[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.2 - คุณหมีพบเด็กสาว


เมื่อฉันลืมตาขึ้นมา

ก็พบว่าไม่ได้อยู่ในบ้านของตัวเอง (เมื่อเข้าเกมส์คุณจะถูกเคลื่อนย้ายไปที่บ้านของตัวเอง)

ตอนนี้ฉันอยู่ในป่าที่ไหนก็ไม่รู้

แถมชุดที่ใส่อยู่ก็เป็นชุดคุณหมี

มือทั้งสองข้าง เท้าทั้งสองข้าง แล้วก็ชุดที่สวม ทั้งหมดคือเซ็ทคุณหมีที่ได้จากกิจกรรมเมื่อกี้นี้

ชุดถูกสวมใส่เองโดยอัตโนมัติ นี่มันเกมส์ลงทัณฑ์หรืออะไรเนี่ย

แต่ก็ใส่สบายกว่าที่คิดไว้เยอะเลยแฮะ

พอลองมองไปที่มือ ก็พบตุ๊กตามือรูปคุณหมี

ลองขยับปากของมันดู
น่ารักผิดคาดเลยอ่ะ

 

ลองมองสำรวจไปรอบๆ ก็ไม่มีใครอยู่เลย

อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังสบายใจได้ว่าตอนนี้ยังไม่มีใครเห็นสภาพที่น่าอายของฉัน

 

“ก่อนอื่นก็เปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า”

 

ถ้าไม่ได้อยู่ในบ้านก็เปลี่ยนชุดไม่ได้

พอจะลองเอาไอเทมออกจากกล่องเก็บไอเทม ก็ปรากฏว่าเปิดกล่องเก็บไอเทมไม่ได้ด้วย

บัครึเปล่าเนี่ย?

ถึงจะลำบากไปสักหน่อย แต่ลองออกแล้วเข้าเกมส์ใหม่ดูละกัน

 

“ทำไม?”

 

ปุ่มล็อคเอาท์มันไม่แสดงขึ้นมา

ฉันลองพยายามติดต่อไปหาเพื่อนที่อยู่ในรายชื่อเพื่อนอันน้อยนิดของฉัน

แต่หน้าต่างก็ไม่ยอมแสดงขึ้นมาเหมือนเดิม

งั้นลองดูว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก่อนก็แล้วกัน

 

“หา?”

 

หน้าต่างแผนที่ก็ไม่ปรากฎขึ้นอีกเช่นกัน

 

“เดี๋ยวสิ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

 

ฉันลองเปิดหน้าต่างค่าสถานะดู

และแล้วมันก็ปรากฏขึ้น

 

ชื่อ :ยูนะ

เลเวล : 1

ความสามารถ : ภาษาต่างโลก , อักษรต่างโลก

 

“อะไรเนี่ย?”

 

ปัญหาจากการอัพเดทงั้นหรอ?

 

“นี่แอดมิน! เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย? ตัวละครที่ปั้นมาเป็นปีตอนนี้กลับเหลือแค่เลเวล 1 จ่ายค่าชดเชยมาเลยนะ”

 

ไม่สิ ฉันต้องการตัวละครคืน ฉันไม่ต้องการเงิน

แล้วฉันก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง”ดังขึ้น

มันเป็นเสียงเวลามีข้อความเข้ามา

ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นข้อความ “ขออภัย” ของแอดมิน ดังนั้นฉันจึงลองเปิดหน้าต่างข้อความขึ้นมา แต่มันก็ไม่ปรากฏขึ้น

 

“แล้วจะอ่านยังไงล่ะเนี่ย?”

 

จากนั้นหน้าต่างข้อความก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉันทันทีที่ฉันคิด

 

ผู้ส่ง : พระเจ้า

 

ยินดีด้วยนะยูนะจัง

ผลการสำรวจออกมาแล้ว เธอเป็นคนที่ถูกเลือกจ้า

เอ้าปรบมือ แปะ แปะ แปะ แปะ

สถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกในเกมส์

แต่เป็นโลกที่ฉันดูแลอยู่

หรือเรียกง่ายๆก็โลกต่างมิตินั่นแหละ

ฉันจะให้เธออาศัยอยู่ที่โลกนี้

แน่นอน ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดจะปล่อยให้เธอโป๊อยู่อย่างนั้นหรอก ก็เลยให้ชุดคุณหมีไว้เป็นของขวัญยังไงล่ะ

จริงๆแล้วทิ้งของขวัญอย่างอื่นไว้ให้อีกนะ ขอให้โชคดีในการตามหาล่ะ

 

“นี่มันอีเว้นท์ใหม่งั้นหรอ”

 

ขั้นแรกก็ต้องหาผู้เล่นคนอื่นก่อนก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าตกลงเกิดอะไรขึ้น

ต่างโลกงั้นหรอ มาจากนิยายเรื่องไหนกัน?

ในความเป็นจริงเรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก

คนคิดไปเอาความคิดโรคจิตแบบนั้นมาจากไหนกันเนี่ย?

 

ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือฉันยังไม่รู้อยู่ดีว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

นอกจากนั้นเลเวลก็ยังเหลือแค่ 1 ถ้าถูกมอนสเตอร์โจมตีใส่ล่ะก็ตายแน่นอน

ถ้าฉันตาย จะกลับไปเกิดที่บ้านหรือเปล่านะ?

จะยังไงก็ตาม การจะไม่มีอาวุธเลยก็แลดูลำบากไม่น้อย

อย่างเดียวที่ฉันมีตอนนี้คือตุ๊กตามือรูปคุณหมีที่อ้าปากได้

ในขณะที่ฉันเดินเล่นในป่าอยู่พักใหญ่ ฉันได้เจอกับกิ่งฮิโนกิขนาดกำลังพอเหมาะ

ฉันก็เลยถือลองถือมันด้วยปากของหมี

 

“เจ้านี่ จะเอามาใช้แทนอาวุธได้ไหมเนี่ย?”

 

แต่ถึงยังไงก็คงดีกว่าไปมือเปล่า ฉันก็เลยตัดสินใจจะเอามันไปด้วย

รู้สึกเหมือนเป็นผู้กล้าถือกิ่งไม้เลย

ระหว่างที่ฉันเดินลึกเข้าไปในป่าเหมือนหมีตัวนึงที่ถือกิ่งไม้ไว้ในมือ วูล์ฟตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

วูล์ฟเป็นมอนสเตอร์สายพันธุ์หมาป่าที่โดยปรกติแล้วจะหาได้บริเวณรอบๆเมืองเริ่มต้น

ฉันต้องการยืนยันค่าสถานะของมัน แต่หน้าต่างค่าสถานะไม่ปรากฎขึ้น

วูล์ฟนั้นแตกต่างกันไปตามเลเวล

มันน่าจะอ่อนแอล่ะนะ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันจะสามารถโค่นมันลงด้วยกิ่งไม้ได้หรือเปล่า

แต่อย่างน้อยมันก็อยู่ตัวเดียวโดดๆ ไม่ใช่ว่าเจอทั้งฝูง

ฉันก็เลยถือกิ่งไม้เหมือนกับที่ถือดาบ วูล์ฟก็พุ่งตรงเข้ามาและกระโจนเข้าหาฉัน

ฉันเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเหมือนที่ทำอยู่เป็นประจำในเกมส์ และฟาดกิ่งไม้เข้าที่สีข้างของวูฟ

มันน่าจะโดนผ่าครึ่งไปแล้วถ้าที่อยู่ในมือฉันเป็นดาบ

วูฟตัวนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะหยุดนิ่งไป

มันถูกโค่นลงอย่างไม่คาดคิดด้วยการตีเพียงแค่ครั้งเดียว

นี่มันกิ่งฮิโนกิของผู้กล้าเรอะ?

ฉันชูกิ่งไม้ขึ้นฟ้า

เอาเถอะ เรื่องยิงมุขนี่ช่างมันก่อน

หืม?

ฉันมองดูวูล์ฟตัวนั้น แต่มันก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

แม้ว่าฉันจะโค่นมันไปแล้ว มันก็ยังไม่เปลี่ยนเป็นไอเท็ม

ปรกติแล้วเมื่อมอนสเตอร์ตาย ร่างของมันจะหายไป หลังจากนั้นไอเท็มก็จะดรอปลงมา

โดยปกติวูล์ฟจะดรอปเนื้อ ขน หรือกระทั่งหินเวทมนต์ถ้าโชคของคุณดีพอ

แต่วูล์ฟตัวนี้กลับไม่ยอมหายไป

ฉันจิ้มมันด้วยกิ้งไม้ แต่มันก็ไม่เคลื่อนไหว

ซี้แหงแก๋

หรือว่าข้อความเมื่อกี้จะเป็นของจริง?

หรือที่นี่จะเป็นต่างโลกจริงๆ?

ยังไงตอนนี้ก็ไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า

กลิ่นเลือดของวูฟที่ลอยไปตามอากาศ อาจจะดึงดูดมอนสเตอร์ตัวอื่นๆมาหา

อย่างที่คาดไว้ ในเป็นความเป็นจริงฉันไม่มีความสามารถในการชำแหละวูล์ฟ

ความรู้จากเกมกับนิยายไม่มีทางเอามาทำได้จริงในทันทีแบบนี้หรอก

ฉันเดินต่อไปอีกพักใหญ่ๆจากจุดที่ต่อสู้กับวูล์ฟ แต่ก็ยังคงไม่เจอทางออกจากป่า

 

“ชักเริ่มหิวขึ้นมาแล้วสิ”

 

ในเมื่อกล่องเก็บไอเท็มเปิดไม่ได้ ฉันจึงหมดหนทางที่จะเอาอาหารออกมา

ไม่สิ ถ้านี่ไม่ใช่ในเกมส์ก็เป็นไปได้ว่าอาหารในนั้นจะกินไม่ได้อยู่เหมือนกัน

ต้องรีบหาคนอื่นให้เจอ ก่อนที่จะถูกมอนสเตอร์ฆ่าหรือขาดอาหารตาย

 

ฉันเดินในป่ามาค่อนข้างไกล แต่ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

หรือจะเป็นเพราะรองเท้าคุณหมี?

ถึงจะดูน่าอายไปหน่อย แต่ก็เป็นรองเท้าที่สะดวกดีแฮะ

 

“ใครก็ได้ ช่วยด้วย!”

 

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงของคนอื่นตั้งแต่มาติดอยู่ที่นี่

ฉันก็เลยมุ่งหน้าไปยังที่มาของเสียงทันที ทั้งๆที่รู้ว่าอาจมีอันตรายรออยู่

ในขณะที่ฉันเข้าใกล้ที่มาของเสียง

ฉันเห็นเด็กสาวล้มลง มีวูล์ฟ 3 ตัวกำลังไล่ตามเธออยู่

เด็กสาวหมดเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้น

ฉันเก็บหินสามก้อนจากพื้นในขณะที่กำลังวิ่ง

ฉันกำมันไว้แน่นภายในปากของคุณหมีดำ

ฉันปาหินออกไปเพื่อดึงความสนใจของพวกมัน

 

“หืม?”

 

หินกระทบถูกพวกวูฟ

เลือดกระเด็นออกจากวูฟทั้งสามตัว และพวกมันก็ล้มลง

ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะปาโดนด้วย

สงสัยว่าถุงมือคุณหมีนี่จะปรับวิถีการโจมตีให้ด้วย

ฉันขยับปากคุณหมี พะงาบ พะงาบ

พวกวูล์ฟตายไปแล้ว ฉันก็เลยเดินเข้าไปหาเด็กสาว

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ฉันพูดกับเด็กผู้หญิงอายุราว 10 ขวบ

ตัวละครแบบนี้ไม่สามารถเลือกใช้ได้ เพราะงั้นเธอน่าจะเป็น NPC

 

“ข..ขอบคุณค่ะ?”

“ทำไมเป็นประโยคคำถามไปได้ล่ะ?”

“คุณจะกินหนูหรือเปล่าคะ?”
“ฉันไม่กินเธอหรอก”
“ก็คุณเป็นคุณหมีไม่ใช่เหรอคะ?” (LazySleeper : คุณตำรวจจจจจจจจ)

 

แล้วฉันนึกขึ้นมาได้ สภาพภายนอกฉันตอนนี้คงคุยกันลำบาก

ฉันถอดฮู้ดคุณหมีแสนน่ารักออก

 

“แบบนี้โอเครึยัง?”
“อ่า ค่ะ”

 

ฉันพยายามจะเช็คสถานะของเธอ แต่หน้าต่างสถานะก็ไม่ยอมปรากฏขึ้น

NPC ควรจะมีสถานะข้อมูลของพวกเขาแต่เธอกลับไม่มี นี่มันเป็นบั๊คหรือเป็นโลกอื่นจริงๆกันแน่?

เมื่อฉันมองไปที่ร่างโชกเลือดของวูฟ ความเป็นจริงก็เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้

ตอนนี้ลองคุยกับเด็กคนนี้ไปก่อนก็แล้วกัน

 

“เธอมาคนเดียวหรอ?”

“เอ่อ..ใช่ค่ะ พอดีคุณแม่ป่วย หนูก็เลยออกมาหาสมุนไพรค่ะ”

“เด็กตัวเล็กๆอย่างเธอเนี่ยนะ?”

“หนูไม่มีเงินพอจะไปซื้อสมุนไพรจากในเมืองน่ะค่ะ เพราะแบบนั้นหนูก็เลยต้องออกมาหาเอง แล้วก็มาโดนฝูงวูล์ฟเข้ามาโจมตี”

“ถ้าเธอมาจากเมือง แสดงว่ามีเมืองอยู่ใกล้ๆนี้สินะ?”

 

อืม ได้ข้อมูลสำคัญมาแล้ว!

“อื้อ ใช่ค่ะ พี่สาวไม่ได้มาจากเมืองคุเระโมเนียหรือคะ?”

“ฉันมาจากที่ที่ไกลออกไปอีกหน่อยน่ะ เดี๋ยวจะช่วยคุ้มกันไปถึงที่เมืองให้ก็แล้วกัน เธอช่วยนำทางไปให้หน่อยได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

“ถ้างั้นก็ไปกันเลย”

 

ในตอนที่ฉันกำลังจะออกเดินนั้น

 

“พี่สาวคะ พี่สาวจะทิ้งซากของวูล์ฟไว้ทั้งแบบนี้เหรอคะ?”

“พอดีทางนี้จัดการไม่เป็น แล้วจะให้แบกไปก็ไม่ไหวด้วย”

“น่าเสียดายออกค่ะ ขนกับเนื้อของวูล์ฟเป็นที่นิยมเลยนะคะ หินเวทย์มนต์ก็ด้วย ถึงจะถูกแต่ก็ยังขายได้ค่ะ”

“เธอชำแหละเป็นเหรอ”
“ค่ะ เป็นค่ะ”

“ถ้างั้นก็รบกวนหน่อยละกัน เสร็จแล้วมาแบ่งเงินกันคนล่ะครึ่ง ยังไงฉันก็ได้ประโยชน์ด้วยเหมือนกัน”

“จะดีเหรอคะ?”

“ดีสิ ตัวฉันเองก็ชำแหละไม่เป็น แต่ยังไงตอนเข้าเมืองก็จำเป็นต้องใช้เงิน ยังไงก็ถือว่าช่วยได้มากเลยละ”

“อื้อ เข้าใจแล้วค่ะ”

 

เด็กหญิงนำมีดเล่มเล็กๆออกมาแล้วเริ่มต้นชำแหละซากวูฟ

 

“เธอดูชำนาญน่าดูเลยนะ”

“ค่ะ หนูเคยช่วยงานคนอื่นอยู่บ้างบางครั้งน่ะค่ะ”

 

ใช้เวลาไม่นานนักร่างของวูล์ฟทั้งสามตัวก็โดนชำแหละเรียบร้อยด้วยมือของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ

ขน เนื้อ และหินเวทย์มนต์ถูกแยกส่วนอย่างสวยงาม

สัมภาระถูกแบ่งกันระหว่างพวกเราสองคน

เป็นเรื่องที่ลำบากไม่น้อยเวลาที่ไม่มีกล่องเก็บไอเท็ม

ถ้าเป็นในเกมส์ไอเท็มจะถูกเก็บลงกล่องเก็บไอเท็มทันทีที่เอามือไปแตะ

 

“เมืองนี่อยู่ไม่ไกลใช่ไหม?”
“ค่ะ ไม่ไกลค่ะ เพราะงั้นหนูก็เลยออกมาเก็บสมุนไพร”

“อย่างงั้นหรอกหรอ? แล้วเจอสมุนไพรรึยัง?”

“เจอแล้วค่ะ แล้วตอนจะกลับก็โดนจู่โจมนี่แหละค่ะ”

“ถ้างั้นเราก็ไปกันเถอะ เอิ่ม….”

 

ฉันพยายามจะเรียกชื่อของเด็กสาว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อของเธอเลย

 

“ฟีน่าค่ะ”

“ฉันชื่อยูนะ งั้นฟีน่าเราไปกันเถอะ”

 

ระหว่างทางที่เดินไปที่เมือง ฉันได้ลองถามฟีน่าเกี่ยวกับหลายๆเรื่อง

เมืองนี้ไม่ได้อยู่ในกลุ่มเมืองที่ฉันรู้จักจากในเกมส์

ที่นี่ไม่ใช่เมืองที่เพลเยอร์ใช้เป็นจุดฟื้นคืนชีพ

ยังมีความเป็นไปได้อยู่ที่เมืองนี้จะถูกเพิ่มขึ้นมาใหม่หลังจากเกมส์ถูกอัพเดท แต่ความเป็นไปได้ที่ที่นี่จะเป็นโลกของเกมส์น้อยลงไปอีกระหว่างที่ฟังเรื่องเล่าจากฟีน่า

อย่างน้อยก็หวังว่าเข้าเมืองไปแล้วจะได้ข้อมูลอะไรดีๆมาบ้างล่ะนะ

ถ้าในเมืองไม่มีเพลเยอร์อยู่เลย ฉันอาจจะเชื่อว่าที่นี่คือคนละโลกกับที่ฉันอยู่จริงๆ

 

ในการที่จะเข้าเมืองนั้นจำเป็นจะต้องใช้บัตรพลเมืองหรือบัตรกิลด์

เมื่อฉันบอกว่าฉันไม่มี ฟีน่าให้ยื้มบัตรกิลด์ของเธอมา

แต่ตอนที่เข้าเมือง ฉันต้องจ่าย 1 เหรียญเงิน เพื่อที่พวกเค้าจะใช้ตรวจสอบสถานะทางอาชญากรรม เธอบอกฉันมาแบบนั้น

เพราะฉันไม่เคยทำความผิดอะไร จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

 

ระหว่างนั้นเรายังไกลจากทางเข้าเมืองพอสมควร ฉันจึงใช้เวลาตรวจสอบค่าสถานะของตัวเอง

โอ้ เลเวลขึ้นด้วยล่ะ

 

ชื่อ :ยูนะ

อายุ  : 15

เลเวล : 3

ความสามารถ : ภาษาต่างโลก , อักษรต่างโลก , กล่องมิติของคุณหมี

 

อุปกรณ์สวมใส่

มือขวา : ถุงมือคุณหมีสีดำ (โอนย้ายไม่ได้)

มือซ้าย : ถุงมือคุณหมีสีขาว (โอนย้ายไม่ได้)

เท้าขวา : รองเท้าคุณหมีสีดำ (โอนย้ายไม่ได้)

เท้าซ้าย : รองเท้าคุณหมีสีขาว (โอนย้ายไม่ได้)

ชุดคุณหมี (โอนย้ายไม่ได้)

 

อ้าว?

มีสกิลใหม่เข้ามาด้วย

ฉันอ่านรายละเอียดของสกิล

 

กล่องมิติของคุณหมี

เนื้อที่ภายในปากของหมีขาวมีขนาดไม่จำกัด มันจะกินทุกอย่าง (ที่คุณใส่ลงไป)

อย่างไรก็ตาม มันไม่สามารถกินสิ่งที่ยังมีชีวิตได้

และหยุดเวลาของสิ่งที่กินเข้าไป

 

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นอะไรที่คล้ายๆกับกล่องเก็บไอเท็มล่ะมั้ง

ในเกมส์ถ้าเอาอาหารใส่ลงไปในกล่องเก็บไอเท็ม มันจะไม่เน่าเสีย

ถ้าเป็นแบบนี้ หรือว่านี่จะยังเป็นโลกของเกมส์อยู่ดี?

แต่ว่าฟังชั่นนี้ติดมากับคุณหมีนี่นา

 

“เอ๊ะ”

ฉันคิดว่ากล่องไอเท็มจะว่างเปล่า แต่ดูเหมือนว่าจะมีเงินอยู่ในนั้น

นอกจากนั้นยังมีกระดาษอยู่แผ่นหนึ่ง

ฉันนำกระดาษออกมาจากปากของหมีขาวแล้วลองมาอ่านดู

 

“ฉันนำเงินที่เธอรักมาจากโลกเดิมของเธอให้ด้วยน้า และแน่นอนเพราะว่าเธอไม่สามารถใช้เงินนั่นในโลกนี้ได้ ฉันก็เลยแลกเป็นสกุลเงินของโลกใบนี้ให้เรียบร้อยแล้วจ้า” - พระเจ้า


 

ก็รู้สึกขอบคุณอยู่หรอก แต่กระดาษใบนั้นเทคะแนนไปทางความคิดที่ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่โลกใบอื่นอย่างเต็มที่เลยนี่สิ

ถ้าที่นี่เป็นคนล่ะโลกกับที่ฉันอยู่จริงๆ เงินนี่จะช่วยฉันได้เยอะเลยละ

เพราะว่าสิ่งที่ฉันเชื่อมั่นที่สุดนั่นคือเงินยังไงล่ะ

ฉันลองตรวจก็ดูพบว่ามีเงินจำนวนมหาศาลอยู่ในกล่องจริงๆ

ว่าแต่ ด้วยเงินจำนวนนี้ก็หมายความว่าฉันก็สามารถหมกตัวอยู่ในห้องไปตลอดชีวิตที่โลกนี้ด้วยเหมือนกันหรือเปล่านะ?

ไว้ค่อยคิดอีกทีตอนเข้าไปในเมืองได้แล้วก็แล้วกัน




NEKOPOST.NET