[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 20 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.20 - คุณหมีมีสัตว์อัญเชิญเป็นหมีและบ้านของคุณหมีคือคุมะเฮ้าส์


ฉันรับภารกิจมาจากโต๊ะลงทะเบียนของกิลด์ที่ว่างอยู่

 

“พี่ยูนะรับภารกิจแบบไหนมาเหรอคะ?”

 

“ปราบไทเกอร์วูล์ฟน่ะ”

 

“พี่ยูนะ!”

 

“อะไรเหรอ?”

 

“ได้ยินมาว่าไทเกอร์วูล์ฟน่ะตัวใหญ่แล้วก็เก่งกว่าวูล์ฟธรรมดานะคะ จะไม่เป็นไรเหรอคะ?”

 

เธอกุมชุดคุณหมีของฉันท่าทางกังวล

 

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา?”

 

ก็แค่วูล์ฟที่ตัวใหญ่ขึ้นหน่อยแค่นั้นเองนี่นา เนอะ?

ฉันลูบหัวฟีน่าเพื่อให้เธอหายกังวลแล้วพวกเราก็เดินทางมุ่งหน้าออกจากเมือง

ที่ประตูเมืองมีแถวสองแถวกำลังทยอยออกจากเมือง แถวที่ช้าหน่อยเป็นของพวกพ่อค้า และแถวที่เร็วหน่อยจะเป็นของนักผจญภัย

พวกเราเองก็เข้าไปต่อแถวแสดงบัตรกิลด์และออกจากเมือง

พวกเราเดินผ่านประตูและหลังจากที่เดินออกจากถนนมาได้พักหนึ่ง พวกเราก็เจอสถานที่ซึ่งไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรผ่านไปมา

มีนักผจญภัยบางคนมองพวกเราจากไกลๆอยู่เหมือนกัน

แล้วพวกเราก็หยุดเดินโดยไม่ต้องสนใจพวกนั้น

 

“พี่ยูนะ?”

 

“ฉันจะเอาอะไรที่พวกเราขี่ได้ออกมาสักหน่อยน่ะ รอเดี๋ยวนะ”

 

ฉันบอกให้ฟีน่าถอยออกไปเล็กน้อยก่อนที่จะกางคุณหมีสีดำกับคุณหมีสีขาวให้ห่างกันเท่าที่จะทำได้

ส่งพลังเวทให้มัน

พอปากของมันอ้าเต็มที่ก็มีวัตถุสีขาวกับสีดำพุ่งออกมา

แล้วเจ้าวัตถุลึกลับนั่นก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างอืดอาด

มันค่อยๆยืนขึ้นด้วยขาทั้งสี่

ใช่แล้ว! มันคือสัตว์อัญเชิญคุณหมียังไงล่ะ!

แล้วหมีสีขาวกับสีดำก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

พวกมันมาคลอเคลียกับฉัน ฉันก็เลยลูบแก้มกับคางของพวกมัน

ท่าทางจะรู้สึกดีน่าดู หลับตาพริ้มเชียว

มันนุ่มนิ่มมากเลย เพราะอย่างนั้นตอนลูบก็เลยรู้สึกดีมาก

พวกมันก็เข้ามาคลอเคลียที่แก้มฉันด้วย

 

“พี่ยูนะ?”

 

ฟีน่าค่อยๆถอยออกไป

 

“ไม่ต้องกลัวไปหรอก พวกนี้เป็นสัตว์อัญเชิญของฉันเอง ลองมาจับดูสิ”

 

ฟีน่าเดินเข้ามาจับพวกมันท่าทางกล้าๆกลัวๆ

พอเห็นว่าพวกมันไม่ทำอะไรเธอก็เริ่มยิ้มออกมา

 

“เอาละทีนี้ก็ลองขึ้นไปขี่เจ้าคุมะคิวสิฟีน่า”

 

“คุมะคิว?”

 

“เจ้าตัวสีขาวชื่อชื่อคุมะคิวส่วนตัวสีดำชื่อคุมะยูรุ”

 

พอขึ้นไปบนหลังของเจ้าคุมะคิวได้ฟีน่าก็ค่อยๆนั่งลง

 

“ไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องห่วง”

 

พอฟีน่านั่งเรียบร้อยแล้วเจ้าคุมะคิวก็ค่อยๆยืนขึ้น

 

“หวาาา!”

“จับเอาไว้ให้แน่นๆนะ ไม่ต้องห่วงหรอก คุมะคิวมีความสามารถติดตัวที่ทำให้ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางหล่นลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจแน่นอน”

 

ที่จริงแล้วมันก็อาจจะมีเหวอๆบ้างละนะ ที่จู่ๆทัศนวิสัยรอบๆตัวมันสูงขึ้นน่ะ

 

“อย่างถ้าเผลอหลับไปบนตัวมันอะไรแบบนี้ก็ไม่มีทางตกลงมาแน่นอน”

 

พอฟีน่าใจเย็นลงแล้วฉันก็ขึ้นไปบนเจ้าคุมะยูรุ

 

“แรกๆก็เดินช้าๆก่อนก็แล้วกันนะ เดี๋ยวพอชินแล้วค่อยเร่งความเร็วขึ้น”

 

“ค่ะ”

 

พวกเราสองคนขี่คุณหมีวิ่งมุ่งหน้าไปยังภูเขาที่เป็นเขตของพวกไทเกอร์วูล์ฟ

คงไม่ต้องให้พูด... ว่าพวกนักผจญภัยกับพ่อค้าและนักเดินทางที่เห็นพวกเราวิ่งผ่านต่างก็อยู่ในอาการตกตะลึง

 

แรกๆฉันก็กังวลสายตาคนอื่นที่จ้องมาทุกครั้งที่ฉันเรียกพวกมันมาอยู่เหมือนกัน แต่การจะเรียกมาในที่ที่ไม่มีคนทุกครั้งมันก็ออกจะน่ารำคาญไปหน่อย ฉันก็เลยเลิกสนใจสายตาพวกนั้นซะ

 

แล้วพวกเราก็เริ่มให้หมีเพิ่มความเร็วขึ้น

พวกเรามุ่งหน้าออกมาเรื่อยๆผ่านภูเขาที่เจอกับราชาก็อบลิน นี่ถ้าวิ่งมาคงจะราวๆ 6 ชั่วโมงเห็นจะได้ แต่พอขี่คุณหมีมากลับใช้เวลาแค่ราวๆ 30 นาทีเท่านั้นเอง

 

“ว้าววว”

 

ฟีน่าดูจะสนุกน่าดู

ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเราเดินทางกันมากี่กิโลเมตรต่อชั่วโมงเพราะมันไม่มีตัววัดความเร็วติดอยู่ที่หมี

แล้วฉันเองก็ไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์หรือรถยนต์เพราะอย่างนั้นจะให้เปรียบเทียบความเร็วจากความรู้สึกก็ไม่ไหวอีกเหมือนกัน

ถึงอย่างนั้น ฉันก็เข้าใจเรื่องที่เดินทางได้เร็วขึ้นเป็นอย่างดีเลย

ถึงพวกเราจะเร่งความเร็วขึ้นแค่ไหนแต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องลมปะทะเลยแม้แต่น้อย

พวกหมีสร้างม่านพลังห่อตัวเอาไว้ทำให้ไม่รู้สึกถึงลมที่เข้ามาปะทะ

ดังนั้นถึงจะนอนตอนเดินทางก็ไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย

ฉันเพิ่มสปีดขึ้นเรื่อยๆ เพราะอย่างนั้นพวกเราก็เลยมาถึงหมู่บ้านที่มารับเควสปราบก็อบลินเมื่อตอนนั้นในเวลาแค่ 30 นาที

มันคงจะลำบากถ้าพวกเขาเห็นเรา แล้วมันจะเพิ่มความยุ่งยากเกี่ยวกับหมีด้วย เพราะอย่างนั้นก็เลยเดินทางผ่านหมู่บ้านไปยังภูเขาเลย

ความเร็วของพวกเราลดลงเมื่อเข้าสู่เขตภูเขา

มาสนุกกับการปีนเขากันเถอะ

 

“ถ้าฉันจำไม่ผิดมันน่าจะอยู่แถวๆนี้นี่แหละ”


 

มันเขียนเอาไว้ในใบคำร้องว่าพวกไทเกอร์วูล์ฟอยู่แถวๆนี้

แล้วฉันก็เจอที่ราบตรงช่วงกลางของภูเขาฉันก็เลยลงจากเจ้าคุมะยูรุ

 

“ที่นี่ใช้ได้หรือเปล่านะ?”

 

ฉันลองตรวจสอบสิ่งกีดขวางรอบๆดู

ทีนี้ก็ได้เวลาเอาสิ่งนั้นออกจากกระเป๋าไอเทมคุณหมีแล้ว

 

“พี่ยูนะคะ!”

 

มีบางอย่างโผล่ออกมาทำให้ฟีน่าร้องขึ้นอย่างตกใจ

ส่วนสิ่งที่ออกมาน่ะเหรอ? มันก็คือบ้านคุณหมียังไงล่ะ

เป็นบ้านสองชั้นที่มีสวนอยู่ข้างหน้าด้วยโผล่ออกมาตรงหน้าพวกเรา

ภายนอกถ้ามองจากข้างหน้าก็ดูเหมือนกับหมีที่กำลังยืนสี่ขาเลย

ทางเข้าอยู่ตรงปากคุณหมีที่อ้าอยู่ส่วนชั้นสองจะเหมือนกันลูกหมีที่กำลังขี่หลังอยู่ข้างบน

แล้วยังมีโรงเก็บของติดอยู่บ้างๆด้วย

 

“ตอนนี้ก็เข้าไปพักข้างในกันก่อนเถอะ”

 

“...อื้ม”

 

ปล่อยพวกหมีรออยู่ในสวนไปก่อนก็แล้วกัน

ตอนเดินเข้าไปนี่ดูเหมือนพวกเรากำลังโดนกินอยู่เลย

 

พอพวกเราเข้ามาข้างใน มันก็ดูเหมือนบ้านสไตล์ญี่ปุ่นเลย ก็คนที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นฉันคนนี้นี่นะ

 

“อ๊ะ ถอดรองเท้าวางไว้ตรงนั้นนะ”

 

ฉันไม่รู้ประเพณีของโลกนี้ ก็เลยบอกเธอเผื่อเอาไว้ก่อน

หลังจากถอดรองเท้าวางไว้ที่ประตูพวกเราก็เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น

ชั้นหนึ่งประกอบด้วยห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องอาบน้ำ ห้องน้ำ และห้องเก็บของห้องเล็ก

ส่วนชั้นสองจะเป็นห้องนอนของฉันกับห้องรับแขก

ส่วนระเบียงดาดฟ้าบนหัวลูกหมีฉันตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้เป็นสถานที่สำหรับซักผ้า

 

“อ๊ะ เชิญนั่งตรงนี้เลย”

 

ฉันชี้ไปทางเก้าอี้ที่ดูเหมือนโซฟา

 

“พี่ยูนะคะ”

 

“มีอะไรเหรอ?”

 

“บ้านนี่มันอะไรกันเหรอคะ?”

 

หลังจากที่มองไปรอบๆเธอก็ถามขึ้น

 

“เป็นบ้านที่ฉันสร้างขึ้นด้วยเวทมนต์น่ะ”

 

หลังจากที่ฉันรู้ว่ากล่องมิติคุณหมีนั้นมีพื้นที่ไม่จำกัดฉันก็สร้างบ้านหลังนี้ขึ้นตอนทดลองใช้เวทมนต์ เพื่อเอาไว้ใช้ตอนเดินทาง

ตัวบ้านถูกสร้างขึ้นจากเวทดินโดยใช้จินตนาการรูปคุณหมีก็เลยทำให้มันแข็งแรงแล้วก็ทนทาน

ฉันจัดการออกแบบภายในตามที่ต้องการด้วยเวทดินทั้งสร้างกำแพงและแบ่งห้อง

จากนั้นก็ซื้อแล้วก็ติดตั้งหินเวทมนต์ธาตุน้ำในห้องที่ต้องใช้นำ

แล้วก็มีตู้เย็นในห้องครัวด้วย

นอกจากนี้ยังติดตั้งหินเวทมนต์ธาตุแสงเอาไว้ทุกห้องเพื่อให้แสงสว่างตอนกลางคืนด้วย

ที่ขาดไปก็มีแค่ทีวีกับคอมพิวเตอร์เท่านั้นแหละ

ถ้ามีเจ้าสองอย่างนั่นล่ะก็ ชีวิตฮิคิโคโมริของฉันก็จะสมบูรณ์ในทันที

ฉันเดินเข้าครัวไปเอาน้ำผลไม้ที่แช่ไว้มาให้ฟีน่า

 

“พี่ยูนะเป็นเชื้อพระวงศ์มาจากไหนเหรอคะ?”

 

“เปล่านะ”

 

“ถ้างั้นก็ เจ้าหญิง?”

 

“ไม่มีทางที่คนอย่างฉันจะเป็นเจ้าหญิงได้หรอก จริงไหม? ฉันก็เป็นแค่นักผจญภัยธรรมดาๆนี่แหละ”

 

รู้สึกเหมือนฟีน่าจะอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เงียบไป

 

“ถ้าอย่างนั้นหลังจากพักแล้ว ฉันจะออกไปหาเจ้าไทเกอร์วูล์ฟนะ”

 

“แล้วหนูละคะ?”

 

“ฟีน่าออกไปหาสมุนไพรให้คุณแม่กับเจ้าคุมะคิวก่อนก็ได้นะ ไปกับมันน่าจะปลอดภัยกว่า ถ้ารู้สึกว่าอันตรายก็กลับมาที่นี่ก่อน บ้านมีบาเรียอยู่รอบๆด้วยเพราะฉะนั้นปลอดภัยหายห่วง”

 

“...”

 

“ส่วนพวกมอสเตอร์ก็อยู่ในโรงเก็บของ เรื่องถลกหนังกับแยกส่วนเอาไว้ตอนมีเวลาก็ได้”

 

“เอาไว้ทีหลังแบบนั้นจะดีเหรอคะ?”

 

“ฟีน่าเองก็ส่วนแบ่ง 10 เปอร์เซ็นของที่ขายได้อยู่ในนั้นด้วยนี่นา เพราะงั้นมันก็ขึ้นอยู่กับฟีน่าไม่ใช่เหรอ? จะรีบหายาให้คุณแม่แล้วกลับมาทำงาน หรือจะหายาให้คุณแม่ทั้งวันเลยก็ขึ้นอยู่กับเธอเลยนะฟีน่า”

 

“อื้อ เข้าใจแล้วค่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นไปโรงเก็บของข้างๆกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง”

 

โรงเก็บของสามารถเข้าได้จากทั้งทางข้างในและข้างนอก ซึ่งภายในนั้นมีพื้นที่อยู่ราวๆยี่สิบเสื่อทาทามิ (T/L : 32.4 ตารางเมตร)

ข้างในมีแค่น้ำกับโต๊ะทำงานนอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอยู่เลย

จากนั้นฉันก็เอาฮอร์นแรบบิทกับวูล์ฟราวๆสิบตัวออกมาวางข้างๆกำแพง

 

“ไม่ต้องทำให้เสร็จหมดหรอกนะ แล้วก็ส่วนที่ถลกหนังหรือแยกส่วนเสร็จแล้วก็ช่วยเอามาไว้ในห้องนี้แล้วก็ปิดประตูทีนะ”

 

ห้องนั้นเป็นห้องแช่

มันถูกสร้างเอาไว้เก็บของชิ้นใหญ่ๆ

แต่ถ้าใส่เอาไว้ในกล่องมิติคุณหมีมันก็จะไม่ทำงาน

แต่ในกล่องมิติคุณหมีมันหยุดเวลาอยู่แล้วเพราะงั้นคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันออกไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ฝากเจ้าคุมะคิวจัดการได้เลย”

 




NEKOPOST.NET