[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 111 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.111 - คุณหมีได้รับคนงาน


 

ตอนที่พวกเราออกมาจากอุโมงค์ ต้นไม้ทางฝั่งนี้ก็ถูกตัดไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้พวกเรามองเห็นทพเลสีครามจากตรงนี้ พวกเขาตัดต้นไม้เป็นบริเวณกว้างและมีอาคารอยู่ตรงนี้เพียงแค่หลังเดียว

「นั่นทะเลหรอคะ?」

「ทะเล?」

ทั้งสองคนมองไปยังทะเลสีคราม
ตอนนี้อากาศดีมากท้องฟ้าไม่มีเมฆเลย
โชคดีมากที่อากาศดีแบบนี้ ถ้าท้องฟ้ามีเมฆมืดครึ้มแปลว่าฝนกำลังจะตก ถ้าคุณพึ่งเห็นทะเลเป็นครั้งแรกแล้วมันมีคลื่นลมแรงก็มีโอกาสที่ทำให้คุณกลัวทะเลได้
ในตอนที่พวกเราสามคนกำลังมองทะเลอยู่นั้น ก็มีใครบางคนเรียกฉัน

「สาวน้อยหมี?」

เมื่อฉันมองไปรอบๆก็พบกับชายที่เรียกฉันกำลังเดินออกมาจากอาคาร

「อืมม…」

ฉันจำเขาไม่ได้อ่ะ

「ผมมาจากมิรีร่าครับ ผมตกใจมากเลยที่อยู่ๆคุณก็ออกมาจากอุโมงค์」

「ไม่ได้เจอกันนานนะ?」 

ฉันเอียงศีรษะ

「ผมแค่เคยฟังเรื่องของคุณเท่านั้น ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลเรื่องที่คุณจำผมไม่ได้หรอกครับ แล้วทำไมคุณถึงมานี่นี่หรอครับ?」

「ฉันมาเพื่อพาเด็กสองคนนี้มาเที่ยวทะเลน่ะ」

「คุณพูดว่ามาเที่ยวทะเล? เที่ยวทะเลมันสนุกขนาดนั้นเลยหรอครับ? ท่านเจ้าเมืองคริโมเนียเองก็พูดไว้เช่นกัน แต่จะมีคนเดินทางมาตั้งไกลเพียงเพื่อมาเที่ยวทะเลจริงๆหรอครับ? ผมไม่เข้าใจจริงๆ…」

「นั่นเพราะว่านายเห็นมันทุกวันไง แต่มันเป็นภาพที่แปลกตามากสำหรับคนที่ไม่เคยเห็นมันมาก่อน」

「เป็นอย่างนั้นหรอ?」

ดูเหมือนชายคนนั้นจะยังคงไม่เข้าใจ
ทะเลคงจะน่าเบื่อถ้าเกิดว่าเห็นมันทุกวัน

「ทั้งสองคนชอบทะเลมั้ย?」

「ค่ะ มันน่าตื่นเต้นมากๆ!」

「มันสวยมาก」

「ผมเข้าใจแล้วครับ พอพวกเธอพูดแบบนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกชมอยู่เลยมันทำผมมีความสุขจริงๆ ขอบคุณนะ」

พวกเราลาชายคนนั้นแล้วค่อยๆเดินเข้าสู่เมือง
ฟีน่าและซูริยังคงจ้องทะเลจากบนหลังหมีต่อไป

「พวกเราใช้เส้นทางอ้อมดีมั้ย?」

ฉันให้คุมะยูรุกับคุมะคิวเดินไปตามชายหาด
เมื่อพวกเรามาถึงชายหาด ฟีน่าและซูริลงจากคุมะยูรุแล้ววิ่งไปที่ทะเล

「มันใหญ่มากเลย!」

「มันเป็นน้ำทั้งหมดเลยหรอคะ?」

「ใช่ มันเป็นน้ำเค็มน่ะ」

「เค็ม?!」

ทั้งสองคนค่อยๆเดินลงไปในน้ำช้าๆ

「ระวังอย่าให้ตัวเปียกนะ โอเคมั้ย?」

คลื่นเล็กๆวิ่งเข้าหาพวกเธอ
นั่นก็เพียงพอให้ทั้งสองคนสัมผัสกับคลื่นแล้ว

「เย็นจัง!」

พวกเธอเลียมือของตัวเองที่เปียกน้ำทะเลอยู่

「มันเค็มจริงๆด้วยค่ะ!」

「พี่ มันเค็มอ่ะ!」

พวกเธอกลับมาพร้อมแลบลิ้นของพวกเธอ ฉันเลยเอาน้ำออกมาจากกระเป๋าคุณหมีเพื่อให้ทั้งสองคนล้างปากของพวกเธอ หลังจากดื่มน้ำเข้าไปพวกเธอก็กลับไปเล่นน้ำต่อ
พระอาทิตย์ใกล้จะตกในขณะที่พวกเธอกำลังเล่นกันอยู่ ฉันเลยตัดสินใจเรียกพวกเธอกลับมา

「พวกเราควรจะเข้าเมืองก่อนที่จะดึกนะ」

พวกเธอกลับมาหลังจากตอบ「ค่า~」
พวกเราขึ้นคุมะยูรุกับคุมะคิวแล้วตรงเข้าเมือง
มิรีร่าถูกพัฒนาไปพร้อมกับอุโมงค์เช่นเดียวกับคริโมเนีย ต้นไม้รอบๆเมืองถูกตัดออกไปและที่ดินก็ถูกปรับสภาพ ฉันเห็นภูเขาท่อนซุงอยู่ทุกแห่ง พวกเขาจะใช้ไม้พวกนี้สร้างสิ่งปลูกสร้างอย่างนั้นหรอ? 
พวกเราเดินต่อไป ฉันก็เห็นกำแพงที่ฉันคุ้นเคย
เมื่อเห็นกำแพงก็หมายความว่าพวกเราต้องเห็นสิ่งที่อยู่อีกฝั่งเช่นกัน

「พี่ยูนะ….」

「อะไรหรอ?」

「นั่นใช่บ้านของพี่รึเปล่าคะ?」

ฟีน่าถามเมื่อเห็นสิ่งปลูกสร้างรูปร่างหมี

「คุณหมีใหญ่จัง」

ซูริรู้สึกดีใจเมื่อเห็นบ้านคุณหมี

「เธอมีไหวพริบมากที่รู้ในทันที」

เมื่อฉันชมเธอที่รู้ได้ในทันที เธอก็มองมาที่ฉันอย่างเย็นชา

「พี่ยูนะ พวกเราจะอยู่ที่บ้านคุณหมีกันหรอคะ?」

「เป็นความคิดที่ดีนะ แต่ที่โรงแรมมีอาหารอร่อยมาก ฉันเลยวางแผนจะพักที่นั่นในคืนนี้」

พวกเรามาถึงมิรีร่า
ฉันเก็บคุมะยูรุกับคุมะคิวเข้าถุงมือคุณหมีแล้วเดินไปที่ยามเฝ้าประตู
ยามเฝ้าประตูตกใจอยู่แปปนึงแล้วก็ปล่อยพวกเราเข้ามาข้างใน
เมื่อพวกเราเข้ามาข้างในเมือง ฉันก็ถูกทักทายจากทุกด้าน

「พี่ยูนะเป็นที่นิยมจริงๆเลยนะคะ」

「พียูนะน่าอัศจรรย์」

มันน่าอายจริงๆ ฉันเลยก้าวให้ไวขึ้นเพื่อจะได้ถึงโรงแรมของคุณเดก้าไวๆ
เมื่อพวกเราเข้าไปในโรงแรม ข้างในก็ไม่มีคนเหมือนอย่างเคย
ถนนหลักกับทะเลก็ถูกเปิดแล้ว มันน่าจะมีคนมากกว่านี้นะ…

「ยินดีต้อนรับค่ะ จะพักกัน.... คุณยูนะ!」

「ไม่เจอกันนานนะ」

อันซุที่อยู่ชั้รล่างของโรงแรมตกใตอย่างมากเมื่อเธอเห็นฉัน

「คุณยูนะ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ?」

「ฉันพาเด็กๆพวกนี้มาเที่ยวทะเลน่ะ แล้วก็มาหาวัตถุดิบที่ฉันอยากได้」

ฉันให้ทั้งสองคนที่อยู่ข้างหลังฉันแนะนำตัวเอง

「หนูชื่อฟีน่าค่ะ」

「หนูชื่อซูริ」

ทั้งสองโค้งคำนับเล็กน้อย

「เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆเลยนะ」

「พวกเราว่าจะพักกันที่นี่ ได้รึเปล่า?」

「อืมม คุณยูนะ ฉันคิดว่าคุณรู้อยู่แล้วนะคะ แต่มีคนจำนวนมากมาจากคริโมเนียเพื่อช่วยพัฒนาพื้นที่บริเวณอุโมง ทำให้ตอนนี้ไม่มีห้องว่างเลยค่ะ ฉันอยากจะทำอะไรซักอย่างเพื่อคุณที่ทำอะไรตั้งหลายอย่างเพื่อช่วยเหลือพวกเรา…」

「อย่างนั้นหรอ?」

ฉันคิดว่าโรงแรมว่างซะอีก แต่ดูเหมือนพวกนั้นแค่ออกไปทำงานอยู่ข้างนอก

「คุณยูนะ ถึงคุณจะไม่อยู่ที่นี่คุณก็มีบ้านคุณหมีอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ?」

「ฉันอยากจะให้เด็กสองคนนี้ได้ลองชิมอาหารฝีมือคุณเดก้าน่ะ」

「ถ้าอย่างนั้นคุณก็กินอาหารกันที่นี่นะคะ ฉันจะไปเรียกพ่อก่อน」

มันเร็วไปหน่อยสำหรับมื้อค่ะ แต่ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรที่ต้องกินตอนนี้

「ทั้งสองคนถึงมันจะเร็วไปหน่อย แต่พวกเธออยากจะกินกันเลยมั้ย?」

「หนูไม่มีปัญหาค่ะ」

「หนูจะกิน!」

「ฉันฝากด้วยนะอันซุ」

เมื่ออันซุได้ยินอย่างนั้น เธอก็เข้าไปในครัวที่คุณเดก้าอยู่ แล้วก็มีเสียงดังออกมาหลังจากนั้นไม่นาน

「จริงหรอ?!」

คุณเดก้าน่าจะเป็นคนที่ตะโกนออกมาจากห้องครัวแล้วฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาตรงมาที่เรา

「คุณเดก้าไม่เจอกันนานนะ」

「โอ้ ดีจริงๆที่เธอมา」

「ฉันมาเพื่อกินอาหารของคุณเดก้าน่ะ」

「เธอพูดอย่างนั้นทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆ แล้วเด็กสาวสองคนนี้เป็นใครรึ?」

「คนที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ฟีน่า แล้วก็น้องสาวของเธอ ซูริ」

「พี่ยูนะ! หยุดแนะนำแบบนี้ซะทีเถอะค่ะ! ก่อนหน้านี้ก็เคยพูดแล้วนี่คะ!」

「โทษที โทษที แต่มันก็คือความจริงไม่ใช่หรอ?」

「ถึงอย่างนั้นหนูก็ถูกช่วย…」

「งั้นตอนนี้เธอก็แนะนำตัวเองเลยสิ」

「หนูชื่อฟีน่าค่ะ พี่ยูนะเป็นคนช่วยชีวิตหนูไว้」

「หนูเป็นน้องสาว ชื่อซูริค่ะ」

ทั้งสองโค้งคำนับ

「ฉันชื่อเดก้านะ เป็นเจ้าของโรงแรมที่นี่」

「พ่อ ทำไมไม่เริ่มทำอาหารซักทีล่ะคะ? พวกเธอมาเพื่อพักที่นี่แต่เพราะไม่มีห้องว่าง หนูเลยคิดว่าอย่างน้อยน่าจะให้พวกเธอได้ชิมอาหารฝีมือพ่อนะ」

「พ่อข้าใจแล้ว ตอนนี้ห้องพักของพวกเราเต็ม ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ」

คุณเดก้าขอโทษถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของเขา

「ฉันมีที่พักอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก」

「ฉันจะทำอะไรอร่อยๆชดเชยให้เอง นั่งรอกันซักแปปนะ」

「พ่อ หนูจะช่วยด้วย」

「ลูกมีอะไรจะคุยกับสาวน้อยไม่ใช่หรอ? ลูกต้องพูดมันด้วยตัวลูกเองนะ」

คุณเดก้าทิ้งอันซุไว้ที่นี่แล้วกลับเข้าครัวไป
มีเพียงแค่เรื่องเดียวที่อันซุต้องคุยกับฉัน

「เอ่อออ คุณยูนะ」

「ว่าไง?」

「ที่พวกเราคุยกันก่อนหน้านี้เรื่องเปิดร้าน มันเป็นความจริงหรอคะ?」

「ใช่ มันไม่ใช่เรื่องตลกหรือเรื่องโกหกทั้งนั้น」

「ฉันคิดว่าฉันจะขอรับข้อเสนอค่ะ คุณยูนะฉันอาจจะสร้างปัญหาให้กับคุณแต่ขอฝากตัวด้วยนะคะ」

อันซุโค้งคำนับ

「ฉันเองก็ขอฝากตัวด้วยนะ」

「ค่ะ!」

เธอตอบกลับอย่างมีความสุข

「เอ่ออ คุณยูนะ ฉันมีเรื่องนึงอยากจะขอร้องคุณก่อนที่เราจะไปคริโมเนียกันค่ะ」

เธอมองไปรอบๆราวกับมันเป็นเรื่องยากที่จะพูดออกมา

「อะไรหรอ? ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ ฉันจะช่วยเธอเอง」

「คุณยูนะจำเหล่าหญิงสาวที่ถูกพวกโจรจับตัวไปได้มั้ยคะ?」

ฉันจำได้ ฉันไม่สามารถพูดอะไรกับพวกเธอได้เลยหลังจากช่วยพวกเธอออกมา พวกเธอสูญเสียญาติและคนรัก
ยิ่งกว่านั้นพวกเธอยังต้องทนทุกข์ทรมาณตอนที่ถูกจับ

「ให้พวกเธอไปทำงานที่ร้านกับฉันได้มั้ยคะ? มันค่อนข้างยากที่ฉันจะไปคนเดียว แล้วพวกเธอก็สามารถแล่ปลาได้ด้วยเพราะพวกเธอเกิดที่เมืองนี้  ฉันจะมีความสุขมากเลยค่ะถ้ามีคนที่ฉันรู้จักไปด้วย ดีกว่าฉันไปเพียงแค่คนเดียว…」

เสียงของเธอค่อยๆเบาลง เบาลง
ฉันแน่ใจว่า เธอต้องคิดว่าสิ่งที่เธอกำลังขอเป็นไปไม่ได้
ถ้าจำนวนคนที่ไปทำงานเพิ่มขึ้น ก็จะมีปัญหาเรื่องค่าจ้างตามมา เพราะว่าพ่อของเธอทำงานในโรงแรมเธอจึงเข้าใจเรื่องนั้นดี
แต่ฉันไม่ใช่คนที่คิดเล็กคิดน้อยแบบนั้น

「อาฮะ?」

「ฉันคิดว่าคุณรู้อยู่แล้วนะคะ คุณยูนะ พวกเธอสูญเสียครอบครัว เมื่อพวกเธออาศัยอยู่ในเมืองนี้มันเป็นไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด ถึงแม้พวกเธอจะอยากไปที่เมืองอื่น พวกเธอก็ไม่มีคนรู้จัก เงิน หรืออาชีพ พวกเธอเลยมาถามฉันเมื่อพวกเธอได้ยินว่าฉันจะไปที่คริโมเนียค่ะ」

ถ้านั่นเป็นเหตุผลล่ะก็ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธ

「ได้สิ กี่คนล่ะ?」

「ได้จริงๆหรอคะ!?」

「แน่นอน ฉันก็คิดอยู่ว่าถ้าอันซุไปคนเดียวต้องลำบากแน่ๆ ถึงฉันจะหาคนมาช่วยเธอได้แต่พวกเขาไม่รู้เรื่องอาหารทะเลเลย ดังนั้นเธอต้องสอนพวกนั้นตั้งแต่ต้นมันจะเป็นภาระกับเธอ ดังนั้นมันช่วยฉันได้เยอะเลยถ้ามีคนที่รู้วิธีจัดการกับอาหารทะเล」

「ขอบคุณมากค่ะ พวกเธอมีกันอยู่หกคนค่ะ」

「หืม หกคน」

มันมากกว่าที่ฉันกะไว้
นั่นน่าจะทำให้พวกเราสามารถเปิดห้องเรียนทำอาหารได้

「เยอะเกินไปหรอคะ?」

「ไม่มีปัญหา แค่ฉันอาจจะขอให้พวกเธอไปช่วยงานอื่นบ้าง」

「คุณบอกว่างานอื่นหรอคะ?」

「ฉันวางแผนให้เธอเป็นคนทำอาหาร แต่ฉันอาจจะขอให้บางคนช่วยจัดการเรื่องเงินหรือเรื่องวัตถุดิบ มันเป็นเรื่องยากที่จะให้เธอทำทั้งหมดนี่คนเดียวใช่มั้ยล่ะ?」

「คุณพูดถูกค่ะ ทั้งเรื่องบริหารเงินและจัดเตรียมวัตถุดิบ ที่นี่พ่อของฉันเป็นคนจัดการเรื่องเงินและพี่ชายของฉันก็เป็นคนไปจับปลามาเป็นวัตถุดิบ แต่ต่อจากนี้ฉันต้องทำมันเอง」

「แน่นอนว่าฉันจะช่วยเธอในตอนแรก แต่สุดท้ายฉันอยากจะให้เธอบริหารทุกอย่างด้วยตัวเอง ที่คริโมเนียมีคนที่รู้เรื่องการซื้อวัตถุดิบเป็นอย่างมาก เธอสามารถไปถามได้ตลอดเวลา」

「ค่ะ」

「แล้วก็ถ้ามีคนที่รักเด็ก ฉันก็อยากจะให้พวกเธอไปช่วยดูแลเด็กๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ แน่นอนว่าฉันจะให้สับเปลี่ยนกันไป ถ้าเธอเหล่านั้นยอมรับ ฉันก็ไม่มีปัญหาที่ให้พวกเธอไปด้วย」

「ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะบอกพวกเธอ」

อันซุขอบคุณฉันอย่างมีความสุข
หลังจากฉันถามอันซุเกี่ยวกับสถานะการณ์ในเมืองได้ไม่นาน กลิ่นหอมน่าอร่อยก็ลอยออกมาจากครัว คุณเดก้อออกมาพร้อมกับอาหาร

「ฉันทำให้เธอรอสินะ ดูเหมือนอันซุจะคุยกับเธอเรียบร้อยแล้ว」

「ฉันจะลักพาตัวลูกสาวคุณไปนะ」

ฉันพูดเหมือนเป็นเรื่องตลก

「เอาเลยพาเธอไปเลย! ตอนที่เธออยู่ที่นั่นหาสามีที่ทำอาหารเป็นให้เธอด้วยนะ」

「พ-พ่อ!」

อันซุตีคุณเดก้าพร้อมกับทำหน้าแดง
เธอไม่มีคนรักอยู่ในเมืองนี้หรอ? ถ้าเธอมีฉันคงรู้สึกแย่แทนเธอ แต่ดูเหมือนตอนนี้เธอจะยังไม่มีใครนะ




NEKOPOST.NET