[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 109 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.109 - เอลเลนอยัดเยียดภารกิจให้คุณหมี


「ยูนะจัง ฉันมีภารกิจให้เธอช่วยหน่อยจ้ะ」

คุณเอลเลนอพูดขึ้นทันทีหลังจากคุยเรื่องหนังสือภาพเสร็จ

「อะไรหรอ?」

「ตอนนี้ยูนะจังว่างอยู่ใช่มั้ยจ๊ะ?」

คุณเอลเลนอถามฉันด้วยรอยยิ้มที่เหมือนมีความหมายอะไรซ่อนอยู่
มันไม่น่าจะใช่ภารกิจปกติเมื่อเธอขอร้องฉันด้วยรอยยิ้มแบบนั้น
คำว่าว่างถูกเขียนไว้บนหน้าของฉัน แต่ฉันไม่สามารถหยาบคายกับเธอได้ (TL:ท่อนนี้ดำน้ำบุ๋งๆ)
ทางออกของฉันมีเพียงคำตอบเดียว

「ขอโทษที ฉันยุ่งอยู่」

「มันไม่ดีเลยนะจ๊ะยูนะจังที่โกหกแบบนั้น คริฟบ่นกับฉันว่าดูเหมือนเธอจะว่างสุดไปเลยนะจ๊ะ」

「ฉันเป็นนักผจญภัยดังนั้นฉันจึงมีงานต้องทำ ฉันยังเป็นเจ้าของร้านแล้วก็ยังต้องคอยช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วย…」

「โฮ่~อย่างนั้นหรอจ๊ะ? เธอช่วยแสดงบัตรกิลด์ให้ฉันดูหน่อยได้มั้ยจ๊ะ ฉันจะได้ดูว่าเธอรับภารกิจอะไรไว้? แล้วฉันยังได้ยินมาว่าเธอปล่อยให้คนอื่นบริหารร้านและดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยนะจ๊ะ…」

「……」

มีเพียงแค่คริฟเท่านั้นที่สามารถให้ข้อมูลแบบนี้ได้
คู่สามีภรรยาน่าจะพูดคุยกันเรื่องลูกสาวของตัวเองมากกว่าพูดถึงฉันนะ…

「แล้วตกลงเป็นภารกิจแบบไหนหรอจ๊ะ…」

「ฉันยังไม่ได้รับมันมาน่ะ…」

ฉันรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ แต่ฉันก็พยายามจะขัดขืน

「อย่างน้อยช่วยฟังหน่อยได้มั้ยจ๊ะ? ยูนะจัง ฉันอยากให้เธอไปคุ้มกันนักเรียนบางคนน่ะจ๊ะ」

「คุ้มกันนักเรียนบางคน?」

「อีกไม่นานพวกนักเรียนจะมีการฝึกภาคสนาม ถึงฉันจะพูดว่าฝึกภาคสนามแต่จริงๆแล้วมันไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอกจ๊ะ พวกเขาแค่ต้องไปที่หมู่บ้านข้างๆแล้วก็กลับมา」

「แค่นั้นหรอ?」

ฉันคิดว่ามันจะเป็นภารกิจที่เจ็บปวดเพราะว่าเป็นคำขอร้องของคุณเอลเลนอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่งานง่ายๆ

「ใช่จ้ะ แค่นั้นแหละ ฉันอยากจะให้เธอคุ้มกันเด็กพวกนั้น ฉันพยายามส่งคำขอให้กิลด์นักผจญภัยแล้วแต่เพราะเหตุการณ์บางอย่าง ทำให้ฉันไม่สามารถรวบรวมนักผจญภัยได้ นักเรียนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวขุนนางดังนั้นฉันเลยอยากได้นักผจญภัยที่แข็งแกร่งน่ะจ๊ะ」

「หมายความว่าอย่าให้พวกนั้นทำอะไรที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายสินะ…」

「มีเพียงนักเรียนดีเด่นเท่านั้นที่จะได้เข้าร่วมจ้ะ ดังนั้นพวกเขาพอรู้วิธีป้องกันตัวเองอยู่บ้าง ยูนะจังฉันต้องการให้เธออยู่ที่นั่นเผื่อมีเหตุการณ์อะไรเลวร้ายเกิดขึ้นจ้ะ」

「เด็กพวกนั้นไม่มีประสบการณ์จริงเลย การฝึกครั้งนี้เป็นการเรียนรู้เกี่ยวกับอันตรายข้างนอกเพื่อใม่ให้พวกนั้นตัดสินใจทำอะไรเกินตัว คนคุ้มกันจึงมีความสำคัญ」

พระราชาอธิบายคำพูดของคุณเอลเลนอ

「พวกเขาจำเป็นต้องเรียนรู้ความยากลำบากของการเดินทางไม่ว่าจะเป็น การบริหารจัดการม้า ความน่ากลัวเวลาตั้งแคมป์ตอนกลางคืน ความน่ากลัวของมอนสเตอร์ การไว้ใจเพื่อนและความเชื่อมั่นในตัวผู้คุ้มกัน พวกเขาต้องผ่านฝึกจริงเพื่อเรียนรู้เรื่องพวกนี้ซักนิดก็ยังดี」

「ฉันเข้าใจแล้ว แต่หน้าที่นั้นเป็นของโรงเรียนไม่ใช่หรอ? ทำไมคุณเอลเลนอถึงต้องรวบรวมนักผจญภัยด้วย?」

「อ่อ นั่นเพราะว่าฉันทำพวกงานจิปาถะให้กับโรงเรียนน่ะจ้ะ」

งานจิปาถะอีกแล้ว ก่อนหน้านี้เธอก็เคยพูดว่าคอยทำงานจิปาถะในปราสาทนี่นา จริงๆแล้วเธอเป็นใครกันแน่?

「ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูดแล้ว แต่คุณยังมีเวลาหาคนเหลืออีกสองสามวันไม่ใช่หรอ? มันไม่ต้องเป็นฉันก็ได้นี่นา…」

「ฉันอยากจะหาคนให้ได้เร็วที่สุดจ้ะ และมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเป็นผู้คุ้มกันให้นักเรียนได้ คนพวกนั้นต้องมีความแข็งแกร่ง เวลาและความอดทนต่อคำพูดดูถูกของพวกนักเรียนจากครอบครัวขุนนาง เมื่อก่อนมีเด็กบางคนพูดจาดูถูกคนคุ้มกันทำให้นักผจญภัยโกรธและตัดสินใจทิ้งพวกเด็กๆไว้ระหว่างทาง 」

「แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกนักเรียน?」

「มีคนหนึ่งถูกมอนสเตอร์ฆ่าตาย อีกคนบาดเจ็บสาหัสและอีกสองคนบาดเจ็บเล็กน้อย」

「ฉันไม่เหมาะกับงานนี้แน่ๆ ถ้าพวกนั้นพูดจาดูถูกฉัน ฉันคงซัดให้ปางตายแล้วโยนเข้ารังก๊อปลินแน่ๆ」

ดูเหมือนจะมีเด็กๆที่มาจากครอบครัวขุนนางอยู่ในกลุ่มด้วย ถ้าเกิดมีเด็กที่เหมือนกับพวกที่ยักยอกเงินจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าล่ะก็ ฉันจะทิ้งพวกนั้นโดยไม่ต้องคิดเลยซักวินาทีเดียว ฉันไม่คิดจะช่วยพวกนั้นเลยซักนิด

「เธอสามารถซัดพวกนั้นให้ปางตายได้นะจ๊ะ แต่ลูกสาวของฉันอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ดังนั้นช่วยอย่าโยนพวกนั้นให้เข้าไปในฝูงก๊อปลินเลยนะจ๊ะ」

「เชียร์ก็ไปด้วยหรอ?」

「จ้ะ เธอจะเข้าร่วมการฝึกครั้งนี้ด้วย อย่างน้อยเธอก็เป็นลูกขุนนาง คนที่อยู่เหนือคนอื่นต้องเรียนรู้และมีประสบการณ์มากๆเข้าไว้จ้ะ」

「ถ้าเชียร์ไปฝึกในครั้งนี้ก็หมายความว่านักเรียนพวกนั้นอายุพอๆกับฉันใช่มั้ย? แล้วพวกนั้นจะยอมรับฉันเป็นผู้คุ้มกันหรอ?」

ฉันต้องไม่ลืมคิดถึงอายุของคนที่ฉันต้องไปคุ้มกันด้วย
พวกนักเรียนทั่วไปจะมีอายุน้อยที่สุดก็ประมาณ 12 ปีแก่ที่สุดก็อายุประมาณ 18 ปี
บางทีนักเรียนพวกนั้นจะคิดว่าตัวเองอยู่อันดับต้นๆในคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แล้วพวกนั้นจะยอมรับฉันที่อายุพอๆกับพวกเขาเป็นบอดิการ์ดอย่างนั้นหรอ?
ยิ่งกว่านั้นฉันยังเตี้ยกว่าคนที่อายุเท่ากับฉันอีก

「ฉันจะสั่งให้พวกนั้นเงียบเองจ้ะ」

「เราเชื่อว่าเอลเลนอบอกกับพวกนั้นก็น่าจะพอแล้ว แต่ถ้าเธอต้องการจะให้เราพูดอะไรบางอย่างกับพวกนั้นมั้ย?」

พระราชาพูดอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะอันตรายออกมา
ถ้าพระราชาไปที่ห้องเรียนด้วยตัวเอง นั่นน่าจะเหมือนกับนายกมาเยี่ยมห้องเรียนในญี่ปุ่นสินะ? พวกนั้นไม่น่าจะปฏิเสธเขาได้

「นั่นฟังดูน่าสนใจดีนะคะ ขอเราเข้าร่วมด้วยคนได้มั้ยคะ?」

แม้แต่ราชินีก็พูดเรื่องบ้าๆออกมา

「หนูจะพูดด้วย!」

เพราะพ่อแม่พูดแบบนั้น ท่านโฟรร่าเลยพยายามจะเลียนแบบพ่อกับแม่ของเธอ…

「ฉันจะส่งภารกิจอย่างเป็นทางการไปที่กิลด์นักผจญภัยเองนะจ๊ะ ค่าตอบแทนของเธอก็ด้วยจ้ะ」

จริงๆแล้วฉันไม่ได้ต้องการเงิน
ที่ไหนมีขุนนางที่นั่นมีแต่ปัญหาจริงๆด้วย

「คุณไม่จำเป็นต้องใช้คนคุ้มกันเป็นนักผจญภัยก็ได้นี่? พวกคุณมีอัศวินกับนักเวทย์ในปราสาทไม่ใช่หรอ? คุณแค่ให้พวกนั้นทำงานนี้ก็ได้นี่นา」

「พวกเรามีอัศวินกับนักเวทย์เป็นจำนวนมากที่พร้อมรับคำสั่ง แต่ถ้าพวกเราสั่งพวกนั้นเหล่านักเรียนจะไม่ได้ประสบการณ์จริงๆน่ะสิจ๊ะ พวกเราเลยอยากให้พวกนักเรียนไปกับนักผจญภัยที่มีฐานะทางสังคมต่ำกว่าพวกเขาและให้ดูวิธีที่นักผจญภัยคิดและลงมือทำ」 (TL: หนูยูนะสามัญสำนึกเหมือนนักผจญภัยทั่วไปที่ไหนล่ะครับ)

ยิ่งฉันได้ยินมากเท่าไหร่ ฉันก็คิดว่ามันยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น

「นั่นแหละจ้ะเหตุผล ยูนะจังช่วยฉันด้วยนะจ๊ะ ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้เธออย่างงาม」

「ยุ่งยากอ่ะ ฉันขอปฏิเสธ」

เพราะฉันไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณเอลเลนอ

「แล้วจะให้ฉันใช้หนี้เธอยังไงล่ะจ๊ะ? มันอาจจะฟังดูแปลกๆนะจ๊ะที่ฉันพูดถึงตัวเองแบบนี้ แต่ฉันไม่เคยติดหนี้ใครมาก่อน」

หืม คุณเอลเลนอติดหนี้ นั่นฟังดูน่าสนใจดีนะ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะขอนี่นา

「ฉันติดหนี้เธอครั้งนึงมีค่ามากกว่าหนี้ทั้งหมดที่คริฟติดเธออยู่อีกนะจ๊ะ」

มีค่ามากกว่าหนี้ที่คริฟที่เป็นเจ้าเมืองติดฉันอยู่....ฉันอยากจะถามจริงๆว่าคุณเอลเลนอเป็นใครกันแน่

「ฉันเข้าใจแล้ว แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ โอเคมั้ย?」

มันน่าสนใจที่จะใช้หนี้ครั้งนี้ถามว่าคุณเอลเลนอเป็นใครกันแน่

「แล้ว ฉันต้องทำอะไรบ้าง?」

「อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้จ้ะ เธอต้องเป็นคนคุ้มกันให้เหล่านักเรียน แล้วฉันก็อยากจะให้เธอรายงานการกระทำของพวกนั้นจ้ะ」

「รายงานการกระทำของพวกนั้น?」

「เธอแค่รายงานสิ่งต่างๆ อย่างเช่นถ้าลูกสาวฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการตั้งแคมป์ หรือไปฆ่ามอนสเตอร์เพียงลำพังไม่ก็ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเธอ」

พูดง่ายๆคือฉันเป็นเหมือนกับผู้คุมสอบสินะ

「แล้วก็นะยูนะจัง ถ้ามีใครพูดจาดูถูกเธอล่ะก็ช่วยรายงานเรื่องนี้ด้วยเช่นกันนะจ๊ะ พวกเราจะหัดคะแนนพวกนั้นเองจ้ะ」

「ฉันต้องทำอะไรบ้างเวลามอนสเตอร์โผล่ออกมา?」

「หลักๆเธอก็แค่คอยดูจ้ะ แล้วก็ช่วยพวกนักเรียนถ้าเธอเห็นว่ามีอันตราย」

「พวกนักเรียนสามารถรับมือกับมอนสเตอร์ได้มากสุดเท่าไหร่? ก๊อปลินหนึ่งร้อยตัวไหวมั้ย?」

「ยูนะจัง ก๊อปลินจำนวนขนาดนั้นมีแค่เธอเท่านั้นแหละที่ไหว พวกนักเรียนรับมือไหวแค่ทีละตัวจ้ะ」

เป็นอย่างนั้นหรอ?
มันช้าไปหน่อยที่จะพูดเอาตอนนี้ แต่ชุดคุณหมีของฉันนี่มันOPจริงๆ
หลังจากตกลงรายละเอียดของการฝึกภาคปฎิบัติกับคุณเอลเลนอเสร็จแแล้ว
พระราชากับราชินีก็ออกจากห้องไป
ท่านโฟรร่ายังคงอ่านหนังสือของเธอเงียบๆ และคุณเอ็นจูกำลังเตรียมเครื่องดื่มให้พวกเรา

「ฉันแค่ต้องรออยู่ที่บ้านจนถึงวันที่นัดไว้ใช่มั้ย?」

「ฉันจะไปรับเธอในตอนเช้านะจ๊ะ เพราะว่าเธอไม่สามารถเข้าโรงเรียนโดยที่ใส่ชุดนั้นได้จ้ะ」

พอพวกเราคุยกันเสร็จ คุณเอลเลนอก็ขอยืม『คุณหมีกับสาวน้อย : เล่ม1』 จากท่านโฟรร่าแล้วออกจากห้องไป
งานของคุณเอลเลนอมีแต่พวกงานจิปาถะ ดูแล้วเธอค่อนข้างสนิทกับพระราชา ฉันไม่เข้าใจเลยว่าจริงๆแล้วเธอเป็นใครกันแน่
ฉันตัดสินใจบอกลากับท่านโฟรร่าแล้วออกจากห้องมา

「คุณหมี ขอบคุณนะ」

เธอกอดหนังสือภาพเล่มใหม่อย่างทะนุถนอม

「ฉันดีใจที่เจ้าหญิงถูกใจมันนะ คุณเอ็นจูฉันไปก่อนนะ」

「ดิฉันรู้สึกขอบคุณมากค่ะ ที่ท่านทำเพื่อท่านโฟรร่าในวันนี้」

คุณเอ็นจูโค้งคำนับ

「แล้วก็ท่านยูนะคะ ขอขอบพระคุณท่านมากนะคะที่ให้พวกเราคัดลองหนังสือภาพ」

「ฉันรู้ว่าคุณเอ็นจูก็อยากได้ด้วยเหมือนกัน」

เธอจ้องไปที่หนังสือภาพของท่านโฟรร่าบ่อยมาก มันจึงเห็นได้ชัด

「ค่ะ รูปที่คุณวาดออกมาน่ารักมากจริงๆ ตอนที่ท่านโฟรร่าให้ดิฉันดู ดิฉันก็อยากให้ลูกสาวของดิฉันอ่านเช่นกันค่ะ」

「คุณมีลูกสาวแล้วหรอ ตอนนี้เธออายุเท่าไหร่?」

「ค่ะ เธออายุพอๆกับท่านโฟรร่า นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ดิฉันได้มาเป็นผู้ดูแลของท่านโฟรร่าค่ะ」

「ถึงมันจะไม่ใช่หนังสือภาพ แต่ขอฝากสิ่งนี้ให้กับลูกสาวของคุณทีนะ」

ฉันเอาพุดดิ้งและขนมปังที่กำลังเป็นที่นิยมออกมา

「มันจะดีหรอคะ?」

「แช่พุดดิ้งให้เย็นก่อนแล้วค่อยให้เธอกินนะเข้าใจมั้ย? ส่วนขนมปังนี่ฉันคิดว่าก็ดีอย่างที่มันเป็นอยู่แล้ว」

「ขอบคุณมากนะคะ」

ฉันออกจากปราสาทแล้วตัดสินใจไปที่ร้านค้าในเมืองหลวงนิดหน่อยก่อนที่จะกลับคริโมเนีย
ฉันรู้ว่ามีสายตาจำนวนมากจ้องมาที่ฉันขณะที่เดินในเมืองหลวง




NEKOPOST.NET