[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 23 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.23 - มุมมองของฟีน่า 3



พวกเราเดินผ่านประตูและออกจากเมือง
พูดไปแล้ว ฉันยังไม่ได้ยินเกี่ยวกับจุดหมายของเรา
「ไทเกอร์วูล์ฟอาศัยอยู่ในป่าแถวนี้หรอคะ?」
เมื่อฉันถาม พี่ยูนะบอกว่าปลายทางของเราอยู่ไกล ดังนั้นเธอจึงต้องการที่จะเอาบางอย่างที่เราขี่ได้ออกมา
เอาออกมา?
ฉันไม่เข้าใจเจตนาของเธอ
ฉันถูกบอกให้ขยับออกไปหน่อย
พี่ยูนะกางมือของเธอออกไปด้านข้างและวัตถุสีดำและสีขาวออกมา
นั่นอะไรน่ะ?
วัตถุขนาดใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว
พวกนั้นคือคุณหมีละ
พวกนั้นใหญ่จริงๆ
ฉันตกใจกลัว
พวกนั้นยืนขึ้นและเข้าไปไซร้พี่ยูนะ
ดูเหมือนพี่ยูนะจะเข้าไปกอดและลูบหัวพวกนั้นเล่น
ในขณะที่ ฉันกำลังมองไปที่พี่ยูนะ
 
「ไม่ต้องห่วง พวกนี้คือสัตว์อัญเชิญของฉันเอง มาสิฟีน่าลองมาจับพวกนี้ดูสิ」
 
เธอบอกว่างั้น
ฉันกลัว แต่ฉันเริ่มขยับเข้าไปใกล้พวกนั้นอย่างช้าๆแล้วจับมัน
ขนนุ่มมาก
ยังไงก็ตาม คุณหมีพวกนี้ค่อนข้างน่ารักทีเดียว
ดูเหมือนว่าสีขาวถูกเรียกว่าคุมะคิวและสีดำถูกเรียกว่าคุมะยูรุ
พี่ยูนะตัดสินใจว่าให้ฉันนั่งคุมะคิว
ฉันปีนขึ้นไปบนหลังของมัน
จู่ๆ ฉันมุมมองของฉันสูงขึ้นมาก ดังนั้นฉันเลยตกใจกลัวนิดหน่อย
แต่ว่ามันมีความมั่นคงและดูเหมือนฉันจะไม่ลื่นตกลงไปง่ายๆ
ในตอนแรกเราเริ่มจากเดิน แต่พอฉันเริ่มขี่ได้เราก็เริ่มเพิ่มความเร็วขึ้น
มันสนุกแล้วก็เร็วจริงๆ
ทิวทัศน์ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกมาไกลขนาดนี้
เราปีนขึ้นภูเขา
 
แล้วพี่ยูนะก็หยุด
ดูเหมือนว่าเราจะหยุดพักบนที่ราบในภูเขา
ฉันเหนื่อยถึงแม้ว่าฉันจะขี่คุณหมี
ฉันขอบคุณคุมะคิวแล้วปีนลง
 
หลังจากพี่ยูนะได้ลงจากคุมะยูรุ เธอก็ออกตรวจสอบสถานที่รอบๆ
หลังจากนั้นเธอก็กางแขนอีกครั้งแล้วบ้านก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเรา
ฉันประหลาดใจไม่รู้จะพูดอะไรดี...
เป็นอีกครั้งฉันเดินไปดูสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
พี่ยูนะกางแขนของเธอ
หลังจากที่บ้านโผล่ออกมา
เป็นตามคาด ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย
เอาบ้านออกมามันเป็นเรื่องง่ายๆงี้เลยหรอ?
มันเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้แน่นอน
แม้แต่เด็กๆอย่างฉันยังรู้เลยว่าบ้านเป็นสิ่งที่ต้องสร้างโดยช่างไม้
แล้วทำไมบ้านมีรูปร่างเป็นคุณหมีอ่ะ?
 
ขณะที่ฉันกำลังสงสัย
 
「ตอนนี้เข้าไปข้างในแล้วพักกันก่อนเถอะ」
 
ที่นี่ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้แล้ว แต่ก็พยักหน้าแล้วตามที่ยูนะเข้าไป
ข้างในบ้านมีห้องที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
พี่ยูนะบอกให้ฉันถอดรองเท้าที่หน้าบ้าน
พื้นบ้านค่อนข้างสวยและสะอาด
แน่นอนว่าฉันไม่มีทางทำให้พื้นสกปรก
ฉันถอดรองเท้าแล้วเข้าไปในห้อง
ฉันนั่งเก้าอี้ที่พี่ยูนะชี้ให้นั่ง
ขณะที่ฉันมองไปรอบๆอย่างกังวล พี่ยูนะก็เอาน้ำผลไม้มาให้ฉัน
ฉันแปลกใจที่มันเย็น แต่ว่ามันอร่อยมาก
 
ฉันถามพี่ยูนะเกี่ยวกับบางอย่างที่กวนใจฉัน
 
「พี่ยูนะเป็นขุนนางจากที่ไหนซักแห่งหรอคะ?」
 
「เปล่านะ」
 
「หรือว่า เจ้าหญิง?」
 
「ไม่มีทางที่ฉันจะเป็นเจ้าหญิงได้หรอก ใช่มั้ย? ชั้นแค่นักผจญภัยธรรมดาๆนี่แหละ」
 
ดูเหมือนว่าฉันจะเดาผิดทั้งคู่
ถึงแม้ ฉันจะไม่คิดว่าเธอเป็นนักผจญภัยธรรมดาๆ
นักผจญภัยที่ไหนสร้างบ้านแล้วเอาบ้านออกมาอย่างนี้ได้ อัญเชิญคุณหมีสองตัวแล้วก็จัดการมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง
แต่งตัวเหมือนคุณหมีอยู่คนเดียว นี่มันไม่ปกติแล้ว
 
หลังจากที่ฉันถาม เราคุยเกี่ยวกับตารางเวลาของวันนี้พร้อมกับดื่นน้ำผลไม้ไปด้วย
ดูเหมือนพี่ยูนะจะมุ่งหน้าไปตามหาไทเกอร์วูล์ฟตามลำพัง
ฉันได้รับอนุญาติให้หาสมุนไพรภายในภูเขานี้
นอกจากนี้ฉันยังได้รับอิสระในการชำแหละซากมอนสเตอร์ตอนไหนก็ได้
ตอนนี้ฉันเลือกที่จะหาสมุนไพรซักพัก
ฉันกลัวที่จะไปคนเดียว แต่ว่าดูเหมือนคุมะคิวจะไปกับฉัน
ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะได้ผ่อนคลายได้?
ถ้าฉันหาสมุนไพรไม่ได้ หลังจากนั้นฉันจะเริ่มทำงานชำแหละ นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่
 
พี่ยูนะออกไปพร้อมกับคุมะยูรุ
ฉันออกไปหาสมุนไพรในขณะที่ขี่คุมะคิว
เราเดินเข้าไปในภูเขา
ฉันหวังว่าเราจะหาสมุนไพรเจอ
คุมะคิวดูเหมือนว่าจะมีความสุขในขณะที่เรากำลังหาสมุนไพรด้วยเหตุผลบางอย่าง
 
「คุมะคิว หาสมุนไพรเจอบ้างมั้ย?」
 
ฉันไม่ได้คาดหวังคำตอบ แต่ว่ายังไงฉันก็จะถาม
คุมะคิวหันกลับมาหาฉันแล้วพยักหน้า
เอ๋ มันสามารถเข้าใจฉันได้จริงหรอ?
คุมะคิวนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว
เธอเห็นมันหรอ?
ฉันมองหาสมุนไพร ในขณะที่ขี่คุมะคิวไปด้วย
อยู่มุมสูงมันสามารถมองหาจากระยะไกลได้อย่างง่ายดาย
ทำไมจู่ๆ คุมะคิวถึงเร่งความเร็วขึ้นนะ
ตรงนั้น!
ตั้งแต่ที่คุมะคิวเริ่มออกวิ่ง เราเลยเจอสมุนไพรได้อย่างรวดเร็ว
น่าอัศจรรย์
ฉันลงจากคุมะคิวแล้วเริ่มเก็บสมุนไพร
ถ้าเกิดว่าฉันเก็บมาทั้งหมด ครั้งต่อไปมันจะไม่โตขึ้นมาตรงนี้อีก ดังนั้นฉันจึงเก็บมาแค่ครึ่งเดียว
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังมีเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก
มันเป็นเพราะเราอยู่ในภูเขา ปกติเลยไม่มีใครมาที่นี่เพื่อเก็บมัน?
ในขณะที่ฉันกำลังเก็บสมุนไพรอยู่ๆก็มีเสียงหญ้ามาจากข้างหลัง
ฉันมองไปยังที่มาของเสียง ฉันเห็นวูล์ฟ
ฉันถอยหลังออกมาอย่างตกใจกลัว แต่วูล์ฟก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เป็นเพราะว่าฉันมีคุมะคิวอยู่กับฉันด้วย
มันวิ่งหนีไปเพราะว่ามันเห็นคุมะคิว
 
「ขอบคุณนะคุมะคิว」
 
ฉันลูบหัวคุมะคิว
อืม~ น่ารักจริงๆ
ฉันเอาสมุนไพรใส่ในกระเป๋าของฉันแล้วเริ่มมุ่งหน้ากลับ
มันดีมากที่เราหาสมุนไพรได้อย่างรวดเร็ว
ฉันสามารถเริ่มชำแหละมอนสเตอร์ทันทีที่ฉันกลับ
 
โอเค กลับกันเถอะ
ฉันขึ้นไปบนคุมะคิว
แต่เมื่อฉันกำลังกลับฉันก็สังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง
ฉันไม่รู้ทางกลับอะ
ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะไปทางไหนดี
ฉันหลงทาง
ตอนที่ฉันกำลังคิดอยู่คุมะคิวก็เริ่มเดินอย่างปกติ
มันรู้ทางกลับหรอ?
 
「เธอรู้หรอว่าบ้านอยู่ตรงไหน?」
 
เมื่อฉันถามมันพยักหน้า
คุณหมีฉลาดกว่าฉันหรอเนี่ย
 
หลังจากนั้น ฉันก็เห็นบ้านคุณหมี
ดีนะที่เราไม่หลงทาง
ต้องขอบคุณคุมะคิว



NEKOPOST.NET