NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.110 - คุณหมีไปข้างนอกกับน้องสาว


Author’s note:
ก่อนที่ยูนะจะไปทำภารกิจคุ้มกัน เธอไปค้นหาบางอย่างที่มิรีร่า

หนึ่งวันหลังจากที่ฉันกลับมาจากเมืองหลวง ฉันไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อไปหาฟีน่า
ปกติแล้วฟีน่ากับซูริจะไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกๆเช้ากับคุณทีรูมิน่า จากนั้นพวกเธอก็ทำงานต่างๆแล้วแต่วันนั้นๆ อย่างเช่นช่วยดูแลไข่หรือไม่ก็ไปช่วยงานที่ร้าน
ตอนที่ฉันไปถึงพวกเด็กๆก็กำลังเก็บไข่อยู่ข้างในเล้าไก่
พวกเขากำลังล้างไข่ด้วยน้ำเปล่า แล้ววางพวกมันลงในที่แพ็คไข่ที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยเวทย์มนตร์ แล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะ ฟีน่ากับซูริกำลังนับไข่ที่ถูกแพ็คแล้วบนโต๊ะ

「อรุณสวัสดิ์ทุกคน!」

「พี่สาวหมีอรุณสวัสดิ์ค่ะ!」

「อรุณสวัสดิ์ครับ」

「อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่สาว」

พวกเด็กๆทักทายฉันอย่างแข็งขันเมื่อฉันทักพวกเขาไป
ดูเหมือนพวกเด็กๆจะโตขึ้นมาเป็นเด็กดีนะ
แน่นอนว่าฉันต้องขอบคุณผ.อ.กับลิซ
พวกเด็กๆพยายามทำทุกอย่างที่เขาทำได้ และยังได้รับงานใหม่ๆจากคุณผ.อ.กับลิซเมื่อเห็นว่าพวกเขาสามารถทำได้
พวกเด็กๆที่สูญเสียพ่อแม่หรือถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ทำให้พวกเด็กๆคิดว่าไม่มีใครต้องการตนเอง แต่ตอนนี้พวกเขามีชีวิตที่มีคุณภาพและมีงานทำ ทั้งหมดเป็นเพราะความพยายามของคุณผ.อ.กับลิซ
ขณะที่ฉันคิดอบบนั้นอยู่ลิซก็เข้ามา

「อุณสวัสดิ์ค่ะ คุณยูนะ」

「อรุณสวัสดิ์ลิซ พวกเด็กๆทำตัวดีมั้ย?」

「พวกเขาทุกคนเป็นเด็กดีเลยค่ะ พวกเขารู้ว่าพวกเขาต้องทำอะไรถ้าอยากกินอิ่ม」

ลิซต้องเป็นคนสอนพวกเด็กๆแน่นอน

「บอกฉันนะถ้าที่นี่ขาดเหลืออะไร เข้าใจนะ?」

「ตอนนี้พวกเราไม่ได้มีอะไรขาดเหลือค่ะ ต้องขอบคุณคุณยูนะ พวกเด็กๆกับฉันมีความสุขันมาก ถ้าพวกเราขอมากกกว่านี้พวกเราคงถูกพระเจ้าลงโทษค่ะ」

ลิซยิ้มเพื่อพิสูจน์ความสุขของเธอ

「อย่าพูดอย่างนั้นเลย เธอบบอกฉันได้เสมอว่าเธอต้องการอะไร! มันคงจะเป็นปัญหาใหญ่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือคุณผ.อ.」

นั่นไม่ใช่เรื่องเกินจริง แค่คิดว่าทั้งสองคนไม่ได้อยู่ที่นี่ก็ทำให้ฉันกลัวแล้ว ถ้าฉันไม่พูดกับพวกเขาให้หนักแน่น พวกนั้นคงทำอะไรเกินตัวแน่ๆ
ฉันได้ถ่ายทอดความรู้สึกของฉันไปที่ลิซ จากนั้นก็ไปหาคุณทีรูมิน่าโดยที่มีฟีน่ากับซูริอยู่ข้างๆคอยช่วยเหลือเธอ

「ยูนะจัง มีอะไรหรอจ๊ะ? ถึงได้มาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่เช้าแบบนี้…」

ปกติแล้วส่วนใหญ่ฉันจะไปที่ร้านเพื่อกินอาหารเช้า แต่บางครั้งก็มาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

「ฉันอยากจะขอยืมตัวฟีน่าซักหน่อยน่ะ」

「หนูหรอคะ?」

ฟีน่าที่กำลังนับไข่แล้วจดลงสมุดอยู่ข้างๆคุณทีรูมิน่ากำลังทำท่างงๆ

「ฉันอยากจะพาเธอข้างนอกหน่อยน่ะ แต่มันค่อนข้างเหงาถ้าฉันไปคนเดียวฉันเลยอยากจะพาเธอไปด้วย」

「ไปข้างนอกหรอคะ?」

「ฉันมาที่นี่เพื่อขออนุญาติคุณทีรูมิน่าขอยืมตัวฟีน่าน่ะ」

「หุหุ ได้เลยจ้ะ แค่เธอขอฉันก็อนุญาติอยู่แล้วจ้ะยูนะจัง」

เธออนุญาติพร้อมรอยยิ้ม

「ฉันขอบคุณมากนะที่คุณให้ยืมตัวลูกสาวของคุณ」

ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

「คุณแม่! พี่ยูนะ!」

「พี่สาวโชคดีจัง!」

ซูริมองมาที่พวกเราด้วยหน้าไม่พอใจ

「ซูริจะไปกับพวกเราด้วยก็ได้นะ」

「จริงหรอ?」

ฉันรู้สึกเสียใจกับซูริ ที่ฉันพาแค่ฟีน่าไปข้างนอกเพียงคนเดียวทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีอันตรายดังนั้นฉันจึงไม่มีปัญหาที่จะพาเธอไปกับพวกเราด้วย

「ยูนะจังมันจะดีจริงๆหรอจ๊ะที่จะพาซูริไปด้วย?」

「สบายมาก ฉันขอยืมตัวพวกเธอไปซักสองสามวันนะ คุณจะได้มีเวลาอยู่กับเกนทส์ตามลำพัง」

มันเป็นสิ่งที่ดีที่พวกเขาแต่งงานกัน แต่พวกเขาไม่สามารถอยู่กันตามลำพังได้ถ้ามีฟีน่ากับซูริอยู่ด้วย คุณทีรูมิน่าดูแลฉันมาเป็นเวลานาน ฉันต้องตอบแทนเธอบ้าง

「ยูนะจัง……」

หน้าของคุณทีรูมิน่ากลายเป็นสีแดงเล็กน้อย เธอจึงก้มหัวลงเพื่อซ่อนหน้าที่แดงของเธอ

「พี่ยูนะ พวกเราจะไปที่ไหนกันหรอคะ?」

「พวกเธอไม่เคยเห็นทะเลเลยใช่มั้ย?」

「「ไม่เคยค่ะ」」

ทั้งสองส่ายหัว

「ฉันมีอะไรที่ต้องทำที่มิรีร่าหน่อยน่ะ ฉันอยากจะไปเก็บอะไรบางอย่างแถวๆนั้นหน่อย มันค่อนข้างเหงาน่ะถ้าไปที่นั่นคนเดียว ฉันเลยอยากจะพาพวกเธอสองคนไปด้วย」

「พวกเราจะได้ไปทะเลกันหรอคะ!?」

「ทะเล…」

ทั้งคู่มีความสุขกันมาก

「จะดีหรอจ๊ะที่ให้ทั้งสองคนไปด้วย?」

「ฉันสิต้องเป็นคนขอให้คุณอนุญาติ」

「ทั้งสองคนอย่าสร้างปัญหาให้กับยูนะจังนะจ๊ะเข้าใจมั้ย?」

ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างมีความสุข
ได้รับคนงาน 2 ea
ถึงฉันจะพูดว่าคนงาน แต่จริงๆแล้วฉันไปที่นั่นคนเดียวแล้วมันเหงา ฉันเลยอยากให้พวกเธอไปกับฉันด้วย
แล้วพวกเราจะไปที่มิรีร่ายังไงนะ? ตอนแรกฉันคิดจะใช้เกตคุณหมีแต่ว่าซูริไปด้วย

「พี่ยูนะพวกเราจะได้ขี่คุณหมีหรอคะ?」

ซูริถามฉันด้วยตาเป็นประกายระยิบระยับ

「เธออยากจะขี่คุณหมีหรอ?」

「ค่ะ」

เธอพยักหย้าอย่างเขินอาย
ฉันเคยโชว์หมีให้เธอดูแล้ว แต่พวกเรายังไม่เคยออกเดินทางด้วยกัน

「ถ้างั้นพวกเราจะไปกันด้วยคุณหมี」

「เย้~!」

ซูริยิ้มอย่างมีความสุข
ฉันพาพวกเธอออกจากเมือง
ฉันอัญเชิญคุมะคิวและคุมะยูรุออกมาตอนที่พวกเราผ่านประตูเมืองออกมา

「นี่ไงคุณหมี…」

ซูริค่อยๆเข้าหาคุมะยูรุด้วยก้าวเล็กๆของเธอแล้วก็กอดมัน คุมะยูระหมอบตัวลงกับพื้นแล้วปล่อยให้ซูริทำตามใจอยาก

「ซูริพวกเราจะไปแล้วนะรีบขึ้นไปเร็ว」

ฟีน่าผลักหลังน้องสาวเธอให้ขึ้นไปแล้วเธอก็ขึ้นไปขี่ด้วย เมื่อทั้งสองคนอยู่บนหลังแล้วคุมะยูรุก็ค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ

「อูว้าว~สูงจังเลย」

ซูริดูเหมือนจะกำลังสนุก

「ซูริอย่าดิ้นสิ น้องไม่สงสารคุมะยูรุหรอ?」

「หนูขอโทษ หนูจะไม่ดิ้นแล้ว ขอโทษน้าคุมะยูรุ」

ซูริพูดขณะที่ลูบคุมะยูรุ
ทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันดีจริงๆฉันดูแล้วรู้สึกอบอุ่นเลยล่ะ
ฉันขึ้นขี่บนคุมะคิวแล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปเมืองมิรีร่า
นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของซูริ ดังนั้นพวกเราจะไปกันช้าๆ ซูริตื่นเต้นมากกับการขี่หมีครั้งแรกของเธอ ฟีน่าที่ซ้อนอยู่ข้างหลังพยายามบอกเธอให้ใจเย็นลง

เมื่อเวลาผ่านไป ซูริก็เริ่มใจเย็นลงแล้วเริ่มสัปงก
หลังของหมีนั้นอุ่นเหมือนกับผ้าห่มราคาแพง การนั่งเฉยๆจึงทำให้เบื่อแล้วรู้สึกง่วงนอน

「ฟีน่า พวกเราไปกันเร็วขึ้นหน่อยมั้ย?」

「ค่ะ」

ถึงแม้เธอจะหลับเธอก็ไม่ตกลงไปหรอก แต่ฟีน่ายังคงจับซูริไว้แน่นดังนั้นเธอจึงไม่มีทางร่วงลงไป
คุมะยูรุกับคุมะคิวเริ่มวิ่งเร็วขึ้น

「นี่มัน…?」

ซูริมองไปรอบๆในขณะที่ขยี้ตาเธอไปด้วย

「พวกเราจะถึงอุโมงค์แล้วน่ะ」

「อุโมงค์?」

「ฉันได้ยินมาว่ามีใครบางคนขุดอุโมงค์ขนาดใหญ่ขึ้นมาใต้ภูเขา แล้วหลังจากที่เธอถึงอีกฝั่งของอุโมงค์พวกเธอก็จะเห็นทะเล」

「ทะเล? พวกเราจะเห็นทะเลกันแล้วหรอคะ?」

ซูริมองไปรอบๆ

「ฉันคิดว่าพวกเราใกล้จะถึงแล้วล่ะ」

เมื่อพวกเราใกล้มาถึงอุโมงค์ ป่าแถวๆนั้นก็ถูกตัดจนราบ ตอนที่ฉันมาที่นี่ครั้งที่แล้วฉันต้องผ่านป่าเพื่อที่จะไปที่อุโมงค์ แต่ตอนนี้ต้นไม้ถูกตัดออกไปและพื้นดินก็ปรับตัวสูงขึ้น เพื่อให้รถม้าสามารถผ่านไปได้
ฉันให้คุมะคิววิ่งช้าลงเพื่อจะได้มองไปรอบๆ
พื้นดินถูกปรับให้มีระดับเดียวกัน สิ่งนี้ก็ใช้เวทมนตร์ใช่มั้ย?
ฉันได้ยินเสียงต้นไม้ถูกตัดในที่ๆไกลออกไป
เมื่อฉันมาถึงอุโมงค์ ฉันก็เห็นคนเป็นจำนวนมาก คนพวกนี้มาจากคริโมเนียรึเปล่านะ? มีบางคนโบกมือให้ฉันเมือเห็นฉัน
ซูริโบกมือให้พวกเขากลับมา เป็นภาพที่น่ารักจริงๆ
เมื่อพวกเรามาถึงเข้าอุโมงค์ ตรงนั้นมีรูปปั้นคุมะคิวกับคุมะยูรุยืนอยู่ที่ทางเข้าอุโมงค์
การปรับสภาพอุโมงค์มีความก้าวหน้าอย่างมาก
ไม่มีต้นไม้อยู่รอบๆ และอาคารก็ถูกสร้างขึ้นมาบ้างแล้ว
คนพวกนี้อยู่ที่นี่เพื่อทำงานของเขาเลยหรอ?
ขณะที่ฉันมองไปที่ตึกๆนึง ก็มีชายคนนึงเดินออกมา

「หืม? คุณหนูหมี ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?」

ชายคนนั้นเดินมาหาฉัน

「ฉันจะไปที่มิรีร่าน่ะ ฉันได้รับอนุญาติจากคริฟแล้วแต่มันจะไม่เป็นไรหรอที่ให้ฉันผ่านอุโมงค์?」

บัตรผ่านอุโมงค์ฟรีตลอดชีพถูกใส่เข้ามาในบัตรกิลด์ของฉัน
ฉันมีเกตเคลื่อนย้ายของคุณหมี ฉันจึงไม่คิดว่าจะได้ใช้มันบ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธนี่นา ฉันจึงยอมรับมันมา

「แน่นอน ท่านคริฟบอกฉันแล้ว พวกเรายังติดตั้งสายเวทย์ไม่เสร็จ มันเลยมีบางจุดที่ยังมืดอยู่นะ」

「ฉันใช้เวทย์ได้น่ะไม่มีปัญหา แค่คริฟบอกอะไรกับคุณหรอ?」

「ตอนนี้ฉันเป็นคนรับผิดชอบที่นี่ ฉันถูกบอกว่า เมื่อคุณหนูหมีมาก็ให้เธอผ่านไปได้เลย」

พวกเรามาถึงทางเข้าอุโมงค์ (TL: ทำไมมันมาถึงอุโมงหลายรอบจังว้า (´д`))
อุโมงค์มีแสงไฟด้วยสายเวทย์

「ถึงยังงั้นก็เถอะ เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆคุณหนูหมี ฉันคิดว่าเรื่องตอนแบล็คไวเปอร์เหลือเชื่อแล้วนะ แต่ครั้งนี้เธอถึงกับขุดอุโมงค์ขึ้นมา…」

「คุณรู้ว่าฉันทำมันขึ้นมาหรอ?」

「เธอคิดว่าจะมีใครในเมืองคริโมเนียที่สร้างรูปปั้นรูปร่างแบบนี้ขึ้นมาหรอ?」

เขาขี้ไปที่รูปปั้นคุมะคิวและคุมะยูรุ

「ยิ่งกว่านั้น หลักฐานที่ว่านั่นก็อยู่ต่อหน้าฉันแล้ว」

เขามองไปที่คุมะยูรุกับคุมะคิวที่พวกเรากำลังขี่อยู่
มันก็สมเหตุสมผลแล้วล่ะนะ

「ตอนเธอเข้าไปก็อย่าทำให้คนที่ทำงานอยู่ข้างในนั้นกลัวล่ะ ถ้าเกิดอยู่ๆมีหมีไปปรากฏตัวข้างหลังพวกเขาก็คงกลัวกันทุกคน」

เขาพูดถูก ถ้าอยู่ๆมีหมีปรากฏตัวออกมา เป็นใครเขาก็กลัวกันทั้งนั้น
พวกเราเข้าไปในอุโมงค์ช้าๆ 
ข้างในอุโมงค์มีสายเวทย์ติดตั้งอยู่ทำให้มีแสงเป็นระยะๆ

「อย่างที่หนูคิดเลย พี่ยูนะเป็นคนทำอุโมงค์ขึ้นมาใช่มั้ยคะ?」

「ฉันมีเหตุผลนิดหน่อยน่ะที่ฉันจำเป็นต้องทำอุโมงค์ขึ้นมา」

「ถึงพี่จะบอกว่าจำเป็น แต่หนูไม่คิดเลยว่าพี่จะทำขึ้นมาได้ง่ายๆแบบนี้」

ฉันขยี้สามัญสำนึกของเด็กสาว 10 ขวบไปซะแล้ว…
ซูริขยุกขยิกมองดูรอบๆอุโมง มันเป็นอะไรใหม่ๆสำหรับเธอรึเปล่านะ?
อุโมงค์เริ่มมืดลงเรื่อยๆเมื่อพวกเราเข้าอุโมงค์ลึกเข้ามา
พวกเราเดินไปช้าๆแล้วแล้วก็เห็นคนงานกำลังติดตั้งสายเวทย์อยู่

「นั่นใครน่ะ!?」

หนึ่งในคนงานเหล่านั้นตะโกนออกมาเมื่อเขาเห็นพวกเรา

「หมี!?」

「ไม่ใช่ นั่นมันคุณหนูหมี」

「ไม่ต้องกลัวพวกฉันหรอก……」

ดูเหมือนจะไม่มีคนที่ฉันรู้จัก แต่พวกนั้นกลับฉันได้ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ
ความรู้สึกนี้มันความรู้สึกเดียวกับพวกดารารึเปล่านะ?

「ทางที่จะไปต่อจากนี้มันมืดนะคุณหนู」

「ไม่มีปัญหา ฉันมีเวทมนตร์น่ะ」

ฉันสร้างแสงคุณหมี

「ฉันเข้าใจแล้ว แต่ก็ระวังตัวหน่อยนะ」

「ขอบคุณ」

ฉันขอบคุณเขา ฟีน่าโค้งคำนับก็ซูริโบกมือให้ แล้วจากนั้นพวกเราก็แยกทางพวกคนงาน
ซูริกลับเข้าสู่โลกแห่งความฝันอีกครั้ง เธอเบื่อกับภาพทิวทัศน์เดิมๆรึเปล่านะ?
พวกเราเร่งความเร็วขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปที่ทางออก
เพียงเวลาไม่นานพวกเราก็เห็นแสงอยู่ที่ปลายทาง

「ฟีน่าปลุกซูริตอนที่พวกเราถึงทางออกด้วยนะ เธอจะได้เห็นทะเลหลังจากที่พวกเราออกจากอุโมงค์」

ฟีน่าปลุกซูริขึ้นมา

「พี่?」

「ถึงทางออกแล้ว เดี๋ยวพวกเราก็จะเห็นทะเลกันแล้ว ตื่นเถอะ」

「อื้อ」

ซูริขยี้ตาแล้วมองไปข้างหน้า
คุมะยูรุและคุมะคิวยังคงวิ่งต่อไป และแล้วพวกเราก็มาถึงทางออกอุโมงค์

======================================================================

ปล.ใครอยากอ่านไวๆไปตามอ่านในเว็บนายท่านนะครับเว็บน้องแมวผมมาอัพตามอารมณ์

http://goshujin.tk/index.php?topic=86.0




NEKOPOST.NET