยเจอเขาหรอ?」
 
「ไม่เคยค่ะ」
 
「อย่างนั้น เธอจะไม่รู้แน่นอน」
 
「ฉันไม่เคยได้ยินข่าวลือแย่ๆอย่างนั้นเลยนะคะ」
 
「ถ้าคนนั้นถูกลอบฆ่า เธอจะไม่มีทางรู้เลยเพราะว่าคนตายพูดไม่ได้」
 
「ทำไมคุณถึงคิดไปไกลอย่างนั้นคะ?!」
 
ฉันพูดไม่ได้ว่ามันเป็นอิทธิพลมาจากมังงะกับนิยาย
 
「โอ้! วุ่นวายอะไรกันแต่เช้าที่มีคนเยอะแยะเนี่ย!」
 
ตุ๊กตาดารุมะกล้ามโต = กิลด์มาสเตอร์ มาถึงแล้ว
 
「กิลด์มาสเตอร์!」
 
「เฮเลน เธอก็รู้นี่ตอนเช้ามีคนเยอะแยะ เธอทำอะไรของเธอ?」
 
「มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะคะ! คุณยูนะปฏิเสธคำร้องจากท่านโฟรชัว เพราะว่าเธอมีอคติกับขุนนาง เธอไม่อยากแม้แต่ฟังภารกิจค่ะ」
 
「อคติ?」
 
「เธอบอกว่า พวกขุนนางจะฆ่าคนที่พวกนั้นไม่ชอบ ต้องการร่างกายของหญิงสาวเพื่อพวกเขาเห็นเธอ หรือลูกๆของพวกนั้นเย่อหยิ่งและเห็นแก่ตัวค่ะ」
 
「ใช่ นั้นมันก็ถูก」
 
「ฉันก็คิดงั้น」
 
「กิลด์มาสเตอร์!」
 
「อ่าา ความผิดฉันเอง แน่นอนว่ามีขุนนางที่ทำแบบนั้นอยู่ แต่โฟรชัวนั้นต่างออกไป ดังนั้นเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก 」
 
「แน่ใจนะ?」
 
「อ่า เพราะว่าเข้าเป็นคนรู้จักฉันเอง」
 
แน่นอนว่ามันไม่แปลกที่กิลด์มาสเตอร์ของกิลด์นักผจญภัยจะเคยเจอกับเจ้าเมือง
 
「ลองฟังก่อน ถ้าเธอปฏิเสธมันจะมีผลต่อความ่าเชื่อถือของกิลด์」
 
「อืม, ได้! อย่างน้อยฉันจะฟังคำร้องขอ!」
 
「ขอบคุณมาก...ถึงฉันพูดอย่างนั้น คำร้องมันก็ไม่มีอะไรมาก แค่ขอให้เธอไปที่บ้านของเขาน่ะ」
 
「อะไรเนี่ย?」
 
「บางทีเขาอาจจะอยากเจอ คุณหมี ที่ถูกเล่าลือละมั้ง?」
 
「คุณหมี?」
 
「คุณไม่รู้หรอคะ? มันคือชื่อเล่นของคุณยูนะค่ะ」
 
「ฉันรู้ หมีกระหายเลือด แต่ว่าอันนี้ไม่」
 
แต่มันเป็นชื่อเล่นที่ขัดใจจริงๆ
 
หมีกระหายเลือด นั้นคือสิ่งที่นักผจญภัยผู้ชายเรียกเธอน่ะ ส่วนนักผจญภัยผู้หญิงและเด็กจะเรียกเธอว่า คุณหนูหมี หรือ คุณหมี
 
ฉันไม่รู้เลย
 
「แต่ เล่าลืออะไรกัน?」
 
「ก็เธอดูเหมือนหมี เอาชนะฝูงหมาป่าและก๊อปลินด้วยตัวคนเดียว ชนะก๊อปลินคิง และจัดการภารกิจปราบปรามของเด็กใหม่เป็นจำนวนมาก แล้วเธอยังอัญเชิญหมี แม้แต่สร้างบ้านยังเป็นหมี นี่คือทั้งหมดที่เล่าลือกันน่ะ」
 
「บ้านหมีอะไรคะ?」
 
เห็นชัดว่าเฮเลนไม่รู้เรื่องนั้น
 
「อะไรกันเธอไม่รู้หรอ? เธอคนนี้เช่าที่ดินแล้วสร้างบ้านน่ะ แล้วมันก็มีรูปร่างเหมือนหมี นอกจากนั้นมันยังถูกสร้างอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครรู้เลยว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเมื่อไหร่ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนพูดถึงเรื่องนี้กัน」
 
「นั่นคือที่คุณทำกับที่ดินเมื่อวันก่อนหรอคะ? ฉันไม่รู้เลยค่ะ」
 
「เพราะว่าฉันเป็น คุณหมี ที่เล่าลือกันเจ้าเมืองเลยอยากจะเจอฉันสินะ?」
 
「ใช่ ฉันคิดว่ามันเป็นอย่างนั้นนะ」
 
「หลังจากที่ทุกคนรายงานข้อมูลเกี่ยวกับเธอ ไม่ว่าจะเป็นกิลด์นักผจญภัย กิลด์การค้า ประตูเมือง หรือทหารยาม」
 
「ข้อมูล?」
 
「อ่า กิลด์นักผจญภัยรายงานเรื่องนักผจญภัยหน้าใหม่ที่มีแววในชุดหมี กิลด์การค้ารายงานเรื่อง คุณหมี สร้างบ้านหมีโดยไม่มีใครสังเกตเห็น และทหารหน้าประตูรายงานเรื่องอัญเชิญหมี ทหารยามรายงานตอนที่เธอเดินไปรอบๆเมืองด้วยสภาพนั่น ด้วยรายงานจำนวนมากเกี่ยวกับเธอ ทำให้เขาต้องการจะพบเธอน่ะ」
 
อะไรนะ? น่ากลัวอ่ะ
มีกฏหมายปกป้องความเป็นส่วนตัวบ้างมั้ยเนี่ย?
 
ทั้งหมดเพราะว่าฉันส่งภารกิจที่กิลด์นักผจญภัยตามปกติ สร้างบ้านหมีตามปกติ จัดการภารกิจปราบปรามมอนสเตอร์อย่างรวดเร็วด้วยสัตว์อัญเชิญตามปกติ  และเดินเล่นไปรอบๆเมืองด้วยชุดคุณหมีสบายๆ
 
「ฉันไม่สามาถปฏิเสธ?」
 
「ฉันไม่รู้ อย่างน้อยที่สุดนักผจญภัยส่วนมากจะไม่ปฏิเสธการว่าจ้างจากขุนนางหรอก ถ้าพวกเขาทำ พวกเขาจะโดนใส่ออกจากเมือง ยังไงก็เถอะนักผจญภัยปกติจะรับภารกิจแบบนี้แล้วเข้าพบขุนนาง」
 
「มันน่ารำคาญน่ะ」
 
「อย่าพูดอย่างนั้น เขาอาจจะแค่อยากเห็น ทำไมเธอถึงไม่อยากไปเจอเขาละ?」
 
「อ่ะ สมมติว่าฉันจะไปพบเขา ไปตอนไหนถึงจะดี? ในเมื่อเขาเป็นเจ้าเมืองเขาก็ควรจะยุ่งด้วยสิจริงมั้ย?」
 
「ใช่ ฉันได้ตารางงานของเขามานิดหน่อย ควรจะไปพรุ่งนี้ตอนไหนก็ได้หรือตอนบ่ายในอีกห้าวัน」
 
ทุกอย่างตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว รวมถึงวันที่นัดเจอกัน?
 
「ดี จัดมาเลย! ฉันจะไปพบเขา!」
 
ฉันตัดสินใจไปพบเขาตอนบ่ายวันพรุ่งนี้อย่างไม่เต็มใจนัก
 

============================================

I didn’t have a mind to work today, so I bought lunch at a street stall on my way home.
 Because I wrote about meeting the lord on a whim, I haven’t thought about what comes next at all.
 I’ll figure it out by tomorrow.



NEKOPOST.NET