[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 114 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.114 - คุณหมีพาเด็กเดินเล่น


 

พวกเราออกมาจากโรงแรมและตอนที่เดินอยู่บนถนนพวกเราก็พบกับฮาเร็มปาร์ตี้ที่คุ้นเคย

「ยูนะจัง! เธอกลับมาแล้วหรอ?」

หลังจากคิดดูแล้วที่อยู่ข้างหน้าคือคุณโทเมียร์ และที่อยู่ข้างหลังเธอคือหัวหน้าฮาเร็มปาร์ตี้บลิซ ยัยจิ๋วแรนและนักดาบหญิงกิมอส

「พวกเธอทุกคนยังอยู่ที่นี่หรอ?」

ฉันคิดว่าพวกเขาจะออกจากเมืองหลังจากที่ขนอาหารมา

「อ่า กิลด์มาสเตอร์ขอให้พวกเราอยู่ที่นี่เพื่อฆ่ามอนสเตอร์แถวๆนี้น่ะ」

บลิซตอบคำถาม

「ที่สำคัญกว่านั้น มันจริงหรอที่เธอจัดการกับคราเค็นแล้วน่ะ? ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย」

「บลิซนายกังวลเกินไปแล้ว ทุกคนในเมืองก็พูดแล้วนี่ ดังนั้นมันเป็นเรื่องจริง」

「แต่...นั่นมันคราเค็นเชียวนะ จะฆ่ามอนสเตอร์พันธุ์นั้นด้วยตัวคนเดียวได้ยังไงกัน?」

「นั่นก็จริงนะ แต่ยูนะจังเป็นพวกใช้สามัญสำนึกแบบคนทั่วไปไม่ได้นี่นา ดังนั้นเธอน่าจะสามารถจัดการมันได้นะ?」

「พวกเธอไม่ต้องเชื่อก็ได้นะ มันดีกับฉันด้วยเหมือนกัน」

「ฉันเชื่อนะ」

「เพราะว่าชาวบ้านต่างก็พูดกันแบบนั้น นั่นทำให้ฉันเชื่อมันนะคะ」

แรนเห็นด้วยกับคุณโทเมียร์

「ชาวบ้านไม่มีเหตุผลต้องโกหกค่ะ」

กิมอสแสดงความเห็นด้วยเช่นกัน

「แล้วอุโมงค์นั่นก็ฝีมือเธอด้วยใช่มั้ย? ฉันคิดว่าเธอพิลึกพอจะทำเรื่องพวกนี้นะ」

บลิซเป็นคนเดียวที่คิดอย่างมีเหตุผล

「แต่บลิซ นายก็เห็นอุโมงค์นั่นแล้วไม่ใช่หรอ?」

「ฉันเห็นแล้ว แต่มันก็เป็นไปได้ที่จะมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว」

「ไม่มีทางที่จะมีอุโมงค์สวยขนาดนั้นอยู่ๆจะเกิดขึ้นเองอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?」

เธอมองบลิซราวกับจะพูดว่า "นายโง่รึเปล่า?"

「แต่ถ้าคิดด้วยเหตุผลแล้ว…」

「ตอนที่ยูนะจังจับพวกโจรเธอดูปกติรึเปล่าล่ะ หืม?」

「ไม่ซักนิด」

พวกนั้นกำลังพูดอะไรเสียมารยาทอยู่ไม่ใช่รึไงน่ะ?

「ชาวบ้านพูดเรื่องที่เธอปราบคราเค็น ดังนั้นนี่มันก็น่าจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอไม่ใช่หรอ?」

「มันปกติจริงๆหรอ?」

ดูเหมือนบลิซจะยังไม่สามารถยอมรับมันได้

「แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่หรอ? ไม่ใช่ว่าเธอกลับคริโมเนียไปแล้วหรอ?」

「ฉันมาที่นี่เพื่อเล่นกับเด็กสองคนนี้น่ะ」

ฉันแนะนำฟีน่าและซูริ
พวกเธอทักทายแล้วโค้งคำนับ

「เป็นเด็กที่น่ารักจังเลยนะ」

「แล้วบลิซ นายจะอยู่ที่นี่จนกว่าการปรับปรุงเมืองจะเสร็จสมบูรณ์เลยรึเปล่า?」

「ไม่ล่ะ พวกเราจะไปที่คริโมเนียตอนที่อุโมงค์มันเปิดน่ะ」

「จริงหรอ?」

「เพราะเธอสร้างอุโมงค์นี้ขึ้นมา ไม่มีทางที่พวกเราจะไม่ใช้มันอยู่แล้ว ใช่มั้ยล่ะ?」

คุณโทเมียร์ยืนยันคำพูดของบลิซ

「ถ้าพวกเธอมาที่คริโมเนีย ฉันจะเลี้ยงอาหารพวกเธอเอง」

ฉันบอกชื่อร้านอาหารไปแล้วพวกเราก็แยกทางกัน
ดูเหมือนว่าทั้งสี่คนจะออกไปฆ่ามอนสเตอร์
หลังจากพวกเราแยกทางกัน ฉันก็ตัดสินใจพาฟีน่าและซูริไปเดินเล่นรอบๆเมือง

「สุดยอดเลยนะคะ เรือเพียบเลย!」

「เน่...เรือล่ะ!」

ตอนที่พวกเรามาถึงที่ท่าเรื่อ พวกเธอก็มองเรืออย่างมีความสุข
มีเรื่อหลายลำเทียบท่าอยู่
พวกเธอไม่พูดอะไรมาก แต่ท่าทางดูเหมือนพวกเธออยากจะขึ้นไปนั่ง
ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีเรือ ดังนั้นฉันเลยไม่สามารถให้พวกเธอนั่งได้หรอกนะ
ขณะที่พวกเราเดินอยู่ที่ท่าเรือ ฉันก็พบกับคนรู้จักสองคน

「คุณรันย่า คุณเดมอน ไม่เจอกันนานนะ」

「ยูนะจัง!」

「เธอพูดว่ายูนะหรอ!?」

「ไม่เจอกันนานนะ」

「เกิดอะไรขึ้นหรอจ๊ะ? เธออยากได้ปลาเพิ่มหรอ?」

「ไม่ล่ะ ฉันพาเด็กสองคนนี้มาเที่ยวทะเลแล้วก็มาดูเรือน่ะ」

「เธอพาเด็กน้อยสองคนนี้มาจากคริโมเนียรึ?」

「ใช่แล้ว」

คุณเดมอนดูเหมือนจะหดหู่

「พวกเราเกือบจะตายระหว่างทางที่ไปคริโมเนีย แต่เธอพาเด็กสองคนนี้มาที่นี่แค่เพื่อพามาเที่ยวเล่น…」

「คุณสามารถมาที่นี่ได้ง่ายๆด้วยอุโมงค์แล้วนะ รู้รึเปล่า?」

「บางทีเธอคงพูดถูก แต่มีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถยอมรับได้」

「นายพูดอะไรน่ะ ยูนะจังช่วยพวกเราและเมืองนี้ไว้นะ ทำไมนายถึงไปต่อว่าเธอแบบนั้นกันล่ะ?」

คุณรันย่าตีไปที่คุณเดมอน

「แล้วพวกคุณสองคนกำลังทำอะไรตรงนี้หรอ?」

「โอ้ พวกเรากำลังบำรุงรักษาเรือของพวกเราอยู่น่ะ ถ้าพวกเราไม่ดูแลมันอย่างถูกต้องมันจะพังตอนที่เราต้องการมัน มันจะทำให้พวกเรามีปัญหาได้」

ขณะที่พวกเรากำลังคุยกัน ฟีน่ากับซูริก็กำลังมองเรือด้วยตาเป็นประกายราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเธอไม่เคยเห็นมาก่อน

「อืมมม สาวน้อย พวกเธออยากจะขึ้นไปนั่งมั้ย?」

「นั่น…」

「หนูอยากค่ะ แต่ว่า…」

ทั้งสองคนพูดอย่างเกรงใจ
เรือ...มันทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้ ฉันเองก็ไม่เคยนั่งเรือเหมือนกันนี่นา
ฉันเคยนั่งตอนเป็นเกมส์ MMORPG

「แล้วมันจะขึ้นไปยังไงล่ะ?」

「「ได้หรอคะ?」」

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทั้งสองคนมองมาที่ฉันไม่ใช่คุณเดมอน

「พวกเธออยากขึ้นมั้ยล่ะ?」

「หนูอยากนะ แต่ว่า…」

「หนูกลัวนิดหน่อย」

มันทำให้ฉันนึกขึ้นได้ มันเป็นครั้งแรกของพวกเธอที่จะได้ขึ้นมานั่งบนเรือเพราะว่าพวกเธอไม่เคยเห็นทะเลมาก่อน พวกเธออาจจะสนใจมันแต่พวกเธอก็ยังคงกลัวมันด้วยอยู่ดี

「คุณเดมอน แล่นเรืออย่างระวังด้วยนะ โอเคมั้ย?」

「แน่นอน ไม่มีทางที่ฉันจะทำให้เพื่อนของเธอตกอยู่ในอันตรายหรอก จริงมั้ย?」

「มันปลอดภัย พวกเธอลองขึ้นไปนั่งดูสิ」

「แล้วพี่ยูนะล่ะคะ?」

「ฉันจะรอ」

「หนูอยากจะให้พี่ยูนะไปด้วย!」

ซูริจับชุดคุณหมีด้วยมือเล็กๆของเธอ แล้วจ้องตามองมาที่ฉัน
ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้เมื่อเธอทำแบบนั้น
พวกเราจึงตัดสินใจนั่งเรือของคุณเดมอนไปด้วยกัน
พวกเราขึ้นไปบนเรือของคุณเดมอนแล้วก็แล่นเรือออกสู่ทะเล

「ถ้าพวกเธอรู้สึกไม่ดี บอกฉันทันทีนะโอเคมั้ย?」

「…?」

ทั้งสองคนมองมาแบบงงๆ
เพราะพวกเธอไม่เคยนั่งเรือมาก่อน ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะเข้าใจถึงการเมาเรือแม้ว่าฉันจะบอกพวกเธอว่ามันจะมีอาการคลื่นใส้ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันพูดได้
ถึงแม้ว่าฉันจะกังวล แต่ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเพลิดเพลินไปกับการนั่งเรือที่แล่นอยู่บนทะเล
ดูเหมือนว่าคลื่นจะไม่สูงเกินไป พวกเธอตื่นเต้นทุกครั้งที่มันกระแทกใส่เรือ
ฉันไม่ได้รู้สึกแย่อะไร คงต้องขอบคุณชุดคุณหมี?

「คุณเดมอน ขอบคุณมากนะ」

「ไม่มีปัญหา บอกฉันได้ทุกเมื่อเลยถ้าเธออยากขึ้นเรือ」

พวกเราขอบคุณคุณเดมอนแล้วออกจากท่าเรือ

「ทั้งสองคนสนุกมั้ย?」

「ค่ะ! มันสนุกมากเลย」

「นั่งเรือสนุกมาก!」

ดูเหมือนพวกเธอจะสนุกกันจริงๆ ฉันแน่ใจจากคำพูดของพวกเธอว่าไม่โกหกอย่างแน่นอน
พอพวกเราออกจากท่าเรือ พวกเราก็พบกับหญิงสาวที่ใส่เสื้อผ้าเน้นหน้าอกกำลังรอพวกเราอยู่

「คุณอโทร่า?」

「ไม่เจอกันนานนะ ยูนะ」

「คุณมาทำอะไรที่นี่หรอ?」

「บู่...อย่ามาถามฉันว่าฉันมาทำอะไรที่นี่นะ ถ้าเธอมาที่เมืองนี้ทำไมเธอถึงไม่มาหาฉันบ้าง?」

「อืมมมม เพราะว่าฉันไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องทำที่นั่น?」

「ยูนะ!」

คุณอโทร่าจ้องมาที่ฉัน

「ฉันล้อเล่นน่ะ ฉันวางแผนว่ากำลังจะไปที่นั่นพอดีเลย」

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องโกหก ฉันไม่มีแผนที่จะไปที่นั่นเลยซักนิด

「พูดจริงหรอ?」

เธอมองมาที่ฉันด้วยสายตาสงสัย

「ใช่ แน่นอน」

ฉันตอบในขณะที่ตาของฉันกำลังล่อกแล่ก

「เอาเถอะ แล้วยูนะเธอมาทำอะไรที่นี่?」

「ฉันแค่มาเที่ยวเล่นน่ะ」

「เธอบอกว่ามาเที่ยวเล่น...ในเมืองนี้มันมีอะไรน่าสนใจอย่างนั้นหรอ?」

「มีหลายอย่างเลยล่ะ ทั้งอาหารที่ทำจากปลา หน่อไม้ ทะเล เรือ แล้วก็ชายหาด ทั้งสองคนสนุกมากเลยใช่มั้ย?」

「ค่ะมันสนุกมากเลย」

「มันสนุกมาก!」

「อย่างนั้นหรอ? เอาเถอะถึงจะมีบางอย่างที่ฉันไม่รู้จักปนอยู่ด้วย แต่ถ้าเธอสนุกฉันก็ดีใจ แล้วเด็กพวกนี้เป็นใครหรอ?」

「หนึ่งในเด็กพวกนี้เป็นคนที่ฉันติดหนี้ที่คริโมเนียน่ะ ฉันพูดถูกมั้ย?」

ฟีน่าจะโวยวายถ้าฉันแนะนำว่าเธอคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ดังนั้นครั้งนี้ฉันเลยแนะนำเธอแบบนี้

「นั่นผิดแล้วค่ะ! พวกเราต่างหากที่เป็นคนติดหนี้ พี่ยูนะ!」

「แม่บอกหนูว่าที่พวกเรามีอาหารอร่อยๆกินต้องขอบคุณพี่ยูนะ」

พวกเธอปฏิเสธการแนะนำตัวของฉัน

「ฟุฟุ」

「ทำไมคุณถึงหัวเราะอ่ะ?」

「นั่นเพราะว่าฉันสามารถจินตนาการได้เลยว่าเธอทำอะไรเพื่อเด็กๆพวกนี้บ้าง ฉันพนันได้เลยว่าเธอต้องช่วยครอบครัวของเด็กๆพวกนี้โดยไม่ร้องขอสิ่งตอบแทนใช่มั้ย?」

「สุดยอดเลยค่ะ คุณรู้ได้ยังไงคะ?」

ฟีน่ายืนยันสิ่งที่คุณอโทร่าพูด

「นั่นเพราะยูนะทำแบบเดียวกันเพื่อเมืองนี้ยังไงล่ะจ๊ะ」

「หนูเข้าใจเลยค่ะ」

พวกเธอพูดคุยเข้าใจกันถูกคอได้ยังไงกัน?
นั่นคงไม่ทำให้ฉันกลายเป็นตัวละครพื้นๆที่สามารถอธิบายด้วยคำพูดไม่กี่คำหรอกนะ?
ฉันอยากจะแก้ไขให้ถูกต้อง แต่พวกเธอกำลังคุยเรื่องฉันอย่างมีความสุข

「เธอพูดว่า『ไม่ต้องห่วง』เป็นประจำใช่มั้ยล่ะ?」

「ค่ะ พี่ยูนะพูดประจำเลย」

「พี่ยูนะพูด…」

ทำไมพวกเธอถึงได้ตื่นเต้นกันจัง?

「นอกจากนั้น พวกเรายังถูกห้ามไม่ให้ขอบคุณด้วย และด้วยเหตุผลบางอย่าง ยูนะก็ช่วยเรามากขึ้นไปอีก」

「ใช่คะหนูเข้าใจเลย!」

「เข้าใจเลย!」

ซูริเข้าใจจริงรึเปล่าเนี่ย? รู้สึกเหมือนเธอกำลังเลียนแบบพี่สาวของเธออยู่เลย

「เอิ่มม.. คุณจะพูดแบบนั้นกันอีกนานแค่ไหนเนี่ย?」

「อ่า ขอโทษที」

「ขอโทษค่ะ」

「ขอโทษค่ะ!」

พวกเธอขอโทษฉัน

「แล้วพวกเธอสามคนจะทำอะไรต่อล่ะ?」

「ฉันอยากจะไปทักทายคุณอโทร่า แต่เพราะพวกเราเจอกันที่นี่แล้ว ฉันเลยคิดว่าจะไปเดินเล่นรอบๆเมือง」

ฉันไม่ได้วางแผนไปพบคุณอโทร่า แต่จริงๆแล้วฉันอยากจะเดินเล่นรอบๆเมือง

「อยากให้ฉันไปกับพวกเธอด้วยมั้ย?」

「คุณว่างหรอ?」

「จะพูดอย่างนั้นก็ได้ ท่านคริฟส่งนักผจญภัยจากคริโมเนียมาเพื่อฆ่ามอนเตอร์บริเวณนี้น่ะ แล้วมันก็กำลังไปได้สวย ปาร์ตี้ของบลิซเองก็กลับมาแล้ว และพวกนั้นเองก็จะอยู่ที่นี่ซักระยะ ดูเหมือนทั้งหมดนี่ต้องขอบคุณเธอนะยูนะ」

「ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย คนที่ทำก็คือคริฟกับคุณมายรีนต่างหาก」

「คนเดียวที่คิดแบบนั้นก็คือเธอนะ」

คุณอโทร่าพูด พร้อมกับยิ้มแล้วจูงมือฟีน่ากับซูริแล้วเริ่มออกเดิน
ฉันไม่เห็นด้วยกับเธอ แต่ฉันก็เดินตามพวกเธอไป




NEKOPOST.NET