NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.18 - คุณหมีได้รับเงิน (จากการขายของ)


ฉันออกจากกิลด์และเดินไปที่เคาน์เตอร์ซื้อวัตถุดิบมอนสเตอร์ที่อยู่ในอาคารที่อยู่ติดกัน

ในนั้นมีเคาร์เตอร์อยู่ 3 แห่ง 2ในนั้นกำลังให้บริการลูกค้ารายอื่นอยู่

แน่นอนฉันเดินไปที่เคาร์เตอร์ที่ยังว่างอยู่

 

“โย่ คุณหนูหมี มาขายวูลฟ์อีกแล้วหรอ?”

คุณเกนทส์ทักทายฉันพร้อมกับหัวเราะ

 

“มีมอนสเตอร์ตัวอื่นด้วยนะ“

“โอ้ อย่างนั้นหรอกเหรอ! จริงๆอะไรก็ตามที่เธอเอามากิลด์ก็รับซื้อหมดแหละนะ”

 

อย่างแรกฉันเอาวูล์ฟสิบตัวออกมาจากกล่องมิติคุณหมี

พวกนักผจญภัยในห้องเริ่มส่งเสียงดังขึ้นมา

คงเพราะคนคนเดียวเอาวูล์ฟสิบตัวมาส่ง

 

“เอามาเยอะอีกแล้วสินะ”

 

คุณเกนทส์เรียกพนักงานที่อยู่ข้างในให้ออกมาขนวูลฟ์

พนักงานสองคนออกมาจากด้านหลังเพื่อมาขนวูลฟ์ออกไป

เมื่อเคาน์เตอร์ว่างลงอีกครั้งฉันก็เอาฮอร์นแรบบิท 10 ตัวออกมา

เสียงโห่ร้องจากพวกนักผจญภัยที่ดังอยู่แล้วในห้องก็ยิ่งดังมากขึ้นไปอีก

 

อนึ่งฮอร์นแรบบิทยาวประมาณหนึ่งเมตร

รูปร่างของมันก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่พลังกระโดดนับว่าแข็งแกร่งมาก ดังนั้นการโจมตีกระโดดจากด้านหน้าจึงประมาทไม่ได้เลย

มันเป็นไปได้มากทีเดียวที่นักผจญภัยที่สวมใส่ชุดเกราะที่ไม่แข็งแกร่งพอจะถูกแทงเข้าที่มุมที่อับและตายลง

 

“อะไรเนี่ย เธอมีฮอร์นแรบบิทด้วยรึ? นี่มันพึ่งถูกฆ่าไปเร็วๆนี้ใช่ไหม?”

 

อีกครั้งหนึ่งที่คุณเกนทส์เรียกเจ้าหน้าที่ให้มาขนฮอร์นแรบบิทเข้าไปด้านใน

 

“เธอก็ยังคงไม่ได้แล่มันมาเหมือนเคยนะ”

“ก็ฉันทำไม่เป็นนี่ แล้วมันดูท่าทางจะยุ่งยากด้วย”

“ก็นะ ถ้าจากมุมมองของกิลด์ที่มีงานเพิ่มขึ้นก็ถือเป็นเรื่องดี แต่นักผจญภัยที่ไม่ได้เรียนรู้วิธีการแล่จะได้เงินน้อยลงนะ”

“ไว้เดี๋ยวฉันจะหัดทำ”

 

ด้วยมารยาท ฉันจึงเลือกคำตอบที่คิดว่าเหมาะสมออกไป แต่ที่จริงแล้วฉันไม่มีความคิดที่จะฝึกแม้แต่น้อย

จริงๆอาจจะดีกว่าถ้าจะบอกว่ามันเป็นอะไรที่เป็นไปไม่ได้เลย

ฉันเพิ่งจะเริ่มชินกับการเห็นศพมอนสเตอร์

จะให้ไปชำแหละเลยดูยังไงก็ระดับสูงเกินไป

ขณะที่ฉันกำลังพูดคุยกับคุณเกนทส์ฮอร์นแรบบิทบนเคาน์เตอร์ทั้งหมดก็ถูกเอาออกไป

 

“สรุปแล้วสำหรับวันนี้ก็ วูลฟ์ 10ตัว กับฮอร์นแรบบิท 10 ตัวใช่มั้ย?”

“ยังไม่หมด พอดีฉันยังมีคำขอของหัวหน้ากิลด์ด้วย”

“จากหัวหน้ากิลด์?”

 

ร่างของออร์คร่างหนึ่งถูกนำออกมา

 

“เฮ้ เฮ้ นี่เธอเอามากระทั่งออร์คเลยหรอ? เดี๋ยวนะอย่าบอกนะว่าแม้แต่ออร์คก็มี 10 ตัว?”

 

ความสูงของออร์คโดยเฉลี่ยอยู่ประมาณ 2-3 เมตร

ลืมเรื่องที่จะแบกมันไปได้เลย แค่เรื่องที่จะวางลงบนเคาน์เตอร์ยังไงก็เป็นปัญหาแล้ว

เมื่อฉันเอาออร์คออกมา นักผจญภัยเริ่มที่จะทำเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

 

“ที่ว่าออร์คนั่นต้องล้อกันเล่นแน่ๆ!”

“แต่ที่เห็นอยู่นั่นมันคือออร์คแน่นอนเลยนะ”

“เธอปราบมันด้วยตัวเองเหรอ?”

 

พวกนักผจญภัยต่างทำเสียงดังไม่หยุดหย่อน แต่ฉันไม่สนใจพวกเขาและตอบคำถามของคุณเกนทส์

 

"ใช่แล้ว"

 

“รอแป๊บนะ ถึงฉันจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับกระเป๋าไอเท็มของเธอ แต่มันจะค่อนข้างมีปัญหาถ้าเธอจะเอาออร์ค 10 ตัวออกมาตรงนี้ ยังไงก็รบกวนมาที่คลังสินค้าแช่แข็งในด้านหลังหน่อยละกันนะ”

 

หลังจากได้รับอนุญาตจากคุณเกนทส์ ฉันเดินไปยังคลังสินค้าหลังเคาน์เตอร์

ระหว่างที่ฉันเดิน ฉันได้ยินเสียงของนักผจญภัย

 

“สิบร่างงั้นเหรอ โกหกใช่ไหม!”

“มันเป็นไปได้ยังไงที่จะชนะออร์คจำนวนมากขนาดนั้น?”

“เพราะเป็นหมีตัวนั้น?”

“ถ้าเป็นหมีกระหายเลือดแล้ว มันอาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ”

“สมกับเป็นหมีกระหายเลือดจริงๆ”

“ไม่แปลกใจเลยที่เป็นหมีกระหายเลือด”

“นายไม่รู้หรอกเหรอ ... ?”

 

อะไรคือหมีกระหายเลือด?

ฉันอยากจะฟังการสนทนาของพวกนักผจญภัยต่อ แต่เนื่องจากคุณเกนทส์ได้นำหน้าไปก่อนแล้ว ฉันก็ไม่มีทางเลือก
อย่างที่คาด ฉันไม่ได้ยินเสียงของพวกนักผจญภัยแล้ว

 

เมื่อฉันเข้าไปในคลังสินค้า มันเย็นยะเยือกและหนาวจัด เนื่องจากใช้หินเวทย์มนต์ธาตุน้ำแข็ง

 

“เข้ามาแล้วก็ช่วยปิดประตูทีนะ ถ้าไม่อย่างนั้นเดี๋ยวอุณหภูมิข้างในมันจะเพิ่มขึ้น”

 

เมื่อฉันเข้าไปข้างในแล้ว ฉันจึงปิดประตู

มีวัตถุดิบที่ได้จากการชำแหละมอนสเตอร์ รวมไปถึงเนื้อสด กองอยู่ด้านใน

วูลฟ์และฮอร์นแรบบิทที่ฉันเอามาก่อนหน้านี้ก็ถูกขนมายังที่นี่

พนักงานของกิลด์ทำงานกันอย่างหนัก

 

“อาจจะเย็นไปหน่อย ทนหน่อยละกันนะ ถ้าอุ่นกว่านี้เนื้อจะเน่าเอาซะก่อน”

 

คุณเกนทส์มุ่งหน้าไปยังโต๊ะขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง

 

ถึงกระนั้นก็ยังมีพื้นที่เพียงพอแค่สำหรับออร์ค 1 ตัว

 

“โทษทีนะ แต่ช่วยวางหนึ่งตัวลงบนโต๊ะที ส่วนที่เหลือจะวางไว้บนพื้นรอบๆก็ได้”'

 

ฉันเอาร่างของออร์คออกจากจากกล่องคุณหมีตามที่แนะนำ

 

“ขอบคุณจริงๆ อย่างที่คาดไว้เลย การจะเคลื่อนย้ายออร์คเป็นเรื่องลำบากมาก ว่าแต่นี่จะไม่เป็นไรจริงๆเหรอ? ถ้าทางเราเป็นฝ่ายแล่เองราคาซื้อจะตกลงนะ”

“ฉันแล่พวกมันไม่เป็น ดังนั้นอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว แล้วเรื่องเงินฉันก็ไม่มีปัญหาด้วย”

“ก็นะ ที่จริงสมควรอยู่หรอกถ้าล่าได้มากขนาดนั้น จะว่าไปแล้ว คุณหนูหมีตอนนี้ระดับเท่าไหร่แล้ว”

“เพิ่งขึ้นเป็นระดับ D เมื่อกี้นี้เอง”

“ระดับ D...นั่นสินะ ดูจากที่เอาชนะออร์คทั้งหมดนั่น ถ้าอย่างนั้นเธอจะรับฟังคำขอเล็กๆของฉันหน่อยได้ไหม?”

"ว่า?"

“คุณหนูหมีไม่ชำนาญเรื่องการแล่หรือการชำแหละใช่ไหมล่ะ?”

“ ... “

“ถ้าอย่างนั้นเธอจะทิ้งงานแล่พวกนั้นไว้ให้เด็กคนนึงที่เข้ามารับงานกับฉันได้รึเปล่าล่ะ?”

“แต่ถ้าทำแบบนั้นรายได้ของกิลด์จะลดลง”

“ถ้ามีแค่ส่วนของคุณหนูหมีที่หายไป ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร มีนักผจญภัยอีกหลายร้อยคนที่ทำงานที่นี่”

 

นั่นก็จริง

แม้กระทั่งก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ กิลด์ก็ดำเนินการได้อย่างปรกติ ดังนั้นถ้าเกิดส่วนของฉันหายไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา

 

“แล้วทำไมต้องเป็นคนที่ว่า?”

“อา เพราะเธอเป็นผู้เยาว์น่ะ ก็เลยยังเป็นพนักงานของกิลด์ไม่ได้ แล้วเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงด้วยเหมือนกันด้วย”

“หมายถึงฟีน่างั้นหรอ?”

 

เด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเพียงคนเดียวที่ฉันรู้จักที่นี่

 

“คุณหนูหมีก็รู้ใช่ไหม เรื่องครอบครัวของเด็กคนนั้น”

 

ฉันพยักหน้า

พ่อของเธอก็หายสาปสูญ แม่ของเธอกำลังป่วย และเธอมีน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเธอสามปี

 

“ที่จริงฉันก็ให้งานเธอทำอยู่เหมือนกัน แต่ก็เฉพาะเมื่อกิลด์มีงานมากเกินไปเท่านั้นแหละ โดยปกติแล้วแค่พนักงานกิลด์ที่มีอยู่ก็สามารถจัดการได้โดยไม่มีปัญหา”

“พูดง่ายๆก็คือ คุณต้องการให้ฉันให้งานให้ฟีน่าทำ?”

"ถูกตัอง ฟีน่าเป็นคนที่มีฝีมือในการแล่และการชำแหละ เพราะฉะนั้นรับรองได้เลยว่าจะไม่ทำวัตถุดิบเธอเสียหาย”

“นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก ปัญหาก็คือฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ในเมืองนี้อีกนานแค่ไหน”

 

ถึงฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่ฉันก็ยังอยากจะไปที่เมืองหลวงของจักรวรรดิ

และฉันยังอยากจะไปเห็นประเทศอื่น ๆด้วย

 

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร แค่เฉพาะตอนที่คุณหนูหมียังอยู่ในเมืองก็พอแล้ว ฉันแค่ต้องการให้งานกับฟีน่า”

“ถ้างั้นแล้วฉันควรจะจ่ายเงินให้เธอเท่าไหร่? ฉันไม่รู้ราคาตลาดสำหรับการแล่หรือชำแหละเลย”

“ทางกิลด์เก็บร้อยละยี่สิบ เพราะฉะนั้นคงไม่มีปัญหาถ้าเธอจะให้ฟีน่าร้อยละสิบของราคาขาย”

“แค่ร้อยละสิบ?”

“แค่นั้นก็เยอะมากแล้วนะ ถ้าเธอคิดว่าสูงเกินไปจะปรับลดลงมาก็ได้”

"เข้าใจแล้ว"

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะเรียกฟีน่าเข้ามา รอแป๊บนึงนะ”

 

คุณเกนสท์เดินเข้าไปในห้องด้านหลังอย่างอารมณ์ดี

ขณะที่ฉันกำลังคิดจะตามเข้าไปในห้องด้านหลัง ฟีน่าก็ถูกพาเข้ามา

 

“พี่ยูนะ!”

 

เธอวิ่งเข้ามาหาและกอดฉันไว้แน่น

อืม น่ารักแฮะ

ฉันกำลังจะลูบหัวของเธอ

แต่เหมือนเธอจะโชกเลือดไปหน่อยรึเปล่า?

 

“สบายดีไหมฟีน่า?”

"ค่ะ! จริงรึเปล่าค่ะที่ว่าพี่ยูนะจะจ้างหนูทำงาน”

“จริงสิ รบกวนดูแลเรื่องชำแหละมอนสเตอร์ที่ฉันล่ามาด้วยนะ”

"ขอบคุณมากค่ะ!"

 

เธอส่งรอยยิ้มที่เบิกบานมาให้ฉัน

 

“เพราะฉะนั้น ฟีน่า เธอคงไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ไปสักพักแล้วนะ”

"แต่ว่า"

“ตอนนี้ที่นี่มีงานจำนวนมากที่ต้องทำให้เสร็จ เพราะคุณหนูตรงหน้านี่ไม่ยอมแล่พวกมัน ถ้าคุณหนูยอมจ้างงานฟีน่า จะทำให้งานในกิลด์น้อยลง แต่วันนี้ฉันยังจะจ่ายงานให้เธอตามปรกติ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นกังวล แค่ขนาดวันนี้คุณหนูยังนำหมาป่า ฮอร์นแรบบิท และออร์คอย่างละสิบตัวมาที่กิลด์”

“มากขนาดนั้นเลย ?!”

“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้หนูต้องทำอะไรบ้าง?”

 

“หนูไปที่โรงแรมที่พี่สาวยูนะพักอยู่ได้ไหมคะ?”

“ได้สิ”

“ถ้างั้นหนูจะเข้าไปประมาณเจ็ดโมงเช้านะคะ”

 

ฉันคิดว่ามันเช้าเกินไป แต่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในโลกนี้มักจะเริ่มต้นทำงานเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น

ในทางตรงกันข้ามเมื่อดวงอาทิตย์ตกลงก็ถึงเวลาเลิกงาน

ถึงมีหินเวทย์มนต์ที่ให้แสงสว่าง แต่ก็ไม่มีใครที่ใช้มันสำหรับการทำงาน

 

ฉันนัดหมายกับฟีน่าสำหรับวันพรุ่งนี้ แล้วกลับออกมาจากคลังสินค้า

อากาศภายนอกคลังสินค้าอบอุ่นผิดกับภายใน

ฉับรับเงินค่าวัตถุดิบมอนสเตอร์สำหรับวันนี้จากคุณเกนทส์และกลับไปที่โรงแรม

 

=====================================

 

ยูนะ: มาต่อกับมุมคำถามกันเถอะ

 

ฟีน่า: ถึงพวกเราจะไม่ได้รับคำถามอะไรเลยก็ตามค่ะ

 

ยูนะ: โอเค อ่านคำถามต่อไปได้เลย

 

ฟีน่า: นี่จะดีเหรอคะ? ทำไมคุณหมีถึงใช้ภาษาและตัวอักษรของโลกอื่นได้ละคะ?

 

ยูนะ: เนื่องจากถ้าทำไม่ได้ก็ไม่มี "การเม้ามอยของสาวๆ" ในห้องอาบน้ำนะสิ

 

ฟีน่า: เพราะเหตุผลแบบนั้นหรอกเหรอคะ ?!

 

ยูนะ: เพราะยังงั้นแหละ เพื่อความสะดวกของผู้เขียน เมื่อเอาชุดคุณหมีออกจะพูดคุยกับใครก็ไม่ได้ ดังนั้นการเม้ามอยของหญิงสาวในห้องอาบน้ำจะไม่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยนะ เพราะฉะนั้นเลยต้องพูดสองรอบ

 




NEKOPOST.NET