[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.15 - คุณหมีในวันฝนตก ภาคต้น


วันนี้ฉันอยู่แต่ข้างในโรงแรมเพราะฝนที่ตกลงมาตั้งแต่เช้า

ก็เลยลองอ่านหนังสือเกี่ยวกับมอนสเตอร์ฆ่าเวลาไปเรื่อย

มอสเตอร์ส่วนใหญ่ในหนังสือก็เป็นมอสเตอร์ที่มีอยู่ในเกมหรือนิยายกับการ์ตูนทั่วไป

ลองเที่ยวรอบโลกเพื้อค้นหาพวกมันดูดีไหมนะ

พอท้องของฉันประท้วงหาข้าวเที่ยงฉันก็เลยลงไปที่ชั้นหนึ่ง

ในห้องอาหารมีลูกค้าอยู่เต็มไปหมด

พอฉันลองถามเอเลน่าดู

 

“อ๋อ พอดีร้านแผงลอยข้างถนนปิดน่ะ ต้องขอบคุณฝนเลยละ ลูกค้าก็เลยต้องมองหาที่หลบฝน ส่วนใหญ่ก็เลยมองหาร้านที่สามารถหลบฝนไปได้ด้วย”

 

ก็นั่นสินะ ถ้าเป็นร้านแผงลอยคงจะเปียกหมดแหละ

พวกลูกค้าคงไม่ได้คิดจะออกมาซื้อของกันในวันฝนตกแบบนี้หรอก แต่มองหาร้านที่อุ่นๆกับมีอะไรให้กินนั่นแหละ

พอคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลกเลยที่จะเลือกร้านที่ไม่โดนฝนแบบนี้

ฉันลองมองหาที่นั่ง แต่ก็ไม่มีตรงไหนว่างเลย

ไม่อยากร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้าด้วยสิ ก็เลยตัดสินใจจะเดินกลับ แต่ในตอนนั้นเอง

 

“คุณยูนะค้า ขอโทษนะคะ แต่พอดีที่นั่งมันเต็มแล้ว รบกวนขึ้นไปทานที่ห้องได้ไหม?”

“อือ ไม่มีปัญหา”

“ขอบคุณมากนะคะ ที่จริงแล้วฉันควรจะเตรียมที่ไว้ให้สำหรับคุณยูนะ เพราะพักอยู่ที่นี่ แต่ว่า...”

“ไม่เป็นไรหรอก งั้นฉันขอเมนูพิเศษของวันนี้นะ”

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะยกไปให้ที่ห้องนะ ช่วยรอหน่อยนะ”

 

หลังจากที่ฉันกลับมาถึงห้องได้ราวๆ 5 นาทีก็มีคนมาเคาะประตู

เร็วจนน่าตกใจเลย

 

“คุณยูนะ ช่วยเปิดประตูหน่อยได้ไหมคะ?”

 

พอฉันเปิดประตูก็พบกับเอเลน่าถือจานที่ส่งควันลอยฉุยอยู่

และเพราะอาหารเที่ยงไม่ถูกนับรวมอยู่ในค่าเช่าฉันก็เลยส่งเงินให้เอเลน่าไป

 

“ขอบคุณที่อุดหนุนค่า”

“งานยุ่งน่าดูเลยนะ”

“แต่ก็เป็นช่วงเวลากอบโกยเลยละ”

 

เธอตอบมาอย่างร่าเริงแล้วเดินกลับไป

แล้วฉันก็กลับมาทานอาหารที่นำมาวางบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย

เป็นผัดผักกับเนื้อแล้วก็ซุปร้อนๆกับขนมปังสดใหม่

ช่างเป็นอาหารที่ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้ดีจริงๆ

ฉันกัดขนมปัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดถึงข้าวสวยอยู่ดีละนะ

ขนมปังมันก็อร่อยอยู่หรอก แต่คนญี่ปุ่นยังไงก็ต้องข้าวอ่ะ

แล้วก็อยากกินราเมงด้วย แต่ในโลกนี้อาจจะมีอะไรแบบนั้นก็ได้นะ?

เอาไว้ถามเอเลน่าดูดีกว่า

พอทานข้าวเสร็จฉันก็วางแผนสำหรับตอนเย็น

 

ฉันเปิดหน้าต่างสถานะดู

 

ชื่อ : ยูนะ

 

อายุ : 15

 

เลเวล : 18

 

สกิล : ภาษาต่างโลก อักษรต่างโลก กล่องมิติคุณหมี ดวงตาคุณหมี การตรวจจับของคุณหมี แผนที่คุณหมี

 

เวทมนต์ : แสงคุณหมี เสริมพลังคุณหมี เวทคุณหมีธาตุไฟ เวทคุณหมีธาตุน้ำ เวทคุณหมีธาตุลม เวทคุณหมีธาตุดิน

 

เครื่องสวมใส่

 

ถุงมือคุณหมีสีดำ       [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

ถึงมือคุณหมีสีขาว     [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

รองเท้าคุณหมีสีดำ     [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

รองเท้าคุณหมีสีขาว   [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

ชุดคุณหมี                  [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

ชั้นในคุณหมี              [ไม่สามารถโอนย้ายได้]

 

มีสกิลเพิ่มขึ้นมาจากที่เช็คครั้งล่าสุดด้วย

 

แผนที่คุณหมี

สามารถสร้างแผนที่ได้จากสถานที่ที่ดวงตาคุณหมีเคยเห็น

 

พอฉันลองใช้ดูก็ปรากฏแผนที่ที่แสดงสถานที่ที่ฉันเคยเห็นพร้อมทั้งชื่อสถานที่  หมู่บ้านที่มีก็อบลินโผล่มาด้วย ประตูเมืองเองก็มี ส่วนที่เหลือนอกจากนั้นเป็นสีดำ

 

ดูเหมือนมินิเกมเลยอะ

แถมยังดูจะสะดวกไม่ใช่น้อย มีข้อเสียนิดหน่อยตรงที่จะใช้ได้เฉพาะสถานที่ๆฉันเคยไปมาแล้วเท่านั้น

แต่ก็เอาเถอะถ้ามีแผนที่ของทั้งโลกอยู่ตั้งแต่ต้นคงน่าเบื่อแย่เลย

 

พอลองมองไปตรงจุดที่เจอกับราชาก็อบลินฉันก็นึกขึ้นมาได้

ฉันหยิบดาบของราชาก็อบลินออกมากล่องกระเป่าไอเทมคุณหมี

มันเป็นดาบของราชาก็อบลิน

มันไม่ได้ดูชั่วร้ายอย่างตอนที่ราชาก็อบลินถืออยู่เลย

มันกลายเป็นดาบส่องประกายวาววับสีเงินไปแล้ว

 

ดาบของราชาก็อบลิน

เลเวล 7

ผลพิเศษ เพิ่มพละกำพลัง เพิ่มพลังเวท

 

เพิ่มพละกำลัง

  เพิ่มพลังโจมตีให้กับผู้ใช้

 

เพิ่มพลังเวท

  สามารถใช้เวทมนต์เสริมพลังให้ตัวดาบได้

 

นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้มันดูชั่วร้ายแบบนั้นตอนราชาก็อบลินถืออยู่

พอฉันลองใช้เวทมนต์เสริมพลังเข้าไป มันก็ส่องประกายสีเงินสวยงามเจิดจ้าออกมา

ถึงจะรู้สึกหดหู่แค่ไหนก็เถอะแต่ก็ไม่เห็นต้องกลายเป็นสีดำจนดูชั่วร้ายแบบนั้นเลย

 

คิดว่าในอนาคตมันน่าจะมีประโยชน์อยู่

ดูแล้ววันนี้ฝนคงไม่หยุดแน่ๆ

 

พอฉันเริ่มคิดว่าวันนี้จะทำอะไรต่อดี มันก็คิดอะไรไม่ออกขึ้นมาเลย

ประสบการณ์ความเป็นฮิคิโมริของฉันสูงอยู่ก็จริง แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เลยถ้ามันไม่มีอินเทอร์เน็ต ทีวี นิยาย หรือการ์ตูน

พอไม่มีสิ่งบันเทิงฉันก็เลยรู้สึกว่างอย่างคิดไม่ถึง

ไม่มีอะไรเหลือให้ทำนอกจากนอนแล้วละ

แต่ถ้านอนตอนนี้ มีหวังตอนกลางคืนก็นอนไม่หลับกันพอดี

ตอนอยู่ญี่ปุ่น ถ้าฉันไม่นอนก็นั่งอ่านนิยาย เล่นเกม เล่นเน็ตไปเรื่อยเปื่อย แต่อยู่ในโลกนี้มันทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะอย่างนั้นตอนนี้ฉันก็เลยต้องมาคิดสิ่งที่ฉันทำได้ว่ามีอะไรบ้าง

 

ฉันตัดสินใจที่จะฝึกร่างกายเสียหน่อย เพราะรู้สึกกังวลมาตั้งแต่สู้กับราชาก็อบลิน

ต้นแขนฉันเหมือนเยลลี่เลย

ต้องขอบคุณชุดคุณหมีจริงๆ ทำให้ฉันสามารถวิดพื้นได้ไม่ว่าจะเป็นครั้งสองครั้งหรือจะสิบจะร้อยครั้งก็ไม่มีเหนื่อยเลย

(ตัวมุดฟูก : แล้วพละกำลังของชุดคุณหมีก็เพิ่มขึ้นอย่างมากมาย… สินะ…?)

ไม่พักสักหน่อยเดี๋ยวแขนก็หลุดกันพอดี พอคิดได้แบบนั้นฉันก็ถอดชุดคุณหมีออกเหลือแค่ชุดชั้นใน

แน่นอนว่าข้างบนเป็นเสื้อเชิร์ตน่ะนะ

ส่วนข้างล่างก็ยังเป็นชุดคุณหมีอยู่

ฉันไม่ได้สวมชุดชั้นในที่ซื้อมาวันก่อน เพราะมันใส่ไม่สบายเอาเสียเลย

คิดว่าคราวหน้าลองไปร้านชั้นสูงดูดีกว่า

 

ฉันลองวิดพื้นในขณะที่กำลังคิดแบบนั้น

ซึ่งก็แน่นอนว่าได้ยังไม่ถึงสิบครั้งด้วยซ้ำ

 

ไม่เปลี่ยนไปจากตอนอยู่ญี่ปุ่นเลยแม้แต่น้อย

ฉันยอมแพ้เรื่องแขนที่เหมือนกับเยลลี่ของฉันแล้วก็สวมชุดคุณหมีกลับไปเหมือนเดิม

ที่น่ากลัวคือฉันเริ่มจะชินกับการอยู่ในชุดคุณหมีนี่แล้วสิ…


 




NEKOPOST.NET