[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 108 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.108 - คุณหมีกลายเป็นนักเขียนหนังสือภาพ?


「ยูนะจัง เธอไปที่กิลด์การค้าแล้วทำไมถึงจบลงด้วยไปปราบมอนสเตอร์ได้ล่ะจ๊ะ?」

คุณทีรูมิน่าถามฉันในขณะที่ฉันกำลังกินแพนเค้กราดน้ำผึ้ง

「ฉันแค่ตามน้ำไปเรื่อย?」

คุณทีรูมิน่าถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ

「ยังไงก็ต้องขอบคุณเธอล่ะนะ ฉันไม่อยากจะหยุดขายของที่เกี่ยวกับน้ำผึ้งที่กำลังเป็นที่นิยมเลย นอกจากเธอได้ช่วยพวกเราแล้วเธอยังทำให้พวกเด็กๆมีความสุขด้วย」

「ฉันดีใจที่ฉันสามารถทำอะไรแบบที่เจ้าของเค้าทำกันได้」

「ยังไงเธอก็เป็นเจ้าของอยู่แล้วยูนะจัง คุณเมอร์ริน ฉันและพวกเด็กๆทุกคนรู้สึกขอบคุณเธอมากจริงๆนะจ๊ะ」

ฉันรับคำขอบคุณของคุณทีรูมิน่า แล้วสั่งแพนเค้กกับขนมปังทุกชนิดที่กำลังเป็นที่นิยมมา

「เธอจะทำอะไรกับอาหารพวกนี้หรอจ๊ะ?」

「ฉันจะออกไปข้างนอกซักหน่อย ฉันเลยจะเอาของพวกนี้ไปเป็นของฝาก」

「ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปสั่งที่ห้องครัวมาให้」

「แล้วคุณจะทำอะไรต่อ คุณทีรูมิน่า?」

「คุณแรมไม่อยู่ที่นี่ ฉันเลยจะไปหาเขาซักหน่อย ฉันอยากจะคุยกับเขาเกี่ยวกับราคาของน้ำผึ้งน่ะจ้ะ」

คุณทีรูมิน่าเข้าไปสั่งในห้องครัว แล้วก็ออกจากร้านไป
เวลาผ่านไปซักพัก พวกเด็กๆก็เอาขนมปังมาให้ฉัน หลังจากได้รับพวกมันมาแล้วฉันก็กลับไปที่บ้านคุณหมีแล้วใช้ประตูเคลื่อนย้ายของคุณหมีไปที่เมืองหลวง
ฉันออกจากบ้านคุณหมีแล้วมุ่งหน้าไปยังปราสาท
ที่นี่มีสายตาจ้องมองมาที่ฉันมากกว่าที่เมืองคริโมเนีย ต้องขอบคุณมัน ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าการอาศัยอยู่ในเมืองคริโมเนียง่ายขึ้นเยอะ

เมื่อฉันมาถึงประตูปราสาท ก่อนที่ฉันจะได้โชว์บัตรกิลด์ ทหารยามก็พูดว่า 『เชิญครับ』 แล้วก็ให้ฉันผ่านไป ฉันคิดว่าการทำแบบนี้ทำให้การป้องกันหละหลวมแต่ก็ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องบ่นอะไร เพราะว่ามันยุ่งยากเลยปล่อยมันผ่านไป
สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันกังวลคือมีทหารยามคนนึงวิ่งหายไปหลังจากเขาเห็นฉัน
มันเป็นเพราะเหตุผลนั้นใช่มั้ย?
ฉันถอนหายใจออกมานิดนึงก่อนจะมุ่งหน้าไปที่จุดหมายของฉัน
ฉันเคยเดินมาทางนี้หลายครั้งแล้ว จำนวนคนที่เข้ามาทักทายฉันภายในปราสาทนี้ค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จำนวนคนที่ทำหน้าประหลาดใจก็ลดลงเมื่อเทียบกับข้างนอกปราสาท หมายความว่าชุดคุณหมีของฉันเป็นที่ยอมรับภายในปราสาทนี้แล้วอย่างนั้นหรอ?

เมื่อฉันมาถึงจุดหมายของฉันแล้ว ฉันก็เคาะประตูอยู่หน้าห้องแล้วก็มีเสียงของเด็กสาวเล็กๆตอบมาจากข้างใน

「ฉันเอง นักผจญภัยยูนะ」

ประตูถูกเปิดออกหลังจากที่ฉันตอบไป
คนที่ออกมาคือผู้ดูแล คุณเอ็นจู
เธอเป็นผู้หญิงอายุประมาณ20ต้นๆ

「อ่าว ท่านยูนะ ยินดีต้อนรับค่ะ」

「เจ้าหญิงโฟรร่าอยู่มั้ย?」

「ค่ะเจ้าหญิงอยู่ที่นี่」

เธอเปิดประตูและให้ฉันเข้าไป

「คุณหมี!」

เจ้าหญิงโฟรร่ารีบวิ่งมาหาเมื่อเธอเห็นฉัน

「เจ้าหญิงโฟรร่าสบายดีมั้ย?」

「อื้อ หนูสบายดี!」

「คุณเอ็นจู ฉันเอาอาหารเที่ยงมาด้วย ให้เจ้าหญิงทานได้มั้ย?」

「ค่ะ ไม่มีปัญหา ดิฉันจะไปบอกกับพ่อครัวให้ค่ะ」

「คุณช่วยไปขอโทษหัวหน้าพ่อครัวแทนฉันได้มั้ย?」

ปกติแล้วหัวหน้าพ่อครัวจะเป็นคนที่ดูแลเรื่องอาหารให้เหล่าเชื้อพระวงศ์แน่นอนว่าเจ้าหญิงโฟรร่าเองก็ด้วย ฉันอาจจะทำให้หัวหน้าพ่อครัวรู้สึกรำคาญฉันจึงต้องขอโทษเขา

「ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะโกรธหรอกนะคะ โดยเฉพาะกับคุณที่ให้สูตรอาหารกับเขา」

「ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ ช่วยให้สิ่งนี้กับหัวหน้าพ่อครัวด้วย มันเป็นขนมปังแบบใหม่ของเราน่ะ」

「ค่ะ ดิฉันเข้าใจแล้ว ขอตัวไปคุยกับหัวหน้าพ่อครัวก่อนนะคะ ดิฉันขอฝากเจ้าหญิงโฟรร่าให้กับคุณด้วยนะคะ」

เธอโค้งคำนับแล้วออกจากห้องไป

「ท่านโฟรร่า หิวรึยัง?」

「อื้อ หนูหิวแล้ว」

「มันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่พวกเรามากินอาหารเที่ยงกันนะ」

ฉันเอาขนมปังมาวางบนโต๊ะ พวกมันส่งกลิ่นหอมน่าอร่อยเพราะว่ามันพึ่งถูกอบใหม่ๆ

「หวาา พวกมันน่ากินหมดเลย!」

ท่านโฟรร่ามองที่ขนมปังด้วยสายตาเป็นประกาย

「หนูกินอันไหนก็ได้เลยหรอ?」

「เธอกินอันไหนก็ได้」

ตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นในขณะที่ท่านโฟรร่ากำลังลังเลว่าจะเอาชิ้นไหน แล้วประตูก็ถูกเปิดโดยไม่รอเสียงตอบรับจากข้างใน
คนที่เข้ามาก็เช่นเคย
คนที่อยู่จุดสูงสุดในประเทศนี้พระราชาและคุณเอลเลนอ พระราชินีเองก็เริ่มมาหาเหมือนกัน
ฉันรู้ว่านั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ทหารยามวิ่งเพื่อไปรายงานคนพวกนี้

「เรามาแล้ว」

「ขออภัยที่บุกรุกนะคะ」

「ยูนะจัง ยินดีต้องรับจ้ะ」

ฉันคิดมาตลอดว่ามันจะดีจริงๆหรอที่พวกคุณทิ้งงานมาแบบนี้? แต่ฉันก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

「วันนี้เธอก็เอาของน่าอร่อยมาอีกแล้วสินะ」

「ฉันรู้ว่าถามไปก็ไม่มีความหมายอะไร แต่ทำไมพวกคุณถึงมาที่นี่?」

「เพราะว่าเธอมายังไงล่ะ」

「ไม่มีเหตุผลอื่นค่ะ」

พระราชากับราชินีตอบ

「มันจะดีหรอที่พระราชากินของที่ถูกทำขึ้นมาจากสามัญชน?」

「มันช้าไปหน่อยนะที่พูดแบบนั้น ถ้าเธอคิดจะทำจริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องวางยาพิษก็สามารถเอาหัวของเราได้ง่ายๆอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ?」

「ถึงอย่างนั้นพระราชาก็น่าจะระวังตัวเอาไว้ไม่ใช่หรอ?」

พระราชากินขนมปังที่ฉันเอามาโดยไม่คิดอะไรเลย

「อร่อยมาก」

「ฉันเอามันมาให้ท่านโฟรร่านะ ดังนั้นอย่ากินคนเดียวหมดล่ะ」

「หนูจะกินอันนี้!」

ท่านโฟรร่าเลือกขนมปังที่มีชีสเยิ้มๆ

「อันนั้นก็ดูน่าอร่อยนะ」

「อ้อ อินอั้ย?」

ท่านโฟรร่ายื่นขนมปังของเธอให้พระราชา

「ไม่เป็นไรหรอก ไว้พ่อจะกินแบบนั้นครั้บถัดไป」

หมายความว่าฉันต้องเอามันมาอีกครั้งสินะ

「เราขอชิ้นนี้นะคะ?」

ราชินีเลือกแซนวิสไข่

「งั้นฉันขอเอาแบบเดียวกัน」

คุณเอลเลนอหยิบแซนวิสไข่เหมือนกับราชินี
ในขณะที่ทุกคนกำลังกินขนมปังของตัวเองอยู่ก็มีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง แล้วคุณเอ็นจูก็เข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่ม
ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้มีเพียงพอกับจำนวนคน

「เธอยังคงทำเรื่องน่าสนใจเหมือนเดิมเลยนะ」

ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร ฉันเลยเอียงหัวในขณะที่กำลังเคี้ยวขนมปังของฉัน

「เราพูดถึงเรื่องอุโมงค์กับมิรีร่าน่ะ คริฟมาหาเราเมื่อวันก่อนมีท่าทางเหนื่อยแล้วก็รายงานเรื่องที่เกิดขึ้น」

เขาพูดในขณะที่หัวเราะ

「คริฟยังอยู่ที่เมืองหลวงมั้ย?」

「เขากลับไปคริโมเนียเมื่อเช้านี้เอง เพราะว่าเขามีงานเป็นจำนวนมากที่ต้องทำ」

คุณเอลเลนอตอบคำถามของฉัน

「เป็นเจ้าเมืองนี่งานหนักจังเนอะ」

「เธอพูดเหมือนกับว่านั่นเป็นปัญหาของคนอื่นเลยนะ」

ฉันหมายความว่ามันเป็นปัญหาของคนอื่น!

「เธอต้องเป็นคนรับผิดชอบถ้าคริฟป่วยเพราะทำงานหนักเกินไปนะจ๊ะ」

「ฉันควรจะปิดอุโมงค์นั่น?」

「ในฐานะราชา เราไม่สามารถให้เธอทำแบบนั้นได้ คริฟไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำให้ดีที่สุด」

「ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงต้องให้ฝ่าบาทรับผิดชอบด้วยนะคะ?」

ฉันเอาแพนเค้กมาวางไว้หน้าโฟรร่าแล้วราดน้ำผึ้งลงไป

「คุณหมี นี่คืออะไรหรอคะ?」

「แพนเค้ก มันอร่อยนะ」

ท่านโฟรร่าหยิบส้อมด้วยมือเล็กๆของเธอแล้วกินแพนเค้ก
พวกผู้ใหญ่มองแพนเค้กด้วยความหื่นกระหาย ฉันจึงเอาส่วนของพวกเขาออกมาเช่นกัน
โฟรร่าดูเหมือนจะพอใจหลังจากกินเสร็จแล้ว ฉันจึงเอาของขวัญชิ้นที่สองออกมา

「ท่านโฟรร่า รับสิ่งนี้ไว้ด้วย」

ฉันให้หนังสือกับเธอ
หนังสือมีชื่อว่า『คุณหมีกับสาวน้อย เล่มที่ 2』

「ข-ขอบคุณค่ะ」

ท่านโฟรร่าทำท่าทางมีความสุขที่ได้รับมัน ในตอนที่ท่านโฟรร่าได้รับมัน คุณเอ็นจูที่ยืนอยู่ด้านหลังกำลังโน้มตัวลงมาเพื่อแอบมอง

「คุณเอ็นจู?」

「ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร」

เธอพูดว่าไม่มีอะไร แต่ดูเหมือนเธอจะยังคงสนใจ

「มันเป็นหนังสือภาพที่ต่อจากเล่มแรกหรอคะ?」

「ใช่ ดูเหมือนท่านโฟรร่าจะชอบมัน ฉันเลยตัดสินใจเขียนมันต่อน่ะ」

「คุณมีพรสวรรค์จริงๆนะคะ คุณเป็นทั้งนักผจญภัยและนักเวทย์ชั้นหนึ่ง แล้วคุณยังทำอาหารอร่อยๆกับเขียนหนังสือแบบนี้ออกมาได้อีกนะคะ」

「เขียนหนังสือเป็นแค่งานอดิเรกน่ะ ความสามารถของฉันไม่มีอะไรพิเศษหรอก」

「ท่านยูนะ ดิฉันมีอะไรอยากจะขอร้องคุณหน่อยค่ะ」

「อะไรหรอ?」

「มันจะโอเคมั้ยถ้าพวกเราก๊อปปี้หนังสือของคุณ? มีหลายคนเลยที่อยากจะได้มัน คนที่เห็นมันต่างถามเกี่ยวกับมันทุกคนเลยค่ะ ถ้าคุณต้องการมันสามารถขายได้ทุกแห่งในราชอณาจักรเลยนะคะ」

「มีคนต้องกันมันหรอ?」

มันมีอยู่เพียงแค่เล่มเดียวเท่านั้น ฉันจึงไม่เคยคิดว่าจะมีคนเป็นจำนวนมากรู้ถึงการมีอยู่ของมัน

「ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงที่ทำงานในปราสาทแล้วมีลูกน่ะค่ะ แต่ระยะหลังๆผู้ชายที่ทำงานในปราสาทที่เห็นมันก็เริ่มถามถึงมันเช่นกันค่ะ」

สายตาของคุณเอ็นจูมองไปที่หนังสือภาพที่เจ้าหญิงโฟรร่าถืออยู่เพื่อยืนยันสิ่งที่พูด

「เธอประทับใจหนังสือภาพของยูนะจังสินะ? นั่นเป็นเหตุผลที่ทุกคนอยากได้หนังสือนั้น มีคนเป็นจำนวนมากมาหาฉันเพื่อถามถึงหนังสือภาพเล่มนั้นเช่นกันจ้ะ」

「ทำไมทุกคนถึงรู้เรื่องหนังสือภาพที่ฉันให้ท่านโฟรร่าได้ล่ะ?」

「นั่นเพราะว่าโฟรร่าถือมันเดินไปไหนมาไหนด้วยเสมอจ๊ะ」

ตอนที่ฉันมองไปที่ท่านโฟรร่า ฉันเห็นเธออ่านหนังสืออย่างมีความสุข

「งั้นฉันให้พวกคุณก็อปปี้มันก็ได้」

คุณเอ็นจูที่ยืนอยู่หลังท่านโฟรร่าดูเหมือนจะมีความสุขเมื่อเธอได้ยินคำพูดนั้น

「ทำมันให้เฉพาะคนที่อยากได้มันจริงๆนะโอเคมั้ย?」

「ทำไมล่ะคะ? ถ้ามันขายออกไปทั่วประเทศต้องเป็นที่นิยมมากแน่ๆ」

「มันน่าอายน่ะถ้าผลงานของฉันถูกขายออกไปทั่วประเทศ」

「ทำไมคุณถึงพูดเรื่องนั้นเอาตอนนี้ล่ะคะ ตอนที่คุณใส่ชุดนี้เดินไปทั่วคุณไม่อายเลยหรอคะ?」

ฉันรู้ว่าชุดนี้มันน่าอายที่จะต้องใส่มัน ถึงแม้จะเป็นที่ต่างโลก?
ระยะหลังๆทุกคนปฏิบัติกับฉันปกติ ฉันจึงคิดว่าคนเหล่านั้นยอมรับชุดนี้แล้ว

「ชุดของยูนะจังไม่เห็นจะน่าอายเลย ออกจะน่ารักนะจ๊ะ」

คุณเอลเลนอช่วยเสริม

「เราเองก็อยากได้ชุดคุณหมีเหมือนกันนะคะ」

ถ้าเธออยากได้จริงๆ ฉันไปเอาชุดจากร้านมาให้ก็ได้นะ แต่หน้าของพระราชากับราชินีแสดงออกมากลับตรงกันข้ามกัน พระราชาทำหน้าขมขื่น ในขณะที่ราชินียิ้มอย่างมีความสุข
ถ้าฉันมอบชุดให้เธอจะเป็นการทำร้ายพระราชารึเปล่านะ?

「ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ คุณอนุญาติให้ดิฉันก๊อปปี้มันแล้วใช่มั้ยคะ?」

「อ่าา ได้เลย เธอช่วยก๊อปปี้ให้ฉันสักสิบชุดได้มั้ย」

「ได้ค่ะ แต่ทำไมหรอคะ?」

「ถ้ามันทำให้คนมีความสุขจริงๆล่ะก็ ฉันก็คิดว่าน่าจะเอาไปให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสักหน่อย」

「เราเข้าใจแล้ว เอลเลนอเราฝากเธอด้วยนะ」(TN: ท่อนนี้งงอ่ะว่าใครพูด แต่เรียกเอลเลนอเฉยๆน่าจะราชามั้ง)

「ฉันจะทำให้เอง」

และแล้วก็ถูกตัดสินว่าผลงานของฉันจะถูกขายในพื้นที่จำกัด(เฉพาะปราสาท)




NEKOPOST.NET