[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 24 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.24 - คุณหมีทำงานก่อนกลับบ้าน


ฉันกำลังกลับไปบ้านคุณหมีในขณะที่ขี่คุมะยูรุ
 
คุมะคิวนอนขดหลับสบายอยู่ในสวน
ดูเหมือนฟีน่าจะอยู่ในบ้านคุณหมี
หลังจากบอกให้คุมะยูรุไปพัก ฉันก็เข้าไปในโรงเก็บของ
เมื่อฉันเข้าไปฉันพบฟีน่ากำลังชำแหละมอนสเตอร์อยู่
 
「อ่า พี่ยูนะยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ」
 
ฟีน่าสังเกตเห็นฉันเมื่อเข้าไปในโรงเก็บของแล้วทักทายฉัน
 
「ฉันกลับมาแล้ว」
 
「พี่ยูนะกลับมาเร็วจังเลยนะคะ ล่าไทเกอร์วูล์ฟเป็นยังไงบ้างคะ?」
 
「อืม ฉันจัดการมันไปแล้ว โทษทีนะช่วยเอาหินเวทมนต์ที่ใช้เป็นหลักฐานออกมาให้หน่อยได้มั้ย?」
 
ภารกิจปราบปรามไทเกอร์วูล์ฟนั้นต้องการแค่หินเวทมนต์เป็นหลักฐานการปราบปราม
 
「ได้เลยค่ะ」
 
ฉันเอาไทเกอร์วูล์ฟสองตัวออกจากกระเป๋าคุณหมี
 
「พี่ยูนะนี่สุดยอดไปเลยนะคะ」
 
ฟีน่ารู้สึกประหลาดใจเมื่อเธอเห็นซากของไทเกอร์วูล์ฟ
 
「ฉันคิดว่ามันค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว เวทมนต์ทั่วไปใช้ไม่ได้ผลเลย แล้วมันก็เคลื่อนไหวเร็วมาก ดังนั้นฉันเลยต้องใช้ลูกเล่นนิดหน่อย」
 
「ถึงอย่างนั้น พี่ยูนะก็สุดยอดไปเลยค่ะ ที่พี่ยังชนะมันได้เนี่ย」
 
「ขอบใจนะ แล้วฟีน่าเธอได้ออกไปหาสมุนไพรมามั้ย?」
 
「ค่ะ คุมะคิวช่วยหนูหาได้เยอะเลย」
 
「คุมะคิวทำได้ด้วยหรอ?」
 
「ค่ะ พวกเราสามารถกลับมาได้อย่างรวดเร็วเพราะตอนที่หนูถามคุมะคิวว่า รู้มั้ยว่าสมุนไพรอยู่ที่ไหน คุมะคิวก็พาหนูไปเจอที่ที่สมุนไพรกำลังเติบโตทันทีเลยค่ะ」
 
ฉันไม่รู้มาก่อนก่อนว่าคุมะคิวจะมีความสามรถแบบนี้ด้วย
ฉันจะให้มันลองในครั้งต่อไป
ฟีน่าทำงานอย่างต่อเนื่องในขณะที่กำลังคุยกับฉัน
เพียงแค่มอง ฉันก็บอกได้เลยว่าหนังถูกถลกอย่างสวยงาม
เธอเป็นคนมีฝีมือทีเดียว
 
「แค่เอาหินเวทมนต์ของไทเกอร์วูล์ฟออกมาใช่มั้ยคะ?」
 
「อืม เอาหินก่อน ฉันอาจจะให้เธอช่วยหลังจากนั้นน่ะ」
 
เมื่อเธอชำแหละวูล์ฟเสร็จ ฟีน่าก็เริ่มเอาหินเวทมนต์ออกจากไทเกอร์วูล์ฟที่นอนอยู่ตรงพื้น
หลังจากผ่าท้องเสร็จเธอก็เอามือของเธอล้วงเข้าไปในท้องของไทเกอร์วูฟแล้วเอาหินเวทมนต์อย่างไม่ลังเลเลยซักนิด
 
「เธอรู้ที่อยู่ของหินเวทมนต์หรอ?」
 
เธอไม่มีความลังเลเลยตอนที่เธอลงมีดหรือเอามือของเธอล้วงเข้าไปในร่างขนาดใหญ่นั่นเลย
 
「หินเวทมนต์ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ตรงกลางของร่างกายมอนสเตอร์น่ะค่ะ」
 
「นี่ก็ด้วยหรอ?」
 
「ใช่ค่ะ แต่หนูไม่สามารถพูดได้อย่างมั่นใจ ถ้าหนูยังไม่ได้ชำแหละซักตัวนึงก่อน หนูคิดว่าไทเกอร์วูล์ฟน่าจะอยู่ที่เดียวกันกับวูล์ฟ」
 
「ขอบใจนะ ตอนนี้ฉันจะเก็บไทเกอร์วูล์ฟไว้ก่อนนะ」
 
ฉันเก็บไทเกอร์วูล์ฟทั้งสองตัวเข้ากระเป๋าคุณหมีหลังจากเอาหินเวทมนต์ออกมา
 
「ดีละ ฟีน่าถึงจะช้าไปนิดหน่อยแต่มากินข้าวเทียงกันเถอะ」
 
「หนู...ไม่ได้...เตรียม...ข้าวเที่ยง...มาเลย...」
 
ฟีน่าพูดขึ้นเบาๆพร้อมก้มหัวลง
 
「ไม่เป็นไร ฉันเอาข้าวเที่ยงมาจากโรงแรม ไปล้างมือซะแล้วมาที่ห้องนั่งเล่น」
 
「ค่ะ」
 
ฉันกลับเข้ามาในบ้านคุณมีแล้วเตรียมน้ำผลไม้จากตู้เย็น ฉันเอาข้าวเที่ยงออกมาจากกระเป๋าคุณหมีพร้อมมีไอน้ำพุ่งออกมาจากอาหาร
ขอบคุณ ท่านความสามารถหยุดเวลา
ฟีน่าเข้ามาในห้องหลังจากที่ฉันเตรียมโต๊ะเสร็จพอดี
 
「มากินกันตอนที่ยังอุ่นเถอะ」
 
ฉันให้ฟีน่านั่งลงบนเก้าอี้
 
「ขอบคุณพี่มากนะคะ」
 
「แล้วตอนนี้เธออยากจะทำอะไร?」
 
「หนูอยากจะทำอะไรหรอคะ?」
 
ฟีน่าเอียงศีรษะไปด้านข้าง
 
「เธออยากจะกลับบ้านหรือว่าเธออยากจะทำงานต่อ?」
 
「ถ้าเป็นไปได้ หนูอยากจะทำงานค่ะ」
 
「ถ้าอย่างนั้นเราก็อยู่ที่นี่กัน ฉันจะขึ้นไปนอนที่ห้องชั้นบนนะ ถ้าเธอทำงานเสร็จก็มาเรียกฉันแล้วกัน เราจะกลับกันก่อนที่พระอาทิตย์จะตก」
 
「ค่ะ หนูไม่คิดว่ามันจะนานมาก ดังนั้นไม่มีปัญหาค่ะ」
 
ฉันขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วเข้าไปในห้องของฉันในบ้านคุณหมี
ห้องของฉันกว้างประมาณแปดเสื่อทาทามิ
ในห้องมีเตียงขนาดใหญ่ โต๊ะกลมหนึ่งโต๊ะและเก้าอี้สี่ตัว นอกจากนี้ยังมีตู้เสื้อผ้าแล้วก็ชั้นหนังสือแต่ว่าไม่มีอะไรข้างใน
ฉันไม่ได้เอาอย่างอื่นในกระเป๋าคุณหมีออกมาวางที่นี่เลย
ตอนนี้ ฉันกลับชุดเป็นหมีขาวแล้วคลานขึ้นไปบนเตียงนอน
 ฉันนอนหลับไปเป็นเวลาหลายชั่วโมง
 
ครืด ครืด (เสียงเดินลากเท้า = =" )
 
「พี่ยูนะคะ พี่ยูนะคะ!」
 
ครืด ครืด  (เสียงเดินลากเท้าอีกรอบ = =" )
 
「ฟีน่า?」
 
「ตื่นเถอะค่ะ」
 
「อรุณสวัสดิ์ เธอชำแหละเสร็จแล้วหรอ?」
 
「ค่ะ หนูเสร็จแล้ว หนูเลยขึ้นมาปลุกพี่」
ฉันหาวแล้วลงจากเตียง
 
「พี่ยูนะคะ?」
 
ฟีน่าตาเป็นประกายเมื่อเธอเห็นตัวฉัน
ฉันสงสัยว่าทำไม?
 
「ชุดคุณหมีขาวน่ารักที่สุดเลยค่ะ」
 
อ่า ตอนนี้ฉันใส่ชุดหมีขาวอยู่นี่นา
 
「ฉันใส่มันตอนที่ฉันนอนน่ะ」
 
ฉันถอดชุดหมีขาวออกแล้วกลับมันมาใส่ในชุดหมีดำปกติ
 
「ดีละ กลับกันเถอะ」
 
「ค่ะ」
 
ตอนกลับ ฉันขี่คุมะคิวส่วนฟีน่าขี่คุมะยูรุ
ตอนที่ฉันใช้เวลากับหมีแค่ตัวใดตัวหนึ่ง หมีอีกตัวจะหงอยไปเลย
ดังนั้น ฉันถึงต้องสลับกันขี่พวกนั้น
 
หลังจากที่เรามาถึงเมือง 30นาที พระอาทิตย์ก็ตกลง
พวกเราเดินทางกลับมาก่อนพระอาทิตย์จะตกสำเร็จ
ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันคิดว่าถึงจะเป็นโลกนี้ฉันก็ไม่ควรเอาเด็กสิบขวบออกจากบ้านตอนดึกๆ
 
เมื่อเรามาถึงหน้าประตูทั้งที่ยังขี่หมีอยู่ ทหารยามตกใจและชักอาวุธของของเขาขึ้นมา
หลังจากฟีน่ากับฉันลงจากหมี ฉันก็ปลดสัตว์อัญเชิญ
แล้วฉันก็ทำหน้าไร้เดียงสาแล้วเอาบัตรกิลของฉันออกมา พร้อมพยายามเข้าไปในเมือง
 
「เฮ้! หมีก่อนหน้านั้นมันคืออะไร ?!」
 
「สัตว์อัญเชิญน่ะหรอ ?」
 
「เข้าใจล่ะ สัตว์อัญเชิญนี่เอง」
 
ทหารยามส่งบัตรกิลฉันคืนมาโดยไม่มีความเห็นเพิ่มเติม
ฉันคิดว่าเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่พูดอะไร
เราเข้ามาในเมืองแล้วฉันก็มุ่งหน้าไปที่กิลเพื่อรายงานภารกิจปราบปรามไทเกอร์วูล์ฟ
 
=================================
 จากผู้เขียน: ไม่แปลเนอะขี้เกียจอ่ะ
I apologize.
 About the monster subjugation proof, I think I’ll make it so that adventurers only need to obtain the magic stone.
 Even for the wolves and goblins, it won’t be the ears or the tails but the magic stones.
 The guild can understand things such as when the magic stone was obtained or what monster it came from.
 That way, a magic stone from the past cannot be used as evidence of subjugation.
 For all the readers who read up to here, I apologize.
 You don’t particularly need to go back and reread the previous chapters.
 There is only this small change, so please continue to take care of me!



NEKOPOST.NET