[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 107 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.107 - คุณหมีกับปัญหาว่าจะทำอย่างไรกับพวกหมี


ต้นไม้ผึ้งจะมีรังผึ้งติดอยู่รอบๆบริเวณลำต้น ฉันถอดถุงมือคุณหมีแล้วเอานิ้วจิ้มไปที่รัง น้ำผึ้งก็ค่อยๆไหลออกมา มันหวานและอร่อยมากเลย เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไป รังผึ้งนับไม่ถ้วนก็เกาะอยู่ตามกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ทั้งต้น มันดูน่ากลัวนิดๆนะเนี่ย พวกผึ้งยังคงบินไปมาอยู่รอบๆ ดูเหมือนไม่สนใจฉันเลยแม้ว่ารังจะถูกฉันเก็บไป  

ขณะที่กำลังเก็บน้ำผึ้งอยู่ ฉันก็เห็นลูกหมีสองตัววิ่งต้วมเตี้ยมออกมาจากป่า มาทางที่พวกเราอยู่ ฉันคิดว่าทั้งสองตัวจะวิ่งมาหาพ่อแม่ซะอีก แต่ทั้งคู่กลับวิ่งเลยพ่อแม่ไปที่ต้นไม้ผึ้ง และเริ่มกินน้ำผึ้งกัน

นี่…..ถ้าทำแบบนี้ พวกพ่อแม่จะเสียใจเอานะ!! ถึงท่าทางของพวกเธอตอนกินน้ำผึ้งมันจะดูน่ารักมากๆก็เถอะ

หลังจากได้ไหน้ำผึ้งจำนวนมากพอแล้ว ฉันก็เก็บทั้งหมดเข้ากระเป๋าคุณหมี และเริ่มบอกลาพวกหมี

「ขอบใจมากนะ แต่พวกเธอยังมีลูกๆอยู่ ดังนั้นอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกละ」

ฉันอยากถ่ายทอดความรู้สึกของฉันออกไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจก็เถอะ พวกคุณพ่อคุณแม่หมีตอบกลับมาว่า [คุ~น]

พวกเขาเข้าใจที่ฉันบอกใช่ไหม?

พวกลูกหมีหยุดกินน้ำผึ้งแล้ว...คงอิ่มแล้วสินะเจ้าตัวน้อย เมื่อพวกพ่อแม่หมีเห็นก็ส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ แล้วเริ่มเดินออกไป ดูเหมือนพวกเขากำลังกลับเข้าไปในป่านะ พวกลูกหมีก็ค่อยๆวิ่งตามไป

หลังจากบอกลาพวกหมีแล้ว ฉันก็ไล่เก็บศพพวกอ๊อค อ้อ แล้วก็ยังไม่ลืมไปจัดการพวกก๊อบลินที่เหลือก่อนออกจากป่าด้วย

ขณะที่ฉันกำลังกลับเมือง ก็คิดหนักเรื่องรายงานภารกิจว่าจะทำยังไงดี

ฉันไม่ได้จัดการพวกหมีเพราะในคำร้องมีแค่จัดการพวกอ๊อคกับก๊อบลินเท่านั้น พวกเขาไม่ได้รวมอยู่ในคำร้องนี้ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องรายงานทางกิลด์ว่าพบพวกหมีด้วย

ฉันกำลังลังเลอยู่ ว่าจะรายงานไปดีไหม

ฉันคงลำบากใจมาก ถ้ารายงานไปแล้วทางกิลด์จะตั้งเควสกำจัดพวกหมี

อืมมม มันไม่มีทางอื่นนอกจากย้ายพวกหมีไปที่ๆไม่มีคนอยู่บ้างเลยเหรอนิ?

ฉันเดินทางออกจากป่ามาพร้อมกับคิดหาหนทางไปด้วยเรื่อยๆ แต่น่าเสียดาย พระอาทิตย์ก็กำลังจะตกแล้ว และฉันก็ยังหาทางออกเรื่องนี้ไม่ได้เลยทั้งๆที่กลับมาถึงเมืองแล้ว

หลังจากเข้ามาในเมืองฉันก็ตรงไปที่กิลด์นักผจญภัย เฮเลนซังพอเห็นก็โบกมือให้และวิ่งเข้ามาหา

「ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ยูนะซัง คุณจัดการเควสเสร็จไหมคะ?」

「ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วแหละ แต่….เฮเลนซังกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?」

「ฉันเพิ่งจะเลิกงานและกำลังจะกลับบ้านพอดี แต่คุณดูท่าทางหดหู่พิกล มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?」

「ฉันกำจัดอ๊อคกับก๊อบลินเรียบร้อยแล้ว แต่ดันมีปัญหาที่แก้ไม่ตกอย่างหนึ่งเกิดขึ้นน่ะสิ」

「หืม มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ? ถ้าคุณมีปัญหาอะไรเล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ ถึงไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากแค่ไหนแต่ฉันก็จะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ เคสทั้งหลายของยูนะซังจากนี้ฉันจะเป็นคนดูแลให้เอง」

ฉันไม่รู้หรอกว่าเรื่องจะออกมาดีไหม ถ้าบอกให้พนักงานกิลด์อย่างเฮเลนซังรับรู้ แต่ฉันยังหาวิธีแก้ไขไม่ได้เลย ดังนั้นเลยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

「คุณบอกว่าหมีเหรอคะ?」

「ฉันไม่อยากกำจัดพวกเขาเลย คุณเข้าใจใช่ไหม พวกเขายังไม่ได้ทำผิดอะไรเลย」

「มันช่วยไม่ได้นะค่ะ สำหรับยูนะซังแล้วการฆ่าพวกหมีก็เหมือนฆ่าพวกเดียวกันใช่ไหมคะ?」

คือ…..พูดแบบนั้นมันก็เกินไปหน่อยนะ

「ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อืม.. คุณบอกว่าพวกหมีในป่าใช่ไหมคะ? ถ้าฉันจำไม่ผิด วันก่อนเร็มซังคนที่ทำหน้าที่เก็บน้ำผึ้ง ก็มีพูดเรื่องเรื่องพวกหมีเหมือนกัน คิดว่าน่าจะเป็นพวกหมีกลุ่มเดียวกันมั้งคะ?」

「เร็มซัง?」

「ผู้ชายที่คอบดูแลต้นไม้ผึ้งนะค่ะ ยูนะซังได้เห็นดอกไม้ที่บานอยู่รอบๆนั้นไหมคะ?」

「เห็นสิ พวกมันสวยงามมากเลย」

「เร็มซังเป็นคนดูแลดอกไม้พวกนั้นเองค่ะ เขาทั้งดูแลรอบๆต้นไม้ผึ้ง และคอยเก็บน้ำผึ้งด้วย」

หืม.. คนดูแลดอกไม้เหรอ นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ทุ่งดอกไม้นั่นถึงบานสะพรั่งและสวยงามมากๆเลยสินะ?

นั่นเป็นวิธีเลี้ยงดูและเก็บน้ำผึ้งในโลกใบนี้สินะ

「แล้วจะไม่มีคนเข้าไปขโมยพวกน้ำผึ้งเหรอ? พวกมันเก็บง่ายมากเลยนะ」

「นั่นไม่เป็นปัญหาเลยค่ะ ไม่ค่อยมีใครไปที่นั่นเพื่อเก็บน้ำผึ้งเป็นการส่วนตัวเลย เพราะไม่ต้องการเสี่ยงว่าผึ้งจะโจมตีไหมถ้าเข้าไปเก็บตามลำพัง แล้วการเก็บไปแค่ปริมาณเล็กน้อยก็ไม่ก่อให้เกิดปัญหากับที่นั่นเลยค่ะ」

เธอพูดถูกนะ น้ำผึ้งที่ฉันเก็บมานี่ดูเป็นเรื่องขี้ผงเลยเมื่อเทียบกับปริมาณที่เหลืออยู่

「แล้วก็ ต้นไม้ผึ้งนั้นถูกคุ้มครองโดยท่านคลิฟท์ คนที่จะขายต้องได้รับการอนุญาติก่อน ไม่อย่างนั้นต่อให้มีคนขโมยไปก็ไม่มีทางขายได้อยู่ดีค่ะ」

「ต้นไม้ผึ้งเป็นของคลิฟท์เหรอ?」

「เป็นเรื่องปกติของทุกๆเมืองค่ะ เพราะต้นไม้ผึ้งเป็นทรัพยากรที่มีค่ามาก ดังนั้นเจ้าเมืองจึงต้องเข้ามาดูแลส่วนนี้ เมืองของเราก็เหมือนกัน แล้วเร็มซังก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นคนดูแลต้นไม้ผึ้งของเมืองนี้ค่ะ」

「แล้วเร็มซังรู้เรื่องพวกหมีใช่ไหม?」

「ฉันเคยได้ยินเขาพูดเรื่องพวกหมีครั้งนึงนะค่ะ」

「แล้วคุณจำรายละเอียดที่เขาพูดได้ไหมละ?」

「ฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ ตอนนั้นฉันไม่ได้เป็นคนที่คุยกับเขา ดังนั้น...จะสะดวกไหมคะ? ถ้าคุณไปคุยกับเขาโดยตรงเลย」

「แต่เฮเลนซังเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ?」

「ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วมันก็ดีกว่าด้วยถ้ารีบไปแจ้งเร็มซังเรื่องคำร้องที่เสร็จแล้วใช่ไหมคะ?」

ฉันตอบรับความหวังดีของเฮเลนซัง และพวกเราก็รีบตรงไปหาเร็มซังคนที่คอยดูแลต้นไม้ผึ้ง

เฮเลนซังพาฉันมาที่ร้านที่ติดป้ายไว้ว่าร้านขายน้ำผึ้ง ถึงดูเหมือนว่าร้านกำลังปิดอยู่ก็เถอะ

「เร็มซัง!」

เฮเลนซังเรียกพร้อมเคาะประตู

「คุณอยู่ไหมคะ!?」

ผู้ชายที่ดูแล้วน่าจะอายุประมาณ40 เดินมาเปิดประตู

「ใครละนั่น? ถ้าอยากซื้อน้ำผึ้งละก็ตอนนี้ไม่มีแบบราคาถูกๆหรอกนะ!」

「สวัสดีค่ะเร็มซัง」

「เธอ….ถ้าจำไม่ผิด เป็นพนักงานกิลด์นักผจญภัยใช่ไหม...」

「เฮเลนค่ะ ฉันมาคุยเรื่องปัญหาของน้ำผึ้ง」

「ฉันได้ฟังมาแล้ว มันไม่ใช่ก๊อบลินแต่เป็นอ๊อคใช่ไหมละ? ก็ตอนนั้นฉันเห็นแต่ก๊อบลินนี่นา….」

「คำร้องได้ถูกจัดการเรียบร้อยวันนี้แล้วค่ะ เป็นฝีมือของนักผจญภัยยูนะซัง」

เร็มซังมองมาที่ฉัน

「คุณหนูจาก『ที่พักผ่อนของคุณหมี』เป็นคนจัดการพวกมันเหรอ?」

「คุณรู้จักฉันเหรอ?」

「ใช่สิ ทีรูมิน่าซังเล่าเรื่องเธอให้ฉันฟังหมดแล้ว เธอเป็นเจ้าของร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』ใช่ไหมละ?」

มันคงไม่แปลกนะที่เขาจะรู้จักฉัน เพราะทีรูมิน่าซังซื้อน้ำผึ้งจากร้านของเขานิ

「แล้วก็ในเมืองนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักคุณหนูแล้วมั้ง」

เขาพูดอะไรน่ะ?

เขาพูดอย่างกับว่าทุกคนในเมืองนี้รู้จักฉันกันทุกคนแบบนั้น แต่…..

เฮเลนซังที่ยืนข้างๆฉันก็พยักหน้าตาม

เธอจะพยักหน้าทำไม ฮะ?

「ดังนั้น ฉันมีเรื่องต้องคุยนิดหน่อย ขอรบกวนได้ไหมคะ?」

「ได้สิ เข้ามาก่อนเถอะ」

เขาเปิดประตูและพาพวกเราเข้ามาข้างใน พวกชั้นวางดูโล่งไม่มีสินค้าวางอยู่เลย เพราะเขาไม่สามารถไปเก็บน้ำผึ้งได้ใช่ไหมนิ?

เราเดินเข้าไปในห้องที่มีโต๊ะและเก้าอี้อยู่ ดูเหมือนห้องนี้จะเป็นพื้นที่พักผ่อนของพวกพนักงาน

「นั่งลงก่อนเถอะ แล้วเป็นเรื่องจริงใช่ไหม? ที่เธอกำจัดมอนสเตอร์พวกนั้นแล้วน่ะ」

「ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่มันยังมีปัญหาอีกเรื่องนึงน่ะ」

「อะไรละ? มีมอนสเตอร์เพิ่มมาอีกเหรอ?」

รอยยิ้มของเร็มซังหายไปทันที เข้าดูหดหู่มาก

「เปล่าหรอกไม่ใช่พวกมอนสเตอร์ คุณรู้เรื่องที่มีพวกหมีอยู่แถวๆต้นไม้ผึ้งใช่ไหม?」

「หมี? อ๊ะหมีพวกนั้นเหรอ」

「คุณรู้จักพวกเขาเหรอ?」

「แน่นอนสิ สำหรับพวกเราที่คอยเก็บน้ำผึ้งแล้ว หมีพวกนี้เป็นหมีช่วยชีวิตเลยนะ」

(TL note: ที่ใช้คำว่าหมีช่วยชีวิต เพราะตรงนี้ 命の恩人(livesaver) ในภาษาญี่ปุ่นคันจิ人จะแปลว่าคน แต่คำนี้ใส่คำว่า “หมี” ลงไปแทน)

「หมีที่เป็นผู้ช่วยชีวิตเหรอ?」

「พวกเขาช่วยฉันตอนที่ถูกก๊อบลินโจมตี ไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้งนะ  พวกเขาช่วยพนักงานของฉันด้วย เธอเห็นพวกเขาจริงๆใช่ไหม!?」

เขาลุกมาจากเก้าอี้แล้วพุ่งมาทางฉัน มันเป็นปฏิกิริยาที่ไม่คาดฝันมาก่อนเลยว่าจะเป็นแบบนี้

「อืม」

「เฮ้อ พวกเขายังมีชีวิตอยู่สินะ ฉันกลัวมากเลยคิดว่าพวกเขาจะถูกฆ่า เพราะเธอบอกว่าเจอทั้งอ๊อคและก๊อบลินแถวนั้นใช่ไหมละ? ค่อยยังชั่วหน่อยที่ยังปลอดภัยกัน」

ลุงคนนี้ดูเหมือนจะดีใจมากจริงๆ

「คุณรู้ไหมว่าพวกเขาต่อสู้กับอ๊อคและก๊อบลินเพื่อปกป้องต้นไม้ผึ้งเลยนะ」

「จริงเรอะ!? แล้วเป็นอะไรมากไหม?」

เขาถามออกมาอย่างเป็นกังวล

「ก็รวมพวกลูกหมีด้วยแล้ว ทั้งสี่ตัวก็ปลอดภัยดีน่ะ」

「ลูกหมี! คลอดแล้วเรอะ!? ฉันต้องบอกเรื่องนี้กับคนอื่นๆด้วยแล้ว」

เขาดูเหมือนจะมีความสุขจริงๆเวลาพูดถึงเรื่องพวกหมี นั่นทำให้ฉันมีความสุขไปด้วยที่เห็นเขาแสดงออกแบบนี้

ดูเหมือนเรื่องที่ฉันกลัวเกี่ยวกับพวกหมีคงไม่จำเป็นเลยละนะ

「เอ่อ หรือว่าที่เธอมานี่เพราะกังวลเกี่ยวกับพวกหมีใช่ไหม?」

「ในคำร้องให้จัดการมีแต่พวกอ๊อคกับก๊อบลินน่ะ และฉันก็กลับมาโดยไม่ได้จัดการพวกหมี ก็เลย…..」

「ฉันเข้าใจละ ต้องขอโทษด้วยจริงๆที่ทำให้เธอลำบากเรื่องนี้นะ หมีพวกนั่นไม่ได้สร้างปัญหาอะไรเลย และไม่เป็นอันตรายต่อคนด้วย ที่จริงแล้วพวกเขาคอยช่วยเหลือพวกเราด้วยซ้ำ」

「ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรถ้าปล่อยให้พวกหมีอาศัยอยู่ในป่าต่อไปใช่ไหม?」

「แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราสบายใจมากเวลาเข้าไปเก็บน้ำผึ้ง ตั้งแต่พวกหมีช่วยกำจัดมอนสเตอร์ให้ ต่อให้พวกเขามากินน้ำผึ้งตอนที่พวกเราเก็บอยู่ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย」

สรุปก็คือ เร็มซังคอยดูแลดอกไม้ให้พวกผึ้ง พวกผึ้งก็ตอบแทนด้วยน้ำผึ้ง

พวกหมีช่วยกำจัดมอนสเตอร์ให้ เขาก็ตอบแทนด้วยน้ำผึ้งสินะ

「เร็มซัง แล้วท่านคลิฟท์ทราบเรื่องนี้ไหมคะ?」

เฮเลนซังที่นั่งฟังพวกเราคุยกันมาตลอด ก็ถามเรื่องที่เธอสงสัยขึ้นมา

「เปล่าเลย ฉันไม่ได้บอกท่านหรอก เพราะกลัวว่าท่านจะตั้งคำร้องให้กำจัดพวกหมีน่ะสิ」

「คุณต้องเรียนให้ท่านทราบเรื่องนี้นะค่ะ」

「แต่…」

เร็มซังค่อนข้างจะลังเลเรื่องนี้ เพราะปกติหมีจะมีนิสัยดุร้าย และส่วนมากก็อยากกำจัดทิ้งซะ

ถ้าเขาบอกให้นักผจญภัยกำจัดพวกหมี ก็จะช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย

「ใช้ชื่อของฉันก็ได้นะ คลิฟท์ยังติดหนี้ฉันอยู่หลายเรื่อง แค่คุณพูดออกไปเขาต้องรับฟังแน่นอน」

「เอ่อ.. ยูนะซัง คุณบอกว่าท่านคลิฟท์ติดหนี้คุณอยู่ แถมยังพูดถึงท่านแบบไม่ให้เกียรติกันอีก…. คุณรู้ไหมคะ? ว่าสิ่งที่พูดอยู่นี่มันน่าเหลือเชื่อแค่ไหน」

เฮเลนซังพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่ดูประหลาดใจ

ก็ถูกของเธอนะ มันเป็นปกติที่ต้องให้เกียรติเวลาพูดถึงพวกขุนนาง แต่ว่าตั้งแต่เกิดปัญหากับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ในความคิดฉันคลิฟท์ก็เป็นแค่คลิฟท์นะแหละ จะให้เปลี่ยนตอนนี้ก็กระไรอยู่ แล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรเรื่องนี้ด้วยสิ

「มันจะไม่เป็นไรจริงๆเหรอ?」

「ไม่มีปัญหา แล้วถ้าเกิดเขายังต้องการกำจัดพวกหมีอีก ให้มาบอกฉัน ฉันจะทำอะไรซักอย่างเอง」

ตอนนี้ฉันคิดทางแก้ไม่ออกหรอก ถ้าเกิดสถานเลวร้ายที่สุดคือคลิฟท์สั่งฆ่าพวกหมี ฉันคงต้องพาพวกเขาออกมาจากป่าก่อน

「ขอบคุณมากเลยนะที่เธอยอมออกหน้าให้」

「ก็ถ้าคุณเป็นห่วงหมีพวกนั้นจริงๆ คุณก็ต้องเรียนเรื่องนี้ให้ท่านคลิฟท์ทราบอย่างถูกต้อง ไม่แปลกใจเลยถ้าพวกหมีจะถูกกำจัดเพราะคุณสะเพร่าเรื่องนี้」

เฮเลนซังเตือนเขา แล้วเธอก็พูดถูกทุกอย่าง ถ้าฉันรู้เรื่องนี้มาก่อนก็คงไม่กังวลมากขนาดนี้หรอก

「เธอพูดถูก ฉันต้องขอโทษเรื่องนี้จริงๆ แล้วก็คุณหนู ต้องขอขอบคุณอีกครั้งนะที่ช่วยปกป้องทั้งต้นไม้ผึ้งและพวกหมีเอาไว้」

「ไม่ต้องห่วงมันเป็นงานของฉัน ถ้าครอบครัวหมีเหล่านั้นสามารถอยู่ในป่าต่อได้ ฉันก็ไม่กังวลอะไรแล้วแหละ」

「แน่นอน พวกเราจะค่อยดูแลพวกเขาด้วยความระมัดระวังเอง」

「ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาให้แจ้งฉันนะ จะรีบมาทันทีเลย」

「ถ้ามีอะไรฉันจะรีบแจ้งไปทันทีเลย」

เร็มซังโค้งขอบคุณฉันอย่างมีความสุข




NEKOPOST.NET