[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 112 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.112 - คุณหมีไปเรียวกังสไตล์บ้านคุณหมี


 

เด็กๆทั้งสองคนกินอาหารของคุณเดก้าอย่างมีความสุข
เมื่อเห็นแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันมีความสุขไปด้วย
ฉันกินอาหารของฉันขณะมองมั้งสองคน อันซุก็มาคุยกับฉัน

「คุณยูนะ คุณอยากได้วัตถุดิบอะไรหรอคะ? ฉันจะไปเตรียมมันให้คุณมั้ย?」

อันซุถาม

「ฉันไม่คิดว่ามันจะมีขายหรอกนะ เธอไม่น่าจะหามันได้」

「มันไม่มีขายหรอคะ?」

「ฉันไม่เคยมันวางขายที่ไหนเลยน่ะ」

「แต่คุณสามารถหามันได้จากแถวๆเมืองใช่มั้ยคะ?」

「ใช่แล้ว ฉันเห็นมันอยู่บนภูเขาน่ะ」

「แล้วมันคือวัตถุดิบแบบไหนรึ?」

คุณเดก้าที่สนใจเรื่องวัตถุดิบจึงมาร่วมคุยด้วย

「หน่อไม้น่ะ」

「หน่อไม้? มันคืออะไรล่ะนั่น?」

「คุณรู้เรื่องไผ่ที่โตอยู่บนภูเขามั้ย? มันเหมือนกับท่อสีเขียวๆน่ะ」

「อ๋อ ฉันรู้เรื่องไผ่อยู่นิดหน่อย เธอกินมันได้ด้วยรึมันออกจะแข็งขนาดนั้น?」(TL: ก็หนูยูนะเป็นหมีแพนด้านี่ครับต้องกินได้อยู่แล้ว >w<)

เมื่อฉันได้ยินคำพูดนั้น ฉันก็เข้าใจในทันที
พวกเขาไม่รู้ว่าไผ่เป็นยังไงก่อนที่มันจะงอกออกมาจากพื้นดิน
ไม่เคยมีใครเคยคิดที่จะขุดไผ่ขึ้นมาก่อนที่มันจะโตเลย
ทำนองเดียวกัน ถ้าฉันไม่รู้เรื่อมัน ฉันก็ไม่คิดว่ามันกินได้และมองมันเป็นแค่ไผ่

「ไม่ใช่อยางนั้น ฉันพูดถึงหน่อไม้ มันคือไผ่ก่อนที่จะงอกออกมาจากพื้นดินน่ะ」

「เธอสามารถกินสิ่งนั้นได้ด้วยรึ?」

「มันอร่อยนะ คุณสามารถปรุงมันกับข้าวหรือจะต้มในหม้อหรือแม้แต่ปรุงมันกับวัตถุดิบอื่นๆก็ได้ มันมีอยู่หลายวิธีที่จะกินมันเลยล่ะ」

เป้าหมายหลักของฉันคือข้าวคลุกหน่อไม้

「แล้วการเก็บหน่อไม้มันยากรึเปล่า?」

「มันก็ยากอยู่นะ แต่ว่าแม้แต่เด็กก็สามารถเก็บได้ถ้ามีความพยายามล่ะนะ」

「เข้าใจแล้ว ฉันก็จะไปด้วย!」

คุณเดก้าพูด

「พ่อ!?」

「มันเป็นวัตถุดิบที่อยู่ใกล้ตัว แต่พ่อที่เป็นพ่อครัวกลับไม่รู้จักมันเลย ถ้าพวกเรารู้จักมันในตอนที่คราเค็นอยู่ที่นี่ มันก็สามารถเป็นอาหารของพวกเราได้นะ!」

「พ่อพูดมีเหตุผล แต่พ่อจะทำยังไงกับโรงแรมล่ะคะ?」

「ถึงฉันจะไม่อยู่ซักวันก็ไม่เป็นไรหรอก」

「มันเป็นไปไม่ได้ค่ะ! พี่ชายก็กำลังจะออกทะเล มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบริการลูกค้าทุกคนเพียงแค่แม่กับหนู!」

「พวกเราจะไปเก็บมันตอนพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นน่ะ แล้วก็ไม่ได้ใช้เวลาทั้งวัน」

「เช้าจัง?」

「หน่อไม้จะมีรสชาติดีที่สุดถ้าพวกเราไปเก็บพวกมันในตอนเช้าน่ะ」

ฉันบอกพวกเขาในสิ่งที่ฉันจำได้ตอนที่ฉันดูรายการทีวีเกี่ยวกับหน่อไม้
ในรายการบอกว่ามันจะดีที่สุดถ้าเก็บหน่อไม้ในตอนเช้าตรู่
มันถูกบอกอีกว่าทั้งรสชาติและกลิ่นจะดีที่สุดในช่วงนั้น มันจะมีรสชาติขมขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ดังนั้นคุณต้องเก็บมันก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นสูงเกินไป

「อันซุ พ่อจะช่วยลูกเตรียมของในตอนเช้า และลูกก็จัดการทำอาหารเช้าคนเดียวนะ」

「มันเป็นไปไม่ได้…」

「ลูกจะเปิดร้านอาหารกับคุณหนูไม่ใช่หรอ?」

「นั่นก็จริง แต่ว่า…」

「ทุกอย่างเป็นประสบการณ์นะ」

「อู~ มันจะดีจริงๆหรอคะที่มีแค่แม่กับหนู? หนูเองก็อยากจะไปเก็บหน่อไม้ด้วยเหมือนกัน แล้วถ้าหนูไปเก็บหน่อไม้กับคุณยูนะแล้วพ่อทำอาหารเช้าล่ะคะ?」

「ไม่ได้หรอก พ่อไปในฐานะพ่อครัว พ่อไม่อนุญาติให้มีวัตถุดิบอร่อยๆอยู่ใกล้แต่กลับไม่รู้หรอกนะ」

「หนูก็เหมือนกัน…」

「ครั้งนี้พ่อจะไปเอง พ่อไม่ถอยแน่ถึงแม้จะเพื่อลูกสาวของตัวเองก็เถอะ แบบนี้ไม่มีปัญหาใช่มั้ยสาวน้อย?」

「ฉันไม่มีปัญหาหรอก อย่าทะเลาะกันเลย」

「อู~ หนูเข้าใจแล้ว ครั้งนี้หนูจะยอมก่อน คุณยูนะ ครั้งต่อไปได้โปรดพาฉันไปด้วยนะคะ」

แล้วพวกเราก็ตกลงกันว่าจะไปเจอกับคุณเดก้าที่ประตูเมืองในตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะขึ้น

「แล้วฉันต้องเตรียมอะไรไปมั้ย?」

「พวกเราจะขุดมันขึ้นมาจากใต้ดิน ดังนั้นมันจะดีมากเลยถ้าเกิดว่าคุณมีจอบ ฉันคิดว่างั้นนะ? แต่ถ้าคุณแค่ไปเพื่อดูมันฉันจะขุดมันขึ้นมาด้วยเวทมนตร์น่ะ」

「ไม่ล่ะ เพื่อที่ฉันจะได้มาเล่าให้อันซุฟังได้ ฉันต้องมีประสบการณ์เองด้วยดังนั้นฉันจะขุดมันขึ้นมาด้วยตัวเอง」

พวกเรากินอาหารกันเสร็จแล้ว และเพราะว่ามันใกล้ที่จะได้เวลาที่พวกคนงานจะกลับมาจากการทำงานแล้ว พวกเราจึงตัดสินใจไปที่เรียวกังสไตล์บ้านคุณหมี

「พี่ยูนะ มันใหญ่จังเลยค่ะ」

มันเป็นสิ่งแรกที่ฟีน่าพูดเมื่อเธอเห็นเรียวกังสไตล์บ้านคุณหมี

「ฉันเองก็คิดงั้นตอนที่ฉันสร้างมันเสร็จน่ะ」

「ทำไมพี่ถึงสร้างใหญ่จังเลยคะ?」

「ฉันอยากจะพาเด็กๆที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาซักวันน่ะ ดังนั้นจำนวนห้องนอนเลยต้องเพิ่มขึ้นมาก…」

「หนูเข้าใจแล้วค่ะ พี่ยูนะนี่ใจดีจริงๆเลยนะคะ จริงๆแล้วหนูรู้สึกผิดนิดหน่อยที่พี่พามาแค่พวกหนูสองคนในขณะที่เด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายังคงต้องทำงาน แต่พี่ก็คิดถึงทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน」

「ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่สูงส่งแบบนั้น เพราะทุกคนทำงานอย่างหนัก ดังนั้น....ถึงฉันจะไม่ได้เปิดบริษัท แต่นี่มันก็เหมือนกับการพาพนักงานบริษัทเที่ยว」

「พาพนักงานบริษัทเที่ยว?」

「ใช่ มันเหมือนกับการแสดงความขอบคุณให้กับคนที่ตั้งใจทำงานให้กับฉัน」

「พี่ยูนะ ทำไมพี่ถึงต้องรู้สึกขอบคุณคะ?」

「เพราะเธอตั้งใจทำงานในร้านของฉันไม่ใช่หรอ?」

「ไม่ใช่แล้วค่ะ ต้องขอบคุณพี่ยูนะ ที่ทำให้พวกเรามีงานทำ ช่วยให้พวกเรากินกันจนอิ่มท้อง และพวกเรายังมีที่นอนอุ่นๆ พี่รู้รึเปล่าคะถ้าพวกเราไม่ได้ทำงานให้กับพี่ พวกเราก็ไม่มีอะไรเหลือเลย แม่และทุกคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วก็หนูต่างหากล่ะคะที่รู้สึกขอบคุณพี่」

อืมม มันยากที่จะอธิบาย
ดูเหมือนว่าที่ฟีน่าคิดว่าการให้งานทำ ทำให้พวกเธอมีเงินและมีอะไรกินแล้วก็ทำให้พวกเธอมีที่นอนหลับก็เพียงพอแล้ว และสิ่งที่จะให้พวกเธอก็มากเกินความจำเป็น
นั่นคือความคิดที่แตกต่างกันระหว่างฉันที่เกิดและเติบโตในญี่ปุ่นกับฟีน่าที่เกิดและเติบโตในต่างโลกสินะ

「ขอบคุณนะ แต่ฉันก็อยากจะแสดงความรู้สึกขอบคุณของฉันด้วยเหมือนกัน」

ฉันลูบหัวของฟีน่า

「พวกเธอน่าจะเหนื่อยเพราะพวกเราเดินทางกันมาทั้งวันใช่มั้ย? เข้าไปข้างในกันเถอะซูริเองก็ดูเหมือนจะเหนื่อยแล้วด้วย」

ข้างหลังฟีน่าคือซูริที่ดูเหมือนกำลังสัปงกอยู่

「ค่ะ」

เมื่อพวกเราเข้าไปในบ้านคุณหมี ฉันก็ให้พวกเธอดูห้องในชั้นแรก
ซูริตื่นขึ้นแล้ว เธอจะสนใจบ้านคุณหมีรึเปล่านะ?

「ถ้าเธออยากจะเข้าห้องน้ำหรือดื่มน้ำ พวกมันอยู่ที่ชั้นแรกนะใช้ได้ตามสบายเลยนะ โอเคมั้ย?」

พวกเราข้ามชั้นสองไปแล้วฉันก็พาทั้งสองคนมาที่ห้องนอนสำหรับแขก

「ทั้งสองคนนอนห้องนี้นะ โอเคมั้ย?」

「ใหญ่จัง」

「พวกเราจะนอนที่นี่หรอ?」

「พวกเราจะไปอาบน้ำกัน โอเคมั้ย?」

ฉันทำให้ทุกห้องในชั้นสามเป็นห้องใหญ่
ตอนนี้มีเพียงแค่พวกเราสามคน ฉันเลยพาพวกเธอมาใช้ห้องนี้

「พรุ่งนี้พวกเราต้องตื่นกันแต่เช้า ดังนั้นพวกเราน่าจะไปอาบน้ำกันตอนนี้เลยแล้วก็เข้านอนกันเร็วหน่อยนะ」

พวกเราตรงไปที่ห้องอาบน้ำในชั้นสี่
ฉันมีห้องอาบน้ำหญิงและชายแยกออกจากกัน
พวกเราผ่านม่านที่มีคำว่า『ผู้หญิง』ถูกเขียนไว้ แล้วเข้าไปในห้องแต่งตัว

「ถอดชุดตรงนี้นะ อ่างน้ำอยู่ห้องถัดไป」

ทั้งสองคนวางชุดของตัวเองลงในกล่องแล้วเข้าไปในห้องอาบน้ำ
ฉันเองก็ถอดชุดคุณหมีแล้วก็เข้าตามพวกเธอไป

「หวาา ใหญ่จัง! พวกเราเห็นข้างนอกด้วย!」

ซูริเดินไปรอบๆด้วยก้าวเล็กๆของเธอ

「เอ่อ พี่ยูนะ มันไม่มีน้ำร้อนอยู่ข้างในนี้นะคะ」

ฉันสังเกตมันตอนที่ซูริพูดถึงมัน น้ำในอ่างมันไม่ร้อนเลยซักนิด
มันก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะ ไม่มีใครมาใช้มัน แล้วพวกเราก็พึ่งจะมาที่นี่
ฉันไปที่รูปหมีที่ปล่อยน้ำออกมาและหรับหินเวทมนตร์ที่อยู่บนมือของมัน พอฉันทำแบบนั้นน้ำร้อนก็พุ่งออกมาจากปากของหมี หมีอีกฝั่งเองก็ปล่อยน้ำร้อนออกมาเช่นกัน
มันต้องใช้เวลาเติมน้ำลงในอ่างนานแค่ไหนกันนะ?
มันจะดีมากเลยถ้ามันถูกเติมจนเต็มในตอนที่พวกเรากำลังล้างตัวกันอยู่
มันไม่ดีแน่ที่ต้องยืนแล้วไม่มีอะไรทำตอนที่โป๊อยู่

「ทั้งสองคนล้างตัวสระผมกันให้สะอาดนะ」

ฉันบอกพวกเธอ

「ซูริหยุดมองไปข้างนอกแล้วมาล้างตัวตรงนี้สิ」

ฟีน่าจับซูริที่กำลังมองออกไปข้างนอกด้วยมือของเธอแล้วไปที่จุดล้างตัว
ฉันปรับอุณหภูมิของน้ำที่ไหลออกมาจากปากของหมีแล้วไปที่จุดล้างตัว
ขณัที่ฉันกำลังขัดตัวเองอยู่ ฟีน่ากับซูริก็ตรงมาทางฉัน

「มีอะไรหรอ?」

「พี่ยูนะผมของพี่ทั้งยาวทั้งสวยจังเลยนะคะ」

「พี่ยูนะสวยจัง」

ทั้งสองคนจับผมของฉัน

「มันแค่ยาวน่ะ」

「หนูจะสระผมให้พี่นะคะ」

「หนูจะทำด้วย…」

「เธอไม่ต้องทำให้ก็ได้ ฉันทำเองได้น่ะ」

「พวกหนูอยู่ในความดูแลของพี่ยูนะ หนูทำอะไรไม่ได้มากนักที่จะแสดงความขอบคุณพี่ อย่างน้อยหนูก็อยากจะทำสิ่งนี้ บอกหนูนะคะถ้าเกิดมันรบกวนพี่」

เธอมองมาที่ฉันอย่างไร้เดียงสา เธอสดใสเกินกว่าหัวใจที่แปดเปื้อนของฉันจะรับได้ ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้เมื่อเธอมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น

「โอเค ฉันขอฝากให้เธอจัดการได้มั้ย?」

「แน่นอนค่ะ!」

ทั้งสองคนดูมีความสุขและนั่งลงข้างหลังฉันแล้วเริ่มสระผมของฉันอย่างระวัง

「ต้องไว้นานแค่ไหนคะมันถึงยาวขนาดนี้?」

ฉันจำตอนที่ฉันเริ่มปล่อยให้มันยาวไม่ได้ ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะดูแลผมของฉัน ดังนั้นมันจึงกลายเป็นแบบนี้เอง

「หนูไว้ผมยาวเหมือนพี่ยูนะดีรึเปล่าน้า?」

「หนูจะไว้ด้วย…」

ฟีน่าถามในขณะที่จับผมของตัวเอง
ซูริประกาศพร้อมกับยกมือขึ้น

「มันเจ็บปวดนะที่ต้องดูแลมันน่ะ」

พวกเราสระผมเสร็จขณะที่กำลังคุยเรื่องผมกันอยู่ และตอนที่พวกเราไปที่อ่างน้ำ น้ำร้อนก็ถูกเติมได้ประมาณครึ่งนึงของอ่าง
อ่างน้ำมีขนาดใหญ่ ดังนั้นถ้าพวกเรายืดขาออกไป มันก็น่าจะโอเคละมั้ง?
เพราะพวกเราสามคนตัวเล็ก พวกเราจึงไม่มีปัญหาถ้าจะยืดขาออกไป
ฉันยืดขาของฉันและแช่จนถึงไหล่
ฉันรู้ว่าอ่างน้ำที่สามารถยืดขาออกมาได้น่ะมันสุดยอดไปเลย
ฟี่น่าและซูริเองก็ลงมาแช่และดูท่าทางจะสนุกกับมัน
อ่างอาบน้ำเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของมนุษยชาติ
ซูริเล่นไปรอบๆและมองออกไปข้างนอกแล้วก็เอามือของเธอเข้าไปในปากของรูปปั้นหมีที่กำลังปล่อยน้ำร้อนออกมา ฟีน่าพยายามจะหยุดเธอ
หลังจากอาบน้ำและผ่อนคลายอยู่ซักพัก ซูริก็พูดว่าเธออยากออกแล้ว

「พี่มันร้อนอ่ะ」

หน้าของซูริกลายเป็นสีแดง

「พี่ยูนะ พวกเราออกได้มั้ยคะ?」

「แน่นอน ที่เป่าผมอยู่ในห้องแต่งตัวนะ เป่าผมของเธอให้แห้งก่อนล่ะ โอเคมั้ย?」

「ค่า~」

ฟีน่าจับมือซูริแล้วพาเธอออกจากห้องอาบน้ำ
หลังจากแช่อยู่ในน้ำร้อนคนเดียวซักพัก ฉันก็ออกไป
ตอนที่ฉันเข้ามาให้ห้องแต่งตัว ฟีน่ากับซูริก็กำลังเป่าผมของตัวเองอยู่
ซูริดูเหมือนจะง่วงแล้ว

「โอเค เสร็จแล้วล่ะ」

「ขอบคุณค่ะพี่」

ซูริขยี้ตาของเธอ ดูเหมือนเธอจะลุกแทบไม่ขึ้นแล้ว
ฟีน่าที่อยู่ข้างหลังเธอก็เริ่มเป่าผมของตัวเอง
ฉันเช็ดตัวของฉันแล้วใส่ชุดคุณหมีสีขาว ขณะที่ฉันกำลังเป่าผมของตัวเองจนถึงช่วงเอว ฟีน่าก็มาหาฉัน

「พี่ยูนะ พวกหนูไปที่ห้องก่อนได้มั้ยคะ?」

ซูริที่อยู่ข้างหลังฟีน่าได้สัปงกไปเรียบร้อยแล้ว

「แน่นอน หลับให้สนิทล่ะ พวกเราต้องตื่นกันตั้งแต่เช้า」

「ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ」

「ราตีซาหวัดพี่ยูนะ」

「ราตรีสวัสดิ์」

ฟีน่าจูงมือซูริแล้วก็ออกไปจากห้องแต่งตัว
ฉันเป่าผมให้แห้งตามลำพังแล้วก็ไปที่ห้องของฉัน
ฉันมองออกไปข้างนอกจากทางระเบียงและเห็นดาวที่สวยงามบนท้องฟ้า
ฉันที่เป็นฮิคิโคโมริที่ไม่ได้เคยเห็นทะเลเคยเห็นมันเพียงแค่ในทีวีหรือว่าในเน็ต แต่ว่าตอนนี้ฉันคิดว่ามันดีจริงๆที่ฉันได้มาที่ต่างโลก
มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนถ้าฉันไม่ได้ที่โลกนี้และเก็บตัวอยู่ในห้อง
สายลมตอนกลางคืนนั้นทำให้ร่างกายที่ร้อนของฉันที่พึ่งออกจากอ่างอาบน้ำเย็นลง แล้วฉันก็ตัดสินใจที่จะนอนเลยเพราะว่าพรุ่งนี้พวกเราต้องตื่นกันแต่เช้า
ในใจของฉันอยากจะให้ทั้งสองคนที่นอนอยู่ห้องข้างๆฉันนอนหลับสนิท แล้วฉันก็มุดเข้าไปในเตียงของฉัน




NEKOPOST.NET