NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.14 - คุณหมีส่งภารกิจ


“ยูนะจัง ยูนะจัง ตื่นเร็ว”

“หนวกหูจัง”

 

ฉันขยี้ตาพลางลุกขึ้น

 

“ในที่สุดก็ตื่นเสียที”

 

“ฉันทำงานหนักอยู่แท้ๆ แต่ยูนะจังกลับมานอนอยู่แบบนี้ไม่แฟร์เลยนี่นา”

“ก็งานชำแหละมันงานของคุณรูรินะนี่นา เสร็จแล้วเหรอ?”

“เสร็จแล้วล่ะ พอเดินออกมาจากถ้ำแล้วเจอบ้านแบบนี้เล่นเอาฉันตกใจเลย พอฉันลองแอบมองเข้าไปก็เห็นเธอนอนอยู่ แต่กลับไม่มีประตูอยู่ฉันก็เลยเข้าไปไม่ได้”

 

ฉันเปิดกำแพงด้วยเวทมนต์แล้วเดินออกไป

พอฉันลองมองท้องฟ้าก็พบว่าเวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่ายแล้ว

บ่ายสามได้มั้ง?

 

”มีซากก็อบลินเต็มไปหมดเลยละ แถมยูนะจังยังไม่มาช่วยอีก เหนื่อยมากเลยล่ะ”

 

ฉันเมินคำบ่นนั่นไปไปแล้วเปลี่ยนหัวข้อ

 

“มีอะไรที่พวกเราต้องทำในถ้ำนั่นอีกหรือเปล่า?”

“ไม่มีแล้วละ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันปิดปากถ้ำเลยนะ เดี๋ยวถ้ามีพวกมอนสเตอร์มาอาศัยอยู่มันจะเป็นปัญหาขึ้นมาอีก”

 

แล้วฉันก็ใช้เวทมนต์ดินปิดประตูถ้ำไว้

จะได้ไม่มีโอกาสที่จะมีพวกมอนสเตอร์มาอาศัยอยู่

 

“ถ้างั้นกลับกันเลยเถอะ”

“เหนื่อยสุดๆเลย...”

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวช่วยพากลับไปเอง”

 

ฉันไม่ได้จะเดินกลับแบบชิลๆอยู่แล้ว

 

“ยูนะจัง… อย่าบอกนะว่า...”

“พื้นที่บนภูเขามันค่อนข้างชันเพราะงั้นอย่าพูดมากจะดีกว่านะ”

 

ฉันยิ้ม

ฉันลงจากภูเขาโดยอุ้มรูรินะที่ทำหน้าบอกไม่ถูกอยู่ด้วย

กระโดด! กระโดด! กระโดด!

ทุกครั้งที่ฉันกระโดดก็จะมีเสียงรูรินะกรี๊ดออกมาด้วยทุกครั้ง

เสียงกรี๊ดมันดังเอาเรื่องเลยนะเนี่ย เวลาที่มันดังมาจากข้างๆหูเนี่ย…

ฉันเมินเสียงกรีดร้องของเธอแล้วหันไปตั้งใจวิ่งแทน

พอใกล้ถึงประตูหมู่บ้านฉันก็ปล่อยรูรินะลงแล้วเดินไปหายามเฝ้าประตู

ขารูรินะดูจะสั่นเล็กน้อย หรือฉันตาฝาดไปเองกันนะ?

พวกเราทักทายยามเฝ้าประตูแล้วก็เดินตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

 

“อืมม กลับมาเร็วกันแบบนี้แสดงว่ามันคงยากเกินไปจริงๆสินะ?”

“เปล่า เสร็จเรียบร้อยแล้วน่ะ”

“ว่ายังไงนะ?”

“ภารกิจปราบปรามก็อบลินเสร็จเรียบร้อยแล้วน่ะ”

“นี่เป็นหินเวทมนต์ของก็อบลิน”

 

รูรินะเอาออกมาจากกระเป๋าหนังออกมาจากกระเป๋าไอเทมของเธอ

เธอกางมันออกแล้วแสดงให้ผู้ใหญ่บ้านดู

คงจะเป็นหินเวทมนต์ละมั้ง

ขอไม่ดูแล้วกัน

ไม่อยากจะเห็นหินเวทมนต์เปื้อนเลือดสักเท่าไหร่ด้วยสิ

เดี๋ยวกินข้าวไม่ลงกันพอดี

ถ้าได้ล้างน้ำสักหน่อยก็น่าจะดูดีขึ้น แต่ไม่คิดว่าในถ้ำนั่นจะมีน้ำให้ล้างหรอกนะ

 

“โอ้ แสดงว่าพวกเจ้าสามารถปราบมันได้จริงๆสินะ ไม่ใช่ว่าพวกมันมีเยอะมากหรอกเหรอ?”

“ก็นะมีตั้ง 100 กว่าตัวนี่นา”

“100!?”

 

ผู้ใหญ่บ้านทำท่าตกใจ

มันก็น่าจะตกใจอยู่แหละนะก็มีก็อบลินเยอะขนาดนั้นอาศัยอยู่ใกล้หมู่บ้านเลยนี่นา

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ฉันจัดการไปหมดแล้ว แถมปิดปากถ้ำไปแล้วด้วย คงไม่มีตัวอะไรมาอาศัยที่นั่นอีกแล้วละ”

“ขะ-ขอบคุณพวกเจ้ามากจริงๆ”

 

ผุ้ใหญ่บ้านก้มหัวลง

 

“ถ้าอย่างงั้นข้าจะเตรียมที่พักให้พวกเจ้านะ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” “ไม่ละ พวกเราจะกลับกันแล้ว”

 

ฉันกับรูรินะพูดขึ้นพร้อมกัน

 

“ยูนะจัง นี่ก็ใกล้จะมืดแล้วนะ”

“พวกเราคงจะกลับไปถึงก่อนมืดได้แหละ”

 

เรายืนจ้องหน้ากัน

 

“คงไม่ใช่ว่าจะอุ้มท่าเจ้าหญิงอีกหรอกนะ!?”

“จะสองครั้งหรือสามครั้งก็ไม่เห็นจะต่างกันเลยนี่นา”

“แต่พวกเขาอุตส่าห์หาที่พักให้เรานะ”

“การจัดการปัญหาให้เร็วที่สุดเป็นคติประจำใจของฉันน่ะ”

“...จะไปจริงๆเหรอ?”

 

ฉันพยักหน้า

 

“...เข้าใจแล้ว พวกเราต้องรายงานเรื่องราชาก็อบลินด้วย เพราะงั้นกลับกันเลยก็แล้วกัน”

“ราชาก็อบลิน?!”

 

ผู้ใหญ่บ้านมีปฏิกริยากับคำพูดของรูรินะ

 

“สาเหตุที่มีพวกก็อบลินเป็น 100ตัวก็เพราะราชาก็อบลินน่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ราชาก็อบลินล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วงหรอก จัดการไปเรียบร้อยแล้ว เพราะงั้นปลอดภัยแล้วละ”

“ขอบคุณมากจริงๆ”

 

หลังจากรับคำขอบคุณจากผู้ใหญ่บ้านพวกเราก็ออกจากหมู่บ้าน

 

“ยูนะจังช่วยวิ่งแบบนิ่มนวลหน่อยนะ ห้ามกระโดดเด็ดขาดเลยนะ”

“เข้าใจแล้ว”

 

นี่ฉันทำให้รูรินะกลัวตอนกระโดดลงจากภูเขาหรือเปล่านะ?

แล้วรูรินะก็เข้ามากอดฉันด้วยตัวเธอเอง

 

“ถึงจะรู้สึกขัดแย้งยังไงอยู่ แต่ว่านี่มันรู้สึกดีมากเลยละ”

 

รูรินะพูดพลางลูบตัวฉัน(หมี)

อยากให้ช่วยหยุดสักที

มันรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

ฉันเริ่มทนกับการลูบไล้นี่ไม่ไหวก็เลยอุ้มรูรินะขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงแล้วเริ่มออกวิ่ง

ถนนมันค่อนข้างเรียบก็เลยวิ่งง่ายไม่เหมือนภูเขา

ฉันเมินปฏิกริยาที่บอกว่ามอนสเตอร์อยู่ใกล้ๆแล้ววิ่งออกไป

พวกเราวิ่งผ่านนักผจญภัยบนรถม้าเป็นระยะๆแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้น

ดูเหมือนมีบางคนตะโกนไล่หลังมาด้วยแต่ฉันก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก

แล้วเราก็มาถึงประตูเมือง

 

“มันน่าอายออก ปล่อยฉันลงได้แล้วละยูนะจัง”

 

ฉันเมินเสียงของเธอที่ดังขึ้นข้างๆหูฉันแล้ววิ่งต่อไป

 

“ยะ-ยูนะจัง ขอร้องละ”

 

แรงกอดเริ่มเพิ่มขึ้นแต่ก็ไม่ได้ถึงกับเจ็บอะไร

 

แล้วฉันก็ถึงประตูทิศตะวันออกทั้งอย่างนั้น

คนเฝ้าประตูตกใจใหญ่เลย

รูรินะอายใหญ่เลย

ก็ฉันดูเหมือนหมีนี่นะ

ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตกใจแข็งค้างไปเลย

ฉันปล่อยรูรินะลงแล้วเอาบัตรกิลด์ออกมายื่นให้ยามเฝ้าประตู

ยามเฝ้าประตูรับบัตรกิลด์ไปยืนยันเงียบๆ

ส่วนคนอีกสองคนก็เดินเข้าเมืองไปเงียบๆ

 

“เอ่อ… ให้ฉันช่วยอุ้มไปที่กิลด์ไหม?”   

#ตัวมุดฟูก : ปากบอกรำคาญแต่จริงๆแล้วแอบชอบชิมิล่า :3

“พอเลยนะ!”

 

อายด้วยละ แล้วรูรินะก็เดินไปรายงานที่กิลด์

ดูเหมือนจะมีนักผจญภัยที่ทำภารกิจเสร็จแล้วมายืนออกันอยู่ที่ประตูทางเข้ากิลด์

ตอนที่ฉันกำลังคิดว่าไม่น่าเข้าไปตอนนี้ ก็เริ่มมีนักผจญภัยสังเกตุเห็นฉันเข้าแล้วก็แยกเปิดทางให้ฉัน

เหมือนโมเสสแยกทะเลเลย…

 

“ขอผ่านได้หรือเปล่า?”

“เชิญเลย”

 

หลังจากเดินผ่านประตูมาพวกเราก็ไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์

ตอนที่เรากำลังเข้าแถวอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงเรียกจากข้างหลังดังขึ้น

 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอรูรินะ?”

“ทำไมยังอยู่ที่นี่ละแลนซ์?”

 

แลนซ์กับกิลที่นั่งอยู่จ้องพวกเราเสียเขม็งเลย

 

“ก็พวกเราไม่รู้ว่าพวกเธอจะกลับมากันเมื่อไหร่ ก็เลยมานั่งรอที่นี่ แต่ดูเหมือนการคาดการณ์ของฉันจะถูกนะ ที่พวกเธอกลับมากันเร็วขนาดนี้ คงจะตกใจกับจำนวนก็อบลินก็เลยหนีมาใช่ไหมล่ะ?”

 

แลนซ์ยิ้มเกรียนๆขึ้น

เข้าใจที่พูดมาหรือเปล่าละนั่น?

ถ้าภารกิจล้มเหลวมันก็ถูกบันทึกลงบัตรกิลด์ของนายด้วยนะ

 

“ขอโทษนะแลนซ์ แต่ภารกิจสำเร็จไปแล้วน่ะ”

“หา!??”

 

แล้วเจ้าโง่นั่นก็ทำหน้าโง่ขั้นกว่าพอได้ยินคำตอบจากรูรินะ

 

“ภารกิจเสร็จเรียบร้อย ปราบก็อบลิน 100ตัวกับราชาก็อบลินหนึ่งตัว”

“หา!? พูดอะไรของเธอน่ะ? ก็อบลิน 100ตัว ราชาก็อบลิน? ถึงจะล้อเล่นแต่ก็เกินไปแล้วนะ”

“ไม่ได้ล้อเล่นหรอก”

 

แล้วนักผจญภัยคนอื่นก็หันมามองทางนี้เพราะเสียงตะโกนของแลนซ์

 

“ก็อบลิน 100 ตัว?”

“ราชาก็อบลิน?”

“คงจะโกหกละมั้ง?”

“ไม่มีทางที่จะปราบราชาก็อบลินได้หรอก”

“ปราบก็อบลิน100ตัว แค่สองคนเนี่ยนะ ไม่มีทางซะละ”

“แต่ว่า หมีตัวนั้นเชียวนะ”

“นั่นสิ หมีตัวนั้นเลยนะ”

“ถ้าเป็นหมีตัวนั้นก็อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ”

“ก็เป็นหมีตัวนั้นนี่นะ”

 

พอได้ยินที่พวกเราคุยกันพวกนักผจญภัยคนอื่นก็เริ่มซุบซิบกัน

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทำไมต้องเป็นหมีด้วยล่ะ?

 

“คุณรูรินะคะ เรื่องราชาก็อบลินนั่นจริงเหรอคะ?”

 

เฮเลนเดินเข้ามา

 

“ฉันอยากจะคุยเรื่องนี้สักหน่อยช่วยมาทางนี้ได้ไหมคะ?”

 

แล้วพวกเราก็ถูกนำทางมายังโต๊ะที่ไม่มีใครอยู่

 

“เอาละ ช่วยเล่ารายละเอียดให้ดิฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ? ถ้าดิฉันจำไม่ผิดคุณรูรินะรับภารกิจปราบก็อบลินที่หมุบ้านตรงเชิงเขา ซึ่งจำนวนก็อบลินนั้นมีอยู่ประมาณ 50 ตัวถูกต้องไหมคะ?”

 

“ตามนั้นแหละค่ะ แต่ตอนที่พวกเราไปถึงมันก็มีอยู่ร่วม 100ตัวเลยละ”

 

แล้วพวกนักผจญภัยที่เงี่ยหูฟังอยู่ก็เริ่มซุบซิบกันขึ้น

 

“ขอโทษนะคะ แต่ไม่ทราบว่ามีหลักฐานอะไรมายืนยันหรือเปล่าคะ?”

 

แล้วรูรินะก็เอาถุงหนังใส่หินเวทมนต์ออกมาจากกระเป่าไอเทม

 

“ขอตัวไปตรวจสอบสักครู่นะคะ”

 

แล้วเฮเลนก็รับถุงไปยังเครื่องตรวจสอบที่เคาท์เตอร์

 

“ค่ะ ถูกต้องตามที่ว่า นี่เป็นหินเวทมนต์จากก็อบลินที่ถูกสังหารวันนี้ไม่ผิดแน่ค่ะ ฉันได้ยินว่ามีราชาก็อบลินด้วย จริงหรือเปล่าคะ?”

 

“ค่ะ บอสของพวกก็อบลินเป็นราชาก็อบลินค่ะ”

“จริงเหรอคะ?! ถ้าอย่างนั้นต้องรีบจัดกลุ่มระดับ C แล้วละ!”

“ไม่มีปัญหาหรอก ยูนะจังจัดการไปเรียบร้อยแล้วละ”

“จัดการราชาก็อบลินคนเดียว...”

“หมีตัวนั้นล้มราชาก็อบลินได้ด้วยละ”

“สมเป็นหมีจริงๆ”

“สมแล้วจริงๆที่เป็นหมีตัวนั้น”

 

คำว่าหมีตัวนั้น หมีตัวนั้น ดังขึ้นเรื่อยๆอย่างกับเสียงสะท้อนเลย

 

“เรื่องนั้นจริงเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นขอหินเวทมนต์มายืนยันได้ไหมคะ?”

“ที่จริงแล้วเราเก็บมาทั้งซากเลยน่ะค่ะ”

“อ๋อ กระเป่าไอเทมของคุณยูนะสินะคะ คงจะใหญ่เอาเรื่องเลยสินะคะ? ขอโทษนะคะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราย้ายไปอีกห้องกันดีกว่าค่ะ ”

 

มีพวกนักผจญภัยตามพวกเรากับเฮเลนมากันอย่างกับฝูงปลาทองเลย

 

“เอาออกมาที่นี่ได้ไหมคะ?”

 

ฉันยกมือข้างที่ใส่คุณหมีสีขาวขึ้นแล้วเรียกซากราชาก็อบลินออกมา

ทั้งเสียงถอนหายใจ ร้องไห้ แล้วก็อีกหลายๆเสียงดังขึ้นรอบๆพวกวเรา

 

“นี่มัน...เป็นราชาก็อบลินไม่ผิดแน่ค่ะ”

หน้าของราชาก้อบลินก็ดูหน้าเกรงขามเอาเรื่องอยู่

มีนักผจญภัยหลายคนถึงกับเหวอไปเลย

บางคนก็ประหลาดใจที่ฉันสามารถปราบมันได้

มีบาดแผลรุนแรงมากมายปรากฏอยู่บนตัวราชาก็อบลิน

คงไม่มีใครคิดหรอกมั้งว่ามันเป็นการต่อสู้แบบได้เปรียบอยู่ฝ่ายเดียว

 

“ขอบคุณมากค่ะ ถ้าทางเราจะรับซื้อไปจะเป็นไรไหมคะ?”

“ใช้ประโยชน์ได้ด้วยเหรอ?”

“นั่นสินะคะ หนังของราชาก็อบลินเองก็ต่างจากพวกก็อบลินทัวไปมันก็เลยถูกใช้เพิ่มความทนทานกับความแข็งแกร่งให้กับอาวุธ กระดูกเองก็ใช้ทำอาวุธกับคทา หินเวทมนต์เองก็มีคุณภาพสูง เรียกว่าใช้ได้หลากหลายเลยล่ะค่ะ”

“ทางฉันไม่มีปัญหาหรอกแต่ว่ารูรินะ...”

“ฉันเองก็ไม่มีปัญหาค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์กันเลยไหมคะ?”

 

พวกนักผจญภัยเองก็ยังคงตามติดมาเหมือนเดิม

 

“ภารกิจนี้ถูกรับโดยกลุ่มของคุณรูรินะแต่ว่าคุณยูนะเป็นคนช่วยทำภารกิจจนสำเร็จ จะเอายังไงดีละคะเนี่ย?”

“ช่วยคิดเป็นการร่วมมือกันระหว่างกลุ่มของฉันกับยูนะจังได้ไหมคะ?”

“รูรินะ?”

“ยูนะจังเป็นคนปราบมันทั้งหมดเลยนะ จะให้พวกเรามารับผลงานแทนแบบนี้ไม่ได้หรอก ที่ฉันทำทั้งหมดก็แค่จัดการกับซากมันเท่านั้นเอง”

“เข้าใจแล้วค่ะ เอาแบบนั้นก้แล้วกันนะคะ ทุกคนในกลุ่มของคุณรูรินะกรุณายื่นบัตรกิลด์มาด้วยค่ะ”

“ฉันขอผ่าน”

“แลนซ์?”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย ที่ทำก็แค่นั่งรอพวกเธอกลับมาพลางคิดเมื่อไหร่ว่ายัยนั่นจะหนีกลับมาเท่านั้นแหละ  แล้วก็หัวเราะตอนที่บอกว่าจัดการราชาก็อบลินคนเดียวอีก”

“ฉันเองก็ขอผ่าน ฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกัน”

“กิล?”

“เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นภารกิจนี้จะถูกนับเป็นภารกิจของคุณรูรินะกับคุณยูนะ ตกลงตามนี้นะคะ?”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“นี่เป็นรางวัลตอบแทนจากภารกิจกับหินเวทมนต์ค่ะ ส่วนทางนี้เป็นโบนัสสำหรับการจัดการราชาก็อบลินกับส่วนของวัตถุดิบจากราชาก็อบลินค่ะ”

 

มีถุงสองใบถูกยื่นมา

รูรินะส่งใบที่เป็นโบนัสให้กับฉัน

 

“ฉันคงรับทั้งหมดไปไม่ได้ เพราะอย่างนั้นช่วยรับส่วนนี้ไปครึ่งนึงด้วยนะ”

 

รางวัลครึ่งนึงจากการทำภารกิจสำเร็จถูกส่งมาให้ฉัน

 

“จะดีเหรอ?”

“มันเป็นส่วนของสองคน แต่ที่ฉันทำก็แค่จัดการกับซาก แต่จะยกให้หมดเลยก็คงไม่ได้ เพราะงั้นก็คนล่ะครึ่งก็แล้วกัน”

 

ฉันยอมรับการตัดสินใจของเธอแล้วเอาเงินใส่กระเป่ามิติคุณหมีไป

 

“แล้วก็ต้องขอโทษจริงๆนะคะ ฉันจะพยายามดูแลแลนซ์กับเดโบรันให้ดีกว่านี้ค่ะ”

 

แลนซ์มีสีหน้าอับอาย

 

“อือออ ฉันเองก็สนุกมากเลยละ แถมยังได้ฝึกเวทมนต์กับราชาก็อบลินด้วย เพราะงั้นก็ไม่ถือว่าเสียเวลาไปซะทีเดียวหรอก”

 

ฉันเริ่มสามารถใช้เวทมนต์ได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ต้องขอบคุณราชาก็อบลินจริงๆที่มาเป็นคู่มือให้

ตัวฉันที่เอาชนะราชาก็อบลินได้แบบนี้ พวกมอสเตอร์อื่นๆก็คงเป็นเรื่องง่ายไปแล้วมั้งเนี่ย

หลังจากออกจากกิลด์มารูรินะก็ชวนฉันไปทานอาหารเย็นที่ร้านซึ่งเธอกับกิลและแลนซ์ช่วยกันแนะนำ

หลังจากที่แลนซ์ก็ก้มหัวขอโทษฉัน

กิลเองก็ขอโทษที่ไม่ยอมร่วมกลุ่มไปจัดการก็อบลิน

ฉันก็เลยยอมให้อภัยพวกเขาแล้วไปทานมือเย็นด้วยกัน

 

“เลี้ยงพวกเราแบบนี้จะดีเหรอ?”

“ไม่มีปัญหาหรอก ฉันได้รางวัลจากการจัดการราชาก็อบลินมาด้วย คิดเสียว่าเป็นค่ายาเดโบรันละกัน”

 

#ตัวมุดฟูก : หนูเอาค่ายาเดโบรันมาเลี้ยงเรอะ!? ฮ่าๆๆ

#Lazysleeper : แล้วเดโบรันอีกร้อยตัวที่หนูฆ่าไปล่ะ ;w;

 

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เกรงใจละนะ”

“ขอบคุณนะ”

 

หลังจากที่เสร็จจากมื้ออาหารค่ำฉันก็กลับโรงแรม

หลังจากบอกเฮเลน่าว่าไม่รับมื้อเย็นฉันก็ตรงดิ่งไปที่เตียงทันที

 




NEKOPOST.NET