NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.17 - คุณหมีโดนดุและระดับ D


หลังจากที่ฉันจัดการภารกิจปราบปรามราชาก็อบลิน แล้วก็ในขณะที่ฉันยังคงรับภารกิจจากกิลด์อยู่ ฉันก็เริ่มทดลองอะไรๆหลายอย่างเกี่ยวความสามารถของเวทมนต์ การจินตนาการใช้เวทมนต์ และยืนยันพลังของเวทมนต์

 

วิธีใช้ดาบของราชาก็อบลิน วิธีเสริมพลังเวทให้มัน

แล้วก็วิธีใช้มีดสำหรับขว้างด้วย

ยืนยันพลังทำลายและป้องกันของชุดคุณหมี

ยืนยันขีดจำกัด ขนาดและคุณสมบัติของกล่องมิติคุณหมี

ในขณะที่ทำการทดลองอะไรหลายๆอย่างนั้นเอง เวลาก็ล่วงเลยไปสามสัปดาห์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แม้แต่วันนี้ ฉันก็ยังยัดวูล์ฟลงกล่องมิติคุณหมีเพื่อทดสอบอยู่

เอาละเรียบร้อยแล้ว

งั้นก็ไปรายงานที่กิลด์เลยดีกว่า

 

“คุณยูนะวันนี้ก็มี แค่ วูล์ฟอีกแล้วเหรอคะ?”

 

ทำไมถึงจงใจเน้นคำว่า แค่ ขนาดนั้นด้วยล่ะ?

 

“ใช่แล้ว”

 

“จริงเหรอคะ?”

 

“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”

 

“เมื่อเร็วๆนี้นักผจญภัยหลายคนรับภารกิจไปแล้วก็กลับมาโดยไม่สามารถจบภารกิจได้ค่ะ”

 

“...”

 

“มีคนบอกกับฉันว่า ถึงจะออกไปเร็วแค่ไหน ก็ไม่เจอมอนเตอร์เลยแม้แต่ตัวเดียวค่ะ”

 

“...”

 

“แถวหมู่บ้านเองก็ส่งคำขอให้ปราบปรามออร์คมาโดยที่ไม่รู้ว่าออร์คพวกนั้นหายไปหมดเรียบร้อยแล้ว”

 

“...”

 

“นักผจญภัยบางส่วนรับภารกิจจัดการโคบอลท์ แต่ก็ไม่เจอโคบอลท์”

 

“...”

 

“บางคนก็รับภารกิจไปจัดการฮอร์นแรบบิท แต่ก็ไม่เจอแม้แต่ตัวเดียว”

 

“...”

 

“แล้วเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้งด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณยูนะพอจะทราบอะไรบ้างไหมคะ?”

 

สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัยพุ่งตรงมาที่ฉัน

ส่วนคำตอบของคำถามน่ะเหรอ แน่นอนว่า ใช่ อยู่แล้ว

ฉันรู้เรื่องหมดทุกอย่างเลย แถมยังรู้ชื่อของคนร้ายที่ก่อเรื่องทั้งหมดด้วยเชียวนะ

แล้วที่สำคัญหลักฐานอย่างซากของมอนสเตอร์เหล่านั้นก็อยู่ในกล่องมิติคุณหมีนี่เอง

 

“อย่างงั้นเหรอ? พวกนักผจญภัยที่รับภารกิจไปนี่น่าสงสารแย่เลยนะ”

 

แล้วคุณเฮเลนผุ้แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

“ฉันยังได้ข่าวมาว่าก่อนจะไปทำภารกิจก็เจอเด็กผู้หญิงใส่ชุดหมีสีดำน่ารักๆป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆนั้นด้วยนะคะ ทีนี้พอจะนึกอะไรออกบ้างไหมคะ?”

 

เธอมองฉันมาที่ฉันเงียบๆ

แม้ว่าฉันอยากจะหลบสายตาเธอแค่ไหนแต่ก็ยังพยายามอดทนไว้

 

“หรือชุดของฉันจะเป็นที่นิยมขึ้นมากันนะ?”

 

“เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ! แล้วคนที่ว่านั่นมันก็คุณยูนะชัดๆเลยไม่ใช่เหรอคะ? คนที่สวมชุดแบบนั้นน่ะมีแค่คุณเท่านั้นแหละค่ะ!”

 

“ถ้ารู้อยู่แล้วก็ไม่เห็นต้องมาถามกันตั้งแต่แรกเลยนี่นา”

 

“หัวหน้ากิลด์บอกฉันว่าถ้าเจอคุณให้เรียกตัวไปหาด้วยค่ะ”

 

“ทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่าฉันขโมยภารกิจใครเสียหน่อยนี่นา ฉันแค่เดินๆอยู่แล้วบังเอิญเจอพวกมอนสเตอร์โผล่มาก็เลยจัดการมันก็เท่านั้นเอง”

 

“ค่ะ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ที่สำคัญกว่านั้นคือคุณยูนะไม่ได้รับภารกิจอะไรเลยก่อนจะไปทำอย่างนั้นต่างหากค่ะ”

 

“เพราะแบบนั้น-”

 

“แต่ว่าในฐานะที่เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของกิล ฉันอยากให้คุณมารายงานทุกครั้งที่กำจัดมอนสเตอร์ไปค่ะ แบบนั้นจะทำให้นักผจญภัยที่รับภารกิจไปไม่โดนปรับโทษว่าล้มเหลวในการทำภารกิจ”

 

“เข้าใจแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะมารายงาน”

 

“ถ้าเข้าใจแล้ว ก็เชิญไปพบหัวหน้ากิลด์ด้วยค่ะ”

 

“เอ๋~!”

 

“ไม่ต้อง เอ๋~! เลยค่ะเดี๋ยวฉันจะนำทางให้ เชิญตามมาค่ะ”

 

แล้วฉันก็โดนเฮเลนบังคับฝืนใจพามายังหน้าห้องของหัวหน้ากิลด์

 

“หัวหน้ากิลด์คะฉันพาตัวคุณยูนะมาแล้วค่ะ”

 

หลังจากเคาะประตูเสียงของหัวหน้ากิลด์ก็ดังขึ้น

 

“เชิญเข้ามาได้”

 

แล้วคุณเฮเลนก็เปิดประตูและเดินเข้าไป

ในห้องนั้นหัวหน้ากิลด์ดูเหมือนกำลังทำงานอยู่หลังโต๊ะ

 

“มาแล้วสินะ เฮเลนกลับไปทำงานเถอะ ส่วนยูนะ เธอมานั่งตรงนี้”

 

เขาชี้ไปทางโต๊ะตรงกลางห้องที่มีเก้าอี้หกตัววางเรียงอยู่

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวกลาง

 

“แล้ว? มีอะไรล่ะ?”

 

“ฉัน? มีอะไรงั้นเหรอ?”

 

“เธอจัดการมอนสเตอร์ในภารกิจของคนอื่น แล้วยังไม่มารายงานกับกิลด์ แล้วก็ไม่รับรางวัลภารกิจ แล้วยังไม่ขายวัตถุดิบทีได้มาให้กิลด์อีก เธอนั่นแหละต้องการอะไรกันแน่?”

 

ฆ่าเวลา ฝึกเวทมนต์ ฝึกดาบ ยืนยันข้อมูลมอนสเตอร์ สำรวจทำแผนที่ แล้วก็อะไรๆอีกหลายอย่างเลยละ

 

“ฉันเพิ่งมาถึงเมืองนี้ก็เลยสำรวจพื้นที่รอบๆ ก็เลยจัดการมอนสเตอร์ที่บังเอิญเจอระหว่างทางก็แค่นั้นแหละ”

 

“แล้วเรื่องรายงานล่ะ?”

 

“ฉันเพิ่งเคยเข้ากิลด์นี่นา ก็เลยไม่รู้เรื่องหรอก”

 

ฉันไม่รู้จริงๆนั่นแหละว่าการที่ไปกำจัดมอนสเตอร์ในภารกิจของปาร์ตี้อื่นเข้าเนี่ยต้องทำยังไง

คุณเฮเลนที่ไม่ยอมสอนฉันเรื่องนี้นั่นแหละที่ผิด

ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องธรรมดาสามัญในหมู่นักผจญภัย แต่คนที่มาจากต่างโลกอย่างฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ

 

“แล้วเหตุผลที่ไม่มาขายวัตถุดิบให้กิลด์ล่ะ?”

 

“ฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน”

 

“แต่เก็บเอาไว้ในกระเป่าไอเทมมันก็เป็นปัญหากับเธอใช่ไหมล่ะ?”

 

จะว่าไปแล้วถ้าเป็นกระเป่าไอเทมปกติมันไม่หยุดเวลาเอาไว้นี่นา ขืนเน่าคากระเป่าไอเทมนี่ก็คงแย่เลย

 

“นั่นสินะ ช่วยเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับของเราสองคนหน่อยได้ไหม?”

 

“อะไรล่ะ? ฉันไม่ใช่คนที่จะปากเบาเที่ยวบอกความลับของคนอื่นหรอก”

 

“กระเป่าไอเทมของฉันมันหยุดเวลาได้ เพราะงั้นเรื่องเน่าเปื่อยน่ะไม่มีปัญหาหรอก”

 

“...จริงเหรอ?”

 

เพื่อยืนยันเรื่องที่พูดไปฉันก็เลยเอาซากของวูล์ฟตัวหนึ่งออกมา

 

“นี่เป็นวูล์ฟที่ฉันฆ่าไปเมื่อสามวันก่อน”

 

ซากของวูล์ฟถูกวางลงบนโต๊ะ

หัวหน้ากิลด์มองสำรวจซากของวูล์ฟ

 

“ดูเหมือนวูล์ฟที่เพิ่งจะถูกฆ่าไปเมื่อกี้จริงๆด้วย”

 

เพราะความใหม่ของซากหัวหน้ากิลด์ก็ตัดสินได้ในทันที

เลือดของมันที่ยังไม่หยุดไหลก็หยดลงบนโต๊ะทันที ฉันจึงเก็บมันเข้ากระเป่าไอเทม

 

“ด้วยเหตุนี้แหละ ก็เลยไม่มีปัญหาเรื่องเน่า เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก”

 

“ฉันเข้าใจเรื่องของเธอแล้ว ยังไงก็ตามต่อจากนี้ไปช่วยทำตามกฏของกิลด์ด้วยนะ ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นปัญหากับนักผจญภัยคนอื่น”

 

“อือ เข้าใจแล้ว ฉันไปได้รึยัง?”

 

“มีอีกเรื่อง เธอจัดการออร์คไปด้วยใช่หรือเปล่า?”

 

“ใช่”

 

ไม่มีประโยชน์ที่จะโกหก ฉันก็เลยตอบไปตามตรง

 

“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหลังจากนี้จะเลื่อนระดับของเธอเป็นระดับ D ก็แล้วกัน”

 

“ให้เลื่อนระดับง่ายแบบนั้นจะไม่เป็นไรเหรอ? ฉันยังไม่ได้รับภารกิจระดับ Dเลยนะ? ถ้าฉันจำไม่ผิดรู้สึกว่าต้องทำภารกิจให้เสร็จอย่างน้อย 10 ครั้งนี่นา?”

 

“เธอสามารถจัดการออร์คกับราชาราก็อบลินได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาหรอก อีกอย่างเธอมีซากออร์คมากกว่าสิบตัวในกระเป่าไอเทมใช่ไหมล่ะ?”

 

จะว่าไปแล้วก็ราวๆนั้นแหละมั้ง

 

“ต้องขอโทษจริงๆ แต่ช่วยขายวัตถุดิบให้ทางกิลด์ที ถ้าพวกเราไม่มีวัตถุดิบมาหมุนเวียน ชื่อเสียงของกิลด์จะลดลง”

 

“เข้าใจแล้ว”

 

“แค่นี้แหละ มีใครอยู่ข้างนอกไหม!?”

 

เขาตะโกนไปทางประตู

 

“ค่ะ มีอะไรเหรอคะ?”

 

เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทันที

 

“ขอโทษทีนะ แต่ช่วยบอกเฮเลนว่าให้เลื่อนระดับของเด็กคนนี้เป็นระดับ D ให้หน่อย”

 

“เข้าใจแล้วค่ะ”

 

“เอาละ ไปได้แล้วละ”

 

พนักงานกิลด์นำทางฉันมายังโต๊ะที่เฮเลนรออยู่ หลังจากที่บอกเรื่องที่หัวหน้ากิลด์ฝากมาให้เฮเลนฟังแล้วเธอก็กลับไปทำงานเหมือนเดิม

 

“ยินดีด้วยที่ได้เลื่อนระดับนะคะคุณยูนะ”

 

“ขอบคุณนะ”

 

“แต่ว่ามันเป็นปัญหาจริงๆนะคะ ห้ามลืมมารายงานเด็ดขาดเลยนะคะ”

 

“ขอโทษนะ”

 

“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วก็รบกวนขอบัตรกิลด์เพื่อนยืนยันการเลื่อนระดับด้วยค่ะ”

 

เธอวางบัตรกิลด์ลงบนแผ่นคริสตัลแล้วสั่งให้มันทำงาน

ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเจ้าเครื่องนั่นมันทำงานยังไง

เจ้าแผ่นคริสตัลนั่นมันเชื่อมต่อกันทั้งเมืองได้ยังไงกันนะ?

แล้วก็อย่างสุดท้ายเจ้าอุปกรณ์ทางเวทมนต์นี่มันเป็นมายังไงกันแน่?

 

“แล้วก็มีคำขอจากกิลด์เรื่องหนึ่งด้วยนะคะ ได้ไหมคะ?”

 

“อะไรเหรอ?”


 

“ช่วงนี้ช่วยหยุดล่าวูล์ฟที่อยู่แถวๆนี้ก่อนได้ไหมคะ? แน่นอนว่าการจะล่าอะไรมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณยูนะ แต่ว่ามันค่อนข้างเป็นปัญหาสำหรับนักผจญภัยมือใหม่น่ะค่ะ”

 

“ถึงฉันจะเป็นมือใหม่เหมือนกันน่ะเหรอ?”

 

ฉันยังเป็นนักผจญภัยได้ไม่ถึงสิบวันดีเลยนะ

 

“อย่างคุณยูนะน่ะ ไม่เรียกว่ามือใหม่แล้วล่ะค่ะ”

 

โดนว่าเลย…

เอาเถอะถ้านับประสบการณ์สมัยในเกมด้วยแล้วก็เรียกว่ามือใหม่ไม่ได้แล้วจริงๆนั่นแหละนะ

 

“มือใหม่น่ะปราบก็อบลินทั้งฝูง โค่นราชาก็อบลินแล้วก็จัดการมอนสเตอร์อย่างออร์คไม่ได้หรอกค่ะ”

 

“เข้าใจแล้ว! แค่หยุดล่าวูล์ฟไปสักพักก็พอใช่ไหมล่ะ?”

 

“ขอบคุณมากค่ะ ทางกิลด์อยากให้นักผจญภัยระดับล่างๆได้หาประสบการณ์เพื่อเลื่อนระดับบ้าง แล้ววูล์ฟกับก็อบลินเองก็เป็นมอนสเตอร์ที่เหมาะสมกับการหาประสบการณ์ค่ะ”


 

“แล้วก็อบลินนี่ล่าได้หรือเปล่า?”

 

“พวกก็อบลินเพิ่มจำนวนเร็วมากเพราะอย่างนั้นไม่เป็นไรค่ะ ถ้าจะให้พูดก็คืออยากจะขอให้ช่วยจัดการมันเลยค่ะ เพราะซากก็อบลินนั้นขายไม่ได้ ก็เลยเป็นภารกิจที่ไม่ค่อยเป็นที่นิยมนัก”

 

ฉันเองก็ไม่อยากทำภารกิจปราบก็อบลินนักหรอก

เพราะของที่ใช้การได้จากมันก็มีแค่หินเวทมนต์ แล้วจะให้เอาซากมันกลับมาที่กิลด์ก็คงไม่ไหว

เพราะอย่างนั้นตอนที่จัดการมันฉันก็จะเผามันทิ้ง

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญรับบัตรกิลด์คืนได้เลยค่ะ”

 

ฉันรับบัตรกิลด์กลับมา

ได้เลื่อนเป็นระดับ D เรียบร้อยแล้ว

 

“ถ้าเรียบร้อยแล้วฉันกลับเลยได้หรือเปล่า?”

 

“ค่ะ ไม่มีปัญหา แต่ก่อนกลับช่วยขายวัตถุดิบให้กิลด์ด้วยนะคะ”

 

หลังจากออกมาจากกิลด์ฉันก็เข้าไปยังตึกข้างๆเพื่อขายวัตถุดิบ

 

==================================================================

 

ยูนะ : มาเริ่มช่วงตอบคำถามกันโลด

 

ฟีน่า : จู่ๆก็ทำอะไรแบบนี้มันจะดีเหรอคะ?

 

ยูนะ : สำหรับช่วงตอบคำถามนี้จะเป็นการตอบคำถามที่ผู้อ่านหลายๆท่านสงสัยนั่นเอง

 

ฟีน่า : แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงหรือเตรียมใจมาทำอะไรแบบนี้เลยนะคะ

 

ยูนะ : เพราะอย่างนั้นแหละ พวกเราอยากจะรู้ความรู้สึกของผู้อ่านยังไงล่ะ เอาละฟีน่าช่วยอ่านคำถามทีนะ

 

ฟีน่า : เอ๊ะ? อะไรคะเนี่ย? “ทำไมถึงไม่มีการระบุค่าธรรมเนียมหรือเงินรางวัลสำหรับภารกิจล่ะ?”

 

ยูนะ : เพราะมันน่ารำคาญที่จะต้องมากำหนดราคามันยังไงล่ะ!

 

ฟีน่า : เป็นแบบนั้นหรอกเหรอคะ?!

 

ยูนะ : เอ้า ไปคำถามต่อไปกันเลย


 




NEKOPOST.NET