[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 113 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.113 - คุณหมีไปขุดหน่อไม้


 

มีเสียงเคาะประตูเบาๆอยู่ที่หน้าประตูราวกับคนเคาะกำลังลังเล
ฉันตื่นขึ้นมาและค่อยๆลืมตา ฉันเปิดหน้าต่างออกถึงแม้พระอาทิตย์จะยังไม่ขึ้น
ตอนนี้ฉันไม่ง่วงเพราะว่าเมื่อวานนี้ฉันเข้านอนแต่หัววัน
ประตูค่อยๆเปิดออกมาช้าๆและมีคนๆนึงเข้ามาในห้อง

「พี่ยูนะ พี่ตื่นรึยังคะ?」

ฟีน่าเรียกฉันเบาๆ

「อรุณสวัสดิ์ ฟีน่า」

「อรุณสวัสดิ์ค่ะ」

「แล้วซูริล่ะ?」

「เธอตื่นแล้วค่ะ เพราะว่าพวกเรานอนกันแต่หัววัน」

โอ้ จริงสิ ปกติแล้วเธอต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยงานคุณทีรูมิน่าที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คนที่มีปัญหากับการตื่นแต่เช้านั้นคือฉันเอง
ฉันขอให้ฟีน่าออกไปก่อน แล้วจะตามเธอออกไปหลังจากฉันเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีดำ

「ขอโทษที่ทำให้คอยนะ」

ทั้งสองคนเตรียมพร้อมที่จะไปแล้ว
ตอนที่พวกเราออกจากบ้านคุณหมีมันยังมืดอยู่เลย

「พวกเธอหนาวมั้ย?」

「หนูไม่หนาวค่ะ」

「หนูก็ไม่หนาว」

ชุดที่พวกเธอใส่มันจะดีจริงๆหรอ?
เพราะว่าฉันใส่ชุดคุณหมี ฉันเลยไม่สามารถบอกอุณหภูมิภายนอกได้

「บอกฉันนะ ถ้าพวกเธอหนาวเข้าใจมั้ย?」

พวกเธอพยักหน้า
ตอนที่พวกเรามาถึงที่เมือง คุณเดก้าที่กำลังถือจอบขนาดใหญ่ก็กำลังรอพวกเราอยู่

「อรุณสวัสดิ์ คุณเดก้า」

หลังจากที่ฉันทักทายเขา ฟีน่าและซูริก็ทำเหมือนกัน

「อรุณสวัสดิ์ พวกเราจะไปกันเลยมั้ย?」

คุณเดก้าเอาจอบมาพาดไว้บนบ่าแล้วเริ่มออกเดิน
พวกเราสี่คนตรงไปสถานที่ที่มีต้นไผ่อยู่

「ที่โรงแรมเป็นไงบ้าง?」

「อ่า ฉันจัดการเตรียมของไว้เรียบร้อยแล้วเมื่อคืน สิ่งเดียวที่เหลือคือจัดการปรุงอาหาร แล้วอันซุก็น่าจะสามารถทำมันได้ด้วยตัวเธอเอง แต่ถ้าเธอไม่สามารถทำได้ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอไปทำงานกับสาวน้อยหรอกนะ แล้วฉันจะจัดการสอนเธอใหม่ตั้งแต่ต้นเลย」

ฉันภาวนาให้อันซุสามารถทำมันได้ด้วยตัวเธอเอง
พวกเรามาถึงต้นไผ่หลังจากนั้นไม่นาน ที่นั่นมีกอไผ่อยู่เป็นจำนวนมาก

「เธอสามารถกินอะไรพวกนี้ได้จริงๆหรอ?」

คุณเดก้าเคาะไปที่ต้นไผ่แข็งๆ

「คุณสามารถกินต้นที่มันยังไม่งอกออกมาจากดินได้」

ฉันมองไปรอบๆเพื่อหาที่ที่มีดินนูนออกมา ตรงนี้รึเปล่านะ? ฉันขุดดินโดยที่ใช้เวทมนตร์ธาตุดิน แล้วฉันก็เจอหน่อไม้ขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่าฉันจะขุดถูกจุดนะ ฉันเก็บหน่อไม้ขึ้นมาอย่างชำนาน

「นั่นคือหน่อไม้อย่างนั้นหรือ?」

คุณเดก้าเอาหน่อไม้มาตรวจดู

「ถ้าคุณลอกเปลือกและเอาพิษออก คุณก็สามารถกินมันได้」

「อ่า ฉันเข้าใจแล้ว ฉันแค่ต้องขุดมันขึ้นมาแบบนั้นใช่มั้ย?」

คุณเดก้าตรงไปบริเวณกอไผ่แล้วเขาก็เริ่มขุดด้วยจอบของเขา
เขารู้จุดที่ต้องขุดมันอย่างนั้นหรอ?

「พี่ยูนะ พวกเราจะขุดสิ่งนี้ขึ้นมาหรอคะ?」

ฟีน่าถามขณะที่มองมาที่หน่อไม้

「ถูกต้อง ฉันวางแผนมาที่นี่เพื่อขุดหน่อไม้ด้วยกันกับพวกเธอสองคน」

「หนูเข้าใจแล้วค่ะ หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่หนูไม่มีเครื่องมือที่จะขุดเลย」

「ไม่มีปัญหา ฉันจะให้พวกเธอยืมคุมะยูรุกับคุมะคิว」

ฉันอัญเชิญคุมะคิวและคุมะยูรุออกมา

「พวกเธอสองคนไปเก็บหน่อไม้กับพวกนี้ได้มั้ย?」

พอฉันขอทั้งสองคนก็พยักหน้า

「พวกเด็กๆจะขุดหน่อไม้กัน พวกนายไปช่วยพวกเธอหน่อยได้มั้ย?」

คุมะยูรุจับคู่กับฟีน่าและคุมะคิวกับซูริ

「คุมะยูรุ ฉันฝากตัวด้วยนะ」

ฟีน่าลูบคุมะยูรุ

「คุมะคิว พวกเราก็ทำให้ดีที่สุด อย่ายอมแพ้พี่นะ โอเคมั้ย?」

「ฉันก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน」

พวกเธอแยกกันไปคนละทาง
ฉันจะขุดแถวๆนี้ดีรึเปล่านะ?
ขณะที่มองไปรอบๆ ฉันก็ขุดดินที่นูนออกมาทุกจุด
บางครั้งฉันก็ไม่เจอหน่อไม้ แต่ฉันก็เจอบ่อยกว่า
ขณะนั้นฟีน่าและซูริก็เอาหน่อไม้มาให้ฉันด้วยร่างกายเล็กๆของเธอ
หน่อไม้มีทุกขนาด ทั้งเล็กและใหญ่
พวกเธอแบกมันมาให้หลายครั้ง แต่ว่าคุณเดก้าไม่เอามันมาให้ซักอัน
คุณแค่ขุดคุณก็จะเจอมัน แต่เขาไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ฉันจึงไม่สามารถบอกเทคนิคในการหามันให้ได้ ฉันจึงเริ่มกังวลเล็กน้อย
ฉันขุดต่อไปในขณะที่กำลังกังวลเรื่องคุณเดก้า
มันไม่ดีถ้าเก็บมันมามากเกินไป ฉันจึงหยุดหลังจากที่เก็บมันมาได้จำนวนหนึ่ง
พอฟีน่าและซูริกลับมาครั้งต่อไป ฉันจะบอกให้พวกเธอหยุด

「หนูแพ้พี่อ่ะ…」

ซูริดูเหมือนจะเศร้าเล็กน้อย

「ซูริ น้องแพ้เพราะว่าน้องไปไกลเกินไปนะ」

「หนูคิดว่าหนูน่าจะเจอมันเยอะขึ้นถ้าหนูหาไกลๆอ่ะ…」

「ครั้งต่อไปที่พวกเรามาอีก คิดเรื่องระยะทางที่เธอต้องยกมันมาด้วย โอเคมั้ย?」

「อู~」

ซูริทำแก้มป่องและเข้าไปกอดคุมะคิว คู่หูของเธอ

「คุมะคิวขอโทษน้า~ ที่พวกเราแพ้เพราะฉันเอง」

คุมะคิวลูบหัวของเธอเบาๆ เขาจะพูดกับเธอว่าไม่ต้องใส่ใจรึเปล่านะ?
คุณเดก้าช้ามาก เขาไปไกลแค่ไหนกันนะ?
ฉันตัดสินใจใช้เวทมนตร์ค้นหาตัวเขา เขายังไม่ได้ไปไกลเกินไป

「ฉันจะไปหาคุณเดก้า รออยู่ตรงนี้ซักแปปนะ โอเคมั้ย?」

ฉันปล่อยทั้งสองคนไว้แล้วตรงไปหาคุณเดก้า
เมื่อฉันไปถึงที่ๆเข้าอยู่ ฉันก็พบกับหลุมจำนวนมาก แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังขุดหลุมอยู่

「คุณเดก้า คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?」

「เธอพูดอะไรกัน? ฉันก็กำลังขุดหน่อไม้อยู่นี่ไง ฉันกำลังมีปัญหาในการหามันอยู่เลย…」

ฉันรู้อยู่แล้วนั่นเพราะว่าเขาขุดแบบมั่วๆ!

「คุณเดก้า มันมีทริกในการหาหน่อไม้อยู่นะ คุณรู้มั้ย?」

「อย่างนั้นหรอ? เธอน่าจะบอกฉันให้เร็วกว่านี้สิ!」

「คุณไปของคุณเองก่อนที่ฉันจะบอกคุณไม่ใช่หรอ?」

「อย่างนั้นหรอ?」

「ใช่ คุณสามารถหามันเจอได้ถ้าคุณมองที่พื้นดินดีๆ มันจะมีดินนูนขึ้นมาหน่อยนึง」

ฉันมองไปรอบๆก็พบกับจุดที่มีดินนูนขึ้นมา

「คุณเดก้า ตรงนั้นมีดินนูนขึ้นมาด้วยเห็นรึเปล่า?」

「อ่า เธอพูดถูก」

「คุณลองไปขุดมันตรงนั้นดูสิ」

คุณเดก้าไปขุดตรงจุดที่ฉันบอกกับเขา

「โฮ่! มันอยู่ตรงนี้จริงๆด้วย!」

「มันจะงอกขึ้นมาเร็วๆนี้ ถ้ามันงอกออกมามันจะกลายเป็นต้นไผ่น่ะ」

「ฉันเข้าใจแล้ว」

คุณเดก้าเหวี่ยงจอบอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ไปโดนหน่อไม้
เขายังคงขุดต่อไป หน่อไม้ค่อยๆโผล่ขึ้นมาช้าๆ หน่อไม้ที่มีขนาดใหญ่จนน่าแปลกใจถูกฝังฝั่งอยู่ที่นี่

「มันใหญ่จริงๆ」

คุณเดก้าขุดหน่อไม้โดยใช้กล้ามเนื้อของเขาขึ้นมาได้สำเร็จ
ฉันบอกเขาว่าพวกเราควรจะกลับได้แล้วเพราะพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น

「ฉันพึ่งขุดมันได้อันเดียวเองนะ!」

「หมดเวลาแล้ว ถ้าคุณยังคงขุดมันต่อไป มันจะไม่ได้รสชาติที่ดีที่สุดออกมานะ จริงมั้ย?」

คุณเดก้าดูเศร้าเมื่อฉันบอกกับเขาแบบนั้น แต่เขาก็ยอมกลับกับพวกเราอย่างว่าง่าย
ฉันมั่นใจว่าเพราะเขาเป็นพ่อครัว เขาจึงไม่สามารถเสริฟอาหารที่ไม่ได้มีรสชาติดีที่สุดให้กับลูกค้าได้
ฉันเก็บหน่อไม้เข้าไปในกระเป๋าคุณหมี และพวกเราก็มุ่งหน้าไปที่โรงแรม
เมื่อพวกเรามาถึงโรงแรม อันซุก็ฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างหมดแรง

「อันซุ?」

「อ่าคุณยูนะ ยินดีต้อนรับ」

อันซุเงยหน้าขึ้นมา

「โฮ่ ดูเหมือนว่าลูกจะจัดการมันได้ด้วยตัวคนเดียวได้นะเนี่ย」

「ถึงอย่างนั้น หนูก็ไม่อยากจะทำมันอีกแล้ว」

「จริงรึ? ถ้าลูกไม่สามารถทำมันได้ ลูกก็ไม่สามารถเป็นแม่ครัวเต็มตัวได้หรอกนะ!」

「หนูจะทำให้ดีที่สุด!」

อันซุลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

「แล้วพ่อหาหน่อไม้เจอรึเปล่าคะ?」

ฉันเอาหน่อไม้ออกมาจากกระเป๋าคุณหมี

「นี่หรอคะหน่อไม้?」

「ฉันจะเตรียมมัน พวกเราจะกินมันเป็นมื้อเที่ยงนะ?」

ฉันแสดงวิธีเอาพิษออกให้พวกเขาดู แล้วเตรียมข้าว

「ฉันได้ยินมาจากอันซุ ว่าดูเหมือนว่าคนที่มาจากประเทศแห่งความสามัคคียังไม่มาเลยหรอ?」

「อ่า พวกเรากำลังลำบากเลย เพราะพวกเราไม่สามารถนำเข้าข้าวหรือสินค้าอื่นๆได้ ถึงอย่างนั้นต้องขอบคุณเจ้าเมืองคิโมเนียที่ส่งข้าวสาลีมาที่นี่ ทำให้ขนมปังกลายเป็นอาหารหลักของพวกเรา」

ปลากับขนมปัง สำหรับฉันที่เกิดในญี่ปุ่นมันเป็นสิ่งที่ไม่เข้ากันเลย
ปลาเข้ากับข้าวได้ดีที่สุด
เดี๋ยวนะ มันมีเบอร์เกอร์ปลาอยู่นี่นา ฉันควรจะทำมันดีรึเปล่านะ?

「อุโมงค์ยังไม่เสร็จเลยไม่ใช่หรอ? แล้วเอาพวกมันมาได้ยังไง?」

ภายในอุโมงค์มืดมาก เพราะว่าการติดตั้งสายเวทย์ยังไม่เสร็จ

「สาวน้อย ถึงแม้เธอจะปราบกลุ่มโจรและคราเค็น พวกเราก็ยังคงขาดแคลนอาหาร พวกเราขนแป้งมาทางเรือแต่ว่าตอนนี้เร็วที่สุดก็จากคริโมเนียเท่านั้น พวกเราจึงขอให้พวกเขานำอาหารมาให้」

นั่นคือความจริง ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะจับปลาได้แล้ว แต่เพียงแค่อาหารทะเลมันก็…
มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรจะพูด ฉันจึงเงียบไว้
ฉันตัดสินใจทำหน่อไม้ข้างหน้าของฉันให้มันอร่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขั้นแรก จัดการทำข้าวคลุกหน่อไม้ แล้วก็หน่อไม้ทอด สุดท้ายก็หน่อไม้ต้มปรุงรส ฉันทำเมนูหน่อไม้ออกมาหลายจานโดยใช้วิธีปรุงหลายๆวิธี

「พี่ยูนะ หนูหิวแล้วค่ะ」

เมื่อฉันคิดดูแล้ว พวกเราออกมาทำงานโดยที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนี่นา

「เสร็จแล้ว」

ฉันเอาจานที่ทำเสร็จแล้วมาวางไว้ตรงหน้าเด็กทั้งสองคน

「มันดูน่าอร่อยจังเลยค่ะ」

「วันนี้มันไม่ได้สีขาวหรอคะ?」

ซูริถามขณะที่มองไปที่ข้าว

「นั่นเพราะว่ามีหน่อไม้ที่เธอขุดมาผสมอยู่ด้วย ลองกินดูสิมันอร่อยนะ」

ซูริพยักหน้าแล้วเอาหน่อไม้เข้าไปในปากของเธอ

「อร่อยจัง!」

「จริงด้วย มันอร่อยมากเลยค่ะ!」

ซูริและฟีน่ากินมันอย่างมีความสุข
ดูพวกเธอกินกันแบบนี้มันทำให้ฉันมีความสุขไปด้วย

「ให้ฉันลองกินบ้างได้มั้ย?」

「ฉันทำมันมาพอสำหรับพวกเราทุกคน」

ฉันวางส่วนของทุกคนลงบนโต๊ะ

「มันอร่อยแล้วก็นุ่มนวลมาก ไผ่มันนิ่มแบบนี้ด้วยหรอ?」

「คุณไม่สามารถกินมันได้หลังจากที่มันงอกออกมาแล้ว เพราะมันแข็งเกินไป」

「พี่ยูนะมันอร่อยมากค่ะ」

「……」

ซูริกินอย่างเงียบๆ

「คุณยูนะดูเหมือนเป็นแม่ครัวมากกว่าฉันอีกนะคะ」

「ฉันไม่สามารถจัดการกับปลาได้ ดังนั้นอันซุเธอมีความเป็นแม่ครัวมากกว่าฉัน」

「อย่างนั้นหรอคะ?」

ฉันไม่เคยจัดการมันมาก่อน
ฉันรู้เรื่องปลานิดหน่อย แต่ฉันไม่เคยลงมือทำมันเลย

「คุณยูนะ ดูเหมือนคุณจะสามารถทำได้ทุกอย่างเลยนะคะ」

「ฉันแค่รู้วิธีปรุงมันน่ะ ดังนั้นฉันขอฝากเธอด้วยนะอันซุ」

「คุณยูนะ…」

อันซุดูเหมือนจะมีความสุข

「ถ้าพวกเรามีข้าว ฉันจะขายข้าวคลุกหน่อไม้ที่ร้านด้วย แต่ว่า…」

คุณเดก้าพูดขณะที่กินมันไปด้วย

「หน่อไม้มันก็ยังอร่อยอยู่นะถึงแม้คุณจะไม่ได้กินมันกับข้าว」

「เธอพูดถูก มันก็ยังอร่อยอยู่ดีถึงแม้จะกินกับวัตถุดิบอื่น ที่เธอให้หน่อไม้บางส่วนกับฉันมันจะดีจริงๆรึ? ถึงมันจะช่วยพวกเราได้มากเลยก็เถอะถ้าเธอแบ่งบางส่วนให้กับพวกเรา」

คุณเดก้าขุดมันขึ้นมาได้เพียงอันเดียว
พวกเราสามารถเก็บมันได้เป็นจำนวนมาก เพราะว่าฉันใช้เวทมนตร์ในขณะที่ฟีน่าและซูริได้หมีช่วย

「ไม่มีปัญหา ฉันเก็บมันได้เป็นจำนวนมากต้องขอบคุณพวกเธอสองคน พวกเราสามารถมาเก็บมันเพิ่มได้ทีหลังถ้าต้องการน่ะ มันยากที่จะขุดมันขึ้นมาใช่มั้ยล่ะ?」

「เธอพูดถูก มันต้องมีทริกในการหา ฉันน่าจะหามันได้ดีขึ้นในครั้งหน้าเพราะเธอสอนฉันไว้หลายเรื่องมากเลย」

หลังจากนั้นไม่นานที่พวกเรากินอาหารกันเสร็จ คนก็เริ่มเข้ามาเพื่อกินมื้อเที่ยง
คุณเดก้ากับอันซุคงจะยุ่งมากเลย พวกเราเลยออกมาจากโรงแรมเพื่อไม่ให้รบกวนพวกเขา




NEKOPOST.NET